แผนพิชิตใจนายเลขาแวมไพร์ฮอตเนิร์ด

แผนพิชิตใจนายเลขาแวมไพร์ฮอตเนิร์ด

last update최신 업데이트 : 2026-02-03
작가:  มินซอลทัง연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
11챕터
249조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เรื่องราวของคุณเลขาแวมไพร์ฮอตเนิร์ดที่บังเอิญไปเข้าตาลูกสาวเจ้านายตั้งแต่แรกพบเจอ

더 보기

1화

ทำความรู้จัก

DORINE'S POV 

¶ By the power vested in me, I pronounce you husband and wife. You may kiss the bride,” the priest officiating the ceremony, instructed. 

At this point, my heart began beating faster. I had the chance to put a stop to this, but I failed to. Now, it was too late to do anything. I could have stopped the ceremony and spoken the truth, I should have given Matthew a chance to make the decision that would affect his life. 

If only I was not much of a coward to come clean. 

I was so lost in thought that I did not realize the moment his lips touched mine, sealing our relationship forever. I gazed around like a robot going through the motions until Rita, my chief bridesmaid gestured to the forlorn look on my face, that I had to smile. 

Just a few people could make it to the ceremony, and I liked it that way. Most of them were Matthew's friends and business partners.

I hand-selected the people I sent invitation cards to, a lot of them were my coursemates in school and not my very close friends anyway.

As we walked down the aisle and smiled at our guests, I felt nervous and a panic attack was soon to set in.

I had no idea when Doris would show up, seeing as I never told her of the wedding. I instructed her to put on a simple dress, let her natural hair loose and come to the address I had texted to her. 

She informed me that it was going to take a while for her to get here, but that was no problem for me, as long as she arrived. 

After the ceremonial pictures, I retired to the small room to retouch my makeup and fix up my hair again. 

I held my phone, going through the message I sent to Doris at sunrise when I made up my mind to back out of the wedding. A knock sounded on the door. 

Come in, I said. 

  

              (Third person POV)

"You said it was important so I hurried down here as soon as I can. Tell me what the problem is?" Doris started, panting heavily.

Dorine Okpara, now Mrs. Udochi, looked up at her twin sister Doris who just walked into the room. They were truly identical in every sense of the word, except their personalities. 

When Dorine looked at Doris, it was like staring at a reflection of herself. Only that, the difference in their outfit as at that point were their shoes for one. And two, that Dorine was dressed in a white bridal gown and Doris was in a purple polo and denim jeans. 

"I have a favor to ask of you, Dorine said to her sister while removing the pins that held her wavy hair together. 

Doris hissed. 

The only time Dorine acted sensibly towards her was whenever she was about to ask for a favor which was a time like this time. 

"What is it that you want this time?"

"I want you to replace me as the bride..." 

Doris burst into laughter before Dorine could complete her sentence. She steadied herself on the closet beside the dressing mirror. 

"Are you out of your mind, please tell me this is one of your jokes?" 

"I'm serious Doris. I need to go to Singapore right now, my business over there would be in shambles if I don't do something to stop it. I promise I'll be back in two days, all you have to do is pretend to be me for some hours." 

"You're crazy! Is this a joke? What's going on with you?" Doris barked at her sister who has already peeled her gown off. 

"Could you keep your voice down? I've already done the main thing, you just have to put on an act for the reception ceremony. By the way, you're an actress, you'll do such a good job that no one would notice." Dorine bent down to unbuckle her shoes. 

"Being an actress I'm aware that it's just behind the camera, this is a real-life situation we're talking about and I'm not about to lie to millions of people out there just so you can have your way," Doris mumbled. 

"What would you have me do, run away during my wedding day. You and I both know that Matthew has no idea that I have a twin sister, your job hasn't given you the chance to meet him. I must say that was a card played well by fate. Besides, I can't give up the business I spent my sweat and tears on for years because of a man I met only five months ago." Dorine retorted.

She walked closer to her sister and held her by the shoulders. 

"You won't have to keep up the pretense for too long, I'll come back as soon as possible. Can't you just help your sister with this?" She was blackmailing her with the sister card. 

"You said you'll return on time?" Doris asked, and regretted her statement when she saw the large grin that appeared on Dorine's face. 

