ซือเหม่ยหลันภรรยาของชายอาภัพแห่งหมู่บ้านป่าท้อ

ซือเหม่ยหลันภรรยาของชายอาภัพแห่งหมู่บ้านป่าท้อ

last updateآخر تحديث : 2025-09-13
بواسطة:  ปลายฝนต้นหนาวمكتمل
لغة: Thai
goodnovel12goodnovel
لا يكفي التصنيفات
31فصول
4.8Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ซือเหม่ยหลันถูกแม่เลี้ยงขายให้ครอบครัวของชายประหลาดแห่งหมู่บ้านป่าท้อด้วยสินสอดหมูป่าหนึ่งตัวทำให้นางเสียใจมากจนมีเหตุให้ตายพราะโรคหัวใจหลังจากมาถึงบ้านของสามีที่อยู่กระท่อมท้ายหมู่บ้านกับน้องสองคน

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่หนึ่ง

事故の後、恋人の柏原諒助(かしわら りょうすけ)が記憶喪失になった。

朗報:それは嘘。

凶報:諒助の仕組んだドッキリだった。

「茜、俺たちのことは全部忘れた。忘れられるってことは、それだけどうでもいいってことだろ?

分かった?」

諒助はベッドにもたれかかり、端正な顔立ちには苛立ちが滲んでいた。まるで、西園寺茜(さいおんじ あかね)がまだしつこく縋りついてくるのではないかと、心配しているかのようだ。

