หนัง ใหม่ ภาค ไทย

เอาจริงนะ ฉันติดตามแวดวงหนังไทยมาตลอดและค่อนข้างตื่นเต้นทุกครั้งที่มี 'ภาคต่อ' ประกาศออกมา แต่ว่าข้อมูลตรงนี้ของฉันอัพเดตถึงกลางปี 2024 ดังนั้นรายการที่เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ปีนี้อาจมีการเปลี่ยนแปลงหรือเพิ่มเติมจากที่ฉันรู้ได้เล็กน้อย ในภาพรวมเทรนด์ที่เห็นคือค่ายใหญ่ชอบพากย์แฟรนไชส์ที่เคยทำเงินหรือมีฐานแฟนชัดเจนกลับมาสร้างภาคต่อ เช่น งานคอมเมดี้ที่เคยปังแบบ 'Pee Mak' หรือหนังแอ็กชัน/ประวัติศาสตร์ระดับบล็อกบัสเตอร์อย่าง 'Khun Pan' ที่เปิดโอกาสให้ทีมงานทำภาคย่อยต่อได้อีกเรื่อยๆ

ถ้าจะให้เล่าตรงๆ ผมมักจับตามองผลงานที่มาจากชื่อค่ายอย่าง 'GDH' 'Sahamongkol Film' และ 'M Pictures' เพราะค่ายพวกนี้มักมีแผนออกภาคต่อให้แฟนๆ แบบชัดเจน ขณะเดียวกันหนังสยองขวัญที่ประสบความสำเร็จในตลาดนานาชาติก็มักได้ภาคต่อหรือสปินออฟ เช่นบางเรื่องที่เคยร่วมโปรดิวซ์กับเกาหลีหรือญี่ปุ่น ซึ่งช่วยขยายตลาดและเพิ่มโอกาสเข้าฉายในหลายประเทศพร้อมกัน

วิธีคิดส่วนตัวที่ช่วยให้ไม่พลาดคือมองจากสามมุม: ประการแรกคือความสำเร็จเชิงรายได้ของภาคก่อน ถ้าทะลุหลักสิบล้านโอกาสมีภาคต่อสูง ประการที่สองคือคาแรคเตอร์ที่ยังมีเรื่องเล่าเหลือ เช่นตัวละครที่เป็นที่รักหรือมีมุมมองไม่จบ และประการสุดท้ายคือทีมผู้สร้างยังอยากทำต่อ—ถ้าผู้กำกับหรือผู้เขียนอยากกลับมา นั่นเป็นสัญญาณดีว่าภาคต่อจะเกิดขึ้น ฉันเองรอคิวกดดูตัวอย่างในหน้าโรงแล้วรีบไปดูในสัปดาห์แรกแบบไม่ลังเล เพราะนาทีที่ได้เห็นคอนเซปต์ใหม่ๆ ของตัวละครโปรดมันเติมพลังแฟนแบบบอกไม่ถูก

นี่คือเรื่องย่อสั้นๆ ของ 'นครเงา: กลับบ้าน' ที่ผมอยากเล่าแบบตรงไปตรงมา: พระเอกกลับมาบ้านเกิดหลังห่างหายไปหลายปีเพื่อจัดการมรดกของแม่ แต่สิ่งที่รออยู่ไม่ใช่แค่เอกสารหรือบ้านเก่า ๆ

เมืองเล็ก ๆ ที่เคยเงียบกลายเป็นสนามชนของกลุ่มทุน เจ้าของเดิมบางคนถูกกดดันให้ย้ายออก และมีข่าวลือเรื่องอุบัติเหตุประหลาดที่ไม่มีใครอธิบายได้ ชีวิตประจำวันกับความลับในอดีตชนกันจนเขาต้องเลือกว่าจะช่วยคนในชุมชนหรือยอมขายบ้านเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

