LOGINเรือคือบ้าน มหาสมุทรคือมารดร หากแต่ชายฝั่งคือขุมทรัพย์ กองโจรสลัดประจำเรือแบล็กคาเคนจึงมุ่งหมายที่จะปล้นสะดมคฤหาสน์เก่าของตระกูลลอร์ดแห่งหนึ่งประเทศอังกฤษ แต่ผู้ใดจะรู้เล่า ว่าหีบสมบัติที่พวกเขาปล้นขึ้นเรือมาจะเป็น...โลงศพของแวมไพร์? แค่ถูกทางกองทหารหมายหัวลงบัญชีดำก็ว่าหนักหนาแล้ว เมื่อต้องมาเจอกับ ลอร์ดเกรแฮม แวมไพร์ที่มีอายุมากกว่าห้าร้อยปี เห็นทีว่าชีวิตของลูกเรือคงจะหาไม่กันในวันนี้ เดือดร้อนถึง กัปตันออเดรย์ แบรล์ ที่ต้องเสียสละตัวเอง เพื่อรักษาชีวิตลูกน้องจากการถูกลงมติเสียงข้างมากให้พลีกายแทนทุกชีวิต มันใช่เรื่องที่เขาจะต้องมาเสียสละเหรอ!? โชคดีที่ลอร์ดเกรแฮมไม่ได้กระหายเลือดถึงขนาดกล้ากัดกัปตันโจรสลัดรูปงามแต่โสโครกซกมกตรงหน้าได้ ทว่า...ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ กิน ต่อให้ไม่ได้กระหายเลือดแต่ก็กระหายรัก ความปรารถนาที่เก็บกลั้นมากกว่าหลายร้อยปีถูกปลดปล่อยในครานี้ โดยมีกัปตันจอมกะล่อนเป็นที่รองรับอารมณ์ คอยดูเถอะ ถึงฝั่งเมื่อไร ข้าจะเอาลิ่มไม้ตอกเจ้าให้จมดิน! ออเดรย์สาบานไว้กับตัวเองว่าจะต้องเอาคืนแวมไพร์มากราคะนี้อย่างสาสมแน่นอน!
View Moreกล่าวกันว่าสำหรับพวกโจรสลัดแล้ว พวกมันเชื่อว่าเรือคือบ้าน มหาสมุทรคือมาดร หากแต่ชายฝั่งคือขุมทรัพย์ จึงไม่แปลกหากเหล่าโจรสลัดผู้กระหายในสมบัติเงินตราจะออกล่าขุมทรัพย์ไปทั่วน่านน้ำของทะเลแคริบเบียน ทั้งปล้นชิง ทั้งไล่ฆ่า อาจหาญปล้นไม่เว้นแม้แต่กองเรือของทางรัฐ ทำเอาผืนทะเลอันกว้างใหญ่แปรสภาพเป็นดินแดนอันตรายที่ไม่มีผู้ใดกล้าย่างกราย หรือแม้แต่ชายฝั่งในบางแห่งซึ่งต้องกลายเป็นพื้นที่รกร้างด้วยถูกเหล่าโจรสลัดระรานจนไม่มีผู้ใดทนอยู่ได้ไหว
เรียกได้ว่ามันเป็นศตวรรษแห่งกลียุค...
แม้ว่าทางกองเรือของรัฐบาลของนานาประเทศในน่านน้ำนี้จะพยายามอย่างยิ่งที่จะปราบปรามเพียงใด แต่ก็หาได้ทำให้โจรสลัดโสมมเหล่านั้นลดจำนวนลงได้เลยสักนิด จึงได้แต่ออกอุบายให้เหล่าโจรสลัดไล่ประหัตประหารกันเองด้วยการวางฆ่าหัวของโจรสลัดที่มีชื่อเสียงเรื่องความร้ายกาจไว้เป็นสิ่งล่อใจ
กัปตันเรือโจรสลัดแบล็กคราเคนเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่มีรางวัลค่าหัวสูงเป็นอันดับต้นๆ โดยการประกาศจับของรัฐบาลอังกฤษ
กัปตันออเดรย์ แบรล์...