部屋に吹き込む風が、茜の青白い頬を刺し、神経の全てを逆撫でする。

「分かったわ」

茜の返事は驚くほど平静だった。

なぜなら、諒助が芝居をしていることを、彼女は知っていたからだ。

十五分前。

茜が目を覚ますと、医者から諒助が重傷で記憶喪失だと告げられた。

彼女は虚弱な体を引きずり、彼の病室へ駆けつけた。

しかし、病室のドアの外で、重傷のはずの諒助が、窓辺にだらんと寄りかかり、タバコをふかしながら電話しているのを目撃したのだ。

声色は、これまでにないほど甘ったるい。「まだ合コン行く気か?俺が茜との関係を公表すると脅したらどうなる?」

「ごめんって。もう行かないから」女の甘えた声が、妙に色っぽい。

諒助は喉仏を鳴らし、低く問い返した。「それで終わり?」

「今夜は......何してもいいから......」女の声は低くなり、際どい雰囲気に変わった。

残りの言葉は、茜には届かなかった。

だが、諒助の熱っぽい眼差しを見れば、何を話していたかは推して知るべしだった。

女が急に声を張り上げた。「諒助さん、茜さんはどうするの?私、浮気相手なんて嫌よ。もし噂になったら、私、どうやって生きていけばいいの?」

諒助は無造作にタバコの灰を払い、自信に満ちた笑みを浮かべた。「心配するな。医者には記憶喪失の診断書を偽造させた。俺が認めなきゃ、誰も茜の言うことを信じないさ」

女は一瞬黙り込んだが、まだ不満そうだ。「もし彼女がしつこく縋りついてきたら?私があの立場なら、絶対に手放さないけど」

「茜に縋る隙なんて与えないさ」諒助は笑った。まるでこのゲームの支配者のように。

茜は壁に張り付き、両手を強く握りしめた。指の肉に食い込む痛みすら感じない。

頭の中で、いくつかのシーンがフラッシュバックした。

諒助とは幼馴染だった。でも、柏原家に気に入れられないかったため、諒助とは四年もの間、秘密の関係を続けなければならなかった。

昨夜、諒助はついに柏原家に二人の関係を打ち明けることに同意したはずだった。

だが、柏原家に向かう道中で事故に遭ったのだ。

茜が四年待ち望んだ「承認」は、諒助が他の女とイチャつくための口実に過ぎなかった。彼はとっくに別の女を愛していたのだ。

昨夜、諒助が運転中に頻繁にスマホを見ていたわけだ。

茜が注意しても、彼は「仕事の連絡を待っている」としか言わなかった。

要するに、この女が嫉妬するのを待っていたのだ。

医者の足音で茜の思考は途切れた。茜は、ちょうど今到着したかのように装い、医者と一緒に病室に入った。

諒助はすでにベッドに戻り、茜を一瞥もせず、医者の前で記憶喪失の芝居を完璧に演じていた。そして最後に、冷たく茜に退去命令を下した。

「分かったなら、もう出てけ」

茜は諒助の演技に心の中で拍手喝采を送りたい気分だった。あの柏原家のお坊ちゃまが、自分を捨てるために随分と骨を折ったものだ。

何度か口を開きかけたが、苦いものが喉を詰まらせ、顔に浮かぶのは屈辱だけだった。

あまりにも屈辱的だった。

四年間の交際。彼女がどれだけ諒助を愛していたか。

彼は知っていた。友人たちも知っていた。

名誉なんて求めず、まるで専属のメイドのように彼を支えてきた。

彼が少しでも不機嫌になれば、眠らずに機嫌を取った。彼女の世界は全て諒助で満たされていた。

なのに、今、彼はこんな極端な方法で彼女に諦めさせようとしている。

ハッ。皮肉なものだ。

茜は麻痺しながらも、はっきりと理解し、最後にただ頷いた。「分かった。じゃあ、私はこれで失礼するわ」

彼の望み通りに。

懇願して手に入れた愛など、結局は続かないものだ。

彼女ももう疲れた。

茜は俯いて部屋を出た。

諒助は茜の背中を一瞥し、わずかに眉を上げた。まさか、こんなにあっさり受け入れるとは思っていなかったようだ。

ついにアシスタントを呼びつけた。「茜の動向を監視しろ。今平静を装っても、すぐに俺に記憶を戻してくれと泣きついてくるだろう。病院は人が多いから、見られるのはまずい」

そう言って、諒助は眉をひそめた。茜が泣きついてくる光景が、すでに彼の頭の中に浮かんでいるようだった。

アシスタントは頷き、病室を出て行った。

......

茜がどうやって自室に戻ったのか覚えていない。

彼女はベッドの端に座り込み、置き去りにされた子供のように虚ろだった。

目に涙が浮かんだり消えたりしたが、涙は流れなかった。

四年間の愛を、即座に「ポイ」できるわけがない。

結局、彼女は疲れ果ててベッドに倒れ込んだ。その時、手が体の横にあるスマホに触れた。

スマホの画面のヒビが、彼女の胸を締め付けた。

事故の時、スマホはバッグの中にあったはず。無傷のはずなのに、なぜこんなにボロボロなのか?

茜は震えながらスマホを拾い上げた。

スマホにははっきりとした圧迫痕があり、画面は粉々に砕け、電源が入る様子もない。

そして、スマホの中にあった、諒助との恋愛の証も、きっと消えただろう。

誰がやったか、茜はすでに察しがついた。

彼女が縋るのを恐れて、諒助は完璧な後始末をしたのだ。

茜は冷笑し、スマホケースの柄を見た。それは彼女と諒助を模したデフォルメキャラだった。

あの時の幸せは本物だったが、今の彼の冷酷さも本物だ。

分かれたいなら、従ってあげる。

カチリと音を立てて、茜はスマホをゴミ箱に投げ捨て、看護師に頼んで退院手続きを済ませた。

退院する際、看護師が彼女を呼び止めた。病室の隅に積み重ねられた荷物を指差した。「西園寺様、ここにお荷物もありますよ。お持ち帰りになりませんか?」

茜は振り返り、それを見た。それは諒助の実家訪問のために用意した、様々なプレゼントだった。

男は捨てても、プレゼントは持ち帰るべきだ。メルカリで売れば、少しは小遣いになる。

売れそうなものだけを選び、残りの手作りのお菓子を看護師たちに分けた。「皆さん、お疲れ様です。どうぞ召し上がってください」

そう言って、茜は病院を後にした。

......

