ログインสาวน้อยเหวินเวิ้อแห่งหมูบ้านโคกกระโดนผู้มีนิสัยร่าเริงมองโลกในแง่ดีลูกอิสานผสมเมืองเหนือเรื่องหากินขอให้บอกรับรองว่าไม่อดตายตายายสอนวิชาหากินให้มากมายเรื่องเดินป่าเพราะบ้านบิดามีภูเขาหลายลูกหากินบนเขา
もっと見るใช่แล้วทั้งสี่คนที่หน้าห้องทำคลอดคือสี่บุรุษที่รักนางที่สุด กุนซืออู๋ชวนเหิงกับแม่ทัพหลิวจิ้นเหอมาถึงที่ตำหนักก็ได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของน้องสาวที่กำลังจะคลอดลูกเสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายชายหนุ่มทั้งสี่คนลุกขึ้นพร้อมกัน อีกคนผวาไปที่ประตูห้องพร้อมจะผลักเข้าไปทันทีจนเพื่อนต้องรั้งตัวของท่านอ๋องเอาไว้เพราะต่อมาเสียงของทารกก็ร้องขึ้นต่อจากเสียงร้องของมารดาอุแว้ อุแว้ ทุกคนหายใจด้วยความโล่งอกหลิวเรอจินก็รู้สึกโล่งไปพักหนึ่งหลังจากที่ได้ฟังเสียงของลูกน้อยแต่แล้วนางก็ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บที่ถี่ขึ้นอีกรอบ"พระชายาอดทนหน่อยนะเพคะคนพี่จะตามออกแล้วเบ่งเพคะ"เสียงหมอตำแยบอกนางหลิวเรอจินกลั้นใจเบ่งอีกครั้งและคนนี้คลอดง่ายกว่าคนแรกเสียงร้องของคนที่สองดังขึ้นคนแรกมากอีกครั้ง ท่านอ๋องเข่าแทบทรุดเพราะเป็นห่วงพระชายาของตัวเองเพราะนางบอกกับเขาว่ากลัวการคลอดลูกที่นี้เพราะไม่มีหมอพยาบาลเหมือนภพที่นางจากมา คนที่นั้นถ้าได้ลูกแฝดส่วนใหญ่จะทำการผ่าออกเหมือนในทีวีที่ท่านอ๋องได้ดูจึงเข้าใจนางและกังวลใจไม่ต่างกันกับชายารักเพราะบางคนก็ตกตายตามลูกไปก็มีเพราะเด็กไม่กลับหัว"ได้พระโอรสทั้งสองเลยเพคะ
วันนี้ท่านอ๋องไม่ไปค่ายแต่สั่งงานให้คนสนิททำแทนทุกอย่างเพราะชายารักใกล้จะคลอดแล้ว ท่านอ๋องประคองเมียรักนั่งลงหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวให้นางเรียบร้อย ทุกวันทั้งสองจะอาบน้ำด้วยกันเช้าเย็นตั้งแต่ที่สมรสและอยู่ด้วยกัน"ท่านพี่ไม่ไปทำงานจริงๆหรือเพคะน้องอาจจะยังไม่คลอดวันนี้ก็ได้นะเพคะเดี๋ยวจะเสียการเสียงานเอาได้นะเพคะ"หลิวเรอจินถามพระสวามีและจัดชุดให้เรียบร้อยรวมถึงหอมแก้มทั้งสองข้างทุกเช้าก่อนจะออกไปที่โต๊ะเพื่อเสวยอาหารเช้าด้วยกันกับท่านพ่อทุกวัน"ไม่ไปพี่จะอยู่ดูแลน้องใกล้จะครบวันที่ลูกเราจะคลอดแล้ว" อ๋องหนุ่มตอบและหอมแก้มนวลทั้งสองข้างด้วยความรักทั้งสองคนจะแสดงความรักต่อกันทุกวัน