โทนหนังผสมทั้งดราม่าในครอบครัวและความตึงเครียดแบบสืบสวน เล่าแบบไม่หวือหวาแต่เน้นบรรยากาศมากกว่าฉากแอ็กชันจริงจัง เสน่ห์คล้าย ๆ กับความอบอุ่นผสมมุขท้องถิ่นของ 'Pee Mak' ในแง่ความใกล้ชิดชุมชน แต่โทนจะหนักขึ้นตรงประเด็นผลประโยชน์และความจริงที่ถูกซ่อนไว้ — นี่คือหนังที่ฟังดูเรียบง่ายแต่ข้างในมีเงื่อนงำให้คิดต่อไป

ตื่นเต้นสุดๆ เวลามีหนังใหม่เวอร์ชันไทยประกาศวันฉาย เพราะมันเหมือนช่วงเวลาเทศกาลย่อม ๆ ของเรา

ฉันติดตามข่าวจากผู้จัดจำหน่ายและเพจโรงหนังต่าง ๆ เสมอ: เมื่อหนังฉายแบบพากย์ไทย ส่วนใหญ่จะประกาศวันฉายล่วงหน้าเป็นสัปดาห์ถึงสองสัปดาห์ โรงใหญ่ในกรุงเทพที่มักมีรอบพากย์ไทยพร้อมรอบซับคือเครือที่มีหลายสาขาเช่น Major Cineplex และ SF Cinema แต่ก็มีโรงบูติคอย่าง 'House Samyan' หรือ 'EmQuartier' ที่มักมีรอบพิเศษหรือรอบพรีเมียร์ด้วย

ตัวอย่างที่ผ่านมา เช่น 'The Super Mario Bros. Movie' เคยมีรอบพากย์ไทยในรอบเปิดตัวพร้อมทั้งรอบซับ ทำให้เห็นแนวทางคือถ้าเป็นหนังบล็อกบัสเตอร์หรือมีฐานแฟนคลับสูง มักจะเข้าฉายพร้อมกันทั่วประเทศ ในขณะที่หนังนอกกระแสหรือหนังอาร์ตบางเรื่องอาจเริ่มจากรอบซับก่อน แล้วจึงเพิ่มรอบพากย์ไทยตามความต้องการของผู้ชม

ท้ายสุด ฉันชอบดูประกาศจากเพจผู้จัดและตารางรอบของโรงหนังเป็นหลัก เพราะข่าวปล่อยรอบอย่างเป็นทางการมักตรงและอัปเดตรวดเร็ว เป็นวิธีที่ทำให้ไม่พลาดรอบที่ต้องการจริง ๆ

พอพูดถึงหนังใหม่ภาคไทยที่ผลิตโดยค่ายหนังไทยชื่อดัง ฉันมักนึกถึงความเป็นแฟรนไชส์และงานที่มีเอกลักษณ์ชัดเจนก่อนเป็นอย่างแรก ฉันเติบโตมากับหนังบู๊และหนังตลกที่ทำให้รู้สึกว่าค่ายใหญ่ ๆ ในไทยมีลายเซ็นของตัวเอง เช่น งานฟอร์มยักษ์ที่เน้นสตันท์จริง จังหวะคอมเมดี้แบบบ้าน ๆ หรือบทที่จับจุดสังคม ทำให้เวลาเห็นโลโก้ค่ายขึ้นมาก็แทบจะรู้แล้วว่าบรรยากาศหนังจะเป็นแบบไหน

ถ้าจะยกตัวอย่างค่ายเก่าแก่ที่คนยังพูดถึงกันมาก หนึ่งในนั้นคือค่ายที่มีชื่อเสียงด้านหนังบู๊และแฟรนไชส์ระดับชาติ ผลงานอย่าง 'Ong-Bak' และ 'Tom-Yum-Goong' เป็นตัวอย่างชัดเจนของสไตล์ที่ค่ายนี้ทำได้ดี ทั้งการออกแบบฉากแอ็กชันและการโปรโมตที่ทำให้คนทั้งประเทศตื่นเต้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าค่ายใหญ่จะทำแต่หนังบู๊เท่านั้น บางค่ายที่มีชื่อเสียงอีกแห่งก็ทำหนังตลก-สืบสวนที่กลายเป็นกระแสและมีคนรอภาคต่อกันยาว ๆ เช่นผลงานที่เคยเป็นกระแสและต่อยอดเป็นแฟรนไชส์ได้ง่าย

