เมืองก็อตแธม

ความน่าหลงใหลของก็อตแธมอยู่ที่การผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมโกธิกกับความสกปรกของเมืองใหญ่ สถานที่แรกที่ต้องพูดถึงคือ 'เวย์นเอนเตอร์ไพรส์' ตึกสูงระฟ้าที่สะท้อนประวัติศาสตร์ครอบครัวเวย์นผ่านกระจกสีน้ำเงินเข้ม

อย่าลืม 'อาร์คแฮมแอซิลัม' ที่ตั้งอยู่บนเกาะกลางแม่น้ำ แม้แต่ในยามกลางวันก็ยังให้ความรู้สึกอึมครึม พิพิธภัณฑ์ศิลปะก็อตแธมก็เป็นอีกจุดที่น่าสนใจ ที่นี่เต็มไปด้วยงานศิลปะที่ถูกขโมยบ่อยครั้งจนกลายเป็นมุกตลกในหมู่ชาวเมือง

ส่วน 'ไอส์เบิร์กเลาจน์' บาร์ใต้ดินที่มักมีคนน่าสงสัยนั่งจิบเครื่องดื่มอยู่ เป็นสถานที่ที่ทำให้รู้สึกว่าเมืองนี้มีชีวิตไม่ต่างจากตัวละครในเรื่อง

ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดระหว่างก็อตแธมกับเมโทรโพลิสคือบรรยากาศและสภาพแวดล้อมของเมือง

ก็อตแธมมักถูกบรรยายให้เป็นเมืองที่มืดมน โหดร้าย สถาปัตยกรรมแบบโกธิกที่ดูน่ากลัว ถนนที่เต็มไปด้วยอาชญากรรม เหมือนกับว่าแสงสว่างแทบไม่มีที่ยืน ในทางตรงกันข้าม เมโทรโพลิสเป็นเมืองที่สว่างไสว ทันสมัย เหมือนเป็นสัญลักษณ์ของความหวัง มันสะท้อนถึงการต่อสู้ที่ต่างกันของซูเปอร์ฮีโร่ทั้งสอง - แบทแมนที่ต่อสู้กับความมืดในตัวมนุษย์ ในขณะที่ซูเปอร์แมนเป็นแสงสว่างที่ปกป้องเมืองจากการคุกคามภายนอก

เมืองก็อตแธมในเรื่อง 'Batman' เป็นภาพสะท้อนของสังคมเมืองที่ล้มเหลวหลายประการ ความเสื่อมโทรมทางเศรษฐกิจและการทุจริตในระบบราชการทำให้คนจนถูกกดทับจนต้องหันไปใช้ชีวิตผิดกฎหมาย

โครงสร้างอำนาจที่ผูกขาดโดยกลุ่มมาเฟียและนักการเมืองสกปรกสร้างวงจรอุบาทว์ที่ยากจะแก้ไข แม้จะมีคนดีอย่าง Commissioner Gordon พยายามเปลี่ยนแปลง แต่ระบบที่เน่าเฟ้อนี่แหละที่ทำให้อาชญากรเติบโตได้เหมือนเห็ดหลังฝน ผมมองว่า Gotham เป็นแผลเป็นของเมืองใหญ่ทุกแห่งที่ปล่อยให้ความเหลื่อมล้ำขยายตัวจนควบคุมไม่อยู่

เมืองก็อตแธมเต็มไปด้วยเหล่าร้ายที่หลากหลายทั้งในด้านบุคลิกและการกระทำ รายชื่อที่โดดเด่นที่สุดคงหนีไม่พ้นโจ๊กเกอร์ ตัวร้ายที่บ้าคลั่งและไร้ซึ่งเหตุผล ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว ความโกลาหลก็ตามมาแบบไม่คาดคิด

นอกจากนี้ยังมีทูเฟซ อดีตอัยการที่กลายเป็นอาชญากรสองบุคลิก กับริดเลอร์ที่ชอบทิ้งปริศนาให้เบทแมนแก้ แคทวูแมนก็เป็นอีกหนึ่งตัวละครที่เดินบนเส้นบางๆ ระหว่างความดีกับความชั่ว เธออาจช่วยเหลืองานของเบทแมนบ้าง แต่ก็ขโมยเพชรจากคนรวยเป็นประจำ

ความน่าตื่นเต้นของเมืองก็อตแธมไม่เคยจางหายไปเลย โดยเฉพาะเมื่อถูกนำมาเป็นฉากหลังในภาพยนตร์ แน่นอนว่า 'The Dark Knight' ของคริสโตเฟอร์ โนแลนเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด การถ่ายทำบางส่วนเกิดขึ้นในชิคาโก แต่ก็มีการออกแบบให้คล้ายคลึงกับเมืองในตำนานนี้

