สมองซีกขวา

สัญลักษณ์สมองซีกขวาในนิยายนี้ทำงานเหมือนกุญแจดอกหนึ่งที่เปิดไปสู่พื้นที่ซึ่งตรรกะปกติไม่อธิบายได้เลย ฉันรู้สึกว่าผู้เขียนใช้มันเป็นตัวแทนของสัญชาตญาณ ความทรงจำที่กระจัดกระจาย และความเป็นไปได้ของความจริงที่ไม่เป็นเชิงเส้น โดยเฉพาะฉากที่ตัวละครจมอยู่ในความฝันซ้ำ ๆ — ภาพ สี กลิ่น และเสียงเกิดขึ้นแบบเรียงซ้อนราวกับการวาดภาพด้วยอารมณ์มากกว่าการบรรยายข้อเท็จจริง

เมื่ออ่านไป ฉันสังเกตว่าผลทางสัญลักษณ์ของซีกขวาไม่ได้จำกัดอยู่แค่ความคิดสร้างสรรค์เท่านั้น แต่มันยังเป็นพื้นที่ของการต่อต้านสังคม และการเยียวยาจากบาดแผล ภาพซ้ำ ๆ ของเจ้าของบ้านที่วาดรูปมือไม่ถนัดหรือการปล่อยให้เรื่องราวไหลแบบไม่ต้องจับความหมายชัดเจน ทำให้ฉันนึกถึงวิธีที่งานวรรณกรรมบางเรื่องใช้ความแฟนตาซีเพื่อเปิดมิติที่ซ่อนอยู่ เช่นใน 'One Hundred Years of Solitude' ที่ความจริงและความฝันทับซ้อนกัน แต่จังหวะและอารมณ์ของนิยายเรื่องนี้ใช้ซีกขวาเพื่อเน้นถึงความเป็นมนุษย์ในมิติที่ละเอียดกว่า

สุดท้ายแล้วฉันมองว่าสัญลักษณ์นี้เป็นการเชื้อเชิญให้ผู้อ่านยอมรับความไม่แน่นอนและความงามของสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยเหตุผลเพียงอย่างเดียว มันผลักให้เราฟังความรู้สึกมากกว่าที่จะพิสูจน์ ทุกครั้งที่ภาพซีกขวามาปรากฏ ฉันก็รู้สึกว่าตัวละครกำลังค้นพบชีวิตชั้นใหม่ ๆ — ไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นคำถามที่สวยงามพอให้เราอยากตามต่อ

ในมุมมองของเรา การออกแบบคาแรกเตอร์คือการสื่อสารด้วยรูปทรง สี และท่าทางก่อนจะเป็นคำอธิบายใด ๆ เลย การใช้สมองซีกขวาที่ว่าคือการปล่อยให้จินตนาการไหลโดยไม่ยึดติดกับเหตุผลเชิงตรรกะ: วาดรูปร่างหยาบๆ หยิบสีที่รู้สึกว่า 'ใช่' แม้ไม่มีเหตุผลชัดเจน แล้วค่อยย้อนกลับมาเติมรายละเอียดเชิงเหตุผลทีหลัง

กระบวนการแบบนี้มักเริ่มจากการเล่นกับซิลูเอตต์ — ฉันมักตวัดเส้นเร็ว ๆ จนได้เงาที่อ่านได้ชัด เช่น แขนยาวผิดสัดส่วนสำหรับตัวละครที่คล่องแคล่ว หรือเงาลำตัวกว้างสำหรับตัวละครที่หนักแน่น การทดลองด้วยสัดส่วนแบบสุดขั้วช่วยกระตุ้นไอเดียใหม่ ๆ และทำให้คาแรกเตอร์มีเอกลักษณ์ เช่นเดียวกับฉากต่อสู้ใน 'JoJo's Bizarre Adventure' ที่ซิลูเอตต์ชัดเจนจนจำได้ทันที

