ซือเหม่ยหลันภรรยาของชายอาภัพแห่งหมู่บ้านป่าท้อ

ซือเหม่ยหลันภรรยาของชายอาภัพแห่งหมู่บ้านป่าท้อ

last update최신 업데이트 : 2025-09-13
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
31챕터
4.9K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ซือเหม่ยหลันถูกแม่เลี้ยงขายให้ครอบครัวของชายประหลาดแห่งหมู่บ้านป่าท้อด้วยสินสอดหมูป่าหนึ่งตัวทำให้นางเสียใจมากจนมีเหตุให้ตายพราะโรคหัวใจหลังจากมาถึงบ้านของสามีที่อยู่กระท่อมท้ายหมู่บ้านกับน้องสองคน

더 보기

1화

บทที่หนึ่ง

THIRD PERSON’S LIMITED POV (AURELIAN)

With a scholarship letter in his hand, Aurelian stood at the iron gates of Triskelion Academy. The main building was a few steps away and the three pack crests were carved into the entrance arch above.

He shifted the strap of his worn backpack, feeling the weight of everything hidden inside: Suppressants from Kaidora. Fake documents. The carefully constructed identity of a wolfless scholarship student from a small, distant pack that no one would bother to verify his story.

Around him, other students walked through the gates. Alphas moved with confidence, their expensive clothes and easy dominance marking them as the elite. Betas walked in clusters, chattering and laughing, belonging to this world in ways Aurelian never would.

A few gave him curious glances—his violet eyes always drew attention—but most ignored him completely.

But he knew somewhere inside that building were three wolves whose faces he had memorized from news articles and social media posts.

Rhydian Frost, son of Alpha Kael of Gravefang Pack.

Tavian Ashborne, son of Alpha Soren of Ironvein Pack.

Astarian Grey, son of Alpha Lucien of Nightrein Pack.

The sons of his family’s murderers.

They had no idea what they’d just let through their gates. They would see exactly what he wanted them to see: a broken wolfless charity case, powerless and pathetic.

Aurelian took a breath and crossed the threshold into enemy territory.

The interior of Triskelion Academy was as imposing as its exterior. Marble floors gleamed beneath his feet. High ceilings made every sound echo. Pack banners hung from the walls—Gravefang’s silver wolf, Ironvein’s crossed swords, Nightrein’s crescent moon. A constant reminder that this place belonged to the three families who ruled these territories.

Aurelian kept his head down, navigating the crowded hallway.

Other students pushed past him without acknowledgment. A few laughed at something on their phones. Two alpha girls walked by in designer clothes that probably cost more than Aurelian’s entire fabricated background could afford.

He was so focused on maintaining his submissive posture that he didn’t see the corner coming.

Aurelian collided hard with someone. The impact sent his orientation packet flying, papers scattering across the marble floor. He stumbled backward, his carefully maintained balance disrupted.

Before he could recover, hands grabbed his shoulders—not to steady him, but to shove him roughly away.

Aurelian looked up into a pair of icy blue eyes that he knew as well as his own reflection.

Rhydian Frost.

The recognition met Aurelian like a physical blow. He had studied this face in photographs, memorized every angle and expression, and imagined this moment a thousand times. But seeing Rhydian in person—real and close enough to touch—was different than he’d anticipated.

Rhydian was taller than he looked in pictures. Broader. His black hair was slicked back perfectly, and his uniform fit like it had been tailored specifically for his frame. Everything about him screamed dominance and control. His father’s features were stamped clearly on his face—the sharp jaw, the cold eyes, the expression of someone who had never been told NO in his entire life.

Aurelian felt hatred coil tight in his chest.

For a suspended moment, they simply stared at each other. Rhydian’s eyes narrowed, his expression shifting from irritation to something Aurelian couldn’t quite read. Then Rhydian’s nostrils flared slightly as he inhaled.

The scent.