หนังเรื่องนี้ไม่เพียงแค่จับความมืดมิดของก็อตแธมได้ดี แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างแบ็ทแมนและโจ๊กเกอร์ได้อย่างลงตัว ความรู้สึกเหมือนได้เดินอยู่ในตรอกมืดๆ ของเมืองพร้อมกับตัวละครหลัก มันทำให้เรารู้สึกราวกับว่าเมืองนี้มีลมหายใจจริงๆ

เมืองก็อตแธมในโลกของ 'Batman' มักถูกอธิบายว่าเป็นสถานที่ที่อยู่ระหว่างความจริงกับความฝัน บางคนบอกว่ามันตั้งอยู่ในนิวเจอร์ซีย์ เพราะฉากหลังทางสถาปัตยกรรมคล้ายกับเมืองใหญ่ทางตะวันออกของสหรัฐ แต่ตัวผมเองมองว่ามันเป็นเมืองในจินตนาการที่สะท้อนปัญหาสังคมได้ดีกว่า

ความพิเศษของก็อตแธมคือมันไม่เคยระบุที่ตั้งชัดเจนในเนื้อเรื่องหลัก ทำให้แฟนๆ สามารถตีความได้หลายแบบ บางครั้งมันก็ดูเหมือนชิคาโก บางทีก็เหมือนดีทรอยต์ ผมชอบความคลุมเครือนี้เพราะมันทำให้เมืองนี้เป็นมากกว่าแค่ฉากหลัง แต่เป็นตัวละครที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งในตัวเอง

ความจริงแล้วผมมักจะคิดว่า 'Gotham' เป็นงานที่สร้างตัวละครได้เด่นกว่าเป็นเครื่องหมายรางวัลใหญ่สำหรับนักแสดง แต่ก็มีหลายคนที่ได้รับการยอมรับในรูปแบบต่าง ๆ ที่น่าสนใจ

ผมนับว่าไฮไลต์ของการยกย่องจากผลงานนี้คือการชื่นชมเชิงวิชาการและแฟนคลับต่อการแสดงของผู้เล่นบางคน โดยเฉพาะ Robin Lord Taylor ที่รับบท Penguin และ Cory Michael Smith ที่เล่นเป็น Edward Nygma ทั้งคู่ได้รับคำชมจากนักวิจารณ์และการเสนอชื่อในเวทีรางวัลหลายแห่ง ซึ่งสะท้อนว่าการแสดงของพวกเขาโดดเด่น แม้ว่าจะไม่ได้นำมาซึ่งรางวัลใหญ่ระดับ Emmy หรือ Golden Globe ก็ตาม นอกจากนี้ยังมีนักแสดงเยาวชนและนักแสดงสมทบที่เข้าชิงรางวัลในหมวดเยาวชนหรือรางวัลจากสื่อออนไลน์และสมาคมนักวิจารณ์ท้องถิ่น ซึ่งเป็นสัญญาณว่าซีรีส์นี้ให้โอกาสในการโชว์ฝีมือของแต่ละคน

ผมชอบมองว่าแรงกดดันจากแฟน ๆ และการโหวตในงานรางวัลประเภทแฟนโหวตก็มีความหมายไม่แพ้รางวัลทางการ เพราะมันแสดงถึงการยอมรับจากผู้ชมจริง ๆ ซึ่งในกรณีของ 'Gotham' ผลตอบรับแบบนี้ทำให้ชื่อของนักแสดงอย่าง Robin Lord Taylor และ Cory Michael Smith กลายเป็นชื่อที่ผู้คนพูดถึงต่อเนื่อง แม้ว่าสถานะรางวัลจะไม่ใช่ภาพรวมทั้งหมด แต่สำหรับผม การได้รับการเสนอชื่อและเสียงวิจารณ์ที่ดีเพียงพอจะบอกอะไรได้มากพอแล้วว่านักแสดงเหล่านี้ฝากผลงานที่น่าจดจำไว้ในจักรวาลแบทแมน

เราเคยสงสัยเรื่องนี้นานพอสมควรเพราะค่าตัวในซีรีส์ทีวีมันมีหลายมิติ — บางคนได้ค่าต่อเทปสูงตั้งแต่ต้น แต่บางคนได้ค่าตัวรวมจากการเป็นตัวละครหลักตลอดหลายซีซันมากกว่า

จากมุมมองคนติดตามทั้งบทบาทและเครดิตของนักแสดง ผมมองว่านักแสดงนำที่รับบทตำรวจจิม กอร์ดอน ถือเป็นคนที่มีรายได้รวมสูงสุดตลอดทั้งเรื่อง เพราะรับบทหลักตั้งแต่ต้นจนจบ ทำให้ได้เงินต่อเทปแบบคงที่และมีสัญญายาว ทำให้ยอดรวมกระโดดเมื่อเทียบกับคนที่มาเป็นแขกรับเชิญหรือบทสั้นๆ ในแง่ของค่าต่อเทปสูงสุดเฉพาะช่วงหนึ่ง ผู้เล่นชื่อดังจากวงภาพยนตร์ที่มารับบทสำคัญในพาร์ตแรกของ 'Gotham' ก็มักได้ค่าตอบแทนต่อเทปสูงกว่าเพื่อนนักแสดงที่เริ่มอาชีพจากทีวีโดยตรง

