สเมิร์ฟ หมู่บ้านที่สาบสูญ

นี่คือเรื่องที่ฉันชอบเล่าเมื่อนึกถึง 'สเมิร์ฟ หมู่บ้านที่สาบสูญ' เพราะมันเป็นการผจญภัยที่เรียบง่ายแต่น่ารักและมีความหมายลึกซึ้ง

หนังเริ่มจากความสงสัยของสเมิร์ฟเพ็ทต์เกี่ยวกับต้นกำเนิดของตัวเอง แล้วเธอก็ออกเดินทางเพื่อค้นหาความจริง พร้อมด้วยเพื่อนร่วมทางอย่างบрейนนี่ คลัมซี่ และเฮฟตี้ ซึ่งการเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยกับดักป่ามหัศจรรย์ ฉากสำคัญคือการเจอแผนที่โบราณที่ชี้ไปยังหมู่บ้านที่สาบสูญ ซึ่งเปิดประตูสู่ความลับที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อน

ความเข้มข้นของเรื่องไม่ได้มาจากฉากต่อสู้ยืดยาว แต่เป็นการค้นพบตัวตนและมิตรภาพ กลุ่มเพื่อนต้องเรียนรู้ที่จะไว้ใจซึ่งกันและกัน ขณะเดียวกันก็ต้องหลบเลี่ยงและปะทะกับกากาเมลที่พยายามจับสเมิร์ฟเพื่อใช้เวทมนตร์ ความเปราะบางของตัวละครถูกเล่าอย่างอ่อนโยนจนฉันรู้สึกว่ามันเป็นหนังสำหรับทุกวัย ไม่ใช่แค่เด็กเล็กเท่านั้น

ฉันชอบสังเกตรายละเอียดเล็กๆ ในฉากเปิดของ 'สเมิร์ฟ หมู่บ้านที่สาบสูญ' เพราะมันเหมือนชิ้นส่วนปริศนาที่วางไว้ในพื้นหลังให้ค้นหา

ฉากแรก ๆ มีภาพวาดฝาผนังและสัญลักษณ์โบราณที่ไม่ได้พูดถึงโดยตรง แต่ถ้าจ้องดูใกล้ ๆ จะเห็นลวดลายที่คล้ายกับตัวละครเก่า ๆ จากคอมิกส์ต้นฉบับ เช่นสัญลักษณ์ดอกไม้หรือเครื่องมือช่างขนาดจิ๋ว ซึ่งช่วยเล่าเรื่องราวอดีตของหมู่บ้านได้เงียบ ๆ นอกจากนี้ฉันมักหยุดดูมุมกล้องที่ซูมผ่านต้นไม้ เพราะนักออกแบบมักซ่อนใบไม้รูปร่างประหลาด ผีเสื้อที่มีลวดลายคล้ายสเมิร์ฟ หรือเห็ดที่วางตำแหน่งเหมือนแสดงเบาะแสว่าใครเดินผ่านมา

การสังเกตสีสันก็สำคัญ — เฉดสีบางจุดถูกใช้ซ้ำเพื่อเน้นอารมณ์หรือเตือนความทรงจำของตัวละคร เช่นโทนฟ้าอมเขียวที่เชื่อมโยงกับอดีตของสเมิร์ฟบางคน ถ้าชอบแนวนี้ลองดูฉากซ้ำแล้วหยุดภาพ จะเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่นักเล่าเรื่องใส่ไว้เป็นรอยยิ้มเงียบ ๆ ให้คนดูที่ตั้งใจมอง เหมือนความอัศจรรย์เล็ก ๆ ในงานที่ทำให้ฉันยิ้มทุกครั้ง

ในฐานะแฟนแอนิเมชันที่ติดตามเบื้องหลังการสร้างมานาน ผมมักจะชอบพิจารณาผลงานผู้กำกับจากโทนงานและการเลือกโปรเจกต์ของเขาเอง ผู้กำกับของ 'สเมิร์ฟ หมู่บ้านที่สาบสูญ' คือ Kelly Asbury ซึ่งเป็นชื่อที่คนในวงการอนิเมชันคุ้นเคยดี

Asbury มีผลงานกำกับที่เด่นชัดหลายเรื่อง โดยเฉพาะงานที่ผมจำได้อย่างชัดเจนคือ 'Spirit: Stallion of the Cimarron' ซึ่งให้ความรู้สึกภาพยนตร์อนิเมชันสไตล์ดราม่าซึ่งต่างจากงานคอเมดี้ทั่วไป อีกชิ้นที่สะท้อนสไตล์อารมณ์ขันของเขาคือ 'Shrek 2' ที่เขาร่วมกำกับ และต่อมาเขาก็มาสร้างงานที่มีทัศนคติแปลกใหม่กับ 'Gnomeo & Juliet' ก่อนจะมากำกับ 'สเมิร์ฟ หมู่บ้านที่สาบสูญ' ที่มีโทนผจญภัยแบบสดใส