茜が去った後、諒助は少し眠った。

目覚めると、ベッドサイドに出前のお粥が置いてあった。

諒助は目元を押さえ、「ちぇっ」と舌打ちした。

やっぱり、あのガムテープ女を振り切るのは簡単じゃない。

表面上は平静を装うが、裏ではいつもこうだ。彼女のご機嫌取りにはもう飽き飽きしていた。

諒助は身を起こした。「このお粥は......捨てろ」

「諒助さん、お目覚めですか!お粥を召し上がりますか?急いで特注で買ってきたんですよ!」アシスタントが熱心にスプーンを差し出した。

諒助は眉をひそめた。「お前か?」

「はい!あ、それと、お医者様から、西園寺さんは帰ったらすぐ退院されるそうで、記憶喪失と別れを受け入れたんでしょうね」

諒助は平然とお粥を食べながら、鼻で笑った。「受け入れた?茜がそんなタイプなわけないだろ。だから俺がこんな手を使ったんだ。俺が仕組んで壊したスマホだと彼女が気づいただろ。顔を上げられないから、意地張ってるだけさ」

「それなら、監視は続けますか?」アシスタントが尋ねた。

「いや、いい。どうせすぐ、口実つけて俺に会いに来る。それより、俺の退院手続きを急げ」

「かしこまりました」

......

茜は実家には戻らず、諒助の別荘へ向かった。きっぱりと縁を切るには、ケジメが必要だ。

玄関のドアの前で、彼女はインターホンを押した。

四年間の交際。彼女は諒助の別荘に百回以上訪れ、百回以上食事を作ってやった。

その度に彼は彼女を抱きしめ、囁いたものだ。

「茜、結婚したら、俺は世界一の幸せ者になる」

だが、結婚を約束した男は、彼女に一度も鍵を渡してくれなかった。

指紋認証ロックに変わった今も、使用人たちは登録されているのに、彼女は部外者のままだった。

ピンポーン。

その時、使用人の中井がドアを開ける音がした。

「手塚さん、また指紋が認識されないのですか......」

手塚さん?

