เหวินเว่อแห่งบ้านโคกกะโดนหลงยุคโบราณ

เหวินเว่อแห่งบ้านโคกกะโดนหลงยุคโบราณ

last update最終更新日 : 2025-06-14
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
評価が足りません
48チャプター
3.0Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

นางเอกเก่ง

สวย

ดื้อรั้น

คุณหนู

การแต่งงานตามสัญญา

เกิดใหม่

ข้ามเวลาไปอดีต

สาวน้อยเหวินเวิ้อแห่งหมูบ้านโคกกระโดนผู้มีนิสัยร่าเริงมองโลกในแง่ดีลูกอิสานผสมเมืองเหนือเรื่องหากินขอให้บอกรับรองว่าไม่อดตายตายายสอนวิชาหากินให้มากมายเรื่องเดินป่าเพราะบ้านบิดามีภูเขาหลายลูกหากินบนเขา

もっと見る

第1話

บทที่หนึ่ง

“What’re you up to?”

My thumbs flew across the screen. I hit send.

I stared at the chat, waiting for the man I knew only as "Rex" to reply.

This had been my ritual for the past three months.

I’d added him on a whim. We hit it off instantly, falling hard and fast until things got intense.

My phone vibrated.

It was a picture, a side shot of his computer desk. A few files were scattered next to the keyboard.

“Working. And waiting for a text from my sweetheart.”

A smile crept onto my face.

This man knew exactly how to make me blush with just a few words.

Maybe it was time to take this offline, to finally meet in person.

But as I was about to type my reply, my fingers froze.

Bottom right of the photo, on the corner of a folder, was a sliver of a metal pin. A falcon with its wings spread.

The Falcone family crest. The same mafia that owned the company I worked for.

My online boyfriend was one of them.

I stared at the screen for a full ten minutes, my mind blank.

My thumbs hovered over the keyboard.

"Babe, what do you actually do?"

"Are you... with the Falcones?"

I typed the words, then deleted them. Over and over.

I didn't know what to say. If I asked, he’d ask right back. He’d want to know where I was. He'd find out I worked for a Falcone company.

He would come looking for me.

And then what? What the hell would I do then?

When I didn’t reply right away, Rex’s texts started coming in, one after another.

“Baby, you there?”

“Busy? Send me a pic. Like you do. Your hand… or anything.”

“Dreamt of you again last night. You were all over me, begging for it.”

His words were getting dirtier, bolder.

But this time, my cheeks weren't just hot with a blush—they were burning with a cold dread.

For three months, I thought I was talking to some normal businessman. A guy who was exciting and new, but safe.

I might work for the mob, but I never, ever wanted to be with a mobster.

That was a death wish.

And to think I’d been trading my deepest fantasies and whispering my secrets to a made man…

My phone buzzed again—a voice call.

I couldn’t answer. He’d hear the panic in my voice. I fumbled with the screen, declining the call.

Then I quickly typed out a lie: “In a meeting, honey. Talk later.”

He seemed to buy it. A moment later, he replied, “Waiting for you.”

I closed the chat and took a deep, shaky breath.

I needed to calm down. Think.

First: I had to figure out who he was. Was he some low-level muscle or a high-up manager?

Second: What was I going to do? Risk it and keep this going, or run for the hills?

I opened our chat history, scrolling through our old messages, searching for clues.

We’d both been careful about privacy, never sharing details about our work or personal lives.

But one thing stood out. He’d once sent me an ab pic from a gym mirror.

His stomach was perfectly defined, and just below his left ribs, there was a black tattoo.

It looked like some ancient, cryptic symbol, all sharp lines and mystery.

It was the only identifying feature I had.