ในแถบทะเลแคริบเบียนนี้ไม่มีผู้ใดไม่เคยได้ยินชื่อเขา ชายหนุ่มซึ่งขึ้นมารับช่วงเป็นกัปตันเรือโจรสลัดแทนบิดาบุญธรรมที่เพิ่งจากโลกไปเมื่อสองปีก่อน ไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อนว่าเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีซึ่งเป็นเพียงกะลาสีบนเรือโจรสลัดไร้นามคนนั้น วันหนึ่งจะกลายมาเป็นกัปตันเรือโจรสลัดที่เพียงแต่พูดชื่อก็พากันเสียวสันหลังไปทั่วทุกหัวระแหงอย่างเช่นในตอนนี้
แต่ก็ไม่แปลกหากจะเป็นที่กล่าวขาน เพราะกองโจรของออเดรย์ไม่ปล้นเรือส่งสินค้าของชาวบ้าน หากแต่ปล้นกองเรือของรัฐบาลและโจรสลัดด้วยกันเอง ทำเอาเขาเป็นที่ชิงชังทั้งจากรัฐบาลนานับประเทศ มิหนำซ้ำยังเป็นที่เหม็นขี้หน้าของบรรดาโจรสลัดที่ถูกหยามเกียรติ
เขาเป็น ‘เจ้าตัวร้าย’ แห่งคาบสมุทรนี้
แต่ออเดรย์จะไปสนใจอะไร เขาคิดแต่เพียงว่าความสำราญของตนคือการปล้นชิงพวกชนชั้นสูงที่คอยแต่จะเอาเปรียบชาวบ้าน พวกหมูสกปรกพวกนั้น... เขาจะไม่มีวันทำให้พวกมันได้อยู่อย่างสงบสุขเลยแม้แต่วันเดียว!
เหล่าลูกเรือก็ไม่เคยโต้แย้งเมื่อกัปตันมีประสงค์จะเข้าปล้นที่ใด ด้วยรู้ดีว่าออเดรย์มีความแค้นกับบรรดาชนชั้นสูงด้วยเมื่อครั้งที่เขายังเด็ก ครอบครัวของเขาถูกคนเหล่านั้นข่มเหงรังแกจนบิดาของเขาต้องออกทะเลและกลายเป็นโจรสลัด ก่อนจะถูกจับได้และแขวนคอในท้ายที่สุด ส่วนมารดาก็ต้องตรากตรำทำงานจนสุดท้ายกลายเป็นโสเภณีและมีจุดจบอันน่าอนาถอยู่ในซ่อง และนั่น...จึงเป็นเหตุให้ลูกกำพร้าอย่างเขาต้องกลายมาเป็นโจรสลัดประจำเรือแบล็กคราเคนในวัยเพียงสิบขวบปีเท่านั้น
ความแค้นในวันนั้น เขาจะกลับมาเอาคืนตราบชั่วชีวิตของเขา ออเดรย์ยืนอยู่ที่หัวเรือ สายตาทอดมองออกไปยังเบื้องหน้า ก่อนที่เสียงของต้นหนรูปร่างสูงใหญ่จะดังขึ้นข้างๆ หู
“ใกล้จะถึงแล้วกัปตัน”
ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีดำสนิทยังคงจ้องไปข้างหน้านิ่ง ไม่พูดสิ่งใดออกมานอกจากจะยกมือขึ้นขยับหมวกอันเป็นสัญลักษณ์ของกัปตันเรือที่สวมอยู่บนศีรษะให้เข้าที่ ก่อนที่จะปีนขึ้นไปยังเชือกตาข่ายที่จึงอยู่กับเสากระโดงเรือเล็กน้อยเพื่อมองภาพตรงหน้าให้ชัดขึ้น ก่อนที่จะพึมพำกับตนเอง
“พอร์ตรอยัล...”
เพียงเท่านั้นก็หาได้พูดสิ่งใดอีก นอกจากจะปล่อยให้ลมทะเลพัดมาต้องกาย เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยรอยกระดำกระด่าง มองอย่างไรก็ดูไม่สะอาดตาพลิ้วไหวลู่ลมแนบไปกับลำตัวของเขา หากแต่ออเดรย์ก็หาได้ใส่ใจ เอาแต่คิดถึงสถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้าน...
