องค์หญิงสวมรอย

นักธุรกิจสาวผู้มากความสามารถเป็น working woman โดยแท้จริง ต้องจบชีวิตลงกะทันหันเข้ามาอยู่ในร่างขององค์หญิงผู้เลอโฉมเพียบพร้อมด้วยความเป็นกุลสตรีสูงศักดิ์ ทว่ากลับถูกกล่าวหาว่าโง่เขลาเบาปัญญาทั้งหัวอ่อนและบอบบาง นางถูกทอดทิ้งจากบิดาและพี่น้องร่วมสายเลือด แม้กระทั่งคนที่รักหมดหัวใจยังไม่เหลียวแล โชคชะตาของนางคงจะดูน่าหดหู่หากไม่มีวิญญาณของ'เธอ'เข้ามาแทรก แล้วหญิงสาวผู้นี้มีหรือจะยอมใครง่ายๆ …

นางเคยตายอย่างไร้ค่า ถูกหักหลัง ถูกทรยศ และไร้โอกาสแม้แต่จะเอ่ยคำแก้ตัว เมื่อสวรรค์มอบชีวิตใหม่ให้ หลี่อันกลับลืมตาขึ้นในร่างของ "องค์หญิงเก้า" ผู้ถูกทอดทิ้ง ถูกวางยา และถูกส่งไปแต่งงานกับแม่ทัพผู้เกลียดชังราชวงศ์จนสุดหัวใจ ทุกคนต่างรอให้นางพ่ายแพ้ พี่สาวต่างแม่รอเหยียบย่ำ แต่พวกเขาไม่รู้ว่า องค์หญิงผู้แสนอ่อนแอได้ตายไปแล้ว ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือหญิงสาวผู้ผ่านความตายมาแล้วหนึ่งครั้ง และจะไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใดอีก

‘นี่มันที่ไหน?’ ดวงตาของอดีตสายลับจากศตวรรษที่ 20 กวาดมองไปรอบๆ พบว่าตนเองอยู่ในห้องกว้างขวางประดับอย่างหรูหราแต่ออกจะดูโบราณไปนิด และไม่ทันได้คิดมากไปกว่านั้น คลื่นความทรงจำปะทะเข้ามาในหัวอย่างรุนแรง ทำให้ต้องขมวดคิ้วมุ่น ก่อนหน้านี้ นางกำลังปฏิบัติภารกิจสุดท้าย ก่อนถูกศัตรูจับได้และจบชีวิตลง… ทว่าบัดนี้นางกลับมาอยู่ในร่างของหญิงสาวในยุคโบราณ! ที่สำคัญ เป็นถึงองค์หญิงที่ถูกส่งไปอภิเษกสมรสต่างแคว้น ยิ่งไปกว่านั้น! นางอยู่ในร่างองค์หญิงที่ไร้่ความทรงจำของเจ้าของร่าง ข้ารับใช้จากแคว้นเดียวกันทำตัวราวเป็นเจ้านายเสียเอง ไหนจะจดหมายตัดพ้อของเจ้าของร่างเดิมที่มาพร้อมการตายอย่างปริศนา หรือเเม้กระทั่งผู้คนที่แม้ไม่เคยพบหน้าก็สามารถรู้ตัวตนของนางเพียงเเค่ได้สบตา… ก็เพราะเจ้านัยน์ตาสีฟ้าแสนโดดเด่นนั่นล่ะ! หนีไปพร้อมเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนใครเช่นนี้ สายลับก็สายลับเถอะ คงถูกจับได้ตั้งแต่ยังไม่ก้าวเท้าออกจากวังแล้วกระมัง!