ในมุมของคนดูที่ชอบเปรียบเทียบฉันรู้สึกว่าการที่หนังใหม่จะโดดเด่นได้แม้จะมาจากค่ายดังนั้น ต้องมีทั้งไอเดียใหม่และการรักษาคุณภาพเดิมไว้ให้แฟน ๆ พอใจก่อน ตัวอย่างที่เห็นบ่อยคือเมื่อค่ายมีแบรนด์แข็งแรง พวกเขาจะกล้าลงทุนทำภาคต่อหรือสปินออฟที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยแต่มีลูกเล่นใหม่ ๆ สำหรับคนชอบฟังข่าวสารวงการหนัง การติดตามผลงานของค่ายเหล่านี้ทำให้เราพอเดาแนวทางได้ และบางครั้งการได้เห็นทีมงานเดิมกลับมาทำภาคต่อก็ทำให้ตื่นเต้นไม่แพ้กัน สุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำให้หนังภาคไทยจากค่ายดังยังคงน่าติดตามคือการผสมผสานระหว่างฝีมือเก่าและไอเดียใหม่ ๆ ที่ยังคงส่งต่อความสนุกให้คนดูได้อยู่เสมอ

ลองจินตนาการว่าหนังฮาร์ดคอร์แอ็กชันเรื่องโปรดถูกย้ายมาอยู่ในบริบทไทย—ฉันชอบคิดแบบนี้เวลาเบื่อ ๆ เลยคิดถึงเวอร์ชันไทยของ 'John Wick' ว่าจะออกมาเป็นยังไง

ฉันเห็นภาพ 'วิค' กลายเป็นนักฆ่าผู้เก่งกาจที่มีเบื้องหลังเป็นอดีตนักมวยไทย นำแสดงโดย 'จา พนม' ซึ่งจะได้โชว์สเต็ปคิกและการใช้ทักษะต่อสู้แบบไทย ๆ ขณะที่บท 'วิค' เวอร์ชันไทยยังคงความโดดเดี่ยวและความตั้งใจแก้แค้น ตัวละครสำคัญอื่น ๆ ที่ฉันนึกออกคือเพื่อนเก่าในวงการใต้ดินที่กลายเป็นศัตรู ('ครูใหญ่'—นักการเมืองสายเถื่อน), เจ้าของโรงแรมปลอมตัวเป็นผู้ให้ที่พักพิง ('เจ้าสำนัก'), และลูกสาวของเหยื่อที่ผลักดันให้วิคกลับสู่สนามรบ ('มีนา')

ในแง่การตีความ ฉันอยากให้หนังผสมอารมณ์ระทึกกับฉากบู๊ที่เน้นจังหวะการต่อสู้แบบไทย ๆ มากกว่าจะคัดลอกต้นแบบตรง ๆ ถ้าทำแบบนี้ออกมาดี จะได้ความเป็นไทยชัดเจนและยังรักษาแก่นของเรื่องไว้ได้อย่างลงตัว