อีกเทคนิคคือการใช้วัสดุผสม: กระดาษฉีก กาว ตัดวางสเก็ตช์เล็ก ๆ แล้วถ่ายรูปมาดัดแปลงบนหน้าจอ เทคนิคนี้เปิดโอกาสให้เกิดความบังเอิญที่น่าสนใจ และบางครั้งองค์ประกอบที่เกิดจากความบังเอิญนั้นกลายเป็นสิ่งสำคัญของคาแรกเตอร์ เช่น แผลปริศนาหรือลายเสื้อผ้าที่ไม่คาดคิด สุดท้ายการใส่บริบทสั้น ๆ ให้ตัวละคร — เสียงหัวเราะ ท่าทางขณะเดิน หรือของที่ชอบพก — จะช่วยให้การใช้สมองซีกขวาไม่กลายเป็นแค่แฟนตาซี แต่กลายเป็นคาแรกเตอร์ที่เล่าเรื่องได้จริง ๆ

ภาพของอาร์เธอร์ใน 'Joker' ถูกฉายออกมาด้วยภาษาทางสายตาและร่างกายมากกว่าคำอธิบายเชิงตรรกะ ฉันชอบสังเกตว่าสมองซีกขวาในแง่ของความคิดเชิงภาพ อารมณ์ลึก และความเป็นนามธรรม ถูกแสดงผ่านท่วงท่ากาย จังหวะการเคลื่อนไหว และการใช้สีของภาพยนตร์มากกว่าการพูดตรงๆ

ฉากขึ้นบันไดเป็นตัวอย่างชัดเจน—การเต้นกลางถนนไม่ใช่การคิดผ่านเหตุผล แต่เป็นการแสดงตัวตนที่เกิดจากความรู้สึกภายใน ทั้งท่วงท่า การโค้งตัว การยกแขน รวมถึงมุมกล้องที่ลากช้า ๆ ช่วยให้เรารับรู้ถึงกระแสความเป็นศิลป์ในตัวอาร์เธอร์ นี่คือภาษาที่สมองซีกขวาชอบใช้: สัญลักษณ์ จังหวะ และอิมเมจ

อีกอย่างคือโลกแฟนตาซีที่เขาสร้างขึ้น เช่นความสัมพันธ์ที่เราเห็นกับตัวละครหญิงคนนึงซึ่งอาจเป็นภาพลวงตา สิ่งนี้บอกเราว่าสมองซีกขวาในเรื่องไม่ได้แยกแยะความจริงจากภาพได้เหมือนสมองซีกซ้าย แต่ใช้จินตนาการเป็นตัวนำ การแต่งหน้าคลอว์น สีหน้าที่เปลี่ยนไป เสียงดนตรีที่คอยผลักดันอารมณ์—ทั้งหมดนี้เป็นสื่อที่ช่วยให้เราเข้าใจตัวละครจากมุมทางอารมณ์มากกว่าการวิเคราะห์เหตุผลเพียงอย่างเดียว

ฉากทดลองในสารคดีที่ยังติดตาคือช่วงที่นักวิทยาศาสตร์แยกการทำงานของสมองออกเป็นสองฝั่งแล้วให้ผู้เข้าร่วมทดลองตอบคำถามด้วยการใช้ภาพและอารมณ์แทนคำอธิบายตรง ๆ

ฉันจำได้ว่าสารคดี 'The Brain with David Eagleman' มีการสาธิตแบบเรียบง่ายแต่ทรงพลัง: ผู้ถูกทดสอบเห็นภาพสองภาพที่ต่างกันแต่ถูกส่งสัญญาณไปยังซีกสมองซ้ายกับขวาแยกกัน แล้วเราจะเห็นว่าซีกขวาทำงานเชื่อมโยงกับภาพรวม ความรู้สึกลึก ๆ และการตีความเชิงนามธรรม ขณะที่ซีกซ้ายพยายามเข้าใจเป็นคำพูดและเหตุผล ฉากนั้นทำให้ฉันนั่งดูปากค้างเพราะมันไม่ได้แค่พูดทฤษฎี แต่แสดงผลของมันต่อพฤติกรรมจริง ๆ

ฉากที่ว่านำเสนอด้วยภาพกราฟิกชัดเจน ไม่ใช่การบรรยายแห้ง ๆ ทำให้ฉันนึกถึงคนรอบตัวที่เห็นโลกแบบต่างกัน บางคนถนัดจับความหมายเชิงสัญลักษณ์ บางคนชอบรายละเอียดเป็นคำพูด ฉากนี้เลยเป็นเครื่องเตือนใจว่าการตีความสมองซีกขวาไม่ได้หมายถึงเวทมนตร์ แต่เป็นกลไกที่ทำให้เราเห็นความหมายในภาพรวม และนั่นทำให้การพูดคุยกันเข้าใจกันยากหรือง่าย ขึ้นอยู่กับว่าเราอยู่ฝั่งไหนของสเปกตรัมนี้

