สไปเดอร์แมน 1 ทอม ฮอลแลนด์

ความเป็นวัยรุ่นในหนังชนิดนี้โดนใจมาก ๆ และทำให้ภาพของฮีโร่ที่เพิ่งโตเต็มขึ้นมาแตกต่างจากที่เคยเห็นมา

ผมเห็นเรื่องราวของ 'Spider-Man: Homecoming' เป็นการผสมกันระหว่างหนังซุปเปอร์ฮีโร่กับหนังโรงเรียนมัธยม: ตัวเอกคือคนหนุ่มที่ยังอยากเป็นฮีโร่ใหญ่ แต่ชีวิตประจำวันกลับเต็มไปด้วยการบ้าน เพื่อน และความเขินอายต่อคนที่ชอบ ความขัดแย้งหลักมาจากการต้องพิสูจน์ตัวเองทั้งต่อสังคมและต่อไอดอลอย่าง Tony Stark ซึ่งทำหน้าที่เป็นทั้งแรงผลักและข้อจำกัดให้ Peter ต้องเรียนรู้ความรับผิดชอบด้วยตัวเอง

อีกแกนที่ผมชอบคือคู่ปรับอย่าง Vulture (Adrian Toomes) ที่ไม่ใช่คนร้ายแบบดั้งเดิมในแง่ของแรงจูงใจ เขามีครอบครัว หาทางทำมาหากินจากเศษชิ้นส่วนเทคโนโลยีชั่วคราว ซึ่งทำให้เรื่องมีมิติทางสังคม เรื่องนี้พูดถึงผลของสงคราม เทคโนโลยี และช่องว่างชนชั้นได้อย่างไม่ฉาบฉวย ฉากไคลแมกซ์ที่ผมชอบคือการทดสอบว่า Peter จะเลือกใช้พลังของตัวเองอย่างไรโดยไม่ต้องพึ่งชุดจากคนอื่น นั่นคือหัวใจของหนังสำหรับผม — เรื่องของการเติบโต ไม่ใช่แค่การชนะศัตรูเท่านั้น และท้ายที่สุดฉากจบนั้นก็ให้ความอบอุ่นแบบที่ยังคิดถึงได้เสมอ

มีความแตกต่างชัดเจนระหว่าง 'Spider-Man: Homecoming' ของทอม ฮอลแลนด์ กับสไปเดอร์แมนเวอร์ชันก่อน ๆ โดยเฉพาะด้านโทนและการวางบทบาทของปีเตอร์ พาร์กเกอร์

ฉันรู้สึกว่าเวอร์ชันนี้เลือกทำให้ปีเตอร์เป็นเด็กมัธยมที่จริงจังกับการเป็นฮีโร่มากกว่าเป็นชายหนุ่มที่ถูกชะตากรรมครอบงำเหมือนใน 'Spider-Man' ของท็อบบี้ แมกไกวร์ ตัวหนังไม่เสียเวลาเล่ากำเนิดซ้ำซ้อน มันเริ่มจากจุดที่เขาเพิ่งได้พลังแล้วและต้องหาทางบาลานซ์ชีวิตเรียน เพื่อน และการช่วยโลก ซึ่งทำให้หนังเป็น coming-of-age ที่มีจังหวะตลกและมีน้ำหนักทางอารมณ์แบบเบา ๆ

ฉันชอบการใส่ความสัมพันธ์แบบเมนทอร์ลงไปอย่างชัดเจน โดยความสัมพันธ์กับตัวละครที่เป็นผู้อาวุโสเปลี่ยนบทบาทของปีเตอร์จากฮีโร่ผู้เดียวดายเป็นคนที่ยังต้องการคำแนะนำ นอกจากนี้เทคโนโลยีชุดจากภายนอกและแก็ดเจ็ตที่เน้นโชว์ความฉลาดทางวิทยาศาสตร์ยังทำให้การสู้ฉากแอ็กชันดูทันสมัยกว่าเดิม ความเป็นเมืองและสเกลของการต่อสู้ก็เลือกใกล้เคียงชีวิตประจำวันมากขึ้น ไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังแบบมหาภัยเหมือนบางเวอร์ชันก่อนหน้านี้ ผลลัพธ์คือหนังที่รู้สึกเป็นวัยรุ่น มีสีสัน แต่ยังให้ความเคารพตัวตนของตัวละครเดิมอย่างพอเหมาะ

ภาพลักษณ์ของตัวร้ายนั้นยังคงติดตาอยู่เสมอเมื่อคิดถึง 'Spider-Man: Homecoming' — สำหรับผมตัวที่โดดเด่นสุดคือ Adrian Toomes หรือที่รู้จักกันในชื่อ Vulture