Aurelian had deliberately allowed a trace of his suppressed omega scent to leak through this morning, just enough to trigger something instinctive without being identifiable. He watched Rhydian’s pupils dilate slightly, saw the way his breathing changed, noticed the confusion that flickered across his face.

Rhydian clearly didn’t understand what he was sensing. How could he? He’d never encountered an omega in his life. All he knew was that something about the wolfless scholarship student who’d just collided with him made his wolf react in ways that didn’t make sense.

And that made him angry.

“Watch where you’re going,” Rhydian snarled, his hands tightening on Aurelian’s shoulders before shoving him again.

Aurelian let himself stumble, playing up the weakness. “I’m sorry, I didn’t—”

“Sorry?” Rhydian grabbed Aurelian by the collar, hauling him close. His scent—alpha musk and expensive cologne—flooded Aurelian’s senses. “You should be sorry. Wolfless trash like you shouldn’t even be walking in these halls.”

Up close, Aurelian could see the silver flecks in Rhydian’s blue eyes, could feel the heat radiating from his body, could smell the confusion beneath the aggression. Some traitorous part of his hindbrain wanted to lean into the touch instead of away from it.

Aurelian forced his expression into fear and submission, letting his voice shake. “I have a scholarship. I’m allowed to—”

“Allowed?” Rhydian’s laugh was cold. “You think a piece of paper gives you the right to—”

“Easy, Rhydian.”

Another hand caught Aurelian’s arm—gentle but firm—and pulled him smoothly out of Rhydian’s grip.

Astarian Grey.

The second heir was softer than Rhydian in every way. Where Rhydian was all sharp edges and barely controlled aggression, Astarian moved with careful grace. His brown eyes held concern instead of contempt, and when his fingers wrapped around Aurelian’s arm, the touch was almost protective.

“He’s clearly new,” Astarian said, his voice calm and reasonable. “No need to terrorize him on his first day.”

Aurelian felt the difference immediately. Where Rhydian’s touch had been violent and possessive, Astarian’s was gentle. It confused something in Aurelian’s carefully controlled emotions before he remembered that this was the enemy too. Astarian’s father had driven a knife into his mother’s chest. Kindness didn’t erase that.

“You don’t have to be so cruel to a scholarship charity case, Rhydian.” The third voice came from behind them.

Aurelian turned slightly to see Tavian Ashborne leaning against the wall with his arms crossed, watching the scene with amused hazel eyes. His tawny brown hair fell across his right eye, and his uniform was unbuttoned just enough to look casual.

“Save that energy for actual threats,” Tavian continued with a light tone.

“Charity cases don’t belong here,” Rhydian snapped, yanking his attention back to Aurelian. “This academy is for wolves with futures, not—” He looked him up and down with obvious disdain. “—broken rejects who can’t even shift.”

Around them, other students had stopped to watch. Some whispered behind their hands. A few laughed. The social hierarchy was immediately, brutally clear: the three heirs stood at the top, and everyone else existed at their pleasure.

Aurelian kept his eyes down and his shoulders hunched, letting them see what they expected—a powerless wolfless student who didn’t belong and knew it.

But behind the submissive mask, he was cataloging everything:

Rhydian: aggressive, needs to dominate, covers confusion with cruelty. The scent affected him most strongly. Exploitable.

Tavian: charming but dismissive, treats this as entertainment. Observant. Dangerous because he pays attention. Be careful.

Astarian: protective instinct even toward strangers. Gentle. The weakness I’ll use against him.

“I don’t know why my father approved scholarship admissions for wolfless imbeciles,” Rhydian said, grabbing Aurelian by the collar again. “But you’re not staying. I don’t just seem to like you.”

He began dragging Aurelian back toward the entrance, his grip firm. Other students parted to let them pass, not one of them protesting or intervening. Tavian and Astarian followed, more curious than concerned.

Aurelian didn’t resist. This was still useful, still creating the impression he wanted. Let them think he was helpless. Let them believe he had no power. The truth would reveal itself when he chose, not before.