ใช่...บ้าน
เบื้องหน้านั้นเป็นชายฝั่งอันเป็นสถานที่กำเนิดของเขา ครั้งหนึ่งเขาเคยเรียกมันว่าบ้าน ดังนั้นวันนี้เขาจึงกลับมาเพื่อที่จะเยี่ยมเยือนให้สมกับความชั่วช้าที่พวกชนชั้นสูงได้กระทำกับเขาเอาไว้
“มีคำสั่งออกไป บอกให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม เราจะเข้าปล้นท่าเรือคืนนี้”
“ขอรับกัปตัน”
ต้นหนรับคำ ก่อนที่จะร้องบอกทุกชีวิตบนเรือ
“เตรียมตัวเข้าปล้นท่าเรือคืนนี้!”
เสียงเฮโลดังตามมา พลันเหล่าชายฉกรรจ์ก็พากันรู้สึกได้ถึงโลหิตที่สูบฉีดอย่างรุนแรงเมื่อนึกถึงความหฤหรรษ์ที่จะบังเกิดในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า จะไว้แม้แต่ออเดรย์ที่ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาทีหนึ่ง
คืนนี้ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องจำชื่อข้าไว้ให้มั่นอีกครั้ง!
Epilogueปีศาจ... ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นปีศาจ!ต่อให้ออเดรย์เป็นฝ่ายออกปากก็เถอะว่าให้ทำได้จนกว่าจะพอใจ แต่เกรแฮมก็ต้องพึงระลึกไว้สักหน่อยว่าเขาเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ปีศาจที่จะทนต่อการร่วมรักทั้งวันทั้งคืนได้!นอกจากจะสะโพกไปทาง ขาไปทาง เดินไม่ตรง เป๋ไปเป๋มาราวกับคนพิกลพิการแล้ว ออเดรย์ยังใบหน้าซีดเผือดประหนึ่งว่าถูกสูบโลหิตไปจนหมดตัวอีก ท่าทางนั้นทำเอาบรรดาลูกเรือต่างเป็นกังวลนักหากกัปตันเรือเป็นอะไรขึ้นมา แล้วผู้ใดเล่าที่จะเป็นชายบำเรอให้กับปีศาจตนนั้น!?เอาเป็นว่าไม่ได้ห่วงออเดรย์เลยสักนิด ห่วงก็เพียงแต่ชีวิตของตนเองเท่านั้นแหละกระนั้นออเดรย์ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแค่อ่อนล้าเฉยๆ หากได้พักอย่างเต็มตื่นก็คงจะกลับมาเป็นปกติ ซึ่งเรื่องนั้นก็หาได้สำคัญเท่ากับการที่แผนที่เหล่าโจรสลัดแบล็กคราเคนได้วางแผนเอาไว้เอาเรือไปเทียบชายฝั่งให้ได้ แล้วหลังจากนั้นก็หาทางกำจัดเกรแฮมซะ!แต่...ดูเหมือนว่าแผนการจะล้มเหลว เรื่องที่ออเดรย์ดูไร้เรี่ยวแรงเพราะถูกร่วมรักจนแทบรากเลือดนั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งนั้นก็คือท่าทางของอดีตกัปตันดูเหมือนจะไม่อยากขึ้นฝั่งเสียแล้ว...“แล้วตกลงท่านจะออกคำสั่งไหมกัปตัน”
