'P.S. I Love You' คือภาพยนตร์ที่ทำให้ฉันยอมปล่อยตัวเองให้จมกับความโศกและความอบอุ่นไปพร้อมกัน ฉอบหนังใช้จดหมายเป็นตัวเชื่อมความทรงจำและการเยียวยา ดูไม่หวือหวาแต่ละเอียดอ่อน ฉากที่ตัวละครเริ่มอ่านจดหมายฉบับต่อไปทำให้ความรักยังอยู่ แม้ว่าคนรักจะจากไปแล้วก็ตาม
พูดถึงงานคลาสสิกที่แบดเจอร์เป็นแกนหลักแล้ว 'The Wind in the Willows' มักจะอยู่แถวหน้าเสมอ — แบดเจอร์ในเวอร์ชันต่าง ๆ ถูกวาดให้เป็นผู้ใหญ่ที่เคร่งครัด มีความเข้มแข็งและเป็นที่พึ่งของกลุ่มเพื่อนทั้งหมู่นกและหนูน้ำ ฉันเติบโตมากับฉบับการ์ตูนและละครเวทีที่นำเรื่องนี้มาดัดแปลง ดูแล้วรู้สึกว่าแบดเจอร์คือเสียงเรียกสติเมื่อแก๊งเพื่อนเริ่มทำเรื่องซนเกินไป