"Yes, I promise, now just pull off your clothes so I can wear them. My makeup artist would come in anytime soon and she shouldn't see us together." Dorine informed her sister who was still trying to get over the shock of the reality revealed before her. 

Doris walked to the dressing mirror and started to remove her clothes slowly. 

Dorine who could not wait a moment longer, helped her twin to pull off her polo and jean. 

She helped Doris get dressed in her too-white and expensive wedding gown, wore the gloves and ring on her hand as well. Then she picked up her sister's clothes and put them on. 

"I have to leave now, can't risk anyone seeing us together," Dorine announced and pocketed her sister's Android phone. 

"What about my hair?" Doris pointed to her wavy hair still left unclipped. 

"Henrietta would handle it. Please just take care," She moved behind her sister and placed her head on Doris' shoulder. 

"Just think of this as a new movie you've always wanted to shoot in and just do what you've always done with each new project...have fun. I'll be back before you know it."

She gave Doris a peck on the cheek and made her way towards the exit door. 

Doris could only stare helplessly at the retreating figure of her twin. 

Suddenly Dorine turned back. Doris harbored the ray of hope that she would change her mind but she nonchalantly said,

"Oh! And Doris...don't sleep with my husband” 

Doris was flustered, of all the advice she could give it had to be this. 

"You know well enough that I haven't met your husband before, sleeping with him is the last thing on my mind right now," 

"Good" And with that Dorine walked out, for real. 

Doris hoped this was all her dream but she was wrong. Soon enough, a lady; short, chubby, and light-complexioned, walked into the room.

Standing at akimbo she asked, "what have you done to your hair?" And started moving closer to Doris. 

"Now I have to fix it again. Sit down," she motioned towards the vanity chair.

"Are you ready?" 

Doris could not tell however she meant the question, whether she was ready to begin her role, or for her sudden wedding reception celebration. 