ล่าสุดฉันรู้สึกว่าการพูดถึงหนังไทยที่ได้เรตติ้งและรีวิวดีที่สุด มันต้องแยกเป็นสองแกนคือ 'ผลงานที่นักวิจารณ์ยกย่อง' กับ 'ผลงานที่คนดูทั่วไปโหวตให้' เพราะสองฝั่งนี้ไม่ได้หมายความว่าจะทับซ้อนเสมอไป ฉันมักจะนึกถึง 'Bad Genius' เป็นตัวอย่างของหนังไทยที่เก็บคะแนนจากทั้งสองฝั่งได้อย่างน่าสนใจ ถึงจะไม่ใช่หนังใหม่มากนัก แต่มาตรฐานการเล่าเรื่องและการออกแบบบททำให้มันกลายเป็นมาตรฐานของยุคใหม่ในวงการ ต่อด้วย 'Fast & Feel Love' ที่ได้ความนิยมจากคนดูและคำชมจากนักวิจารณ์เรื่องการแสดงและการผสมผสานคอเมดีกับความเป็นกีฬาได้อย่างกลมกล่อม

เมื่อสำรวจหนังที่เปิดตัวในช่วงหลัง ฉันให้ความสนใจกับหนังแนวสยองขวัญ-ระทึกขวัญอย่าง 'The Medium' ซึ่งได้รับคำชมจากองค์ประกอบบรรยากาศและการแสดงที่ทำให้คนดูรู้สึกอึดอัดได้จริง ๆ ประเด็นคือหนังที่ได้เรตติ้งดีมักมีปัจจัยร่วมกันคือบทที่แน่น การกำกับที่มีเอกลักษณ์ และทีมนักแสดงที่สามารถแบกอารมณ์ได้ นอกจากนี้หนังอินดี้บางเรื่องที่ขยับสัมผัสเรื่องชีวิตประจำวัน หรือมีมุมมองสังคมชัดเจนก็มักถูกนักวิจารณ์ยกให้คะแนนสูง แม้จะไม่ได้สร้างรายได้ถล่มทลายก็ตาม

สรุปแบบไม่เป็นทางการสำหรับคนเลือกดู: ถามตัวเองก่อนว่าต้องการอะไร—ความบันเทิงเพลิน ๆ, งานศิลป์ที่ให้ความคิด, หรือประสบการณ์อารมณ์เข้มข้น ถาใจนี้จะช่วยตัดสินได้ว่า 'หนังไทยเรื่องใหม่ที่รีวิวดีที่สุด' สำหรับใครคงไม่เหมือนกัน แต่ถาชอบหนังที่ผสมระหว่างความชาญฉลาดของบทกับการเล่าเรื่องที่มีสไตล์ ให้เริ่มจากเรื่องที่ยกมาข้างต้นก่อน แล้วค่อยขยับไปหาแนวที่ลึกขึ้น จะได้เจอหนังที่ทั้งถูกจริตและคุ้มกับเวลาที่เสียไป

รายชื่อหนังต่างชาติที่เลือกถ่ายทำในเมืองไทยและมีนักแสดงไทยเข้าร่วมมักสร้างสีสันให้แฟนหนังมากกว่าที่คิด — นี่คือมุมมองแบบแฟนคนหนึ่งที่ชอบสังเกตฉากหลังและนักแสดงประกอบที่คุ้นตา

ค่อนข้างตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นภาพยนตร์ฮอลลีวูดหรือผลงานต่างชาติยกกองมาถ่ายที่กรุงเทพฯ หรือชายหาดของไทย เพราะมักจะได้เห็นนักแสดงไทยในบทรองหรือบทสมทบที่มีมิติ ไม่ได้เป็นแค่คนเดินผ่านกล้อง ตัวอย่างที่ชัดเจนคือ 'The Hangover Part II' ที่ยกกองมาถ่ายทำในกรุงเทพฯ ฉากต่าง ๆ ทำให้มีนักแสดงไทยและนักแสดงท้องถิ่นมาปรากฏตัวเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว หรือถ้าชอบหนังแนวอาร์ต เจ้าตัวอย่าง 'Only God Forgives' ของผู้กำกับนิคอลัส วินดิ้ง เรฟน์ ก็ใช้บรรยากาศกรุงเทพฯ และมีนักแสดงไทยอย่าง Vithaya Pansringarm ที่ทำให้ภาพรวมของหนังสมจริงขึ้น