บอกตามตรงว่าครั้งแรกที่ดูมิวสิกวิดีโออย่าง 'All is Full of Love' ฉันรู้สึกราวกับถูกดึงเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่ต้องใช้คำพูดเลย

ภาพของหุ่นสองตัวที่สัมผัสกันอย่างช้า ๆ แทนการสนทนา กล้องโฟกัสที่มือ แสงเงา และพื้นผิวของโลหะ — นั่นคือการสื่อสารของซีกขวาโดยตรง: อารมณ์ แรงดึงดูด และความรู้สึกทางสัมผัส ถูกถ่ายทอดผ่านองค์ประกอบภาพ แทนที่จะให้เหตุผลอธิบาย

การตัดต่อช้า ไฟนวล และการจัดเฟรมแบบใกล้ชิด ทำให้ผู้ชมต้องแปลความหมายจากสัญลักษณ์และผสานกับเสียงเพลง การวางองค์ประกอบที่ไม่เป็นเชิงเส้นและสัญลักษณ์ซ้อน ๆ กันเช่นนี้เป็นเทคนิคที่ทำให้สมองซีกขวาได้ทำงานหนัก — มองหาโครงสร้างเชิงอารมณ์มากกว่าข้อเท็จจริง ฉันชอบความสามารถของมิวสิกวิดีโอประเภทนี้ที่ทำให้ความหมายยังคงหลากหลายและเปิดให้จินตนาการเล่นได้จนจบเพลง

กลับมาคิดใหม่ๆ เรื่องคนถนัดซ้ายกับความคิดสร้างสรรค์เป็นประเด็นที่ชวนคุยมากกว่าที่หลายคนคิด ผมมักจะคิดถึงภาพคนดัง ๆ ที่ถูกยกเป็นตัวอย่างความคิดสร้างสรรค์แล้วบังเอิญเป็นคนถนัดซ้าย เช่น 'Leonardo da Vinci' หรือ 'Jimi Hendrix' แต่การมีมือถนัดซ้ายเพียงอย่างเดียวไม่ได้แปลว่าใครคนนั้นจะเป็นอัจฉริยะด้านสร้างสรรค์โดยอัตโนมัติ จริง ๆ แล้วการเชื่อมโยงระหว่างการถนัดมือกับความคิดสร้างสรรค์เป็นเรื่องที่ซับซ้อนและผลการศึกษาก็สลับกันไปหลายแบบ ในเชิงสมอง มีทฤษฎีว่าการแบ่งงานระหว่างซีกสมองซ้ายและขวาอาจสัมพันธ์กับลักษณะการคิด แต่ประเด็นสำคัญคือการถนัดมือไม่ได้บอกภาพรวมของการทำงานสมองทั้งหมดอย่างชัดเจน บางงานวิจัยชี้ว่าคนถนัดซ้ายหรือคนที่ใช้มือทั้งสองข้างอย่างคล่อง (mixed-handed) อาจมีการเชื่อมต่อระหว่างซีกสมองมากกว่าคนถนัดขวา ซึ่งอาจทำให้บางแง่มุมของความคิดแบบคล่องตัวหรือมองมุมต่าง ๆ ได้ดีขึ้น แต่ก็มีอีกหลายงานที่ไม่พบความแตกต่างที่มีนัยสำคัญ ดังนั้นข้อมูลเชิงประจักษ์ยังไม่ได้บอกเป็นเอกฉันท์ว่า 'คนถนัดซ้ายคิดสร้างสรรค์มากกว่า' เสมอไป มุมมองด้านสังคมและประสบการณ์ชีวิตก็สำคัญไม่น้อย คนถนัดซ้ายมักต้องปรับตัวกับสิ่งของหรือเครื่องมือต่าง ๆ ที่ถูกออกแบบสำหรับคนขวา เช่น กรรไกร โต๊ะเรียน หรือเครื่องใช้บางอย่าง การฝึกปรับตัวและการหาทางแก้ไขปัญหาในชีวิตประจำวันสามารถกระตุ้นทักษะการคิดเชิงสร้างสรรค์ได้เหมือนกัน นอกจากนี้ปัจจัยอื่น ๆ อย่างการศึกษา สิ่งแวดล้อม การได้รับโอกาสให้ทดลองทำสิ่งใหม่ และบุคลิกภาพ (เช่น ความอยากรู้อยากเห็น ความกล้าเสี่ยง) มีบทบาทสำคัญยิ่งกว่าลักษณะการถนัดมือเพียงอย่างเดียว ถ้าจะมองแบบองค์รวม ความคิดสร้างสรรค์เป็นผลจากการบูรณาการหลายปัจจัย ไม่ใช่ตัวแปรเดียวที่ชี้เป็นชี้ตาย โดยส่วนตัวแล้ว ผมรู้สึกว่าการถนัดมือเป็นเพียงหนึ่งในเรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้บทสนทนาน่าสนใจเท่านั้น สิ่งที่ผมอยากเห็นมากกว่าคือการส่งเสริมสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการคิดสร้างสรรค์ ซึ่งรวมทั้งการเปิดโอกาสให้ลองผิดลองถูก สนับสนุนไอเดียใหม่ ๆ และออกแบบพื้นที่/เครื่องมือที่รองรับคนหลากหลาย ไม่ว่าจะถนัดซ้ายหรือขวา การเห็นคนหลากหลายวิธีคิดกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ผมสนุกกับการสังเกตว่าคนรอบตัวแก้ปัญหาอย่างไร มากกว่าจะยึดติดกับป้ายกำกับว่าคนถนัดซ้ายหรือขวาใครเด่นกว่าใคร