They were halfway to the gates when a familiar voice cut through the tension.

“Is there a problem here?”

Aurelian felt a flicker of relief that he carefully kept off his face.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
31 챕터
บทที่หนึ่ง
สวรรค์นี้มันเรื่องบ้าอะไรวะคนทั้งคนมีค่าตัวเพียงหมูป่าหนึ่งตัวนี้นะ!!!! แม่เจ้ากูอยากฟาดปากอีแม่เลี้ยงของน้องซือเหม่ยหลันจังเลย เพียงตาได้แต่โกรธแค้นกับชะตากรรมของสาวน้อยที่พ่อแม่ตายจากจนหมดต้องอยู่กับแม่เลี้ยงมาตลอด ตอนที่บิดาของนางยังมีชีวิตอยู่เพียงสามปีให้หลังท่านก็เสียชีวิตจากไข้ป่า ทิ้งให้ซือเหม่ยหลันต้องทนรับใช้แม่เลี้ยงใจร้ายมาเป็นปีจนร่างกายซูบผอมแถมนางยังเป็นโรคหัวใจอีก พอได้รับรู้ว่าตนเองถูกยกให้ชายสายตาพิการแห่งหมู่บ้านป่าท้อจนทำให้อาการกำเริบสิ้นใจไปในห้องหอเมื่อเจอหน้าว่าที่สามี อย่าให้กูเจอนะแม่จะฟาดปากแทนสาวน้อยแทนสักครั้งให้จงได้คิดในใจอย่างโมโห พลางบอกกับดวงวิญญาณของซือเหม่ยหลันให้ไปหาบิดามารดาที่สวรรค์ ชีวิตที่เหลือพี่สาวจะใช้แทนเธอเอง รับปากว่าถ้พี่สาวเจอแม่เลี้ยงของเธอเมื่อไรพี่สาวจะฟาดปากนางให้จนวิ่งกลับบ้านไม่ทันเลยละ เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับอีเพียงตาซะแล้วอย่างมึงต้องเจอกูเท่านั้นอีแม่เลี้ยงระยำ นางคิดในใจด้วยความเดือดดาลอยู่คนเดียวก่อนที่นางจะลุกออกไปจากในห้องบ้านของสามีของนางเมื่อคืนนี้ เพราะเด็กสาวนั้นหวาดกลัวสามีพิการที่มีนัยตาสีฟ้าตามคนลือกันว่
더 보기
บทที่สอง
ในขณะที่เด็กสองคนล้างถ้วยซือเหม่ยหลันก็เดินสำรวจดูห้องเก็บของว่ามีอะไรพอที่จะให้นางนำไปเป็นอาวุธเพื่อหาของกินในลำธารกับบนเขาได้บ้าง นางเห็นตระกร้าวางซ้อนกันสามอันมีเสียมมีมีดพร้าเครื่อง ทำสวนของสามพี่น้องมีครบทุกอย่างนาง จึงหยิบเอาตระกร้า มีด เสียมออกมาเตรียมตัวจะไปที่ลำธารหลังบ้านทันทีนี้พึ่งจะแปดโมงได้ถ้าตามที่สายตานางกะตามภพเดิมที่จากมา ถือว่าไม่สายก่อนจะเรียกเด็กสองคนว่ามีกระบอกใส่น้ำไปกินด้วยไหม"ซิงเอ๋อร์พี่อยากให้พาไปที่ลำธารกับเขาหลังบ้านของพวกเราได้ไหม