ฉันรู้สึกว่าการคำนวณว่าใครมีค่าตัวสูงสุดต้องดูทั้งสองมุมมอง — ค่าต่อเทปกับค่ารวมจากสัญญาตลอดซีรีส์ และถ้าจะชี้ชื่อเดี่ยวๆ แบบคร่าวๆ คนที่เล่นบทนำค่อนข้างมีความเป็นไปได้สูงสุดเมื่อมองเป็นภาพรวมของรายได้ทั้งหมด ซึ่งก็ทำให้มุมมองของผมหนักไปที่นักแสดงนำของซีรีส์ แต่ก็อยากให้จำไว้ว่าค่าตัวแบบแขกรับเชิญของคนดังบางครั้งก็เหนือความคาดหมายได้เหมือนกัน

รายชื่อคนจาก 'ก็อตแธม' ที่กลับไปเล่นหนังหลังซีรีส์จบมีหลายแบบ — บางคนกลับสู่จอใหญ่เป็นบทนำ บางคนรับงานอินดี้หรือบทสมทบที่ถูกพูดถึงในเทศกาลหนัง

Morena Baccarin คือหนึ่งในชื่อที่เด่นชัดที่สุดสำหรับผม เพราะหลังจากซีรีส์ปิดกล้องเธอกลับมารับบทนำในภาพยนตร์เชิงพาณิชย์ระดับสากลที่เข้าฉายในช่วงต้นทศวรรษ 2020 ซึ่งทำให้เธอถูกมองว่าเป็นคนที่สลับไปมาระหว่างทีวีและหนังได้อย่างราบรื่น

นอกจากเธอแล้ว ยังมีคนในทีมสนับสนุนและแขกรับเชิญของ 'ก็อตแธม' ที่โผล่ในโปรเจ็กต์ภาพยนตร์ต่อ ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงที่ทำหนังอินดี้และส่งลงเทศกาล หรือคนที่รับบทสมทบในหนังเชิงพาณิชย์ งานพวกนี้ช่วยให้เห็นว่าเส้นแบ่งระหว่างทีวีกับหนังมันเบาบางลงมากในยุคหลังๆ สำหรับผม การได้เห็นหน้าโปรดในจอใหญ่หลังจากตามดูพวกเขามานานจากทีวี มันให้ความรู้สึกเหมือนได้พบเพื่อนเก่าที่มาโชว์มุมใหม่ๆ ซึ่งน่าตื่นเต้นดี

การเห็นเด็กหนุ่มที่มีบาดแผลจากความสูญเสียกลายเป็นหัวใจของเรื่อง ทำให้ผมหลงรักวิธีเล่าเรื่องของ 'Gotham' ตั้งแต่แรกเห็น

David Mazouz คือคนที่รับบทเป็นบรูซ เวย์นในซีรีส์ 'Gotham' และบทนี้ถูกเขียนให้เห็นพัฒนาการตั้งแต่เด็กที่สูญเสียพ่อแม่ จนเติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มที่เก็บความแค้นและความเป็นธรรมไว้ในใจ การแสดงของเขาไม่ได้เน้นแค่ความเก่งหรือฉากแอ็กชัน แต่เป็นการสื่อความเปราะบางและความตั้งใจ ซึ่งทำให้ตัวละครรู้สึกมีมิติ เมื่อต้องเทียบกับการตีความแบทแมนในหนังใหญ่ที่ผมชอบดู เช่น 'The Dark Knight' ที่เน้นภาพลักษณ์ของฮีโร่ผู้ใหญ่ เดวิดกลับทำให้การเดินทางจากเด็กสู่ฮีโร่มีน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่า

มุมมองส่วนตัวคือการได้เห็นบรูซผ่านการเติบโตแบบช้าๆ ในซีรีส์ ทำให้เข้าใจแรงจูงใจของเขามากขึ้น ชอบฉากที่เขาเผชิญหน้ากับโลกใต้ดินของเมืองและการปรับความสัมพันธ์กับอัลเฟรดกับเซลินา ซึ่งเติมเต็มภาพต้นทางของแบทแมนได้ดี พอซีรีส์จบแล้วก็ยังรู้สึกว่า David Mazouz ให้รากฐานที่แข็งแรงพอให้จินตนาการว่าบรูซจะกลายเป็นแบทแมนได้จริงๆ