The problem was, I couldn’t exactly start ripping open shirts at headquarters to play a game of find-the-tattoo.
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
48 チャプター
บทที่หนึ่ง
มื้อนี้อีหล่าน้อยเหวินเว่อแห่งบ้านโคกกระโดนดินแดนอิสานมาเยี่ยมบ้านปู่ที่ทางภาคเหนือเป็นประจำทุกปี หลังจากที่ทางบ้านหว่านข้าวที่ทุ่งนาเรียบร้อยแล้วพ่อแม่พี่ชายจะพาเหวินเว่อวัยยี่สิบห้าปี ที่เรียนจบคหกรรมจากมหาลัยและนำมาทำเป็นอาหารที่บ้านเกิดอาหารอิสานพื้นบ้านแซ่บๆกับอาหารทางเหนือของคุณพ่อที่อร่อยปะล้ำปะเหลือเจ้าสาวน้อยที่ผ่านการใช้ชีวิตอย่างพอเพียงที่บ้านทำนาทำไร่ตามวิถีชนบท ที่บ้านของปู่ก็จะเป็นพวกผลไม้ตามฤดูกาล ทุกปีพ่อจะพาภรรยากับลูกทั้งสองมาบ้านของบิดาช่วงที่เห็ดออกเยอะที่สุดเพื่อเก็บต้มใส่ช่องฟิตเอาไว้กินนานๆเพราะภูเขาหลังบ้านของปู่อุดมสมบรูณ์มีของป่าให้หาเยอะแยะ เหวินเว่อจะชอบมากและมาทุกปีเพื่อหาของป่าบ้านของปู่ให้ได้เยอะๆและเอาไปขายที่หมู่บ้านของแม่ที่ภาคอิสาน ที่ป่าไม่เยอะเพราะเป็นทุ่งนามากกว่าแต่ขอบอกว่าพ่อแม่เลี้ยงลูกติดดินมาก ของที่รุ่นพ่อรุ่นแม่กินเหวินเว่อกับพี่ชายกินทุกอย่างและท่านจะบอกว่ามีอะไรที่กินได้และกินไม่ได้ลูกอิสานจะไม่อดตายถ้าหลงป่านอกจากตกเขาตายแม้แต่ที่ภูเขาหลังบ้านของคุณปู่ที่เหวินเว่อมาอยู่ในช่วงปิดเทอม ปู่กับย่าจะสอนทุกอย่างให้หลานทั้งสองคนเอาตัวรอดจากใน
続きを読む
บทที่สอง
อีกสิบวันก็จะถึงค่ายทหารแห่งชายแดนเหนือตามที่ทหารบอก คืนนี้หลิวเรอจินนอนในโรงเตี้ยมค่ำคืนที่ผ่านๆมาก็นอนตามทางเรื่อยๆ คนคุ้มกันของบิดาที่ให้มาสิบคนที่มีฝีมือดีนอกนั้นเป็นทหารที่ฮ้องเต้ส่งคุ้มกันขบวนลูกสะใภ้ไปชายแดนเหนือห้าสิบคนที่มีฝีมือดีเหมือนกันแต่มีสามสิบคนบิดาของนางส่งตามคุ้มกันบุตรสาวอีกทีเพราะห่วงใยกลัวเรื่องโจรป่าและให้เงาส่วนตัวอีกสามคนให้กับบุตรสาวเรียกใช้เวลาจวนตัวถ้าเกิดเรื่องไม่ดีอยู่จวนแม่ทัพ ที่ท่านแม่ทัพคัดเอามาจากชายแดนพร้อมท่าน เพราะที่ผ่านมาทำให้ท่านตาสว่างว่าไม่สามารถไว้ใจคนที่คิดว่าดี จึงได้เลือกมาให้ทำหน้าที่เลี้ยงดูบุตรสาวเพราะติดพันรบที่ชายแดนสองปีเต็มจนได้รับจดหมายจากบุตรชายให้กลับมาสะสางเรื่องในจวนเหวินเว่อในร่างของหลิวเรอจินมาอยู่ในร่างนี้ได้เกือบหนึ่งอาทิตย์ที่รอนแรมมาไกลเพื่อแต่งให้แม่ทัพใหญ่เย่ซิวหลางหรืออีกนามคือท่านอ๋องเย่ซิวหลาง แม่ทัพปีศาจที่ไม่ว่าใครได้ยินก็จะหวาดกลัวจึงไม่มีใครส่งบุตรสาวให้แต่งงานด้วย สาวน้อยคนนี้ก็คงไม่ต่างกันเพราะข่าวที่ร่ำลือจึงทำให้นางทุกข์ใจกลัวว่าที่เจ้าบ่าวที่ยังไม่ทันได้แต่งงานนางก็ป่วยกลางทางและสิ้นใจไปก่อนนอนคิดอะไรเรื
