เบ้ ง

“เธอเป็นผู้หญิงของเขา แล้วเคยเจอเขาหรือเปล่า รู้หรือว่าเขาเป็นคนยังไง” “ทำไมจะไม่รู้ ถึงเขาจะแก่ แต่ฉันชอบเขา คุณใหญ่ใจดี ไม่หยาบคายอย่างนาย จำไว้นะ อย่าบังอาจแตะต้องตัวฉันอีก ไม่งั้นฉันจะฟ้องเขาให้สั่งคนจับนายยิงเป้า” หล่อนประกาศก้อง คนร่างใหญ่ถึงกับยืนจังงัง หากปิ่นลดาตีความไปว่าเขากำลังกลัวโทษที่หล่อนขู่ “อย่าตามมานะ ถ้าไม่อยากตาย” หล่อนถอยอีกสามก้าว ก่อนหันกายวิ่งหนี ร่างน้อยในชุดเสื้อคลุมสีขาวที่เห็นลางๆ ในคืนเดือนมืดจากไปอย่างไม่เหลียวหลัง คนข้างหลังมองตาม ดวงตาคมหรี่ลง กระตุกยิ้มอย่างจอมวายร้าย อย่างนี้จะพึ่งเทคโนโลยีผลิตเลือดเนื้อเชื้อไขให้โง่ทำไม ก็หล่อนร่ำร้องอยากเป็นผู้หญิงของนายใหญ่ใจจะขาดแล้ว!

โดส หรือ ดลธี ลูกชายเคเดนกับเส้นด้าย (ในเรื่อง #พลาดรักคนเลว) ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ได้เข้ามาบริหารงานที่บริษัทของครอบครัว และได้เข้ามาดูแลผับ KAI กับน้องสาว . โดสมีนิสัยสุขุมแต่ดูเยือกเย็น เขาเป็นตัวของตัวเอง ชอบความตื่นเต้นท้าทาย ออกจะเป็นผู้ชายแบดบอย และยังไม่อยากผูกมัดกับใคร จึงเลือกที่จะขอซื้อกินหญิงสาวที่มาเสนอตัวเพื่อแลกกับเงิน . . เทียนไข หรือ เทียน เธอต้องกลายเป็นแม่คนด้วยอายุเพียงแค่ 19 ปี ซึ่งเป็นหน้าที่ ที่เธอจะต้องทำ การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งไม่ได้มันไม่ง่ายสำหรับเธอเลย ฐานะของเธอก็ไม่ได้ร่ำรวย เธอต้องทำทุกอย่างเพื่อเลี้ยงดูลูกแม้แต่ต้องยอมขายตัว.. . "เทียนขอห้าหมื่น...แล้วเทียนจะนอนกับคุณ" "หึ สามพันก็มากพอสำหรับแม่ม่ายลูกติดอย่างเธอ" .

“มาทำไม” “มาจีบ” “จีบ ทำไมก็ได้ไปแล้ว” “ก็อยากได้อีก” “อยากได้อีกก็เลยมาจีบ” “อืม ไม่อยากได้จะจีบทำไมละครับ” เป้าหมายเราสองคนเหมือนกัน คืออยากได้กันและกัน คำว่าอยากได้ คืออยากได้ร่างกายของกันและกัน แค่ร่างกายเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับหัวใจ “เธอคิดว่ามันเป็นไปได้เหรอบัว แค่ซั่มกัน แต่ไม่ได้รักกัน”