วูบหนึ่งออเดรย์ก็ไม่รู้สึกว่าสิ่งที่เกรแฮมทำกับเขามันจะเป็นเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย ทุกการกระทำและทุกการสัมผัสของอีกฝ่ายเป็นไปด้วยความนิ่มนวลด้วยซ้ำ ทะนุถนอมเขาราวกับว่าเป็นแก้วเจียระไนที่เปราะบาง มิหนำซ้ำยังจะเป็นไปอย่างอ่อนโยน กอดตระกองราวกับว่าเขา...เป็นคนรักออเดรย์สลัดความคิดนั้นออกไป เขาไม่อยากจะคิดเข้าข้างตนเองนักหรอกว่าแท้จริงแล้วตนคือคนรักเมื่อห้าร้อยปีก่อนของเกรแฮม แต่เพราะความรู้สึกผูกพันประหลาดที่ผ่านแวบเข้ามาในจิตใจตั้งแต่เมื่อครั้งได้ร่วมอภิรมย์ครั้งแรกมันก็ทำให้เขาอดคิดขึ้นมาไม่ได้“ว่าแต่เจ้าถามข้าทำไมหรือ?”ได้สติกลับมาอีกครั้งเมื่อเกรแฮมเอ่ยปากถาม“ข้าก็แค่สงสัย”“อ่าฮะ”“แล้วก็อยากจะถามเจ้าอีกเรื่อง”“ถามว่า?”“สิ่งนี้...” ออเดรย์ชูจี้ที่ร้อยกับสร้อยในมือขึ้น “ใช่จี้ชิ้นเดียวกับที่เจ้ามอบให้คนรักของเจ้าหรือไม่?”รัศมีเปล่งประกายจากไม้กางเขนบนจี้นั้นมากระทบดวงตาของเกรแฮมอีกครา เขารีบยกมือขึ้นป้อง ถึงจะมองแค่ปราดเดียว เขาก็จำได้ทันทีว่ามันคือสิ่งเดียวกัน“เจ้าคิดว่ามันเหมือนกับรอยแผลเป็นบนฝ่ามือของข้าไหมล่ะ”ก็ไม่ได้บอกไปตามตรงอยู่ดี แต่ก็ทำให้ออเดรย์จ้องมองไปที่ฝ่ามือขอ
Chapter 6: Way back to loveคนรักของเกรแฮมชื่ออะไร?มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลของเขาหรือไม่?หน้าตาเป็นอย่างไร?และคำถามอีกมากมายผุดพรายขึ้นมาในหัวของออเดรย์ไม่หยุดหย่อน เขาขบคิดไม่ตกในเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว สายตาทอดมองจี้ในมือพลางครุ่นคิดหรือเขากับเกรแฮมจะมีอะไรเกี่ยวข้องกัน?แต่...มันก็ตั้งห้าร้อยกว่าปีมาแล้วนะ เขาเองก็ไม่เคยรู้จักกับเกรแฮมมาก่อนด้วย ถ้าไม่มีไอ้บ้าคนไหนมาร้องบอกว่าเจอหีบในห้องใต้ดินของคฤหาสน์นั่น เขาก็คงไม่อุตริให้แบกหีบขึ้นเรือจนได้มาเจอกับอีกฝ่ายอย่างนี้หรอกทว่ามันก็น่าฉงน...หรือโชคชะตากำลังจะเล่นตลกอะไร?“มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้เล่ากัปตัน”เสียงของจอห์นดังขึ้น เรียกให้ชายหนุ่มที่นั่งเอกเขนกอยู่บนกราบเรือหันไปมอง“มีอะไร”“ข้าจะมาบอกว่าอีกไม่กี่วันเราก็จะถึงฝั่งแล้ว ต้นหนกำหนดเส้นทางเรียบร้อย กำลังรอคำสั่งจากท่าน”ออเดรย์นิ่งไปครู่เข้าฝั่ง...จากนั้นก็จะหาหนทางกำจัดเกรแฮม นี่เป็นแผนการที่พวกเขาวางเอาไว้ แต่พอเอาเข้าจริงแล้ว เขากลับลังเลที่จะกระทำอย่างนั้นมันเป็นเรื่องที่สมควรกระทำจริงๆ หรือ?ที่ลังเลก็เพราะส่วนหนึ่งนั้น เกรแฮมก็ไม่ได้ทำร้ายผู้ใดบนเร