続きを読む
บทที่สาม
อีกห้าวันก็คงจะถึงชายแดนเหลือแล้วสินะข่าวเรื่องโจรปล้นขบวนเจ้าสาวของท่านอ๋องเย่ซิวหลางดังไปถึงค่ายทหารที่ท่านอ๋องคุมค่ายที่ชายแดนแห่งนี้ คนสนิทที่เดินเข้ามารายงานเรื่องที่โจรปล้นขบวนเจ้าสาวก่อนจะมาถึงอีกไม่กี่วัน "เป็นเรื่องจริงพะย่ะค่ะท่านอ๋อง" คนสนิทรายงาน"แต่ปล้นไม่สำเร็จเพราะทหารที่ฮ้องเต้ส่งมาคุ้มกันมีแต่ยอดฝีมือ มีคนของบิดาของว่าที่พระชายาอีกสามสิบคนที่ร่วมคุ้มกันมาด้วยเพราะเป็นห่วงบุตรสาวพะย่ะค่ะท่านอ๋องทั้งยังมีองค์รักษ์เงาที่มีฝีมือดีติดตามมาด้วย" และรายงานที่ได้รับมาว่าไม่ใช้ว่าโจรเข้าไม่ถึงในรถม้า"ได้ข่าวว่ากระเดนตกลงมาก่อนที่จะถึงตัวของพระยาชาพะย่ะค่ะท่านอ๋อง คนของเราในขบวนรายงานมาว่าพระชายาดูแลคนในขบวนดีมากพะย่ะค่ะ มีทั้งยาและอาหารการกินที่เตรียมลงมาด้วยจากเมืองหลวง" จนขบวนยาวเหยีดโดยเฉพาะรถม้าที่ขนเสบียง"พระชายาก็ดูแลทุกคนในขบวนเป็นอย่างดีตั้งแต่ที่หายจากป่วยไข้หลังจากออกเดินทางมาที่ชายแดนเหนือนี้พะย่ะค่ะท่านอ๋อง"อ๋องเย่ซิวหลางนั่งฟังคนสนิทรายงานเงียบๆก่อนจะพูดออก"อือขอบใจมากเจ้าไปพักผ่อนเถอะ" ท่านอ๋องบอก หลังจากคนสนิทออกไปจากในกระโจมท่านอ๋องก็นั่งคิดเงียบๆคน
続きを読む
บทที่สี่
ขบวนรถม้าของเจ้าสาวที่วิ่งเข้าไปในจวนเป็นเวลาเกือบยามอู่เพราะกว่าจะมาถึงไม่ใช่ใกล้ๆพ่อบ้านเข้ามายืนรอรับและบอก"ท่านอ๋องติดธุระไม่สามารถเข้าพิธีได้ เชิญพระชายาไปพักที่เรือนฮวาได้เลยพะย่ะค่ะ"เพราะเดินทางมาหลายวันทุกคนคงจะเหน็ดเหนื่อยกันไม่น้อย พ่อบ้านผายมือให้ขบวนรถม้าที่มีทหารของฮ้องเต้กับของบิดาของหลิวเรอจินเข้าไปในจวนและให้คนงานนำทางทุกคนไปพักและทานมื้อเที่ยงแม่นมกำลังจะอ้าปากถามพ่อบ้านหลิวเรอจินจึงเรียกเอาไว้ก่อน "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะแม่นมดีเสียอีกข้ากำลังเหนื่อยอยู่เลย ไม่มีพิธีก็ดีเวลาหย่าจะได้ง่ายเพราะเราไม่ได้เข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน ผูกผมร่วมดื่มเหล้ามงคลเป็นเช่นนี้เป็นผลดีกับพวกเรานะเจ้าคะแม่นม"แม่นมมองคุณหนูหลิวเรอจินกระะซิบนางที่เป็นแม่นมของตัวเองเบาๆ"นี้มันเหมือนการไม่น้อมรับราชโองการนะเจ้าคะคุณหนู" แม่นมไม่พอใจที่ท่านอ๋องไม่ให้เกีรติคุณหนูของนางที่เป็นถึงลูกสาวของแม่ทัพใหญ่เหมือนกัน"ดีเหมือนกันเจ้าค่ะเพราะข้าก็ไม่ต้องการแต่งกับท่านอ๋องเช่นเดียวกันแม่นมเจ้าขาท่านต้องดีใจสิเจ้าคะถึงจะถูกเชิญท่านพ่อบ้านนำทางด้วยเจ้าค่ะ" หลิวเรอจินรีบบอกพ่อบ้านก่อนที่แม่นมจะพูดอะไรอีกพ่อบ้า