ลองจินตนาการว่าแผนที่สมองมีพื้นที่เล็กๆ ด้านหลังล่างที่ทำหน้าที่เหมือนศูนย์ควบคุมการทรงตัวและการเคลื่อนไหวที่ประณีต นั่นแหละคือซีรีเบลลัม (cerebellum) — อยู่ในหลุมสมองหลัง (posterior cranial fossa) ใต้เส้นสมองด้านหลัง (occipital lobes) และอยู่ด้านหลังของก้านสมอง (pons และ medulla) ถ้าดูจากด้านหลัง มันเหมือนเป็นก้อนเนื้อที่มีรอยพับละเอียดๆ ห่อหุ้มอยู่ และถูกเชื่อมเข้ากับส่วนอื่นของระบบประสาทด้วย 'ก้านเชื่อมซีรีเบลลัม' หรือ cerebellar peduncles สามเส้นใหญ่ ๆ ที่ทำหน้าที่รับส่งข้อมูลระหว่างสมองใหญ่ ก้านสมอง และไขสันหลัง

ผมชอบอธิบายการเชื่อมต่อของซีรีเบลลัมแบบเป็นวงจรที่รับข้อมูลเข้า ประมวลผล แล้วส่งคำสั่งกลับออกไป กลุ่มการเชื่อมต่อสำคัญคือ: ข้อมูลจากไขสันหลังและระบบประสาทการทรงตัวส่งขึ้นมาที่ซีรีเบลลัมเพื่อบอกตำแหน่งของร่างกายและศีรษะ (ทาง inferior peduncle และบางส่วนของ middle peduncle) ขณะที่ข้อมูลจากเปลือกสมองมาที่ซีรีเบลลัมผ่าน nucleus ของ pons (ผ่าน middle peduncle) ซึ่งเป็นข้อมูลแผนการเคลื่อนไหวที่กำลังจะเกิดขึ้น ซีรีเบลลัมประมวลผลความแตกต่างระหว่างแผนกับความเป็นจริงแล้วส่งผลลัพธ์ออกผ่านนิวเคลียสลึกของซีรีเบลลัม (deep cerebellar nuclei เช่น dentate, interposed, fastigial) ไปยังแกนกลางสมองอย่าง thalamus หรือ red nucleus และต่อไปยังเปลือกสมองส่วนการเคลื่อนไหว ทำให้เกิดการปรับแต่งการเคลื่อนไหวให้แม่นยำขึ้น