ผมชอบความยืดหยุ่นในการเลือกโทนของ Asbury—จากหนังดราม่าที่มีภาพลักษณ์เข้มข้นสู่คอเมดี้ครอบครัวที่เน้นจังหวะและมุก เดินทางสายนี้ทำให้ผลงานของเขามีความหลากหลายและน่าติดตามเสมอ

ชอบดูแอนิเมชันผจญภัยแบบสดใส ๆ อยู่แล้ว ฉันเลยมักเริ่มจากบริการเช่าดิจิทัลก่อนสำหรับการชม 'สเมิร์ฟ หมู่บ้านที่สาบสูญ' เพราะมันมักมีให้เช่าแบบดิจิทัลบนร้านหนังหลัก ๆ

โดยทั่วไปภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายในโรงช่วงเมษายน 2017 — ในสหรัฐฯ วันฉายคือ 7 เมษายน 2017 — และหลังจากรอบฉายในโรงก็จะเข้าแผงดิจิทัลและแผ่นบลูเรย์/ดีวีดีทันที ดังนั้นถาอยากดูง่าย ๆ ให้มองที่ร้านเช่าดิจิทัลอย่าง Apple TV (iTunes), Google Play หรือ Amazon Prime Video (เช่าหรือซื้อ) ซึ่งมักจะมีตัวเลือกพากย์ไทยหรือซับไทยในบางภูมิภาค

ฉันจำฉากน้ำตกที่เปิดเผยหมู่บ้านสีสันสดใสได้ดี — ฉากแบบนี้ถ้าดูบนบลูเรย์ภาพและเสียงจะคมกว่าการสตรีมแบบบีตเรตต่ำ แต่ถาอยากดูทันทีการเช่าดิจิทัลคือทางลัดที่สะดวกและรวดเร็ว และถ้าโชคดีบางช่วงเรื่องนี้ก็ปรากฏในแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งรายเดือนของบางประเทศด้วย แต่จะสลับคิวกันไปตามสัญญาลิขสิทธิ์นะ ฉันมักเลือกเวอร์ชันที่มีซับไทยเมื่ออยากอินกับบทให้เต็มที่

เราอินกับรายละเอียดของหมู่บ้านใหม่ใน 'สเมิร์ฟ หมู่บ้านที่สาบสูญ' มากกว่าที่คิดไว้ — หมู่บ้านนั้นเต็มไปด้วยสเมิร์ฟที่ไม่ค่อยเห็นในเวอร์ชันก่อนๆ และแต่ละตัวมีบทบาทชัดเจนที่เติมสีสันให้เรื่อง

หนึ่งในตัวละครใหม่ที่เด่นสุดสำหรับเราคือ 'บลอสซั่มสเมิร์ฟ' ซึ่งเป็นผู้นำแบบใจเย็นและรู้จักพืชสมุนไพร เธอทำหน้าที่เป็นทั้งหัวหน้าชุมชนและผู้รักษาแผลใจของเพื่อนๆ อีกคนคือ 'วิลโลว์สเมิร์ฟ' นักพฤกษศาสตร์ผู้หลงใหลต้นไม้กับยาไม้ ทำให้ฉากสวนลับของหนังมีความอธิบายทางธรรมชาติที่น่าเชื่อถือ นอกจากนี้ยังมี 'สตอร์มสเมิร์ฟ' ที่เป็นนักต่อสู้คอยปกป้องหมู่บ้าน ทั้งรูปลักษณ์และท่าทางแสดงให้เห็นถึงพลังและความกล้าหาญ ส่วน 'ดรีมสเมิร์ฟ' เป็นศิลปิน/นักเล่าเรื่อง ที่เข้ามาเติมความฝันและจินตนาการให้ชุมชน การจัดวางบทของตัวละครเหล่านี้ทำให้หมู่บ้านที่สาบสูญดูมีระบบและชีวิต ไม่ใช่แค่ฉากหลังธรรมดา — นี่แหละที่ทำให้ฉากสุดท้ายมีน้ำหนักขึ้นอย่างจริงจัง

เสียงธีมหลักของ 'สเมิร์ฟ หมู่บ้านที่สาบสูญ' คือสิ่งที่ยึดภาพรวมของหนังไว้ทั้งหมด และมันติดหูตั้งแต่โน้ตแรกที่บรรเลง