続きを読む
บทที่ห้า
ตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่อาศัยในตำหนักของท่านอ๋องเย่ซิวหลางหลิวเรอจินไม่เคยพบหน้าของเจ้าของจวนเลยมีเพียงพ่อบ้านที่ส่งวัตถุดิบมาให้ทำอาหารกินเพียงพอต่อทุกคนของนางหลิวเรอจินฝากคำถามไปกับพ่อบ้านว่าที่รกร้างด้านหลังนี้สามารถปลูกอะไรได้ไหม สองวันต่อมาพ่อบ้านก็ให้คำตอบว่าท่านอ๋องทรงอนุญาติให้พระชายาอยากปลูกอะไรได้ทุกอย่างถ้าคิดว่าสามารถทำได้ ซึ่งในตอนนี้หลิวเรอจินได้ให้คนของนางเองและคนในจวนของท่านอ๋องมาตัดหญ้า พลิกหน้าดิน ยกร่อง ทำแปลงผักจนเต็มยาวสุดจนติดแม่น้ำทั้งยังแบ่งขุดบ่อน้ำเอาไว้สี่บ่อรอบทั้งที่ดินรกร้างและขุดร่องน้ำจนรอบทั้งดินที่ยกร่องแปลงปลูกผักที่ด้านหลังเรือนฮวายาวไปถึงแม่น้ำที่ติดกับด้านหลังสุดของจวน ที่แม่น้ำลดลงไปเลยครึ่งแม่น้ำไปทางที่เข้าใกล้คำว่าเมืองที่แห้งแล้ง แม่น้ำที่ไม่ได้ขุดลอกขึ้นเป็นเพียงแม่น้ำสายหลักที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติก็คงจะเหมือนแม่น้ำของภพที่นางจากมานี้ก็ถือได้ว่ายังมีให้ใช้เพราะฝนที่พึ่งจะตกไปได้สักอาทิตย์ทำให้พื้นดินมีหญ้าสีเขียวขึ้นประปราย หลิวเรอจินคำนวนดูภูเขาด้าหลังน่าจะมีของป่าให้ขึ้นไปเก็บเกี่ยวเอาไว้เป็นเสบียงหน้าหนาวได้นี้ก็อีกไม่กี่เดือนแล้วถ้า
続きを読む
บทที่หก
บนเขาที่เขียวขจีไปเพราะได้น้ำฝนที่ตกหนักลงมาสามวันสามคืนทำให้ชาวบ้านเริ่มลงมือเพาะปลูกข้าวเพื่อเอาไว้กินให้จนถึงหน้าเพาะปลูกในปีหน้า ต้องลงมือก่อนที่น้ำจะหมดไปเสียก่อนนี้ถือเป็นเดือนที่ดีเพราะนางมาถึงฝนก็ตกต้อนรับนางถือว่าฤกษ์ดี จากเมืองที่แห้งแล้งที่ผ่านมาชาวบ้านอบพยบออกจากตัวเมืองจนจะกลายเป็นเมืองร้างแล้วเสียงชาวบ้านที่คุยกันที่ตลาดที่นางออกไปสำรวจและซื้อร้านค้าได้หลายหลัง ทุกคนต่างก็ดีใจที่ฝนตกลงมาให้ได้เพาะปลูกที่ชาวเมืองอดทนเพราะมีท่านอ๋องเย่ซิวหลางที่คอยช่วยเหลือมาตลอดสองปีที่ได้ที่ลงมาแก้ไขความแห้งแล้งที่นี้แต่ก็ยังไม่มากพอต่อความแห้งแล้ง ได้เสบียงหลวงลงมาแจกจ่ายให้ได้อยู่จนผ่านมาได้สองปี คนที่ไม่มีญาติพี่น้องที่เมืองอื่นก็ต้องจำใจอยู่กันเพราะไม่มีที่จะไปต้องใช้ตำลึงในการซื้อที่ซื้อทางเพื่อสร้างบ้านใหม่อีก พวกเขาไม่มีทางเลือกมากต้องทนอยู่ต่อไปเผื่อทุกอย่างมันจะดีขึ้นหลังจากที่แล้งติดกันมาสามปีมาปีนี้เริ่มมีสัญญาณที่ดีถือว่ามีฝนตกหนักตั้งแต่แล้งมาในรอบสามปีในตัวเมืองจึงคึกคักมากตอนที่หลิวเรอจินแอบปลอมตัวไปกับคนคุ้มกันของนางทุกคนเดินตามทางขึ้นเขาโดยมีคุณหนูของพวกเขาอยู่ตรงกลาง