เผื่อพวกเราจะได้ของป่ามาเก็บไว้ทำอาหารมื้อต่อไป ไม่ใช่ว่าพวกเราจะรอแต่พี่ใหญ่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ เสี่ยงอันตรายไม่น้อยมีอะไรที่พอจะหาได้ตามลำธารหรือบนเขาเราคงจะพอมี ผักป่าเห็ดป่าพอจะได้เก็บกระมังในน้ำก็ต้องมีปลาตัวใหญ่ด้วยสิใช่ไหมจ๊ะซิงเอ๋อร์""แต่ปลามันว่ายน้ำเร็วมากเลยเจ้าค่ะไม่ค่อยมีใครจับพวกมันได้สักเท่าไร ครั้งหนึ่งพี่ใหญ่จับมาได้แต่มันคาวมากๆเลยเจ้าค่ะ คนจึงไม่ค่อยจะกินเพราะจับยากมาก ส่วนมากแล้วจะขึ้นเขาไปหาผักป่าเห็ดป่ากันมากกว่าแต่พวกเขาไม่มาทางบ้านของพวกเราเพราะกลัวพี่ใหญ่ที่มีตาเป็นสีฟ้า หาว่าพี่ชายเป็นคนนำโชคร้ายไปสู่ค
더 보기
บทที่สาม
ก่อนหน้านั้นที่สองแฝดยืนมองพี่สะใภ้ขุดหลุมด้วยความสงสัยจึงพากันถามนางว่ากำลังทำอะไร"ท่านขุดหลุมทำไมขอรับพี่สะใภ้" เฉิงเย่ตงถามด้วยความสงสัย"อ้อข้ากำลังจะขุดหลุมดักปลาแบบใหม่ดูพวกเจ้าจำเอาไว้นะว่าพี่ทำอะไรบ้าง" พอขุดได้ตามที่ต้องการแล้วห้าหลุม นางจึงพาสองแฝดไปขุดเอาโคนที่ทับถมกันจนออกสีดำ มีกลิ่นเหม็นแล้วนำมาลูบทำทางให้ปลาที่ได้กลิ่นโคนเน่าอยากหาที่อยู่ใหม่จะพากันว่ายน้ำตามกลิ่นโคลนมาแล้วพวกมันจะตกลงไปในหลุมที่เราขุด นางเอามีดตัดกิ่งใบไม้มาปิดปากหลุมกันทั้งคนทั้งสัตว์มาเห็นปลาที่พากันตกลงไปและพวกมันจะนอนรอเราอยู่ตรงนี้"เอาละพวกเจ้ามาลองทำเหมือนพี่ทำดูสิว่าหลุมของใครจะมีปลาขึ้นมาตกลงไปเยอะที่สุด ตอนที่เราลงเขาจากไปเก็บผักป่ากันแล้วเราค่อยมาดูกันว่าจะได้ปลาไปย่างให้พวกเจ้ากินรอบค่ำสักตัวไหม แต่ถ้าแน่นอนที่สุดเราต้องมาดูรอบเช้าเพราะปลามันจะชอบลงหลุมตอนกลางคืนมาก กว่า" นางหาสิ่งกระตุ้นใจให้เด็กทั้งสองทำตามและสอนพวกเขาไปด้วย"ดีขอรับ/ดีเจ้าค่ะพี่เหม่ยหลัน""ถ้าเช่นนั้นข้าขอขุดอีกหนึ่งหลุมพวกเราจะได้คนละสองหลุมพอดีเลยนะขอรับแล้ววันรุ่งขึ้นพวกเราจะมาดูพร้อมกันดีไหมขอรับพี่สะใภ้"เฉิง
더 보기
บทที่สี่