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
31 فصول
บทที่หนึ่ง
สวรรค์นี้มันเรื่องบ้าอะไรวะคนทั้งคนมีค่าตัวเพียงหมูป่าหนึ่งตัวนี้นะ!!!! แม่เจ้ากูอยากฟาดปากอีแม่เลี้ยงของน้องซือเหม่ยหลันจังเลย เพียงตาได้แต่โกรธแค้นกับชะตากรรมของสาวน้อยที่พ่อแม่ตายจากจนหมดต้องอยู่กับแม่เลี้ยงมาตลอด ตอนที่บิดาของนางยังมีชีวิตอยู่เพียงสามปีให้หลังท่านก็เสียชีวิตจากไข้ป่า ทิ้งให้ซือเหม่ยหลันต้องทนรับใช้แม่เลี้ยงใจร้ายมาเป็นปีจนร่างกายซูบผอมแถมนางยังเป็นโรคหัวใจอีก พอได้รับรู้ว่าตนเองถูกยกให้ชายสายตาพิการแห่งหมู่บ้านป่าท้อจนทำให้อาการกำเริบสิ้นใจไปในห้องหอเมื่อเจอหน้าว่าที่สามี อย่าให้กูเจอนะแม่จะฟาดปากแทนสาวน้อยแทนสักครั้งให้จงได้คิดในใจอย่างโมโห พลางบอกกับดวงวิญญาณของซือเหม่ยหลันให้ไปหาบิดามารดาที่สวรรค์ ชีวิตที่เหลือพี่สาวจะใช้แทนเธอเอง รับปากว่าถ้พี่สาวเจอแม่เลี้ยงของเธอเมื่อไรพี่สาวจะฟาดปากนางให้จนวิ่งกลับบ้านไม่ทันเลยละ เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับอีเพียงตาซะแล้วอย่างมึงต้องเจอกูเท่านั้นอีแม่เลี้ยงระยำ นางคิดในใจด้วยความเดือดดาลอยู่คนเดียวก่อนที่นางจะลุกออกไปจากในห้องบ้านของสามีของนางเมื่อคืนนี้ เพราะเด็กสาวนั้นหวาดกลัวสามีพิการที่มีนัยตาสีฟ้าตามคนลือกันว่
اقرأ المزيد
บทที่สอง
ในขณะที่เด็กสองคนล้างถ้วยซือเหม่ยหลันก็เดินสำรวจดูห้องเก็บของว่ามีอะไรพอที่จะให้นางนำไปเป็นอาวุธเพื่อหาของกินในลำธารกับบนเขาได้บ้าง นางเห็นตระกร้าวางซ้อนกันสามอันมีเสียมมีมีดพร้าเครื่อง ทำสวนของสามพี่น้องมีครบทุกอย่างนาง จึงหยิบเอาตระกร้า มีด เสียมออกมาเตรียมตัวจะไปที่ลำธารหลังบ้านทันทีนี้พึ่งจะแปดโมงได้ถ้าตามที่สายตานางกะตามภพเดิมที่จากมา ถือว่าไม่สายก่อนจะเรียกเด็กสองคนว่ามีกระบอกใส่น้ำไปกินด้วยไหม"ซิงเอ๋อร์พี่อยากให้พาไปที่ลำธารกับเขาหลังบ้านของพวกเราได้ไหม เผื่อพวกเราจะได้ของป่ามาเก็บไว้ทำอาหารมื้อต่อไป ไม่ใช่ว่าพวกเราจะรอแต่พี่ใหญ่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ เสี่ยงอันตรายไม่น้อยมีอะไรที่พอจะหาได้ตามลำธารหรือบนเขาเราคงจะพอมี ผักป่าเห็ดป่าพอจะได้เก็บกระมังในน้ำก็ต้องมีปลาตัวใหญ่ด้วยสิใช่ไหมจ๊ะซิงเอ๋อร์""แต่ปลามันว่ายน้ำเร็วมากเลยเจ้าค่ะไม่ค่อยมีใครจับพวกมันได้สักเท่าไร ครั้งหนึ่งพี่ใหญ่จับมาได้แต่มันคาวมากๆเลยเจ้าค่ะ คนจึงไม่ค่อยจะกินเพราะจับยากมาก ส่วนมากแล้วจะขึ้นเขาไปหาผักป่าเห็ดป่ากันมากกว่าแต่พวกเขาไม่มาทางบ้านของพวกเราเพราะกลัวพี่ใหญ่ที่มีตาเป็นสีฟ้า หาว่าพี่ชายเป็นคนนำโชคร้ายไปสู่ค