ผมชอบการผสมผสานระหว่างเครื่องสายกับเครื่องลมชิ้นเล็กๆ ที่ทำให้ความรู้สึกของหมู่บ้านเล็ก ๆ ดูอบอุ่นและมีชีวิต เพลงธีมนี้มักกลับมาในฉากสำคัญ เช่น ช่วงที่ตัวละครค้นพบบางอย่างหรือช่วงอารมณ์อบอุ่นระหว่างตัวละคร ช่วงไคลแม็กซ์มีการขยายเมโลดี้ให้ใหญ่ขึ้นด้วยคอร์ดเต็มเสียง ทำให้ฉากดูยิ่งใหญ่ขึ้นโดยไม่ทำลายความน่ารักของตัวละคร

ในการฟังแบบตั้งใจ ผมยังได้ยินลายเมโลดี้ที่ออกแบบเป็น motif สั้น ๆ สำหรับตัวละครบางตัว ซึ่งกลับมาในรูปแบบต่างกันตามสถานการณ์ นั่นแหละทำให้เพลงเด่นกว่าการเป็นแค่แบ็กกราวด์ — มันกลายเป็นภาษาหนึ่งที่เล่าเรื่องควบคู่กับภาพได้อย่างน่ารักและพอดี

ตำนานสีฟ้าของสเมิร์ฟเริ่มต้นจากวงการการ์ตูนเบลเยียมในยุคหลังสงคราม ที่ผู้วาดคนหนึ่งใส่ตัวละครเล็ก ๆ ลงในเรื่องข้างเคียงแล้วกลายเป็นตัวเอกในเวลาต่อมา. ฉันชอบคิดถึงภาพนั้นเพราะมันแสดงให้เห็นว่าความคิดเล็ก ๆ ก็สามารถเติบโตจนไปไกลได้ในมือของคนที่มีไอเดียเฉพาะตัว

ศิลปินผู้สร้างคือปิเอร์ คูลิฟฟอร์ด หรือคนที่รู้จักกันในชื่อปยโญ่ (Peyo) ซึ่งสร้างสเมิร์ฟขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี 1958 ในฉากหนึ่งของเรื่อง 'Johan and Peewit' ที่ตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูนเบลเยียมชื่อ 'Spirou'. องค์ประกอบหลายอย่างทั้งภาษากาย การออกแบบตัวละคร และมุกตลก ทำให้ตัวละครเหล่านี้ถูกจดจำและขยายเป็นซีรีส์ของตัวเองในเวลาต่อมา ฉันชอบว่าวิธีเริ่มต้นแบบนี้ทำให้สเมิร์ฟดูเป็นผลิตผลของชุมชนการ์ตูนยุโรป มากกว่าจะเป็นสินค้ามวลชนทันที

สมัยที่ยังเป็นเด็กและโดดเรียนเพื่อไปนั่งดูการ์ตูนช่วงเช้า ผมติดในเสียงท่อนฮุคที่ร้องซ้ำง่าย ๆ จนต้องร้องตามได้ทุกครั้ง ชื่อนั้นคือ 'สเมิร์ฟ' ที่จริงแล้วมาจากผลงานการ์ตูนของชาวเบลเยียมชื่อ Peyo ตัวละครตัวเล็กสีน้ำเงินมีหมู่บ้าน มีพ่อหมอ มีตัวละครหลากสีสัน ความโดดเด่นไม่ได้มาจากพล็อตซับซ้อน แต่เป็นภาพลักษณ์และเพลงประกอบที่ติดหูมากที่สุดหนึ่งเพลงคือ 'The Smurf Song' โดยศิลปินชาวดัตช์ Father Abraham ที่ออกมาในยุค 1970s เพลงนี้ขึ้นชาร์ตในหลายประเทศเพราะจังหวะสนุก คอรัสเด็ก ๆ และเนื้อเพลงเรียบง่ายที่ทำให้รู้สึกอยากร้องตาม

เสียงร้องสูง ๆ ผสมกับฮัมเมโลดี้ซ้ำ ๆ ทำให้เพลงกลายเป็นของเล่นทางเสียงสำหรับเด็ก ๆ และเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของแฟรนไชส์ สมัยก่อนที่ยังไม่มีอินเทอร์เน็ต คนจะจดจำเพลงจากการได้ยินทางวิทยุ โทรทัศน์ หรือเทป การที่เพลงถูกแปลและขับร้องในหลายภาษาก็ช่วยให้ท่อนฮุคแพร่กระจายเข้าไปในความทรงจำของคนหลายรุ่นได้ง่าย เมื่อฟังอีกครั้งในวัยผู้ใหญ่ มันพาไปสู่ภาพหมู่บ้านเล็ก ๆ และความไร้เดียงสาอย่างรวดเร็ว — นี่แหละเสน่ห์ของสเมิร์ฟในมุมเพลงสำหรับผม