มโนราห์ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากทำตามสิ่งที่แม่ต้องการ คือเป็นเมียสวมรอยของผู้พันกองทัพ ที่จริงแล้วผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานด้วยไม่ใช่เธอ แต่เป็นพี่สาวต่างมารดา ___________ ตุ๊บ! กำปั้นเล็กทุบลงแผ่นหลังของคนที่นั่งหันหลังให้ แบบโมโหจนลืมตัว "ออกไป" "เธอจะโมโหให้ฉันทำไม เรากำลังคุยกันด้วยเหตุผล อยากให้ท่านนายพลได้ยินนักหรือไง" "เหตุผลบ้าบออะไรของคุณ ใครเขาจะบ้าไปมั่วเหมือนที่คุณทำล่ะ" "เธอไม่รู้เหรอว่าเรื่องแบบนี้มันโกหกกันไม่ได้" "ฉันไม่ได้โกหก ฉันไม่เป็นเหมือนคุณแล้วกัน" เอาสิ! ขนาดเขายังคิดว่าเราไม่บริสุทธิ์เราก็มีสิทธิ์คิดว่าเขาไม่บริสุทธิ์เหมือนกัน แต่ดูแล้วเขาก็คงเป็นแบบที่เธอคิด คนร่างสูงยืนขึ้นจากที่นั่งอยู่ แล้วถอดกางเกงชั้นในที่มีติดตัวอยู่แค่ตัวเดียวออก "คุณจะทำอะไร" กำลังทะเลาะกันอยู่แท้ๆ อยู่ดีๆ ก็ลุกถอดกางเกงใครจะไม่สงสัยล่ะ "ก็จะพิสูจน์สิ่งที่เธอพูดไง" "พิสูจน์? พิสูจน์ยังไง??" "ก็บอกแล้วไงว่าเรื่องนี้ผู้ชายพิสูจน์ได้" มโนราห์รีบขยับไปจนชิดผนังห้องอีกฝั่งหนึ่ง จะบ้าแล้วหรือไง จะเสียตัวทั้งทีต้องมาเสียเพราะเรื่องบ้าๆ ที่จะพิสูจน์เนี่ยนะ "กลับมา" "ไม่" ชายหนุ่มที่ร่างกายไม่มีอะไรปิดบัง คลานเข่าขึ้นบนเตียงเพื่อเข้าไปใกล้เธอ "กรี๊ด อืมมม" ขณะที่มโนราห์กำลังจะกรีดร้อง แต่ถูกเขาปิดปากด้วยมือ "จะร้องทำไมเดี๋ยวพ่อเธอก็ได้ยิน" "อือ อืม!" หญิงสาวพยายามจะแกะมือเขาออก "กลัวฉันจะรู้ความจริงเหรอ" "ไม่กลัว" "ไม่กลัวก็ให้พิสูจน์สิ" "คุณจำคำที่ดูถูกฉันไว้ให้มาก คุณจำไว้ให้ดี" เธอทำตัวไม่ดีตรงไหน ทำไมทุกคนถึงคิดว่าเธอต้องสำส่อนด้วย แม้แต่แม่แท้ๆ ก็ยังคิดเหมือนผู้ชายคนนี้เลย

'หลงจงเจี๋ย' บุตรผู้เหลวแหลกของแม่ทัพชายแดนกระโดดถีบขาคู่ ’องค์หญิงเสวี่ยเซียน‘ อย่างไม่ตั้งใจ ทำนางตกน้ำเกือบสู่ขิต จำต้องมาพัวพันกับนางอย่างไม่ทันตั้งตัว และถูกดึงเข้าสู่ชีวิตในราชสำนัก ...ข้าถีบเจ้าแท้ ๆ เจ้าจะมายุ่งกับข้าทำไมกันอีกเนี่ย~~~

โปรยปรายข้า ผู้ไม่เคยถูกจดจำ ไม่ว่าในฐานะบุตรีของเสนาบดีหรือแม้แต่อยู่ในฐานะองค์หญิง ในเมื่อผู้คนใต้หล้าเลือกที่จะลืมเลือนข้า คงไม่ผิดอันใดที่ข้าผู้นี้จะสังหารทุกคนให้หมดสิ้น