ตอนที่ลูก้า โมเร็ตติ เลือกเครื่องประดับสำหรับงานแต่งงานของเรา เขายังคงซื้อมาสองชิ้นแล้วปล่อยให้เบียงก้า พี่สาวฝาแฝดของฉันเป็นฝ่ายเลือกก่อน ชิ้นหนึ่งเป็นกำไลข้อมือทับทิมจากการประมูลในซิซิลี ส่วนอีกชิ้นเป็นสร้อยข้อมือสีดำสำเร็จรูป แบบที่มีขายตามร้านเครื่องประดับในห้างสรรพสินค้าทั่วไป เป็นครั้งแรกที่ฉันเอื้อมมือออกไปก่อนที่เบียงก้าจะทันตั้งตัว ฉันชี้ไปที่กำไลทับทิม "ครั้งนี้ ฉันขอเลือกก่อนได้ไหมคะ" ลูก้าวางฝ่ามือลงบนศีรษะของฉันด้วยความเอ็นดูตามใจแบบที่เขาชอบใช้เพื่อทำให้ฉันว่าง่าย "เบียงก้าเป็นคนหัวรั้นเรื่องคุณภาพมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้าไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด เธอไม่มีวันรับมันไปหรอก เธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้วนี่ เอเลน่า อีกชิ้นก็ไม่ได้แย่นะ" ฉันไม่ได้ตอบกลับในทันที ความรู้สึกบางอย่างในอกก็เงียบลง ในครอบครัวของฉันเอง เบียงก้ามักจะได้เค้กชิ้นแรก ได้ที่นั่งที่สะอาดสะอ้าน และได้ห้องพักฝั่งที่เห็นทิวทัศน์สวยงามเสมอ แม่บอกว่าเธอจำเป็นต้องได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเพราะเธอเหมาะสมกับชื่อตระกูลเบลลินีมากกว่า ส่วนพ่อก็บอกว่ามันคือความเหมาะสมตามหลักความเป็นจริง การแต่งงานก็เป็นไปในทำนองนั้นเช่นกัน ตระกูลเบลลินีและตระกูลโมเร็ตติต่างหมั้นหมายลูกสาวคนหนึ่งไว้กับทายาทของโมเร็ตติ ตั้งแต่ก่อนที่พวกเราคนใดคนหนึ่งจะรู้จักว่าความรักคืออะไรด้วยซ้ำ ใคร ๆ ต่างก็คิดว่าลูกสาวคนนั้นต้องเป็นเบียงก้า ทว่าเธอกลับแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่า เธอเลือกที่จะรักษาอิสรภาพและภาพลักษณ์อันไร้ที่ติของเธอไว้ มากกว่าต้องกลายมาเป็นคุณนายโมเร็ตติ ลูก้าเลยหันมาหาลูกสาวตระกูลเบลลินีคนที่เหลืออยู่ ฉันรู้จักลูก้ามานานถึงยี่สิบปี และในโลกของเขา ฉันมักจะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเบียงก้าเสมอ ฉันมองสร้อยข้อมือสีดำบนโต๊ะแล้วดันมันกลับไป "เบียงก้าเอาไปทั้งสองชิ้นเลยก็ได้ค่ะ ฉันไม่เลือกแล้ว" ฉันไม่อยากได้ของเหลือจากการเลือกของคนอื่นอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่อีกต่อไป

มีบุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระ มันผู้ใดสร้างรอยแค้นไว้แก่ข้า มันผู้นั้นจะได้รับคืนเป็นร้อยอย่างสาสม ! “ข้ายอมให้ท่านปลิดชีพ หรือกลืนกินข้าทั้งตัว ข้าก็ยอม” เหมยกุ้ยกระซิบเบียดกายนุ่มเข้าหาร่างแกร่งที่ปักหลักยืนนิ่งไม่ไหวเอน มือนุ่มของนางไล้ขึ้นไปตามลำคอแกร่งแล้วค่อย ๆ ปลดผ้าคลุมหน้านักฆ่าหนุ่มออก เมื่อผ้าคลุมหน้าเลื่อนหลุดลง ใบหน้าหล่อคมเข้มก็ปรากฏ มีรอยแผลเป็นที่กรามซ้ายที่บัดนี้เขากัดฟันเพื่อข่มอารมณ์ตนเองจนกรามขึ้นเป็นสัน แก่นมังกรที่กึ่งกลางกายมันเจ็บราวจนเขาแทบอยากจะระเบิดมันออกมา ดรุณีสวยหยดผู้นี้ช่างมีเวทมนตร์สะกดทั้งกายและใจชายยิ่งนัก “อ่า ท่านคือ บุรุษที่น่าหลงใหลที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา”

น้องสาวเพื่อนก็ถือว่าน่ารักดี แต่พี่คิดว่าเธอยังไม่ใช่ แถมลั่นวาจาออกไปว่า... "ไม่คิดจะรักเด็กผมเปียอย่างเธอ" แต่เด็กผมเปียในวันนั้น ดันโตตามพี่ทัน จนมาเป็นดาวมหา'ลัยในวันนี้ สวย สดใส ยิ้มเก่ง แล้วก็นิ่งเฉยชาใส่พี่แค่คนเดียว ********* “ถ้าอยากขอบคุณก็เลี้ยงข้าวพี่” “เลี้ยงข้าว” เธอทวนคำพูดคนตรงหน้าที่ยกยิ้มขึ้นจนเห็นเขี้ยวที่มุมปาก ทำเอาใจยอดเตยกระตุกนิด ๆ “ใช่ไง พี่ไปรับไปส่งเราตั้ง 2 รอบ” “อ๋อ ทำดีหวังผลสินะ” “ไม่ได้หวังแค่นี้หรอกนะ” คนทำดีหวังผลที่ไม่ใช่แค่เลี้ยงข้าวพูดยิ้ม ๆ “แล้วหวังอะไร” หญิงสาวคิ้วขมวดไม่เข้าใจ อะไรของเขา “อยากรู้เหรอ” “ไม่ค่ะ มันเรื่องของพี่ไม่เกี่ยวกับเตย” “ใครบอกว่าไม่เกี่ยว”