続きを読む
บทที่เจ็ด
หลังจากทำอาหารมาจากจวนหลังใหม่แต่ยังไม่เสร็จดีหรอกแต่มีโรงครัวและบ้านพักที่ทำให้พี่ๆคนคุ้มกันอยู่ที่จวนใหม่ทำเสร็จแล้ว ทุกคนจะทำอาหารกินกันที่นั้นเลยและได้จ้างครอบครัวคนที่มาขายตัวถึงจวนนางสงสารจึงซื้อเอาไว้สองครอบครัวพ่อแม่ลูกที่ร่างกายผอมแห้งตอนนี้นางเร่งให้นายช่างทำบ้านพักเป็นห้องๆเอาไว้ยาวไปตามกำแพงที่ล้อมรั้วรอบๆในที่ดินและให้คนของนางไปตามวัดร้างช่วยเด็กขอทานที่ถูกทอดทิ้ง ช่วยมาได้สามสิบคนคือแรงงานที่ดูแลนาข้าวของนางและแบ่งพื้นที่ให้พวกเขาเอาไว้ปลูกผักกินได้อีกเพียงพอต่อจำนวนคนอย่างแน่นอน นางวางแผนเอาไว้หมดแล้วตอนนี้นายช่างระดมคนงานมากมายเข้าช่วยงานในจวนหลังใหม่ทุกวันสินเดิมที่บิดาให้มาคงจะเหลือไม่มากถ้าจ่ายค่าคนงานแต่เรื่องเงินนางไม่กลัวในมิติฟาร์มของนางมีอาหารการกินเยอะแยะซื้อขายได้ ทั้งข้างในนางก็มีตำลึงให้ใช้จ่ายไม่เดือดร้อนอะไรขอให้ได้มีโอกาสนางก็อยากช่วยคนที่ด้อยกว่าตัวเองทำบุญให้เจ้าของร่างเดิมไปด้วยในตัวเลยหลังจากอาบน้ำนางก็เข้าที่นอนเลยเพราะวันนี้ใช้พลังงานเยอะมากแต่ก็คุ้มค่าสำหรับสิ่งที่ได้ลงมาจากเขาตอนนี้นางยังไม่ล่าสัตว์ใหญ่รอให้พวกมันแพร่พันธ์ก่อนสักสี่ห้าเดือน ก่
続きを読む
บทที่แปด
ในห้องนอนในเรือนฮวาหลิวเรอจินที่ทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วจึงกลับเข้ามาในห้องนอน นางจึงเดินร้องเพลงเข้ามาในภพเดิมของตัวเองก่อนจะถอดเสื้อคลุมออกเพื่อจะขึ้นเตียงนอนทันที นางหันหน้าเอาเสื้อคลุมห้อยไว้ที่ไม้สำหรับใส่ผ้าที่จะแขวน!!!!อ๋องเย่ซิวหลางแทบจะตกขื่อคานเพราะแอบเข้ามาดูในห้องของพระชายา นี้นางใส่เสื้อผ้าบ้าอะไรมันถึงได้สั้นขนาดนี้กางเกงที่แทบจะปิดเพียงแค่ของสงวน เสื้อข้างบนไม่มีสายใหญ่เพียงแค่มองเลือดกำเดาของชายหนุ่มแทบจะพุ่งกระฉูด บังทรงนางก็ไม่ใส่มองเห็นซาลาเปาอวบอิ่มที่ล้นทะลักมองจนเต็มตาให้ โมโหเสียจริงนี้ไม่ใช่ว่าพวกองครักษ์ข้างนอกเห็นหมดแล้วหรืออ๋องหนุ่มได้แต่เดือดดานในใจดีนะที่เขาสั่งให้สืบเพียงแค่รอบนอกตัวเรือนคงต้องกำชับทุกคนใหม่อีกครั้งนี้ตอนที่เขาจะเข้ามาในตัวเรือนก็เจอกับเงาของนางสามคน คนของเขาแสดงตัวว่าท่านอ๋องเสร็จมาหาว่าที่พระชายาหลิวเรอจินคนของนางจึงยินยอมให้เข้ามาได้หลิวเรอจินที่ไม่ได้รู้ว่ามีคนแอบเข้ามาในห้องซึ่งก็คือว่าที่พระสวามีของนางเอง ตอนนี้นางนอนกลิ้งไปมาบนเตียงยกขาไขว้ไปอีกข้างท่านอ๋องเย่ซิวแทบจะกระโดนลงมาตีก้นคนที่นอนไม่สำรวมตัวเองนอนเล่นไปมาสักพักหลิ
続きを読む
บทที่เก้า
