แคปชั่นวันสุดท้ายของปี

นี่คือปีที่เก้าแล้วที่ฉันกับดันเต้ร่วมกันรักษาธรรมเนียม 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด' ทายาทผู้สืบทอดตระกูลโครินนีเชื่อว่าสิ่งนี้จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของเรายั่งยืนยาวนานขึ้น เป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังจากวันครบรอบการเดทของเราในทุกๆ ปี เขาจะเป็นอิสระ และเราต่างจะหายไปจากชีวิตของกันและกัน หากใครคนใดคนหนึ่งเจอคนที่เหมาะสมกว่า เราก็แค่ต้องอวยพรให้อีกฝ่ายไปดี แต่หากไม่เป็นแบบนั้น หลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งเดือน เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอบตัวฉัน เหล่าชายฉกรรจ์ในตระกูลต่างพากันฉีดพ่นแชมเปญกันอย่างบ้าคลั่ง "แด่อิสรภาพอีกปี! ยินดีกับรองหัวหน้าของเราที่ได้สถานะโสดกลับคืนมา!" "เปิดวงพนันประจำตระกูลแล้วครับ! วางเดิมพันทางซ้ายถ้าคุณคิดว่าพวกเขายังจะได้แต่งงานกัน และวางทางขวาถ้าคุณคิดว่าคราวนี้จบเห่แน่!" ท่ามกลางควันซิการ์ที่อบอวล ฉันนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาหนัง เฝ้ามองอย่างเย็นชา ราวกับว่าเรื่องตลกขบขันทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลย มือของดันเต้โอบรัดอยู่ที่เอวของสการ์เล็ตต์ขณะที่เขาเดินเฉียดผ่านฉันไป พร้อมกับกระซิบว่า "อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่านล่ะ เธอยังคงเป็นนายหญิงเพียงคนเดียวของฉันเสมอ" "ฉันก็เหมือนว่าว ไม่ว่าจะบินไปไกลแค่ไหน สายป่านก็ยังอยู่ในมือเธอเสมอ" ฉันกดปลายนิ้วอันเย็นเฉียบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก ดันเต้ คราวนี้ที่โต๊ะเดิมพันของตระกูล ฉันขอวางเงินข้าง "จุดจบ" ก็แล้วกัน ฉันกำลังจะหายไปจากโลกของนายอย่างสมบูรณ์แบบ ไอ้สายป่านว่าวที่นายภาคภูมิใจนักหนาน่ะเหรอ? คืนนี้ฉันจะเป็นคนตัดมันทิ้งด้วยตัวเอง

ผู้หญิงในความลับหรือนางบำเรอที่เขาฉีกสัญญาและเสือกไสให้เธอไปจากชีวิต ซึ่งเธอกไม่ปฏิเสธซ้ำยังบอกว่า เบื่อที่อยู่กับเขา และยังจะมีผู้ชายเข้ามาวอแวกับเจ้าหล่อนเสียด้วย เขาจะไม่สนใจเลยหากว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่น้องชายของเขา และตอนนี้เองที่เขาไม่อาจจะทนโกหกหัวใจตัวเองได้อีกต่อไปว่า รักอดีตนางบำเรอคนนี้มากแค่ไหน แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อเขาเป็นคนเขี่ยเธอทิ้ง ครั้นจะให้กลับไปขอคืนดี ศักดิ์ศรีของท่านประธานใหญ่ผู้หล่อเหลามาดเข้ม เคร่งขรึมจริงจังมันคำคอ แต่ถ้าไม่รีบคว้าเธอคืนมา เธอก็จะหนีจากเขาไปไกล จากท่านประธานมาดเข้มจำต้องพลิกบทบาทมาเป็นท่านประธานหน้าด้านหน้าทน แถมยังหน้ามึน แสนเจ้าเล่ห์ วางแผนต่างๆ นานา เพื่อให้เธอกลับเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง แต่มันไม่ง่ายเลย...