บางเรื่องไม่ได้ดังแค่เพราะนักแสดงนำจากต่างชาติ แต่ความสมจริงมาจากการใช้คนไทยจริง ๆ มาช่วยเติมรายละเอียด เช่น 'No Escape' ที่ตั้งฉากเหตุการณ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และถ่ายทำในไทย ผู้เล่นบทพื้นเมืองเป็นนักแสดงไทยซึ่งช่วยสร้างความหนักแน่นให้กับฉากนั้น ๆ ส่วนถ้าจะย้อนดูหนังที่ใช้โลเกชันไทยมานาน 'The Beach' ของลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ ก็เป็นตัวอย่างที่ทุกคนคุ้นเคยว่าการใช้ชาวบ้านและนักแสดงท้องถิ่นช่วยทำให้โลกของหนังสมจริงขึ้น

สรุปแบบเป็นกันเองคือ ถ้าอยากเห็นนักแสดงไทยคนดังร่วมแสดงในหนังต่างประเทศ ให้มองหาผลงานที่ยกกองมาถ่ายในไทยหรือเรื่องที่มีฉากในไทย เพราะโอกาสที่คนไทยจะได้เล่นบทสมทบหรือบทสำคัญรอง ๆ จะสูงขึ้น สิ่งที่ชอบเป็นการส่วนตัวคือการจับตาดูว่าบทเล็ก ๆ ของนักแสดงไทยจะเติมอรรถรสให้หนังต่างชาติยังไงบ้าง — มันทำให้การดูหนังมีมิติและรู้สึกภูมิใจที่เห็นคนไทยปรากฏบนจอใหญ่ในงานระดับโลก

แหล่งดูหนังไทยใหม่แบบถูกลิขสิทธิ์ที่ฉันใช้บ่อยคือบริการสตรีมมิ่งรายใหญ่และแพลตฟอร์มเช่าดูที่ร่วมกับค่ายหนัง

ตอนจะตามหนังภาคไทยใหม่ๆ ฉันมักสอดส่องใน Netflix กับ MONOMAX ก่อน เพราะทั้งสองที่มักซื้อสิทธิ์ภาพรวมและมีคอนเทนต์ไทยหลากหลาย ทั้งหนังสตูดิโอใหญ่และงานอินดี้ แต่ถ้าอยากดูรอบฉายพิเศษหรือซื้อขาดแบบเป็นครั้งเดียว Major Cineplex On Demand เหมาะมาก เพราะเป็นช่องทางของโรงหนังที่แปลงเป็นสตรีมมิ่งให้เช่าหรือซื้อขาดได้ เช่นตอนที่หนังอย่าง 'ฉลาดเกมส์โกง' ลงสตรีม ฉันเห็นเวอร์ชันคุณภาพดีพร้อมซับที่ถูกต้อง

นอกจากนี้ TrueID มักมีสิทธิ์ชุดรายการหรือหนังไทยบ่อยครั้ง แถมบางครั้งมีแพ็กเกจร่วมกับผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต ทำให้ประหยัดกว่า การสมัครสตรีมมิ่งแบบรายเดือนกับการเช่าทีละเรื่องควรเลือกตามความถี่การดูของเรา เพราะบางเรื่องซื้อขาดคุ้มกว่า แต่ถ้าดูไม่บ่อยจ่ายเป็นครั้งๆ น่าจะคุ้มกว่าในระยะสั้น

ลองมองรายชื่อหนังใหม่ ๆ ที่ฉายในบ้านเราแล้วจะเห็นว่าหลายเรื่องเลือกฉากถ่ายทำกระจายไปตามจังหวัดต่าง ๆ — ทั้งฉากเมืองใหญ่ ชายทะเล และชนบทที่ให้บรรยากาศจัดเต็ม ซึ่งในความเป็นแฟนภาพยนตร์ที่ชอบสังเกตโลเคชัน เรามักจำได้จากฉากเด่น ๆ ที่ฝากไว้ในความทรงจำ