นางเปิดทีวีในมิติให้พระสวามีดูจนเขาเก่งกาจเลียนแบบในหนังมาทำกับนางทุกวัน ยังบอกว่างิ้วของกาลข้างหน้าสอนมาก็แหง่ละเขาดูทุกอย่างเวลาว่างแล้วมาจัดนางและยังน่ามึนถามเวลาร่วมรักกันว่าชอบแบบไหนบ้าง ท่านอ๋องช่างแสวงหามาใช้แทบจะครบทุกท่วงท่าจนวนกับมารอบใหม่อีกและหมออก็ยังบอกอีกนะว่าสามารถมีอะไรแบบไหนท่าไหนลูกจะได้ไม่อันตรายชายหนุ่มกระซิบบอกเมียรักทุกคืน"พาลูกของเราไปกินข้าวก่อนเถอะเดี๋ยวท่านพ่อตาจะรอนาน" อ๋องหนุ่มป
นับจากที่กลับมาจากเมืองหลวงครั้งนั้นนี้ก็ล่วงเลยเข้าปีที่สองเท่ากับว่าหลิวเรอจินมาหลงยุคมาอยู่โลกคู่ขนานได้สามปีแล้ว ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ได้หกเดือนหลังจากที่พระสวามีลงมือเล่นพลิกผ้าห่มกับนางได้สองปีท่านอ๋องก็ได้ปั้นน้ำเป็นตัวให้นางสำเร็จ ท่านอ๋องถึงกับปิดจวนแจกอาหารและเมล็ดพันธุ์ผักให้กับชาวเมืองทุกคน ที่ตำหนักอ๋องจะมีพระโอรสพระธิดามาวิ่งเล่นในจวน อ๋องหนุ่มเข้าสามสิบสองชันษาแล้วพอมีลูกจึงดีใจเป็นธรรมดาหลิวเรอจินตอนนี้ก็ยี่สิบปี ท้องของนางหกเดือนจนจะเดินไม่ไหวเพราะท้องใหญ่มากตอนที่นางตั้งครรภ์สองเดือนแรกท่านอ๋องแพ้ท้องแทนนางจนลุกไปทำงานแทบจะไม่ไหว เขาอาเจียนจนหน้าไม่มีสีเลือด ทุกเช้าและกินอะไรไม่ได้เลยนอกจากผลไม้ในมิติของชายารักเพียงเท่านั้น จนนางคิดว่าพระสวามีป่วยหนักจนต้องให้หมอมาตรวจก็ไม่เจอโรคร้ายแรงแต่ท่านหมอกับขอตรวจนางแทนจึงได้รู้ว่านางท้องเกือบสามเดือนท่านอ๋องดีใจมากแทบจะไม่ให้นางทำอะไรเลยเขาดูแลนางยิ่งกว่าไข่ในหิน"ในที่สุดพี่ก็สามารถปั้นน้ำจนเป็นบุตรจนได้ไม่เสียแรงที่พี่เคี้ยวกร่ำเมียรักแทบจะทุกคืนก็ชายาของพี่น่ารักจนพี่อดใจไม่ไหวคืนไหนไม่ได้นอนกอดเจ้าพี่จะขาดใจตายจินเอ๋อร
ท่านอ๋องเย่ซิวมองพระชายาแล้วตอบ"พี่ก็มีแค่จินเอ๋อร์เป็นชายารักเพียงคนเดียวเท่านั้นก็เพียงพอแล้วไม่คิดจะเอาใครเข้ามาให้น้องหญิงไม่ชอบใจอย่างแน่นอน" ท่านอ๋องบอกด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง"ขอบพระทัยเพคะเสด็จพี่" นางตอบเสียงหวานยิ้มให้พระสวามีจนตาหยี่ชายหนุ่มเอามือลูบผมนางด้วยความเอ็ดดูกุนซือหนุ่มกระแอ่มไอเบาๆ "เกรงใจคนไม่มีคู่บ้างนะท่านอ๋องหวานกันจนมดจะขึ้นแล้ว"หลิวเรอจินหัวเราะด้วยความถูกใจที่กุนซือพูดให้นางกับพระสวามี