اقرأ المزيد
บทที่สาม
ก่อนหน้านั้นที่สองแฝดยืนมองพี่สะใภ้ขุดหลุมด้วยความสงสัยจึงพากันถามนางว่ากำลังทำอะไร"ท่านขุดหลุมทำไมขอรับพี่สะใภ้" เฉิงเย่ตงถามด้วยความสงสัย"อ้อข้ากำลังจะขุดหลุมดักปลาแบบใหม่ดูพวกเจ้าจำเอาไว้นะว่าพี่ทำอะไรบ้าง" พอขุดได้ตามที่ต้องการแล้วห้าหลุม นางจึงพาสองแฝดไปขุดเอาโคนที่ทับถมกันจนออกสีดำ มีกลิ่นเหม็นแล้วนำมาลูบทำทางให้ปลาที่ได้กลิ่นโคนเน่าอยากหาที่อยู่ใหม่จะพากันว่ายน้ำตามกลิ่นโคลนมาแล้วพวกมันจะตกลงไปในหลุมที่เราขุด นางเอามีดตัดกิ่งใบไม้มาปิดปากหลุมกันทั้งคนทั้งสัตว์มาเห็นปลาที่พากันตกลงไปและพวกมันจะนอนรอเราอยู่ตรงนี้"เอาละพวกเจ้ามาลองทำเหมือนพี่ทำดูสิว่าหลุมของใครจะมีปลาขึ้นมาตกลงไปเยอะที่สุด ตอนที่เราลงเขาจากไปเก็บผักป่ากันแล้วเราค่อยมาดูกันว่าจะได้ปลาไปย่างให้พวกเจ้ากินรอบค่ำสักตัวไหม แต่ถ้าแน่นอนที่สุดเราต้องมาดูรอบเช้าเพราะปลามันจะชอบลงหลุมตอนกลางคืนมาก กว่า" นางหาสิ่งกระตุ้นใจให้เด็กทั้งสองทำตามและสอนพวกเขาไปด้วย"ดีขอรับ/ดีเจ้าค่ะพี่เหม่ยหลัน""ถ้าเช่นนั้นข้าขอขุดอีกหนึ่งหลุมพวกเราจะได้คนละสองหลุมพอดีเลยนะขอรับแล้ววันรุ่งขึ้นพวกเราจะมาดูพร้อมกันดีไหมขอรับพี่สะใภ้"เฉิง
اقرأ المزيد
บทที่สี่
สองแฝดนั่งมองพี่สะใภ้ด้วยความสนใจมองว่านางกำลังทำอะไร และต้องตาโตกับการเห็นพี่เหม่ยหลันใช้ไม้แหลมแทงปลาตัวใหญ่ขึ้นมาจากน้ำตัวนั้นคงจะสามชั่งได้ "โอ้โหพี่รองดูพี่สะใภ้ช่างเก่งกาจยิ่งนักนางแทงปลาได้ตัวใหญ่มากโตขึ้นข้าจะต้องเก่งเหมือนพี่สะใภ้ให้ได้เลยเจ้าค่ะพี่รอง" เฉิงเย่ซิงพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจเอาตัวนี้ไปย่างก่อนก็แล้วกันคงจะพอกินกันสามคนกับเห็ดย่างจือเหม่ยหลันพูดกับตัวเองก่อนจะนำปลาไปย่างนางทุบตะใคร่ใส่ท้องปลาที่ผ่าเอาขี้ออกล้างจนสะอาด ก่อนนำย่างส่งกลิ่นหอมจนท้องของสองแฝดร้องโครกครากพอได้กลิ่นของปลาย่าง ทั้งสองแฝดเอามือลูบท้องทำหน้าอายที่ท้องร้องเสียงดังเหม่ยจือหลันหัวเราะเบาๆให้สองแฝด"หิวแล้วใช่ไหมรอสักครู่เดี๋ยวปลาจะสุกแล้วละ" นางบอกสองพี่น้องยิ้มๆถ้ามีมันมาเผาด้วยคงจะดี "เดี๋ยวพวกเจ้าดูปลากับเห็ดนะพี่จะเดินไปตรงโน้นเหมือนจะมีเถามันเทศขึ้นก็เป็นได้เพราะมองไปใบมันสีเขียวเกือบหมู่เห็นจะได้ ด้านนี้ก็สุกแล้วละเหลือด้านเดียวก็กินได้แล้ว" นางบอกก่อนจะเดินไปดูสิ่งที่นางมองเห็นเขียวๆไม่ไกลมาก"ขอรับ/เจ้าค่ะ" สองพี่น้องตอบรับด้วยรอยยิ้มและพากันนั่งมองปลาตัวใหญ่ด้วยรอยยิ้มพี่เหม