สองแฝดนั่งมองพี่สะใภ้ด้วยความสนใจมองว่านางกำลังทำอะไร และต้องตาโตกับการเห็นพี่เหม่ยหลันใช้ไม้แหลมแทงปลาตัวใหญ่ขึ้นมาจากน้ำตัวนั้นคงจะสามชั่งได้ "โอ้โหพี่รองดูพี่สะใภ้ช่างเก่งกาจยิ่งนักนางแทงปลาได้ตัวใหญ่มากโตขึ้นข้าจะต้องเก่งเหมือนพี่สะใภ้ให้ได้เลยเจ้าค่ะพี่รอง" เฉิงเย่ซิงพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจเอาตัวนี้ไปย่างก่อนก็แล้วกันคงจะพอกินกันสามคนกับเห็ดย่างจือเหม่ยหลันพูดกับตัวเองก่อนจะนำปลาไปย่างนางทุบตะใคร่ใส่ท้องปลาที่ผ่าเอาขี้ออกล้างจนสะอาด ก่อนนำย่างส่งกลิ่นหอมจนท้องของสองแฝดร้องโครกครากพอได้กลิ่นของปลาย่าง ทั้งสองแฝดเอามือลูบท้องทำหน้าอายที่ท้องร้องเสียงดังเหม่ยจือหลันหัวเราะเบาๆให้สองแฝด"หิวแล้วใช่ไหมรอสักครู่เดี๋ยวปลาจะสุกแล้วละ" นางบอกสองพี่น้องยิ้มๆถ้ามีมันมาเผาด้วยคงจะดี "เดี๋ยวพวกเจ้าดูปลากับเห็ดนะพี่จะเดินไปตรงโน้นเหมือนจะมีเถามันเทศขึ้นก็เป็นได้เพราะมองไปใบมันสีเขียวเกือบหมู่เห็นจะได้ ด้านนี้ก็สุกแล้วละเหลือด้านเดียวก็กินได้แล้ว" นางบอกก่อนจะเดินไปดูสิ่งที่นางมองเห็นเขียวๆไม่ไกลมาก"ขอรับ/เจ้าค่ะ" สองพี่น้องตอบรับด้วยรอยยิ้มและพากันนั่งมองปลาตัวใหญ่ด้วยรอยยิ้มพี่เหม
더 보기
บทที่ห้า
ในห้องนอนของสามีที่ยังไม่ได้เข้าหอของซือเหม่ยหลัน ตอนนี้นางกำลังนำเอากล่องหีบไม้ที่เป็นสมบัติเก่าของมารดาที่ตั้งใจมอบให้เป็นสินเดิมของลูกสาว นางกับบิดาพากันไปขุดหลุมฝังเอาไว้ ซือเหม่ยหลันจึงเปิดออกดูเพราะนางมีกุญแกที่ฝังเอาไว้ด้วยกันเปิดออกมาในกล่องไม้หรือหีบสี่เหลียมผืนผ้าที่ใหญ่พอสมควรในนั้นผ้าพับสี่ห้าพับสีละลายนางมองด้วยความตกใจที่มารดาของร่างเดิมเตรียมเอาไว้ให้ มีชุดของมารดาอีกหนึ่งชุดที่ใส่เอาไว้ให้ ด้านล่างเป็นมีกล่องเล็กอีกใบหนึ่งพร้อมทั้งจดหมายเขียนเอาไว้ให้นาง ซือเหม่ยหลันหยิบจดหมายออกมาอ่าน ก่อนที่จะเปิดกล่องเล็กใบนั้นที่นางยกดูถึงกับหนักอึ้งเหมือนกันในจดหมายนั้นเขียนเอาไว้ให้ลูกสาวว่า"หลันเอ๋อร์ลูกแม่เมื่อเจ้าเปิดกล่องไม้ของแม่นั้นหมายถึงแม่ไม่ใด้อยู่บนโลกใบนี้กับลูกแล้ว แม่กับพ่อของลูกเก็บหอมรอมริบเอาไว้ให้ลูกเป็นสินเดิมเมื่อแต่งออกไปบ้านของสามีลูกจะได้มีทุนสร้างตัว พร้อมโฉนดบ้านที่ใส่ชื่อแม่เอาไว้เมื่อวันใดที่แม่ตายลูกจงนำไปหาลุงผู้ใหญ่บ้านเปลี่ยนชื่อเป็นของลูกตามที่แม่เขียนกำกับเอาไว้ มีผ้าห้าพับกับตำลึงเงินในกล่องเล็กพร้อมเหรียญอีแปะคงจะพอให้ลูกของแม่ไม่ลำบาก ขอให้