พี่ใหญ่กับท่านพ่อได้แต่อึ้งที่บุตรสาวช่างไม่สำรวมเอาเสียเลยที่นางพูดกับท่านอ๋องกับกุนซือแบบไม่มีความเป็นคุณหนูในห้องหอเลย นี้แม่นมของบุตรสาวลืมสอนนางหรือเปล่าท่านแม่ทัพหลิวคิดในใจ"อ้อท่านพ่อตาอย่าได้กังวลใจไปข้ากับจินเอ๋อร์กับกุนซือคุนกันแบบนี้มาโดยตลอดที่อยู่เมืองชายแดน ข้าก็รักที่นางเป็นตัวของตัวเองไม่แสร้งเล่ห์เหมือนคุณหนูทั้งหลายที่ทำตัวน่ารำคาญ"อ๋องเย่ซิวบอกกับพ่อตาว่าเขาพอใจในตัวนางที่เป็นคนตรงๆรักก็บอกรักไม่ชอบอะไรนางจะบอกเขาตรงๆทั้งสองถ้อยทีถ้อยอาศัยปรับตัวให้เข้าหากันและนิสัยของทั้งสองก็คลายกันแทบจะทุกอย่าง"ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ไม่ถือสาบุตรสาวของกระหม่อมพะย
บนเขาที่เขียวขจีไปเพราะได้น้ำฝนที่ตกหนักลงมาสามวันสามคืนทำให้ชาวบ้านเริ่มลงมือเพาะปลูกข้าวเพื่อเอาไว้กินให้จนถึงหน้าเพาะปลูกในปีหน้า ต้องลงมือก่อนที่น้ำจะหมดไปเสียก่อนนี้ถือเป็นเดือนที่ดีเพราะนางมาถึงฝนก็ตกต้อนรับนางถือว่าฤกษ์ดี จากเมืองที่แห้งแล้งที่ผ่านมาชาวบ้านอบพยบออกจากตัวเมืองจนจะกลายเป็นเมือ
ตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่อาศัยในตำหนักของท่านอ๋องเย่ซิวหลางหลิวเรอจินไม่เคยพบหน้าของเจ้าของจวนเลยมีเพียงพ่อบ้านที่ส่งวัตถุดิบมาให้ทำอาหารกินเพียงพอต่อทุกคนของนางหลิวเรอจินฝากคำถามไปกับพ่อบ้านว่าที่รกร้างด้านหลังนี้สามารถปลูกอะไรได้ไหม สองวันต่อมาพ่อบ้านก็ให้คำตอบว่าท่านอ๋องทรงอนุญาติให้พระชายาอยากปล
ขบวนรถม้าของเจ้าสาวที่วิ่งเข้าไปในจวนเป็นเวลาเกือบยามอู่เพราะกว่าจะมาถึงไม่ใช่ใกล้ๆพ่อบ้านเข้ามายืนรอรับและบอก"ท่านอ๋องติดธุระไม่สามารถเข้าพิธีได้ เชิญพระชายาไปพักที่เรือนฮวาได้เลยพะย่ะค่ะ"เพราะเดินทางมาหลายวันทุกคนคงจะเหน็ดเหนื่อยกันไม่น้อย พ่อบ้านผายมือให้ขบวนรถม้าที่มีทหารของฮ้องเต้กับของบิดา
อีกห้าวันก็คงจะถึงชายแดนเหลือแล้วสินะข่าวเรื่องโจรปล้นขบวนเจ้าสาวของท่านอ๋องเย่ซิวหลางดังไปถึงค่ายทหารที่ท่านอ๋องคุมค่ายที่ชายแดนแห่งนี้ คนสนิทที่เดินเข้ามารายงานเรื่องที่โจรปล้นขบวนเจ้าสาวก่อนจะมาถึงอีกไม่กี่วัน "เป็นเรื่องจริงพะย่ะค่ะท่านอ๋อง" คนสนิทรายงาน"แต่ปล้นไม่สำเร็จเพราะทหารที่ฮ้องเต้