اقرأ المزيد
บทที่ห้า
ในห้องนอนของสามีที่ยังไม่ได้เข้าหอของซือเหม่ยหลัน ตอนนี้นางกำลังนำเอากล่องหีบไม้ที่เป็นสมบัติเก่าของมารดาที่ตั้งใจมอบให้เป็นสินเดิมของลูกสาว นางกับบิดาพากันไปขุดหลุมฝังเอาไว้ ซือเหม่ยหลันจึงเปิดออกดูเพราะนางมีกุญแกที่ฝังเอาไว้ด้วยกันเปิดออกมาในกล่องไม้หรือหีบสี่เหลียมผืนผ้าที่ใหญ่พอสมควรในนั้นผ้าพับสี่ห้าพับสีละลายนางมองด้วยความตกใจที่มารดาของร่างเดิมเตรียมเอาไว้ให้ มีชุดของมารดาอีกหนึ่งชุดที่ใส่เอาไว้ให้ ด้านล่างเป็นมีกล่องเล็กอีกใบหนึ่งพร้อมทั้งจดหมายเขียนเอาไว้ให้นาง ซือเหม่ยหลันหยิบจดหมายออกมาอ่าน ก่อนที่จะเปิดกล่องเล็กใบนั้นที่นางยกดูถึงกับหนักอึ้งเหมือนกันในจดหมายนั้นเขียนเอาไว้ให้ลูกสาวว่า"หลันเอ๋อร์ลูกแม่เมื่อเจ้าเปิดกล่องไม้ของแม่นั้นหมายถึงแม่ไม่ใด้อยู่บนโลกใบนี้กับลูกแล้ว แม่กับพ่อของลูกเก็บหอมรอมริบเอาไว้ให้ลูกเป็นสินเดิมเมื่อแต่งออกไปบ้านของสามีลูกจะได้มีทุนสร้างตัว พร้อมโฉนดบ้านที่ใส่ชื่อแม่เอาไว้เมื่อวันใดที่แม่ตายลูกจงนำไปหาลุงผู้ใหญ่บ้านเปลี่ยนชื่อเป็นของลูกตามที่แม่เขียนกำกับเอาไว้ มีผ้าห้าพับกับตำลึงเงินในกล่องเล็กพร้อมเหรียญอีแปะคงจะพอให้ลูกของแม่ไม่ลำบาก ขอให้
اقرأ المزيد
บทที่หก
"ไม่เป็นไรพวกเจ้ายังเด็กต้องกินนอนพักผ่อนให้เพียงพอพี่โตแล้วทำงานได้สบายมาก นี้เช้าแล้วพี่ทำมื้อเช้าเสร็จหมดแล้วว่าจะไปดูหลุมปลาเสียหน่อยค่อยกลับมากินมื้อเช้ากัน แล้วค่อยขึ้นเขาไปหาของป่ากันมาตุนเอาไว้รอให้พี่ใหญ่ของพวกเจ้าลงมา เราอาจจะมีของป่าไปขายในเมืองหลายอย่างก็ได้นะ พี่จะดองต้นหอมป่าลองให้พี่ใหญ่ของพวกเจ้านำไปขายจะได้มีตำลึงเยอะๆ พี่จะซื้อชุดใหม่ให้เจ้าทั้งสองคนและซื้อข้าวมาตุนเอาไว้เยอะๆจะได้ไม่ลำบากในหน้าหนาวนี้ยังไงละ"นางบอกสองแฝดที่รีบไปล้างหน้าเตรียมตัวตามนางไปที่ลำธารด้วยความดีใจ"ขอรับ/เจ้าค่ะพี่เหม่ยหลัน""ข้าทั้งสองคนจะช่วยพี่สะใภ้หาของป่าลงมาให้ได้เยอะๆเลยพวกเราไปดูหลุมปลากันเถอะเจ้าค่ะพี่เหม่ยหลันข้าจะได้รู้ว่ามันจะได้กี่ตัวเช้านี้ เมื่อวานยังได้ปลาทุกหลุมเลยเราขุดเพิ่มดีไหมเจ้าคะ จะได้มีปลาเยอะๆไปขายในเมืองตอนพี่ใหญ่กลับลงมาจากไปล่าสัตว์นี้ก็สองวันแล้วนะเจ้าคะ""เอาไว้พวกเราไปดูกันก่อนดีกว่าว่าจะนำปลากลับมาบ้านไหวไหม" นางตอบยิ้มๆหยอกเย้าสองแฝดที่เดินตามหลังนางส่งเสียงคุยเจื่อยแจ๋วตามทางไปที่ลำธารด้วยความหวังที่จะได้ปลากลับมาบ้านหลายตัวเหมือนเมื่อวาน ซือเหม่ยหหลันเ
اقرأ المزيد
บทที่เจ็ด