더 보기
บทที่หก
"ไม่เป็นไรพวกเจ้ายังเด็กต้องกินนอนพักผ่อนให้เพียงพอพี่โตแล้วทำงานได้สบายมาก นี้เช้าแล้วพี่ทำมื้อเช้าเสร็จหมดแล้วว่าจะไปดูหลุมปลาเสียหน่อยค่อยกลับมากินมื้อเช้ากัน แล้วค่อยขึ้นเขาไปหาของป่ากันมาตุนเอาไว้รอให้พี่ใหญ่ของพวกเจ้าลงมา เราอาจจะมีของป่าไปขายในเมืองหลายอย่างก็ได้นะ พี่จะดองต้นหอมป่าลองให้พี่ใหญ่ของพวกเจ้านำไปขายจะได้มีตำลึงเยอะๆ พี่จะซื้อชุดใหม่ให้เจ้าทั้งสองคนและซื้อข้าวมาตุนเอาไว้เยอะๆจะได้ไม่ลำบากในหน้าหนาวนี้ยังไงละ"นางบอกสองแฝดที่รีบไปล้างหน้าเตรียมตัวตามนางไปที่ลำธารด้วยความดีใจ"ขอรับ/เจ้าค่ะพี่เหม่ยหลัน""ข้าทั้งสองคนจะช่วยพี่สะใภ้หาของป่าลงมาให้ได้เยอะๆเลยพวกเราไปดูหลุมปลากันเถอะเจ้าค่ะพี่เหม่ยหลันข้าจะได้รู้ว่ามันจะได้กี่ตัวเช้านี้ เมื่อวานยังได้ปลาทุกหลุมเลยเราขุดเพิ่มดีไหมเจ้าคะ จะได้มีปลาเยอะๆไปขายในเมืองตอนพี่ใหญ่กลับลงมาจากไปล่าสัตว์นี้ก็สองวันแล้วนะเจ้าคะ""เอาไว้พวกเราไปดูกันก่อนดีกว่าว่าจะนำปลากลับมาบ้านไหวไหม" นางตอบยิ้มๆหยอกเย้าสองแฝดที่เดินตามหลังนางส่งเสียงคุยเจื่อยแจ๋วตามทางไปที่ลำธารด้วยความหวังที่จะได้ปลากลับมาบ้านหลายตัวเหมือนเมื่อวาน ซือเหม่ยหหลันเ
더 보기
บทที่เจ็ด
ซือเหม่ยหลันใช้ช่วงเวลาที่เด็กแฝดเก็บเห็ดโคนกวาดทุกอย่างที่กินได้เข้ามิติให้ได้เยอะที่สุด หน่อไม้มากมายมีแต่หน่อใหญ่เพราะลำไผ่ที่ใหญ่มากนางเจอเห็ดหลายอย่างที่กินได้ในภพเก่าที่ได้เรียนมา และเก็บมาแทบจะทุกชนิดเพราะเป็นเด็กต่างจังหวัดต้องรู้จักการกินของป่าทุกอย่าง จึงไม่ต้องกลัวว่าจะมีพิษถ้าไม่มั่นใจก็แค่ไม่เก็บไปกินเท่านั้นเอง หอมป่ากระเทียมป่าขึ้นเป็นกลุ่มๆให้ได้เก็บเกี่ยวธรรมชาติมันดีแบบนี้ละถ้ารู้จักหากินก็ไม่ต้องใช้ตำลึงไปซื้อหา เอาไว้นางจะเข้าไปหาท่านลุงกู้จางเถียนสั่งใหมาใส่ผักดองเอาไว้เยอะๆรอให้สามีนางกลับมาคงจะได้ทั้งหน่อไม้ดองผักดองไม่น้อยปลาตากแห้งที่นางจะทำเอาไว้ก่อน ให้สามีลงจากเขาเมื่อไรค่อยให้เขาไปขายตัวสดๆในเมือง