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
11 챕터
บทนำ
ร่างสูงก้าวไปตามทางเดินอาคารสนามบินของฝั่งผู้โดยสารขาเข้าประเทศ และเพียงไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งเอ่ยเรียกชื่อของตน“สวัสดีครับคุณชาร์ล ผมเป็นผู้ช่วยเลขาของท่านชายเจย์เดน ท่านชายวานให้ผมมารับครับ” ว่าจบอีกฝ่ายก็ตรงเข้ามารับสัมภาระของอีกคนไปถือไว้สายตาคมปรายมองเล็กน้อยก่อนจะทำเพียงแค่พยักหน้าให้อีกฝ่ายเป็นการบ่งบอกว่าเข้าใจแล้ว แต่ท่าทางที่แสนเรียบง่ายและดูสุขุมนุ่มลึกของเขานั้น มันให้ความรู้สึกเย็นชาต่อผู้พบเห็นอย่างไรก็ไม่รู้ทำเอาผู้ช่วยเลขาที่เดินตามหลังไปติด ๆ ถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ด้วยเหตุผลที่ว่า เจ้าคนเย็นชานี่ อีกไม่นานก็จะเป็นหัวหน้าของเขาอย่างไรล่ะรถยนต์คันหรูถูกขับมาจอดเทียบเคียงตรงหน้าประตูทางออกสนามบิน ระหว่างนั้นผู้คนไม่ว่าชายหรือหญิงก็ต่างพากันจับจ้องเขาเป็นตาเดียวประเด็นแรกก็เพราะความหล่อเหลาที่แม้แต่จะสวมแว่นตาบดบังเอาไว้บางส่วนแล้ว ก็ยังรู้สึกได้ถึงออร่าความหล่อนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ส่วนประเด็นที่สอง รถยนต์คันหรูที่ขับมาเทียบเคียงนั้นมีเพียงไม่กี่คันในประเทศ จึงบ่งบอกได้ว่าคนที่ขึ้นไปนั่งบนรถคันนั้นได้ จะต้องมาจากตระกูลผู้ทรงอิทธิพลเป็นแน่ ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึง
더 보기
บทที่ 1
นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับเขา ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังชายหนุ่มกำลังเดินผ่านพ้นเข้ามาทางประตูรั้วคฤหาสน์ด้วยท่าทางสุขุมเช่นทุกครั้งชาร์ลยืนมองสวนกว้างหลังคฤหาสน์ ไม่ได้มาเหยียบที่นี่เกือบหลายสิบปี นับตั้งแต่ท่านชายและท่านหญิงลินินคลอดลูกฝาแฝดออกมา เขาก็ต้องรีบไปศึกษาต่อและบริหารงานที่ต่างประเทศแทนท่านพ่อของท่านชายพอดีกลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ลอยตามลมมากระทบจมูก ดวงตาคมกวาดมองรอบบริเวณ ช่างอุดมสมบูรณ์และงดงามไม่เปลี่ยนไปเลยแต่แล้ว ขณะกำลังปล่อยใจไปกับความทรงจำอยู่นั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ และการเคลื่อนไหวดุ๊กดิ๊กใต้ต้นแอปเปิลในสวนก็เริ่มดึงความสนใจของเขาคิ้วหนาขมวดขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ เพียงแวบเดียวเขาก็ได้พบเข้ากับหญิงสาวในชุดเดรสสีอ่อนที่กำลังเอื้อมมือเก็บผลแอปเปิลเหนือศีรษะอย่างเอาตายภาพนั้นทำให้ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาราวกับสายธาร เพราะเมื่อหลายสิบปีก่อน ท่านหญิงลินิน แม่ของเธอก็เคยกระโดดเก็บแอปเปิลด้วยท่าทางสุดเหวี่ยงแทบเป็นแทบตายแบบนี้เนี่ยแหละ เพราะอยากจะได้ลูกที่สวยที่สุด แต่มันสูงเกินเอื้อม จนในที่สุดท่านชายเจย์เดนก็ต้องเดินเข้ามาช้อนร่างของท่านหญิงลินินขึ
더 보기
บทที่ 2