โครงสร้างภายในยังน่าสนใจ เพราะเซลล์ Purkinje ซึ่งเป็นเซลล์ประสาทหลักของแผ่นนอกซีรีเบลลัมออกฤทธิ์ยับยั้งไปยังนิวเคลียสลึก ส่งผลให้การประมวลผลมีความละเอียดและสามารถปรับจูนการเคลื่อนไหวได้ละเอียดมาก แบ่งหน้าที่ตามตำแหน่งได้ง่าย ๆ ว่า: flocculonodular lobe หรือ vestibulocerebellum ดูแลการทรงตัวและการเคลื่อนไหวของลูกตา; vermis และส่วนข้างใกล้แกน (spinocerebellum) ควบคุมท่าทางและการเคลื่อนไหวที่ปรับได้ทันที; ส่วนซีกข้าง ๆ (cerebrocerebellum) เกี่ยวกับการวางแผนและการเรียนรู้การเคลื่อนไหวที่ซับซ้อน การบาดเจ็บที่ซีรีเบลลัมจึงทำให้เกิดอาการอย่างเช่น ataxia (การเดินเซ), dysmetria (วางมือพลาด), intention tremor (สั่นเมื่อพยายามทำท่าแม่นยำ), dysdiadochokinesia (ทำท่าสลับอย่างรวดไม่ได้) และอาการตาแกว่งหรือคุมการทรงตัวลำบาก

สิ่งที่ทำให้ซีรีเบลลัมน่าสนใจสำหรับผมคือการทำงานแบบละเอียดและสัมพันธ์กับหลายระบบ บางครั้งอาการจากการเสียหายของซีรีเบลลัมจะปรากฏด้านเดียวของร่างกาย (ipsilateral) เพราะเส้นทางการเชื่อมต่อมีการไขว้กันสองครั้ง ทำให้ผลผิดปกติเกิดฝั่งเดียวกับเนื้อเยื่อที่เสียหาย นอกจากนี้หลอดเลือดที่จ่ายเลือดให้ซีรีเบลลัม เช่น SCA, AICA, PICA ก็สำคัญเพราะโรคหลอดเลือดสมองที่บริเวณนี้จะทำให้อาการเฉพาะทางต่างออกไป การรู้ตำแหน่งและวงจรเชื่อมต่อของซีรีเบลลัมช่วยทำให้เข้าใจอาการทางคลินิกและพฤติกรรมการเคลื่อนไหวได้ดีขึ้น และผมมักจะตื่นเต้นทุกครั้งที่นึกถึงความแม่นยำที่โครงสร้างเล็กๆ ชิ้นนี้มีต่อการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวัน

คนถนัดซ้ายมักมีวิธีมองปัญหาที่ต่างออกไป

ทักษะด้านการหมุนภาพในหัวและการเห็นมิติทำให้ฉันคิดเร็วในโจทย์ทรงเรขาคณิตหรือเมื่อต้องจินตนาการรูปร่างสามมิติจากแบบสองมิติ เรื่องนี้เห็นชัดเวลาเข้าเรียนเรขาคณิตเชิงพื้นที่: การจับความสัมพันธ์เชิงมุมและการหมุนวัตถุในใจมักง่ายขึ้นกว่าการพึ่งแค่การคำนวณเชิงตัวเลขล้วนๆ

อีกด้านหนึ่ง คนถนัดซ้ายมักพัฒนาแนวทางการแก้ปัญหาแบบไม่เป็นเส้นตรง — เป็นการพลิกมุมมองหรือใช้ภาพประกอบช่วยอธิบายตรรกะ ฉันมักชอบใช้สเก็ตช์และบันทึกข้างกระดาษเมื่อต้องพิสูจน์สมการหรือคิดผ่านเหตุผลเชิงตรรกะ เพราะบ่อยครั้งไอเดียที่ดูแปลกจะจุดประกายวิธีพิสูจน์ใหม่ๆ เหมือนสไตล์การแก้ปริศนาในเกมอย่าง 'Professor Layton' ที่ต้องเปลี่ยนมุมมองมากกว่าการเดินสูตรอย่างเดียว