ลองเสนอเหลาอาหารน่าจะขายได้เหมือนกันแค่คิดเรื่องตำลึงก็ทำให้มีใจเก็บของป่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิดเดียว หันไปมองสองแฝดที่ตั้งหน้าเก็บเห็ดกันอย่างแข็งขันนางก็ยิ้มให้สองแฝดถ้าพวกเขานั้นจะมองหาพี่สะใภ้บ้างถ้าเงียบเสียงไปสักพักพอเก็บทุกอย่างจนเต็มตระกร้าได้เป็นที่เรียบร้อยในมิติอีกมากมาย ซือเหม่ยหลันจึงพาสองแฝดลงจากเชิงตีนเขาเพราะไม่มีที่จะใส่ของสองแฝด
더 보기
บทที่แปด
พอมาถึงบ้านหลังจากที่พักกันจนหายเหนื่อยหลังจากจัดเก็บของป่าจนเรียบร้อยทุกอย่าง ซือเหม่ยหลันจับปลาสามตัวใส่ถังกับจัดการผักป่า พากันล็อกประตูบ้านมุ่งหน้าเดินเข้าหมู่บ้าน ที่ต้องเดินเกือบหนึ่งเค่อเพื่อไปบ้านของลุงกู้จางเถียนเพื่อจะฝากซื้อของให้กับข้าวสาร ที่จริงในมิติของนางก็มีแต่ต้องทำเป็นซื้อจากในเมืองมาก่อนเพื่อจะได้นำของในมิติของมาเพิ่มได้สบายนางจดของที่จะฝากซื้อมาแล้วทุกอย่างแล้ว "พร้อมไปกันเลยเด็กๆ" ซือเหม่ยหลันบอกสองแฝด"เจ้าค่ะ/ขอรับ""พวกเรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวขากลับมันจะมืดค่ำเสีย" ก่อนนางบอกสองแฝดที่เดินตามหลังนางมาติดๆ"พี่เหม่ยหลันให้ข้าช่วยถือถังใส่ปลาก็ได้นะขอรับวันนี้พี่ทำงานมากมายหลายอย่างมากแถมต้องรีบไปหาท่านลุงกู้อีก" เฉิงเย่ตงอยากช่วยถือเพราะเขาเป็นผู้ชายที่ต้องคอยดูแลคนในครอบครัวเหมือนพี่ชายคนโต"ไม่เป็นไรจ๊ะตงเอ๋อร์แค่ปลาสามตัวเองพี่ถือได้สบายมากเอาไว้ให้โตเป็นหนุ่มก่อนค่อยช่วยพี่ก็ยังไม่สายหรอก อาจจะได้ช่วยกันเลี้ยงหลานๆถ้าพี่สะใภ้มีลูกกับพี่ใหญ่ของตงเอ๋อร์กับซิงเอ๋อร์นะ" นางเย้าแหย่สองแฝดให้พวกเขาตื่นเต้นคึกคักตลอดการเดินทาง"พี่เหม่ยหลันพูดจริงๆนะเจ้าคะข้าจ
더 보기
บทที่เก้า
"พวกเจ้าเข้ามานั่งในบ้านก่อนนี้ภรรยาข้าชื่อกู้จางฉี" ท่านลุงกู้แนะนำให้ซือเหม่ยหลันรู้จักกันเอาไว้"สวัสดีเจ้าค่ะท่านป้ากู้ข้าเป็นภรรยาของท่านพี่เฉิงเย่หรงที่ท้ายหมู่บ้าน พอดีข้ากับน้องของสามีจับปลามาได้หลายตัวจึงนำมาฝากพวกท่านและอยากจะฝากท่านลุงกู้ซื้อใหมาใส่ผักดองที่ข้าอยากทำเอาไว้กินไว้ขาย