หลังจากพวกหนุ่ม ๆ แข่งสเก็ตน้ำแข็งกันเสร็จแล้ว ก็พากันไปทานอาหารในร้านเลื่องชื่อแห่งหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่า เมื่อครู่จะมีแค่เคย์ลิสกับไลเอนน์แข่งกันอยู่สองคนเสียมากกว่า เพราะเจย์เนส พี่ชายคนโตสุด เหมือนจะต้องดูแลเพื่อนสาวของเขาตอนเล่นสเก็ตแทนน่ะสิทุกคนนั่งลงบนโต๊ะไม้ยาว ก่อนที่ท่านหญิงลินิน จะเป็นฝ่ายรังสรรค์เมนูอาหารจากทางพ่อครัว เพื่อให้อาหารนั้นเหมาะสำหรับทุกคนที่ทานได้ระหว่างที่รออาหารเลิศรสมาเสิร์ฟ เจย์เดนก็เอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหาร “ยินดีต้อนรับกลับมานะชาร์ล”“ยินดีต้อนรับกลับมาครับ/ค่ะ” ทุกคนต่างพร้อมเพรียงแสดงความยินดีด้วยกัน ถึงแม้ว่าพวกเด็ก ๆ จะไม่เคยเห็นหน้าคร่าตาเขามาก่อนก็เถอะ แต่ก็อบอุ่นใจที่ได้เจอคุณเลขาที่ท่านพ่อชอบพูดถึงบ่อย ๆชาร์ลน้อมศีรษะให้ทุกคนก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ขอบคุณครับ”“แต่ว่านะ หายไปตั้งหลายสิบปี เจ้าดูทันสมัยขึ้นเยอะเชียวล่ะ ต่างกับข้าที่ยังพูดจาโบราณอยู่” เจย์เดนเอ่ยเหมือนเป็นการแซว แล้วหลังจากนั้นทุกคนก็พากันหัวเราะลั่น“นายก็ลองปรับตัวดูบ้างสิ” เป็นลินินที่เอ่ยบอกสามีของเธอ“เป็นแบบนี้ ข้าก็รักเจ้าได้ดีอยู่แล้ว” เจย์เดนตอบกลับใส่ภรรยาของเขาจนเธอไปไม่เป็นเ
더 보기
บทที่ 3
“รออยู่ในรถก่อนครับ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นจากข้างนอกรถ เรย์เน่เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบว่าเป็นร่างสูงที่เพิ่งแยกจากกันตรงจุดขึ้นรถเมื่อครู่นี่เอง“พี่ชาร์ล...”ว่าจบเขาก็ใช้พลังทำให้ประตูรถล็อคปิดตายจากข้างใน แล้วเดินไปตรงที่ผู้ช่วยถูกลากไปกองกับพื้น ร่างสูงย่อตัวลงสำรวจความปลอดภัยของเพื่อนร่วมงาน แต่ไม่ทันไร มวลอากาศก็พุ่งผ่านหน้าไปราวกับจ้องจะทำร้ายเมื่อผ่านหน้าไปได้สักพัก มันก็ตั้งท่าจะเคลื่อนเข้ามาโจมตีเขาอีกครั้ง แต่ชาร์ลไวกว่ามาก เขาคว้าจับตรงต้นคอของใครบางคนได้อย่างจังและหลังจากพิจารณาแล้วก็พบว่าอีกฝ่ายเป็นแวมไพร์เหมือนกัน“ใครส่งแกมา” เสียงเข้มเอ่ยพร้อมทำท่าทีเคร่งขรึม แต่อีกฝ่ายก็ทำเพียงแสยะยิ้มแล้วหัวเราะด้วยความสะใจ“ไม่เลวเลยหนิ นายน้อยคลินตัน โตขึ้นเยอะเลยนะ”ชาร์ลชะงักไปเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด จนเผลอคลายมือที่กอบกุมบริเวณลำคอไปชั่วขณะและเมื่อได้จังหวะ มันก็รีบพุ่งไปทางรถยนต์ที่เรย์เน่นั่งอยู่โดยไม่รอช้า แต่ด้วยความเร็วคนละระดับ ชาร์ลจึงพุ่งตามไปดักหน้าเอาไว้ได้ทัน“เร็วดีนี่ งั้นมาดูกัน ว่านายจะเร็วกว่าฉันหรือเปล่า...” ว่าจบมันก็แสยะยิ้มแล้วร่ายเวทย์ไปยังรถที่เรย์เ
더 보기
บทที่ 4
หลังจากทั้งคู่รอดมาได้หวุดหวิด ชาร์ลก็ยังทำใจให้สงบไม่ได้ ด้วยความที่คิดไม่ตกว่ากลุ่มคนพวกนั้นรับใช้ตระกูลใดกันแน่ หรือบางทีอาจจะเป็น...เจ้าพวกนั้น...พวกคนที่มาถล่มคฤหาสน์คลินตันครั้งเมื่อเขายังเยาว์วัย ยิ่งคิดถึงเรื่องราวในวันนั้นเขาก็ยิ่งหวั่นใจเข้าไปใหญ่ ถึงแม้ว่าคนพวกนั้นจะโดนเนรเทศไปแล้วก็ตาม แต่ปัจจุบันก็ไม่รู้ว่าจะขยับขยายวงศ์ตระกูลไปถึงไหนแล้วและบางที อาจจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าหลายร้อยปีก่อนก็เป็นได้“เรื่องวันนี้ อย่าเพิ่งแจ้งท่านชายเจย์เดน” เขายังย้ำกับผู้ช่วยเลขาอย่างโนอาห์ด้วย ไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะโดนต่อว่าอะไรหรอก...