ซือเหม่ยหลันใช้ช่วงเวลาที่เด็กแฝดเก็บเห็ดโคนกวาดทุกอย่างที่กินได้เข้ามิติให้ได้เยอะที่สุด หน่อไม้มากมายมีแต่หน่อใหญ่เพราะลำไผ่ที่ใหญ่มากนางเจอเห็ดหลายอย่างที่กินได้ในภพเก่าที่ได้เรียนมา และเก็บมาแทบจะทุกชนิดเพราะเป็นเด็กต่างจังหวัดต้องรู้จักการกินของป่าทุกอย่าง จึงไม่ต้องกลัวว่าจะมีพิษถ้าไม่มั่นใจก็แค่ไม่เก็บไปกินเท่านั้นเอง หอมป่ากระเทียมป่าขึ้นเป็นกลุ่มๆให้ได้เก็บเกี่ยวธรรมชาติมันดีแบบนี้ละถ้ารู้จักหากินก็ไม่ต้องใช้ตำลึงไปซื้อหา เอาไว้นางจะเข้าไปหาท่านลุงกู้จางเถียนสั่งใหมาใส่ผักดองเอาไว้เยอะๆรอให้สามีนางกลับมาคงจะได้ทั้งหน่อไม้ดองผักดองไม่น้อยปลาตากแห้งที่นางจะทำเอาไว้ก่อน ให้สามีลงจากเขาเมื่อไรค่อยให้เขาไปขายตัวสดๆในเมือง ลองเสนอเหลาอาหารน่าจะขายได้เหมือนกันแค่คิดเรื่องตำลึงก็ทำให้มีใจเก็บของป่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิดเดียว หันไปมองสองแฝดที่ตั้งหน้าเก็บเห็ดกันอย่างแข็งขันนางก็ยิ้มให้สองแฝดถ้าพวกเขานั้นจะมองหาพี่สะใภ้บ้างถ้าเงียบเสียงไปสักพักพอเก็บทุกอย่างจนเต็มตระกร้าได้เป็นที่เรียบร้อยในมิติอีกมากมาย ซือเหม่ยหลันจึงพาสองแฝดลงจากเชิงตีนเขาเพราะไม่มีที่จะใส่ของสองแฝด
اقرأ المزيد
บทที่แปด
พอมาถึงบ้านหลังจากที่พักกันจนหายเหนื่อยหลังจากจัดเก็บของป่าจนเรียบร้อยทุกอย่าง ซือเหม่ยหลันจับปลาสามตัวใส่ถังกับจัดการผักป่า พากันล็อกประตูบ้านมุ่งหน้าเดินเข้าหมู่บ้าน ที่ต้องเดินเกือบหนึ่งเค่อเพื่อไปบ้านของลุงกู้จางเถียนเพื่อจะฝากซื้อของให้กับข้าวสาร ที่จริงในมิติของนางก็มีแต่ต้องทำเป็นซื้อจากในเมืองมาก่อนเพื่อจะได้นำของในมิติของมาเพิ่มได้สบายนางจดของที่จะฝากซื้อมาแล้วทุกอย่างแล้ว "พร้อมไปกันเลยเด็กๆ" ซือเหม่ยหลันบอกสองแฝด"เจ้าค่ะ/ขอรับ""พวกเรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวขากลับมันจะมืดค่ำเสีย" ก่อนนางบอกสองแฝดที่เดินตามหลังนางมาติดๆ"พี่เหม่ยหลันให้ข้าช่วยถือถังใส่ปลาก็ได้นะขอรับวันนี้พี่ทำงานมากมายหลายอย่างมากแถมต้องรีบไปหาท่านลุงกู้อีก" เฉิงเย่ตงอยากช่วยถือเพราะเขาเป็นผู้ชายที่ต้องคอยดูแลคนในครอบครัวเหมือนพี่ชายคนโต"ไม่เป็นไรจ๊ะตงเอ๋อร์แค่ปลาสามตัวเองพี่ถือได้สบายมากเอาไว้ให้โตเป็นหนุ่มก่อนค่อยช่วยพี่ก็ยังไม่สายหรอก อาจจะได้ช่วยกันเลี้ยงหลานๆถ้าพี่สะใภ้มีลูกกับพี่ใหญ่ของตงเอ๋อร์กับซิงเอ๋อร์นะ" นางเย้าแหย่สองแฝดให้พวกเขาตื่นเต้นคึกคักตลอดการเดินทาง"พี่เหม่ยหลันพูดจริงๆนะเจ้าคะข้าจ
اقرأ المزيد
บทที่เก้า