ไม่รู้ว่าราคาใหจะขายราคาเท่าไรข้าจดสิ่งที่ต้องการที่อยากได้มาให้ท่านลุงกู้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะตอนแรกว่าจะซื้อข้าวสารด้วยท่างลุงบอว่าท่านพี่ฝากตำลึงให้ซื้อมาแล้วข้าจะตัดข้าวสารออก"ซือเหม่ยหลันหยิบกระดาษที่นางจดออกมาขีดลบออกง่ายๆ"ขอบใจเจ้ามากนังหนูนับว่าเฉิงเย่หรงได้ภรรยาที่ดีมีอะไรก็มาหาข้ากับสามีได้ทุกเวลานะเพราะเฉิงเย่หรงเคยช่วยตาแก่กับลูกชายจากคนร้ายเมื่อสองปีที่แล้ว ก่อนที่เขาจะย้ายมาอาศัยในหมู่บ้านป่าท้อนี้ละนังหนูอย่าได้สนใจชาวบ้านที่ปากไม่ดีที่ว่าร้ายสามีของเจ้าเลยนะ ตั้งแต่ที่ข้ากับตาแก่รู้จักกับสามพี่น้องมาไม่มีสักครั้งที่จะโชคร้ายมีแต่พาลูกชายข้าหาตำลึงให้พวกข้าใช้"ท่านป้ากู้ก่อนจะนำปลาไปใส่ถังกับผักป่าอีกกำใหญ่"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านลุงท่านป้าข้าหาใส่ใจคำคนไม่พวกเขาเหล่านั้นเพียงมีป
더 보기
บทที่สิบ
ตัดมาทางบ้านตีนเขาที่สามคนพี่สะใภ้กับน้องสามีนั้นกินมื้อค่ำอิ่มต่างก็แยกย้ายเข้านอนห้องใครห้องมัน อีกเดี๋ยวสามีของนางกลับมาจากล่าสัตว์ต้องให้เขาต่อเติมห้องนอนให้ซิงเอ๋อร์ใหม่ เพราะต่อไปนางจะต้องโตพอจะหัดนอนคนเดียวได้แล้วจะนอนกับพี่ชายตลอดไปไม่ได้ตอนนี้ซือเหม่ยหลันเข้าอาบน้ำในมิติหลังจากที่นางจัดการเห็ดป่าผักป่าหน่อไม้ที่นางโยนเข้ามิติมาได้ไม่น้อยนางดองผักจนได้มายี่สิบให ดีนะนางมีกระปุกพลาสติกมากมายเอาใส่ผักดอง หน่อไม้นางก็ดองทั้งนึ่งใส่ถุงเอาไว้กินหน้าหนาวเอาไว้ตากแดดให้แห้งสนิด กับสองแฝดวันพรุ่งนี้จะไปขุดมาใหม่นางทำงานในมิติจนเสร็จแล้วจึงอาบน้ำนอนเห็ดนางนึ่งใส่ถุงเข้าช่องฟิตเอาไว้กินนานๆส่วนไหนที่เก็บกับสองแฝดนั้นทำเอาไว้กินในของบ้านของสามพี่น้องนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก่อนจะหลับไปและไม่ได้รับรู้ว่าคนบนเขานั้นเป็นห่วงตนเองที่ยังไม่ได้คุยกันเลยจนสองคืนแล้วตั้งแต่ไปรับนางมาจากบ้านแม่เลี้ยงรุ่งขึ้นนางก็ตื่นมาหุงหาอาหารจนเสร็จหมดทุกอย่างก่อนที่สองพี่น้องจะตื่นเพื่อจะมาช่วยพี่สะใภ้ แต่เพราะเด็กทั้งสองคนนั้นเหนื่อยจากการเดินขึ้นเขาหาของป่ากับพี่สะใภ้จึงทำให้หลับลึกมาสองคืน ว่าจะทำอาหารช่ว
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status