หลังที่ท่านอ๋องตรัสจบหลิวเรอจินมองหน้าว่าที่พระสวามีและอ้าปากค้างนางช่างไม่สำรวมเอาเสียเลยอ๋องหนุ่มคิดและทำสีหน้าเย็นชาปล่อยความกดดันออกมาเล็กน้อยเรอจินมองหน้าสองหนุ่มสลับไปมาจนกุนซือหนุ่มต้องออกตัวให้สองคนคุยกันตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า"เอาละพวกเจ้าทั้งสองก็คุยกันเถอะข้าจะไปดูสวนผักของพระชายาเสียหน่อย" กุนซือหนุ่มพูดจบก็เดินออกจากห้องไปกับหลี่กงกงปล่อยให้ทั้งสองคนคุยกันหลิวเรอจินรีบพูดในส่วนของตัวเองทันที"ท่านอ๋องข้ามีข้าเสนอเพคะ" หลิวเรอจินมองหน้าท่านอ๋องและรอฟังคำตอบ"เจ้ามีข้อเสนออะไรไหนลองบอกเปิ่นหวางหน่อยสิ"อ๋องเย่ซิวหลางถามกลับและมองหน้านางเขม่งคือเบิ่งคักแท่บักอันนี้แมะเฮากะอายเด้อเบิ่งคักปานนี้เหวินเวิ่อคิดในใจก่อนจะทำน่าจริงจังออกไป (มองอะไรหนักหนาอายเป็นเหมือนกันนะมองขนาดนี้)"คือว่าทั้งตัวท่านอ๋องเองกับหม่อมฉันเองก็ไม่ต้องการที่จะแต่งงานกันอยู่แล้วจริงไหมเพคะ แต่เพราะว่าขัดราชโองการของฝ่าบาทไม่ได้ หม่อมจึงขอเสนอว่าจะช่วยท่านหาทางแก้ปัญหาภัยแล้งที่ชายแดนแห่งนี้ให้มันสำเร็จแต่แลกกับการไม่รับตำแหน่งพระชายาเอกของท่านอ๋องเพคะ ท่านอ๋องก็แกล้งบอกว่าข้าไม่สบายและเสียชีวิตไปเลยก็
続きを読む
บทที่สิบ
หลิวเรอจินเดินนำหน้าออกไปที่เรือนฮวาไม่ได้รอไปพร้อมกับท่านอ๋องที่ส่งเสียงหัวเราะตามหลังนางออกมาจากห้องโถงที่คุยกับเมื่อสักครู่นี้ที่ตำหนักใหญ่ ใครจะอยากให้ไปนอนด้วยอยู่คนละที่ก็ดีแล้ว นางก็ไม่คิดจะถามหาชายหนุ่มอยู่แล้วหายหน้าไปเป็นปีได้ยิ่งดีหึทำมารังเกียจตอนที่นางมาถึงที่นี้จะครบเดือนในไม่กี่วันนี้อยู่แล้ว อ้างบอกว่าติดธุระและไม่สบายข้ออ้างชัดๆหลิวเรอจินรีบเดินกลับไปที่เรือนฮวาอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากเห็นหน้าอิตาอ๋องตามที่จริงเรือนฮวาที่ท่านอ๋องยกให้นางพักก็มีเรือนของสาวใช้แยกออกไปต่างหากหลายหลังและแยกส่วนชายหญิงเอาไว้ชัดเจน ที่นางให้แม่นมกับสาวให้ของนางขึ้นไปอยู่ที่เรือนด้วยเพราะเห็นว่าท่านอ๋องไม่ได้มาค้างคืนที่เรือนแห่งนี้กับนางนั้นเองจึงให้คนของตัวเองเข้าไปอยู่ด้วยกันเสียเลยหลิวเรอจินมาถึงที่เรือนฮวาแต่เดินไปที่สวนผักที่ตอนนี้ท่านกุนชือกำลังเดินตรวจสวนของนางมีพ่อบ้านกับแม่นมและคนของนางที่เดินบอกรายละเอียดของผักแต่ละอย่างที่กำลังขึ้นยอดแทงใบเขียวขจีไปจนสุดสายตาข้าวของนางก็ขึ้นเลยฝ่ามือขึ้นมาแล้วและน้ำก็กำลังขังพอดี ยิ่งได้น้ำในช่องว่างในมิติที่นางเจือจางใส่บ่อทุกบ่อเอาไว้สำ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status