ภาพรวมคือคนถนัดซ้ายไม่ได้เก่งในด้านคณิตศาสตร์เพียงแบบเดียว แต่จะเด่นด้านการเชื่อมต่อภาพกับตรรกะ การคิดนอกกรอบ และความชำนาญในการแปลงรูปแบบปัญหาให้เป็นภาพหรือสัญลักษณ์ที่จับต้องได้ ซึ่งช่วยให้แก้โจทย์ที่ต้องจินตนาการสูงหรือโจทย์ที่ต้องคิดหลายชั้นได้ดีขึ้น

บอกเลยว่าคนถนัดซ้ายมักมีมุมมองที่ไม่ตรงตามกรอบแบบแผนซึ่งทำให้คิดนอกกรอบได้ดีมาก

ฉันสังเกตจากเพื่อนและคนรอบตัวว่าพวกเขามีแนวโน้มจะเชื่อมโยงสิ่งต่าง ๆ เข้าด้วยกันแบบไม่เป็นเส้นตรง เหมือนเวลาที่ดูฉากวิชวลใน 'Spirited Away' แล้วลองคิดต่อว่าหากวัตถุในฉากมีความหมายซ่อนอยู่ จะตีความมันอย่างไร แนวคิดแบบเชื่อมโยงนี้ช่วยให้เขาสร้างไอเดียใหม่ ๆ ได้เร็วและมักเป็นไอเดียที่แปลกแต่น่าสนใจ

ในมุมการแก้ปัญหา คนถนัดซ้ายมักใช้วิธีทดลองแบบทดสอบหลายมิติก่อนจะลงมือทำจริง — ไม่ยึดติดกับวิธีเดียว เห็นการทดลองหลายแนวแล้วปรับไปเรื่อย ๆ จนเจอทางออกที่ไม่คาดคิด นั่นทำให้ผมมองว่าเขาเก่งทั้งการระบุปัญหาเชิงซ้อนและการคิดแผนสำรอง ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่มีประโยชน์มากเมื่อทำโปรเจกต์สร้างสรรค์หรือแก้ปัญหาที่ไม่มีคำตอบชัดเจน

ในมุมมองของคนที่ถนัดซ้าย ผมมองเห็นข้อได้เปรียบของการวาดภาพเป็นเรื่องของจังหวะการลากเส้นและทิศทางการมองภาพก่อนอื่นเลย การเริ่มเส้นจากซ้ายไปขวาหรือลากเส้นโค้งยาวๆ มักรู้สึกเป็นธรรมชาติมากกว่าสำหรับมือซ้าย ซึ่งทำให้เส้นท่าทาง (gesture) ดูไหลลื่นและมีพลัง ฉันมักจะได้งานสเก็ตช์ที่บ่งบอกจังหวะของการเคลื่อนไหวได้ชัดกว่าเมื่อเริ่มจากตำแหน่งที่เหมาะกับมือซ้าย

อีกเรื่องที่ผมเห็นบ่อยคือเทคนิคการลงเงาและการเบลนด์ หมึกหรือคาร์บอนมักจะถูกถูไประหว่างฝ่ามือกับกระดาษ แต่ส่วนใหญ่ผมเรียนรู้ที่จะใช้ข้อเสียนี้เป็นข้อดี เช่น ใช้การเบลนด์เบาๆ เพื่อสร้างโทนเนียนหรือเส้นพู่กันที่มีลักษณะเฉพาะตัว การขยับมือแบบสวิงจากข้อมือซ้ายสร้างลวดลายที่ต่างจากคนถนัดขวา ทำให้งานดูมีผิวสัมผัสเป็นเอกลักษณ์

ด้านการออกแบบกราฟิก ฉันชอบเล่นกับคอมโพสิชั่นที่ไม่สมมาตรและการจัดพื้นที่ว่าง การจัดองค์ประกอบที่ดึงสายตาไปทางซ้ายก่อน จะทำให้ภาพมีเรื่องราวทันที ลองดูการ์ตูนโปรดอย่าง 'One Piece' แล้วสังเกตเส้นเค้าโครงตัวละครหรือฉากต่อสู้—การลากเส้นแบบกว้างๆ และไดนามิกเป็นสิ่งที่คนถนัดซ้ายสามารถทำได้ดี งานของผมเลยมักเน้นพลังจากเส้นและการใช้พื้นที่อย่างกล้าหาญ ไม่ว่าจะเป็นภาพประกอบหรือโปสเตอร์ก็ตาม