‘พี่ครับ ใกล้เสร็จหรือยัง?’ ‘ใกล้เสร็จแล้ว..’ ‘แฮ่กๆๆ พะ พี่ครับ ใกล้เสร็จหรือยัง?’ ‘อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว’ ‘พี่ครับใกล้เสร็จหรือยัง!?’ ‘จะเสร็จแล้ว’ ‘พี่ ผมไม่ไหวแล้วใกล้เสร็จหรือยัง!?’ ‘อีกนิดเดียวรอก่อน’ ‘พี่เสร็จช้าอ่ะ’ ‘นายก็อย่าเร่งสิ!’

เพราะฉันมองเห็นเวลาตายที่นับถอยหลังเหนือศีรษะของญาติพี่น้อง ครอบครัวจึงมองว่าฉันเป็นตัวโชคร้าย ฉันบอกเวลาตายของคุณปู่ พ่อ และแม่ พวกเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุต่างๆ ภายในวันเดียวกัน พี่ชายทั้งสามคนเชื่อว่าเพราะคำสาปแช่งจากปากของฉัน เป็นสาเหตุทำให้พวกเขาตาย จึงเกลียดชังฉันอย่างที่สุด ส่วนน้องสาวที่แม่ตายระหว่างคลอด กลับเติบโตมาท่ามกลางความรักและการเอาใจใส่ พี่ชายบอกว่าน้องสาวเป็นดาวดวงน้อยที่นำโชค ตั้งแต่เธอเกิดมาทุกอย่างในบ้านก็ราบรื่น แต่แม่ก็ตายเพราะคลอดน้องนี่นา ในวันเกิดอายุสิบแปดของฉัน ฉันมองเห็นการเวลาตายของตัวเองผ่านกระจก ฉันซื้อโกศใส่อัฐิที่ชอบให้ตัวเอง แล้วทำอาหารเตรียมไว้เต็มโต๊ะ หวังจะกินมื้อสุดท้ายร่วมกับพี่น้อง แต่จนกระทั่งเวลานับถอยหลังสิ้นสุด ก็ไม่มีใครโผล่มาสักคน...

ห้าสิบปีแล้วนับต้องแต่วันสิ้นโลกได้เริ่มต้นขึ้น เพื่อเอาชนะสงครามกับปรสิตต่างดาวที่กินเวลามายาวนานทหารหน่วยพลีชีพจึงถือกำเนิดขึ้น แต่มีทหารหน่วยพลีชีพอยู่สามคนที่เอาชีวิตรอดมาได้ตลอด พวกเขาจะเอาชีวิตรอดไปได้อีกนานแค่ไหนและความสัมพันธ์พิเศษที่พวกเขาไม่คิดว่ามันเป็นมากกว่าเพื่อนจะลงเอยไปอย่างไร เรื่องราวกับทหารในวันสิ้นโลกทั้งสามคน #3P #โอเมก้า #อัลฟ่า #วันสิ้นโลก #ต่อสู้ #ความรักแต่คิดเพื่อนโซน

หลังจากฉันติดอยู่ในเหตุระเบิดที่ท่าเรือ ฉันก็ถูกผูกมัดเข้ากับโปรแกรมเอาชีวิตรอด มันมอบเวลาให้ฉันยี่สิบห้าปีกับเป้าหมายที่ถูกกำหนดไว้สี่คน หากคะแนนความรักหรือคะแนนความผูกพันของเป้าหมายแม้เพียงคนเดียวไปถึง 100% ฉันจะสามารถตื่นขึ้นมาในโลกความจริงของฉันได้ แต่ฉันล้มเหลวกับทั้งสี่คน เพราะเป้าหมายทุกคนที่ฉันพยายามเข้าหา ท้ายที่สุดแล้วต่างก็หันไปหาโซเฟีย เลน นางเอกของโลกใบนี้ พวกเขาพูดว่าความเจ็บปวดของฉันคือการแสดงตบตา พวกเขาพูดว่าน้ำตาของฉันคือการปั่นหัว พวกบอกว่าฉันก็แค่แกล้งทำเป็นแตกสลายเพื่อให้เลือกฉันมากกว่าโซเฟีย แต่ถ้าพวกเขาไม่เคยรักฉันเลย แล้วทำไมถึงได้สติหลุดคลั่งขนาดนั้นล่ะ ในตอนที่ภารกิจของฉันล้มเหลว และฉันเลือกที่จะจากโลกใบนี้ไปตลอดกาล