การแสดงของ Michael Keaton ทำให้บทนี้มีน้ำหนัก ไม่ได้เป็นแค่คนร้ายที่อยากทำลายเมือง แต่เป็นคนที่รู้สึกว่าโลกนี้ให้โอกาสกับคนอย่างเขาน้อยลง บทพูดสั้นๆ หลายฉากเผยให้เห็นความเป็นพ่อ ความห่วงใยในครอบครัว และความขมขื่นที่เกิดจากการถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ซึ่งทำให้การตัดสินใจของเขาดูมีมิติ ฉากที่ทีม Salvagers ใช้อุปกรณ์จากเทคโนโลยีต่างดาวก็ช่วยตั้งต้นความขัดแย้งอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะมันชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้ทำเพื่ออุดมการณ์ แต่เพื่อลูกเมียและงาน

ฉากไคลแม็กซ์บนเรือเฟอร์หรือการเผชิญหน้าที่โชว์ปีกเหล็กและเทคโนโลยีที่ดูสมจริง ทำให้ Vulture เป็นภัยคุกคามที่จับต้องได้ ไม่ได้มาจากความบ้าหรือพลังเหนือธรรมชาติ สุดท้ายผมชอบที่หนังไม่แต่งเติมเขาเป็นปีศาจเต็มรูปแบบ แต่ให้เขาเป็นคนที่เลือกทางผิดมากกว่าจะเป็นคนชั่วโดยสันดาน นั่นทำให้ตัวร้ายคนนี้ยังคงติดตรึงใจนานหลังจากเครดิตจบลง

การได้เห็นทอม ฮอลแลนด์รับบทเป็นสไปเดอร์แมนครั้งแรกทำให้รู้สึกเหมือนได้พบเวอร์ชันใหม่ที่มีพลังสดใสและอ่อนเยาว์

ภาพเปิดของเขาในหนัง 'Captain America: Civil War' เป็นการแนะนำตัวที่ชัดเจนว่า Peter Parker ของรุ่นนี้จะไม่ใช่แค่คนที่มีพลังเหนือมนุษย์ แต่ยังเป็นเด็กมัธยมที่มีทั้งความน่ารักและความไม่แน่นอนในเวลาเดียวกัน ฉันชอบวิธีที่การแสดงของเขาทำให้ฉากแอ็กชันดูมีแรงเหวี่ยงทางอารมณ์ ทั้งในจังหวะที่ทำท่าขยับตัวเร็วและการแสดงสีหน้าขณะพยายามสมดุลชีวิตโรงเรียนกับการเป็นฮีโร่

ใน 'Spider-Man: Homecoming' บทบาทของเขาได้รับการขยายจนเห็นมุมที่เป็นเด็กจริง ๆ มากขึ้น ฉันยิ้มกับมุกกวน ๆ และร้องไห้กับความอับอายหรือความผิดหวังแบบวัยรุ่น ความสัมพันธ์กับตัวละครคนอื่น ๆ ในหนังต่างสร้างความสมดุล เช่นความสัมพันธ์ที่ลื่นไหลระหว่างเขากับผู้ใหญ่ที่น่าไว้ใจ ฉากบางฉากสะท้อนให้เห็นว่า Tom Holland นำความเป็นมนุษย์มาสู่ชุดคลุมหนามของสไปเดอร์แมน และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเวอร์ชันของเขาถึงถูกยกให้เป็นหนึ่งในเวอร์ชันที่รู้สึกเข้าถึงง่ายและอบอุ่นสำหรับคนดูรุ่นใหม่

ชัดเจนเลยว่าเมื่อดูจากมุมมองของนักวิจารณ์โดยรวม 'Spider-Man: Homecoming' ได้รับการยกย่องค่อนข้างสูง ทั้งในด้านน้ำเสียงที่เบาแต่ไม่ตื้น และการแสดงของตัวเอกที่สดใหม่

การให้คะแนนแบบรวมๆ มักชี้ว่าภาพยนตร์ได้รับคะแนนบน Rotten Tomatoes ประมาณเกิน 90% และ Metacritic อยู่ในช่วงต้นๆ ของ 70s ซึ่งบ่งชี้ว่าเสียงวิจารณ์เป็นบวกมาก นักวิจารณ์ชื่นชมการแสดงของทอม ฮอลแลนด์ที่ถ่ายทอดความเป็นวัยรุ่นกับความรับผิดชอบในบทปีเตอร์ พาร์กเกอร์ได้อย่างเป็นธรรมชาติ ขณะเดียวกันการกำกับของผู้กำกับหนุ่มทำให้ภาพยนตร์มีจังหวะที่กระฉับกระเฉงและผ่อนคลายกว่าแนวหนังซูเปอร์ฮีโร่ดั้งเดิม