การอธิบายของผู้กำกับทำให้ผมคิดถึงการย่อยคาแรกเตอร์ให้เข้ากับผู้ชมรุ่นใหม่: พวกสเมิร์ฟถูกนำเสนอเป็นชุมชนเล็ก ๆ ที่อบอุ่นและมีบุคลิกชัดเจน แต่ถูกจัดจังหวะให้ง่ายต่อการเล่าเรื่องภาพยนตร์มากขึ้น

เมื่อได้ดูสัมภาษณ์และฟังแนวคิดแบบรวม ๆ ของทีมสร้าง ผมเห็นว่าพวกเขามุ่งจะรักษาแก่นของความเป็นครอบครัวและมิตรภาพ แต่เปลี่ยนจุดโฟกัสจากการเล่าเรื่องเชิงตลกร้ายหรือบทสังคมในต้นฉบับไปเป็นการสร้างมุกกายกรรม เหตุการณ์ผจญภัยแบบเร่งรีบ และฉากฮอลลีวูดที่ให้ความรู้สึก 'ปลาออกทะเล' เช่น การย้ายฉากไปยังโลกของมนุษย์ การผสม CGI กับคนแสดง และการใส่ตัวละครมนุษย์ให้มีบทบาทมากขึ้นอย่างใน 'The Smurfs' (2011)

ส่วนที่ผมรู้สึกชัดคือการลดมิติของตัวละครบางตัวให้เป็นแท็กไลน์ง่าย ๆ เพื่อให้ผู้ชมจับได้เร็ว งานภาพและจังหวะตลกถูกขับเคลื่อนด้วยความเร็วเพื่อให้เด็กๆ สนุก แต่เมื่อมองในมุมของคนที่อ่านต้นฉบับแล้ว ก็เห็นว่ามีรายละเอียดและโทนที่ถูกละทิ้งไปบ้าง — แต่ก็บอกได้ว่านี่เป็นทางเลือกของผู้กำกับเพื่อทำให้เรื่องนี้กลายเป็นหนังครอบครัวที่ขายได้ในตลาดสมัยใหม่

เรามองว่าสเมิร์ฟคือหมู่บ้านเล็กๆ ของตัวละครสีน้ำเงินที่ดูไร้เดียงสา แต่จริงๆ แล้วมีโครงสร้างทางสังคมและมิติทางวรรณกรรมที่น่าสนใจมาก

สเมิร์ฟถูกสร้างสรรค์ขึ้นโดยนักเขียนการ์ตูนชาวเบลเยียมที่ใช้นามปากกา 'Peyo' และแรกเริ่มโผล่ในเรื่องยาวที่ไม่ใช่สเมิร์ฟก่อน แล้วจึงแยกเป็นชุดของตัวเอง ความโดดเด่นอยู่ที่ภาษาที่พวกเขาแทนคำด้วยคำว่า 'สเมิร์ฟ' (จากคำภาษาฝรั่งเศสดั้งเดิม 'schtroumpf') ซึ่งกลายเป็นเอกลักษณ์ทางวาทกรรม ทำให้บทสนทนาดูทั้งน่ารักและแปลกประหลาดไปพร้อมกัน

ภาพรวมสั้นๆ ของต้นกำเนิด: สตอรี่แบบคอมิกดั้งเดิมนำเสนอชุมชนสเมิร์ฟในป่า มีหัวหน้าที่เหมือนผู้นำชุมชนและสมาชิกแต่ละตัวมีบทบาทเฉพาะ เช่น นักประดิษฐ์ นักกล้าม นักอ่าน ฯลฯ แอนตากอนิสต์หลักอย่างพ่อมดศัตรูนั้นทำหน้าที่ขับเคลื่อนพล็อตให้เกิดปฏิสัมพันธ์และบททดสอบต่างๆ แม้จะดูเป็นนิทานสำหรับเด็ก แต่เมื่อมองลึกจะเห็นประเด็นเกี่ยวกับความเป็นชุมชน ภาระหน้าที่ และการยอมรับความแตกต่าง ที่สำคัญคือการ์ตูนต้นฉบับมีความละเอียดในการวาดและรายละเอียดโลกมากกว่าที่หลายคนคาดคิด สุดท้ายแล้วสเมิร์ฟจึงไม่ใช่แค่ตัวการ์ตูนสีน้ำเงิน แต่เป็นเวทีเล็กๆ ที่สะท้อนแนวคิดและมุกตลกร้ายเบาๆ ของผู้สร้างไว้อย่างชาญฉลาด