แต่เขายังยืนยันให้แน่ชัดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครกันแน่ และหากเปิดประเด็นนี้ออกไป ด้วยนิสัยของท่านชายเจย์เดนแล้ว คงไม่อาจรีรอที่จะสืบหาตัวพวกมันแน่ และเขาก็กลัวว่ามันอาจจะกลายเป็นเรื่องบาดหมางระหว่างตระกูลแวมไพร์ด้วยเพราะฉะนั้นหากจะรายงาน ก็ต้องมั่นใจให้แน่ชัดเสียก่อนส่วนโนอาห์ก็ได้แต่พยักหน้ายอมทำตามที่ชาร์ลบอก ด้วยความที่คนตรงหน้าเขานั้นเติบโตมาพร้อมกับท่านชายเจย์เดน จึงถือได้ว่าชาร์ลเองก็เป็นบุคคลสำคัญของตระกูลแบรดฟอร์ดที่เขาควรให้ความเคารพไม่ต่างกันหลังจากพ
더 보기
บทที่ 5
หลังจากวันนั้น ชีวิตแต่ละวันของชาร์ลก็ดูจะยุ่งขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่เพราะงานประจำที่ทำอยู่นั้นหนักเกินไปหรอก แต่ช่วงนี้ดูเหมือนจะมีใครบางคนคอยตามวอแวเขาเป็นพิเศษและวันนี้ก็เช่นกัน เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินบันไดของคฤหาสน์ ก่อนจะปรากฏภาพร่างบางที่กำลังเดินลงมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเธอมุ่งตรงสู่ห้องทานอาหารเหมือนที่เคยทำเป็นประจำทุกวัน แต่ในวันนี้ เมื่อเห็นร่างสูงที่นั่งจัดการอาหารเช้าอยู่บนโต๊ะพอดิบพอดี ก็ถึงกับลอบยิ้มอย่างอดไม่อยู่ขาเรียวรีบก้าวจ้ำ ๆ ยาว ๆ เข้าไปใกล้อีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีวายตาของใครบางคนกำลังจับจ้องเขาราวกับเป้าหมายที่มีไว้พุ่งชนอย่างไรอย่างนั้น จนกระทั่งมือเรียวดึงเก้าอี้ที่อยู่ข้างเขาออก แล้วทิ้งตัวนั่งลงถัดจากกัน“เอ่อ อรุณสวัสดิ์ครับคุณหนู” หันมาเห็นคนที่นั่งลงข้าง ๆ ชาร์ลก็แทบสำลัก ‘ที่ประจำปกติของเธอก็นั่งฝั่งนู้น แล้วทำไมวันนี้มานั่งตรงนี้กันนะ’บางทีอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ เขาอาจจะแค่คิดมากไปก็เท่านั้น คิดได้ดังนั้นชาร์ลก็ละสายตาจากร่างบางแล้วจัดการมื้อเช้าต่อ“คิดว่าถ้าสวนหลังคฤหาสน์มีดอกไม้กับต้นไม้สวย ๆ กว่านี้จะเป็นยังไงคะ” เรย์เน่เอ่ยเสียงใส พร้
더 보기
บทที่ 6
หลังจากเปิดเทอมและต้องกลับมาอยู่ที่หอพักประจำโรงเรียน ปีนี้ถือเป็นชั้นปีสุดท้าย และเธอจะต้องตั้งใจอ่านหนังสือสอบเพื่อให้เรียนจบ แต่มันก็ไม่ได้ขัดขวางการหาข้ออ้างที่จะได้คุยกับพี่ชาร์ลของเธอเลยคนอย่างคุณหนูเรย์เน่ซะอย่าง...Reyne B: [พี่ชาร์ล คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ]Reyne B: [แล้วคุณแม่ล่ะ]วันนี้หยิบเรื่องพ่อมาอ้างสินะ ก่อนหน้านี้เขายอมรับว่าที่ให้ข้อมูลการติดต่อเธอไปนั้นก็เพราะเป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของเธอนั่นแหละ บางครั้งเขาก็แอบมายืนอยู่บนคุกราบ้านช่องที่อยู่ตรงข้ามกับหอพักของเธอด้วยแต่พอเจอทักษะการชวนคุยของเธอเข้าไป เป้าหมายในการตอบแชทนั้นก็เริ่มเปลี่ยนไปในทางอื่นแทนใบหน้าหล่อที่โดยปกติมักจะนิ่งขรึม เริ่มแอบกระตุกยิ้มเป็นครั้งคราวเมื่ออ่านข้อความจากเธอCharles K: [วันนี้ท่านชายไม่มีงานอะไรเป็นพิเศษครับ เข้าบริษัทช่วงเช้า ช่วงบ่ายก็กลับมาอยู่ที่คฤหาสน์กับท่านหญิงลินินแล้ว]ดูเหมือนจะเป็นการตอบตามหน้าที่แบบถามคำตอบคำ แต่อันที่จริงในใจก็รู้สึกแปลกอยู่ไม่น้อย ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้นที่รับรู้ได้ถึงความแปลกนี้ แต่ผู้ช่วยเลขาอย่าง โนอาห์ เองก็จับสังเกตได้เช่นกัน“แปลกจังเลยนะครับ”“?