หากแต่เกรแฮมไม่สน เขาเพียงยิ้มขบขัน“ออเดรย์ยอดรัก” จากนั้นก็ยกมือขึ้นประคองใบหน้าคร้ามอีกครา “ไปพักผ่อน ข้าเองก็จะพักบ้าง แสงแดดทำให้ข้าเหนื่อยล้า ไว้ราตรีนี้ค่อยเจอกัน”ท่าทางของเกรแฮมดูเหนื่อยล้าจริงๆ ถึงจะมีชีวิตที่เป็นอมตะ แต่เขาก็ต้องแลกมากับคำสาปที่ต้องติดตัวเขาไปชั่วนิรันดร์ออเดรย์ดันตัวขึ้นลุกจากเตียง หากแต่มือของอีกฝ่ายยังคงประคองใบหน้าและลูบลากลงมาตามผิวตัวไม่เลิก เขาจึงเป็นฝ่ายจับข้อมือของเกรแฮมเอาไว้แล้วดึงออก“ไล่ให้ข้าไปพัก เจ้าก็หยุดลูบตัวข้าสักที”“บางทีข้าก็คิดถึงไออุ่นจากกายเจ้า”“เจ้ามันสมองหมู ในหัวมีแต่เรื่องลามก”อดไม่ได้ที่จะบริภาษ พลันทำท่าจะสะบัดมือของอีกฝ่ายทิ้ง ทว่าสายตาก็ดันเหลือบไปเห็นร่องรอยบางอย่างบนฝ่ามือข้างนั้นเสียก่อน รูปทรงมันเหมือนกับไม้กางเขนที่มีประกายแสงโดยรอบเป็นทรงกลมมันเป็นรอยแผลเป็นที่...ดูคุ้นตาเหลือเกิน“นี่อะไร”แล้วก็ต้องออกปากถามอย่างสงสัย เกรแฮมเหลือบมองก่อนจะร้องอ๋อออกมาเบาๆ“แผลเป็น”ออเดรย์ชักสีหน้า “ข้ารู้ว่ามันคือแผลเป็น แต่มันเกิดขึ้นกับเจ้าได้อย่างไร อันนี้ต่างหากที่ข้าอยากรู้”เกรแฮมรู้แล้วว่าอีกฝ่ายอยากรู้เรื่องนี้ เขาก็แค่
Chapter 4: Make love as planไม่เลวร้ายบ้าบออะไรกัน!ความคิดนั้นเป็นความคิดชั่ววูบของคนโง่เขลาที่เผลอหลงใหลไปกับรสสัมผัสทางกามารมณ์ต่างหาก ไม่ใช่ความรู้สึกนึกคิดที่แท้จริงของออเดรย์สักหน่อย!อดีตกัปตันหนุ่มแค้นใจยิ่งนัก เพราะหลังจากที่ถูกลูกเรือรวมหัวกันจับมัดส่งให้กับแวมไพร์ตนนั้นได้เชยชมแล้ว เกรแ
เกรแฮมเลิกคิ้วสูงกับคำขู่นั้น“ข้าต้องกลัวหรือไม่?”ออเดรย์พูดไม่ออกไม่...ไม่จำเป็นต้องกลัว เพราะมนุษย์อย่างเขาไม่สามารถที่จะต่อกรกับแวมไพร์ได้ ถ้าทำได้ เขาคงไม่ตกที่นั่งลำบากอย่างนี้หรอก“ถ้าไม่จำเป็นต้องกลัว เห็นทีข้าก็คงจะไม่เกรงใจ”สิ้นเสียงก็พุ่งเข้ามาหาอดีตกัปตันเรือทันที ออเดรย์สะดุ้งเฮือกจ
ออเดรย์ดิ้นพล่านเมื่อถูกหามหัวหามท้ายเข้ามาในห้องกัปตัน จอห์นพยักหน้าเป็นสัญญาณบอกให้ลูกเรือวางชายหนุ่มที่ยังคงถูกมัดอยู่ลงบนพื้น ก่อนที่จะต้องถูกสายตาดุดันของออเดรย์จ้องมองอย่างเคียดแค้น“จอห์น! เจ้ามันคนทรยศ!”คนที่คิดจะทิ้งลูกเรือแล้วหนีไปคนเดียวก็เรียกว่าคนทรยศเหมือนกันนั่นล่ะ!แต่คนถูกบริภาษไม
ที่ออเดรย์ผูกใจเจ็บไม่ใช่แค่เรื่องถูกแวมไพร์ตนนั้นล่วงเกิน แต่เขาเจ็บใจที่ตนเองเผลอหลงใหลเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสของเกรแฮมต่างหาก อย่างที่รู้กันว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ เกรแฮมนั้นเป็นนักรัก อีกทั้งยังเป็นเทพบุตรจากสวรรค์ลงมาเดินดินด้วยรูปร่างหน้าตาของเขางดงามเกินกว่าที่บุรุษใดจะพึงมี แต่มันก็ไม่ได้ห