ด้านคำติ นักวิจารณ์บางคนรู้สึกว่าวายร้ายยังไม่ถูกขุดลึกพอและโครงเรื่องบางท่อนยังคงเดินตามสูตร MCU มากไปหน่อย แต่โดยรวมแล้วเสียงวิจารณ์มองว่าเป็นการรีบูตสไปเดอร์แมนที่ประสบความสำเร็จในการผสานอารมณ์วัยรุ่นเข้ากับจักรวาลหนังที่ใหญ่กว่า และผมก็คิดว่านั่นเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้หนังได้รับคะแนนดีกว่าแค่ระดับพอใช้

มุมมองหนึ่งคือการรักษาบทเชื่อมโยงระหว่างตัวละครให้ครบถ้วนก่อนจะเข้าไปดู 'Spider-Man: Homecoming' เพราะฉากเปิดตัวของทอม ฮอลแลนด์ในจักรวาลนั้นผูกโยงกับเหตุการณ์ใหญ่ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า

ฉันมองว่าอย่างน้อยควรได้ดู 'Captain America: Civil War' ก่อน เพราะฉากสนามบินที่ปีเตอร์โผล่มาช่วยถือเป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ระหว่างปีเตอร์กับโทนี่ สตาร์ค ถ้าดูฉากนั้นแล้วมาดู 'Homecoming' ความหมายของคำแนะนำ สิ่งที่โทนี่ทำ และความอึดอัดระหว่างความเป็นวัยรุ่นกับฮีโร่ จะซึมเข้าใจมากขึ้น นอกจากนี้มุมเล็ก ๆ อย่างการที่ปีเตอร์ยังต้องไปดูการบ้าน รู้สึกแฟนตาซีแบบบ้าน ๆ แล้วมีฮีโร่ตัวใหญ่คอยผลักดัน มันบาลานซ์กันดีขึ้นเมื่อมีพื้นฐานของจักรวาล

แต่ถ้าต้องเลือกอย่างเดียวจริง ๆ แล้วฉันก็ยอมรับว่าคนดูใหม่ที่อยากเริ่มด้วยอารมณ์สดใสก็สามารถเริ่มที่ 'Homecoming' ได้โดยไม่งงเกินไป เพราะหนังเล่าเรื่องปีเตอร์เป็นหลักและยังคงสนุกแบบหนังวัยรุ่น แต่ถ้ามองระยะยาวและอยากได้อรรถรสเต็มที่จากความเชื่อมโยงทั้งอารมณ์และการอ้างอิง ฉันชอบให้ดู 'Civil War' ก่อน แล้วค่อยกลับมาดู 'Homecoming' มากกว่า

เสียงดนตรีของหนัง 'Spider-Man: Homecoming' มีเสน่ห์ตรงที่ผสมความสนุกแบบวัยรุ่นเข้ากับความยิ่งใหญ่ของธีมฮีโร่ได้อย่างลงตัว — นี่คือสิ่งที่ทำให้ฉันหลงใหลตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ฟังสกอร์หลักของหนัง

งานดนตรีต้นฉบับถูกแต่งโดยไมเคิล จิอัคคิโน ซึ่งใส่เมโลดี้ที่อ่อนเยาว์และชวนติดหูลงไปกับการเรียงเครื่องดนตรีแบบออร์เคสตรา บทเพลงบางท่อนใช้คอร์ดที่สดใสและริธึมที่กระฉับกระเฉง เหมาะกับภาพลักษณ์ปีเตอร์พาร์คเกอร์ในวัยเรียนที่ยังมีความขี้เล่นและมุ่งมั่น แต่ในขณะเดียวกันก็มีช็อตดราม่าที่ดรอปเสียงลงมาเป็นสายซินธิสีหม่นเพื่อสะท้อนความรับผิดชอบของฮีโร่

ในฐานะแฟนหนังที่ชอบสังเกตดนตรีประกอบ ฉันรู้สึกว่าจิอัคคิโนสามารถสร้างธีมให้หนังเรื่องนี้มีเอกลักษณ์ได้โดยไม่พยายามลอกแบบธีมสไปเดอร์แมนเก่า ๆ เพลงประกอบหลักมักถูกนำกลับมาใช้เป็นตัวเชื่อมอารมณ์ระหว่างฉากเฮฮาและฉากจริงจัง ซึ่งทำให้หนังยังคงโทนสนุกได้แม้จะมีความตึงเครียดเกิดขึ้น รวมถึงอัลบั้มสกอร์ที่ออกหลังหนังฉายก็เป็นสิ่งที่ฉันมักเปิดวนบ่อย ๆ เวลาต้องการพลังบวกหรือความคิดสร้างสรรค์เล็ก ๆ ก่อนเริ่มงาน