องคุลิมาล

ดลธรรมรู้สึกใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกับพาลิน แต่เพราะอีกคนมีแฟนอยู่เขาจึงได้แต่อยู่ใกล้ๆ ในฐานะพี่ชาย แต่พออีกคนอกหัก เขาก็ไม่รอช้าที่จะเข้ามาช่วยปลอบใจ พอใกล้ชิดกันมากขึ้นพาลินก็ยอมเปิดใจให้เขา แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องตัดสินใจเลือกระหว่างคนรักกับหลานชายที่ไร้พ่อขาดแม่ ดลธรรมก็ต้องคิดหนักเพราะเขารักทั้งสองคนเท่าๆ กัน พาลินสัญญาว่าจะรักเขาแม้ตัวเองจะไม่ใช่คนที่ถูกเลือกก็ตาม

อัมพุชินี ธิดาของเมืองทวารกะแห่งอาณาจักรกัมโพชน์ ผู้มีความสามารถด้านสมุนไพรและศิลปะ ถูกจับตัวไปเมื่อบ้านเมืองถูกกองทัพอารยันรุกรานจนล่มสลาย เธอถูกขายเป็นนางทาสในวังหลวงไอยคุปต์ อันเป็นที่ประทับของ ฟาโรห์เมเรนคาเร ราชันหนุ่ม ‘หัวใจหิน’ ผู้ทรงไร้รอยยิ้มและเอื้ออาทร อัมพุชินีเริ่มต้นชีวิตอย่างต่ำต้อยในเรือนทาส แต่ด้วยความรู้ทางสมุนไพรและศิลปะการวาดภาพ เธอจึงกลับกลายเป็นบุคคลสำคัญในการช่วยบำบัดอาการบรรทมไม่หลับขององค์ฟาโรห์ โดยผ่านภาพวาดและกลิ่นของดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ แม้จะมีนางสนมนับร้อยอยู่รอบพระวรกาย แต่หัวใจของฟาโรห์กลับสั่นคลอนจากหญิงสาวไร้ตัวตน ความรักที่ต้องห้ามระหว่างจอมราชันกับนางทาสกลับเริ่มผลิบาน ท่ามกลางการช่วงชิงอำนาจ แผนร้ายของเหล่าสนม และศัตรูเก่าที่หวนคืน อัมพุชินีจะเลือกเส้นทางใด ระหว่างความรักไร้ตัวตน กับ การกอบกู้อิสรภาพคืนสู่ดินแดนของนาง จอมราชันเย็นชาพระองค์นี้ จะยอมมอบ “หัวใจรัก” ให้เธออย่างศิโรราบหรือไม่  

เมื่อจิตรกรสาวนามว่า ปลายรุ้ง ต้องเข้ามาพัวพันกับสองหนุ่มคู่แฝดต่างขั้ว อย่าง ฆนากร กับนภวินท์ คนหนึ่งคือท้องฟ้าที่สว่างสดใส หากอีกคน เป็นดั่งก้อนเมฆดำทะมึน ที่พร้อมจะพัดพาลมพายุร้าย และสายฝนเข้าใส่ทุกคนที่ขวางหน้า เขียนรูปมาก็มาก ทว่าครั้งนี้ ปลายรุ้ง ตัดสินใจเขียนภาพในรอยจำให้ใครคนหนึ่งใหม่ เพื่อให้เขาเปลี่ยนจากเมฆหม่น กลายเป็นก้อนเมฆขาวให้ได้!! วันหนึ่ง สายรุ้งจะทาบทอ บนปลายเมฆ...

อีกคนซ่อนพิษ อีกคนซ่อนความลับ จากคอยปกป้องกลายเป็นหวง จากหวงกลายเป็นอยากครอบครอง เมื่อนางเลือกจะแก้แค้นเขาก็พร้อมจะเคียงข้าง "อยู่ดีไม่ว่าดีเรียกข้ามาวางยาพิษถึงที่ ร้ายมาร้ายกลับสามเท่าไม่โกง" "หลางเย่หลิน" บุตรีเสนาบดีที่ไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับบิดา นางอยู่บนเขาฉีซางดี ๆ แต่มีราชโองการเพื่อให้เข้าร่วมพิธีหาคู่ขององค์ชายทั้ง 10 ใน "ต้าเซี่ย" นางจึงต้องลงเขา ใครจะคิดว่าลงได้แค่ตีนเขาก็ถูกลอบโจมตีจนพบกับเขา.... "โม่จางหยวน" องครักษ์ลับที่รับคำสั่งจากอาจารย์ของนางให้มาปกป้องนางจนถึงเมืองหลวง "หลางเสี่ยวหง" และ "จางเยี่ยน" สองแม่ลูกที่ส่งคนตามฆ่าเพื่อมิให้หลางเย่หลินได้มาถึงเมืองหลวง นางไม่ต้องการให้มีคนมาแย่งตำแหน่ง "ชายาองค์รัชทายาท" แต่เมื่อมาถึงเมืองหลวงและพบกับบิดา "หลางฮุ่ย" เสนาบดีของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันซึ่งนางมาที่นี่ จุดประสงค์เดียวคือ "ตัดขาดกับสกุลหลางโดยเด็ดขาด" แต่ในเมื่อทำไม่สำเร็จ "หลางเย่หลิน" รอดมาได้จนถึงเมืองหลวง โดยมี "โม่จางหยวน" คอยปกป้อง "พวกเจ้าก็ระวังตัวให้ดี ๆ การแก้แค้นกำลังจะเริ่มต้น ณ บัดนี้"