더 보기
บทที่ 7
เปิดเทอมได้ไม่นาน ช่วงเทศกาลวาเลนไทน์ ทางบ้านก็มารับเพื่อพาลูก ๆ ออกไปเที่ยวพักผ่อน ก่อนจะมีการสอบปลายภาคเพื่อจบภาคการศึกษาในปีสุดท้าย“มากันแค่นี้เหรอคะ” เรย์เน่สำรวจมองทั่วรถ ก่อนจะพบว่ามีเพียงคนขับรถ พ่อแม่ และพวกพี่น้องของเธอเท่านั้น ไม่มีคนที่เธอเฝ้ารอว่าจะได้เจอเลย...“พี่หมายความว่ายังไงว่ามาแค่นี้ ปกติตอนไปเที่ยวก็มีพวกเราสี่คนแล้วก็พ่อแม่อยู่แล้วหนิ” เคย์ลิสถามขึ้น สีหน้าดูสงสัยไม่ต่างจากไลเอนน์ที่พยักกหน้าเห็นด้วยกับคำถามของคู่แฝดตัวเอง“อะ...เปล่า...ไม่มีอะไรหรอก”“พี่ชาร์ลไม่ได้มาด้วยเหรอครับ” เป็นเจย์เนส พี่ชายคนโตซึ่งเป็นคู่แฝดของเธอเปรยขึ้นมาให้ ราวกับอ่านใจน้องสาวตัวเองได้อย่างไรอย่างนั้นเรย์เน่ได้ยินแบบนั้นก็ปรายสายตาดุ ๆ ส่งไปทางเขา เพราะกลัวว่าความลับจะถูกเปิดโปง แต่จริง ๆ ก็รู้สึกขอบคุณอยู่หรอกนะ เพราะใจจริงแล้ว เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าพี่ชาร์ลหายไปไหน“ชวนมาแล้ว แต่เจ้านั่นบอกว่าติดธุระ” เจย์เดนหันบอกลูกชายคนโต ก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเองต่อ “สงสัยเจ้านั่นคงนัดสาวที่ไหนไว้ล่ะสิท่า”คำพูดนั้นทำให้ใจเรย์เน่เต้นระส่ำไม่เป็นท่า ความรู้สึกวาบหวิวเข้าก่อกุมจิตใจอย่างบอก
더 보기
บทที่ 8
เสียงดนตรีคลออยู่ในงาน ท่ามกลางแขกเหรื่อที่มาร่วมแสดงความยินดีและมอบของขวัญให้กับคู่บ่าวสาว และก่อนที่เชอรีนจะเดินจากไป ชาร์ลก็ยื่นกล่องของขวัญใบเล็กไปให้เธอด้วยท่าทางสงบนิ่งตามสไตล์ของตัวเองเพียงแต่ว่า ไม่ได้มีถ้อยคำแสดงความยินดีใด ๆ หลุดออกจากปากของเขาเลยแม้แต่น้อย ก็เขาไม่ได้ยินดีสักหน่อย เป็นฝ่ายโดนทิ้งโดยให้เหตุผลว่าเลือกอนาคนที่ดีกว่าตัวเอง ต้องแสดงความยินดีด้วยหรือไงกันและคนอย่างเขา จะให้ปั้นสีหน้าแล้วแสร้งพูดออกมาก็คงทำไม่ได้หรอกในขณะที่เชอรีนก็ยืนรอเขาพูดคำนั้น แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเพียงแค่ยื่นกล่องของขวัญมาให้ เธอก็ได้แต่ยกยิ้มเจื่อนแล้วแล้วยื่นมือไปรับกล่องของขวัญด้วยความจำใจ “ขอบคุณนะ”หลังจากนั้นเธอก็เดินจากโต๊ะของเขาไปเพื่อไปหาแขกคนอื่นต่อ แต่ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ตอนที่มองหน้าเธอแววตายังดูอาลัยอาวรณ์เขาอย่างไรไม่รู้อะไรกัน ไหนว่าเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองไง แล้วทำไมถึงทำหน้าทำตาแบบนั้นล่ะแต่ก่อนที่ความคิดจะเริ่มไหลไปไกล บางอย่างก็ขัดจังหวะความคิดของเขาเข้าเสียก่อนติ๊งมือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาอ่านReyne B: [ขอตัวกลับก่อนนะคะ พอ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status