"พวกเจ้าเข้ามานั่งในบ้านก่อนนี้ภรรยาข้าชื่อกู้จางฉี" ท่านลุงกู้แนะนำให้ซือเหม่ยหลันรู้จักกันเอาไว้"สวัสดีเจ้าค่ะท่านป้ากู้ข้าเป็นภรรยาของท่านพี่เฉิงเย่หรงที่ท้ายหมู่บ้าน พอดีข้ากับน้องของสามีจับปลามาได้หลายตัวจึงนำมาฝากพวกท่านและอยากจะฝากท่านลุงกู้ซื้อใหมาใส่ผักดองที่ข้าอยากทำเอาไว้กินไว้ขาย ไม่รู้ว่าราคาใหจะขายราคาเท่าไรข้าจดสิ่งที่ต้องการที่อยากได้มาให้ท่านลุงกู้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะตอนแรกว่าจะซื้อข้าวสารด้วยท่างลุงบอว่าท่านพี่ฝากตำลึงให้ซื้อมาแล้วข้าจะตัดข้าวสารออก"ซือเหม่ยหลันหยิบกระดาษที่นางจดออกมาขีดลบออกง่ายๆ"ขอบใจเจ้ามากนังหนูนับว่าเฉิงเย่หรงได้ภรรยาที่ดีมีอะไรก็มาหาข้ากับสามีได้ทุกเวลานะเพราะเฉิงเย่หรงเคยช่วยตาแก่กับลูกชายจากคนร้ายเมื่อสองปีที่แล้ว ก่อนที่เขาจะย้ายมาอาศัยในหมู่บ้านป่าท้อนี้ละนังหนูอย่าได้สนใจชาวบ้านที่ปากไม่ดีที่ว่าร้ายสามีของเจ้าเลยนะ ตั้งแต่ที่ข้ากับตาแก่รู้จักกับสามพี่น้องมาไม่มีสักครั้งที่จะโชคร้ายมีแต่พาลูกชายข้าหาตำลึงให้พวกข้าใช้"ท่านป้ากู้ก่อนจะนำปลาไปใส่ถังกับผักป่าอีกกำใหญ่"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านลุงท่านป้าข้าหาใส่ใจคำคนไม่พวกเขาเหล่านั้นเพียงมีป
اقرأ المزيد
บทที่สิบ
ตัดมาทางบ้านตีนเขาที่สามคนพี่สะใภ้กับน้องสามีนั้นกินมื้อค่ำอิ่มต่างก็แยกย้ายเข้านอนห้องใครห้องมัน อีกเดี๋ยวสามีของนางกลับมาจากล่าสัตว์ต้องให้เขาต่อเติมห้องนอนให้ซิงเอ๋อร์ใหม่ เพราะต่อไปนางจะต้องโตพอจะหัดนอนคนเดียวได้แล้วจะนอนกับพี่ชายตลอดไปไม่ได้ตอนนี้ซือเหม่ยหลันเข้าอาบน้ำในมิติหลังจากที่นางจัดการเห็ดป่าผักป่าหน่อไม้ที่นางโยนเข้ามิติมาได้ไม่น้อยนางดองผักจนได้มายี่สิบให ดีนะนางมีกระปุกพลาสติกมากมายเอาใส่ผักดอง หน่อไม้นางก็ดองทั้งนึ่งใส่ถุงเอาไว้กินหน้าหนาวเอาไว้ตากแดดให้แห้งสนิด กับสองแฝดวันพรุ่งนี้จะไปขุดมาใหม่นางทำงานในมิติจนเสร็จแล้วจึงอาบน้ำนอนเห็ดนางนึ่งใส่ถุงเข้าช่องฟิตเอาไว้กินนานๆส่วนไหนที่เก็บกับสองแฝดนั้นทำเอาไว้กินในของบ้านของสามพี่น้องนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก่อนจะหลับไปและไม่ได้รับรู้ว่าคนบนเขานั้นเป็นห่วงตนเองที่ยังไม่ได้คุยกันเลยจนสองคืนแล้วตั้งแต่ไปรับนางมาจากบ้านแม่เลี้ยงรุ่งขึ้นนางก็ตื่นมาหุงหาอาหารจนเสร็จหมดทุกอย่างก่อนที่สองพี่น้องจะตื่นเพื่อจะมาช่วยพี่สะใภ้ แต่เพราะเด็กทั้งสองคนนั้นเหนื่อยจากการเดินขึ้นเขาหาของป่ากับพี่สะใภ้จึงทำให้หลับลึกมาสองคืน ว่าจะทำอาหารช่ว
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status