เรื่องราวที่ผิดพลาดช่วงวัยรุ่นกลายเป็นตราบาปในชีวิตของคนทั้งคู่ และเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก เมื่อวราลีได้รับบทเรียนว่าพันธะทางกายไม่สามารถแลกมาซึ่งความรัก แต่อคินผู้ที่ทำให้เธอต้องมลทินกลับหวนเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งเพื่อทวงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนที่ปฏิเสธเธออย่างไร้ซึ่งเยื่อใย หลังจากต่างคนต่างแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเอง ในวันที่หญิงสาวกำลังจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่กับใครสักคน เขากลับโผล่เข้ามาเพื่อเหนี่ยวรั้งและรื้อฟื้นความทรงจำครั้งเก่า ชายหนุ่มไล่ตามเธอสุดชีวิตเพื่อให้ได้หญิงสาวมาอยู่ข้างกาย แต่เธอจะยอมกลับเข้าสู่วังวนเดิมๆ อีกงั้นหรือ การจะครอบครองหัวใจเธอนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และหญิงสาวจะให้อภัยหรือไม่ก็ขึ้นอยู่ที่ความสามารถของเขาแล้ว

ด่านชายแดนถูกตีแตก แม่ทัพน้อยตระกูลกู้ลงนามในหนังสือทัณฑ์บนทหารว่า “หากไม่ทำลายล้างโหลวหลาน จะไม่ขอหวนคืนกลับมา” เสด็จพ่อทรงพระเกษมสำราญยิ่ง ตัดสินพระทัยประทานสมรสพระราชทาน ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรับรู้ว่ากู้อวี่หลานกับเสด็จพี่หญิงของข้ามีใจปฏิพัทธ์ตรงกัน ทว่าเขากลับเลือกข้า คืนวันวิวาห์ เขายืนอยู่หน้าเตียงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชา “เดินทางไปชายแดนครานี้ มีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบ กระหม่อมไม่อยากให้เหยาเอ๋อร์ต้องมาเผชิญคราวเคราะห์นี้” “พระมหากรุณาธิคุณยากจะปฏิเสธ กระหม่อมจำต้องเลือกท่าน ทำให้ท่านต้องน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว” ข้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง อดมิได้ที่จะย้อนถามกลับไป “เช่นนั้นข้านับเป็นตัวอันใดเล่า?” เขายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาเหินห่าง “ถือว่ากระหม่อมติดค้างท่านก็แล้วกัน” เขาผลักประตูแล้วเดินจากไป ข้าถึงได้ระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก กู้อวี่หลานหารู้ไม่ว่า ตัวข้าเองก็มีบุรุษในดวงใจอยู่ตั้งนานแล้ว ถือว่าต่างฝ่ายต่างไม่ติดค้างกัน เฝ้าด่านชายแดนเจ็ดปี เผชิญความตายสิบส่วนรอดเพียงส่วนเดียว ข้าอยู่เคียงคู่ร่วมเป็นร่วมตายกับเขา ถูกลอบสังหาร ถูกซุ่มโจมตี เคยได้รับบาดเจ็บ เคยหนีตายเอาชีวิตรอด... ข้าไม่เคยตัดพ้อบ่นว่า ทว่ากลับทุ่มเทสุดจิตสุดใจช่วยเขาตรึงขวัญกำลังใจของกองทัพ และดูแลสะสางงานพลาธิการ กระทั่งยามที่กู้อวี่หลานบาดเจ็บสาหัส จำต้องใช้ดีงูที่มีพิษร้ายแรงเพื่อขับพิษ ข้ายังยอมเสี่ยงอันตรายด้วยตนเอง ไปเสาะหาดีงูมาได้จากถ้ำเบญจพิษ ในที่สุด กู้อวี่หลานก็ตีทัพโหลวหลานจนแตกพ่าย ผนวกซีอวี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดินมาตุภูมิ ภายหลังยกทัพกลับด้วยชัยชนะ เสด็จพ่อทรงแต่งตั้งเขาขึ้นเป็นอ๋องต่างแซ่ และทรงตรัสถามว่าเขาต้องการรางวัลพระราชทานใด “กระหม่อมกราบทูลขอลดขั้นภรรยาเอกกลายเป็นอนุ เปลี่ยนมาตบแต่งองค์หญิงอวิ๋นเหยาเป็นภรรยาเอกแทนพ่ะย่ะค่ะ” ในท้ายที่สุด เขาก็ยังคงเลือกตบแต่งเสด็จพี่หญิงอยู่ดี ทว่ายังดีที่ในที่สุดข้าเองก็สมปรารถนาตามที่หวัง สามารถจากไปเสียที