ยกตัวอย่างที่ชัดเจนคือ 'The Hangover Part II' ที่ใช้กรุงเทพมหานครเป็นฉากหลักของความป่วน ส่วนภาพทะเลสวย ๆ ที่คนจดจำได้ทันทีมาจาก 'The Beach' ซึ่งถ่ายทำในจังหวัดกระบี่ (อ่าวมาหยาและเกาะพีพี) ทำให้จังหวัดนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ของฉากชายหาดในจอใหญ่ อีกมุมหนึ่งของประเทศที่หนังไทยนิยมนำเสนอคือภาคเหนือ — 'A Little Thing Called Love' ใช้เชียงใหม่เป็นฉากหลังสำคัญของฉากโรงเรียนและบรรยากาศเมืองเล็ก ๆ ที่อบอุ่น

ไม่ใช่แค่หนังต่างชาติเท่านั้น หนังไทยสมัยใหม่เองก็แพร่หลายไปถ่ายทำตามจังหวัดต่าง ๆ เช่นผลงานที่เน้นฉากโรงเรียนหรือเมืองรองมักเลือกเชียงใหม่หรือชลบุรี ขณะที่งานที่ต้องการบรรยากาศประวัติศาสตร์หรือโบราณสถานก็มักใช้พระนครศรีอยุธยาเป็นโลเคชัน เพราะมีทั้งวัดเก่าและซากปรักหักพังที่ให้ความรู้สึกขลัง นอกจากนั้นกรุงเทพฯ ยังคงเป็นฐานหลักของงานภาพยนตร์แบบเมืองสมัยใหม่และฉากกลางคืนที่ต้องการชีวิตชีวา

โดยสรุป พูดง่าย ๆ ว่าอยากรู้ว่าหนังใหม่เรื่องไหนถ่ายที่จังหวัดใด ให้ลองจดจำฉากเด่น ๆ ว่ามีภูมิประเทศแบบไหน — หากเป็นชายหาด น่าจะเป็นกระบี่หรือภูเก็ต หากเป็นบรรยากาศเมืองเก่าอาจเป็นอยุธยา หากเป็นฉากมืดกลางเมืองก็เป็นกรุงเทพฯ — แต่ละจังหวัดมีเสน่ห์ที่ทำให้หนังเรื่องนั้นโดดเด่นไม่เหมือนใคร และเมื่อดูหนังใหม่ทีไร เราเองมักแอบนึกอยากแพลนไปเยือนโลเคชันเหล่านั้นบ้างเสมอ

ใครชอบหนังที่เชื่อมประวัติศาสตร์กับอารมณ์แบบหนักแน่นและมีการเล่าเรื่องเป็นศิลป์ต้องลองดู 'Oppenheimer' เพราะมันไม่ใช่แค่หนังชีวประวัติทั่วไป แต่เป็นงานภาพและซาวด์ที่ฉุดให้เราจมลงไปกับความขัดแย้งภายในของตัวละคร เราเห็นการเล่นแสง เงา และจังหวะตัดต่อที่ทำให้ช่วงเวลาทางวิชาการกลายเป็นฉากดราม่าที่จับใจ บทสนทนาไม่ได้ให้คำตอบชัดเจนเสมอไป แต่มันเปิดประเด็นทางศีลธรรมที่ทำให้คุยกันหลังดูจบได้ยาวๆ

การกำกับและการแสดงพาเราไปไกลกว่าข้อเท็จจริง เป็นหนังที่ทำให้เราตระหนักถึงผลกระทบทางประวัติศาสตร์และความรับผิดชอบของนักวิทยาศาสตร์ในโทนที่เคร่งขรึมแต่ทรงพลัง เหมาะกับคนที่ชอบวางแผนจะดูในโรง IMAX หรืออยากหาเรื่องคุยกับเพื่อนหลังจากออกจากโรง เพราะภาพและความเงียบบางฉากจะติดอยู่ในหัวเราพักใหญ่จากนั้น