ท่านประธานขาฉันไม่ใช่นางบำเรอของคุณอีกแล้ว

ท่านประธานขาฉันไม่ใช่นางบำเรอของคุณอีกแล้ว

last updateLast Updated : 2024-12-27
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
37Chapters
2.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ผู้หญิงในความลับหรือนางบำเรอที่เขาฉีกสัญญาและเสือกไสให้เธอไปจากชีวิต ซึ่งเธอกไม่ปฏิเสธซ้ำยังบอกว่า เบื่อที่อยู่กับเขา และยังจะมีผู้ชายเข้ามาวอแวกับเจ้าหล่อนเสียด้วย เขาจะไม่สนใจเลยหากว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่น้องชายของเขา และตอนนี้เองที่เขาไม่อาจจะทนโกหกหัวใจตัวเองได้อีกต่อไปว่า รักอดีตนางบำเรอคนนี้มากแค่ไหน แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อเขาเป็นคนเขี่ยเธอทิ้ง ครั้นจะให้กลับไปขอคืนดี ศักดิ์ศรีของท่านประธานใหญ่ผู้หล่อเหลามาดเข้ม เคร่งขรึมจริงจังมันคำคอ แต่ถ้าไม่รีบคว้าเธอคืนมา เธอก็จะหนีจากเขาไปไกล จากท่านประธานมาดเข้มจำต้องพลิกบทบาทมาเป็นท่านประธานหน้าด้านหน้าทน แถมยังหน้ามึน แสนเจ้าเล่ห์ วางแผนต่างๆ นานา เพื่อให้เธอกลับเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง แต่มันไม่ง่ายเลย...

View More

Chapter 1

บทนำ

All my life, I have faced nothing but pain and anguish. I have escaped death so many times, and I have seen the true meaning of suffering and poverty. I lost my parents when I was only a baby and I don't even know what had happened to them, the staff in the orphanage where I grew up refused to tell me anything. They hated me and treated me like trash.

I was so little and I felt insecure about everything. All I wanted was a warm arm to lay my troubled head on. I wanted to love, and I wanted to be loved. I see other kids here every day getting adopted, but no one wanted to adopt me because I was very skinny and malnourished. I had rashes and my hair was scrawny and messy. In my little corner, I watched the other kids get adopted and I gave up hope. My life has no direction anyway…maybe I will eventually die one day.

A young woman in her late thirties approached me in my corner, staring down at me with intense eyes. At first, I thought she wanted to dispose of me because of the vicious look in her eyes, but her sharp stare melted into a warm smile and she asked the staff about me, and this was what one of them said:

"Oh, her? She's just a pathetic little bug, that's what she is. She's been so ill for quite a long time and we're just waiting for her to die so we can get rid of her." she cackled like an old pig.

The woman turned to look at me again. I was shivering from the illness and fear. My fever persisted for days, but the staff didn't care. They hated me and wanted me to die.

"I'll adopt her." I heard the woman"s voice echo softly. What was that? She was going to take me in despite how awful and unkempt I looked. I was drowning in both excitement and fear that I overworked my brain and passed out.

I woke up lying on a hospital bed, with a drip fixed on my right wrist. I didn't "t smell like sweat or dirt anymore, I smelled heavenly, like an expensive bathing soap of some sort. The woman who had decided to adopt me sat beside me, busy on her phone. She looked up and smiled at me, it was the warmest and sweetest smile ever.

"Are you alright?" she asked softly with a smile and I nodded slowly.

"Good. You must be hungry. Have this." She gave me a food flask and when I opened it, I saw heaven. I saw the kind of food only creatures who lived in heaven probably ate. I had never seen such an enticing and mouth-watering meal in my entire life! Without wasting a second, I dug in and ate until my stomach began to hurt, but I was happy. I was happy that I was finally going to get a new life. This woman who adopted me would probably be my guardian for the rest of my life, and she seemed nice. I thought that my life would change for the better, I thought I would finally find real happiness, but I had thought too soon.

Her name was Mariah. She divorced her husband years ago and decided to live alone for unknown reasons. She owned a boutique in town and made good profits from it. However, she was lonely and wanted company, and I was just what she needed. She was nice to me at first and bought me awesome things; clothes, shoes, toys, all that a little girl could ever desire. I was happy and fulfilled and I thought that she was the angel of my life that I have been praying for.

As I grew older, Mariah began to change. She was "t so loving and caring anymore. She started looking at me with irritation and disgust. She was repulsed by my presence alone and started to maltreat me. I thought I was doing something wrong, and I decided to do anything I could to please her. I did all the chores without letting her do anything. I cooked all the meals and even did her laundry, but she was still unsatisfied and hated me. She never let me watch the TV and disposed of all my toys. She didn't even let me sit on the couch anymore; I had to sit on stools or even the floor. She reduced my food rations and took away all my lovely dresses. Sometimes, she even hit me mercilessly for little or no reason at all. Who was this woman?! This certainly isn't"t my Aunt Mariah anymore.

What have I done to deserve this sudden hate from her?!

I knew that my end had come when she decided to withdraw me from school.

"I can't keep paying for your education! If you really wanna go to school, you'll have to work for it!" she yelled at me one Tuesday afternoon when I returned from school. I was in junior high at that time.

I agreed to work for her and I got paid, but very little. With the money I earned, I paid my tuition and I even got scholarships because I was one of the smartest kids in my school.

I struggled like that for years, until I became a young adult. Mariah's hate only increased even more, and I worked so hard to please her, or else she would throw me out of the house. I prayed earnestly for a miracle, I wanted a miracle that would change my life for good. I had gone this far, and I couldn't turn back.

"Please send another angel, dear God. Like you sent Mariah when she used to be good. Please help me…"

I didn't know what the future held for me. My life seemed to be at a standstill, yet I waited. I held on to my faith for a better future. I worked hard day and night to earn a little money and assist myself.

My name is Caitlin Rowel, and this is my story; The story of how I was abused by a man who is supposedly the angel of my life, and the story of my children.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

อัจฉราพร องค์จันต๊ะ
อัจฉราพร องค์จันต๊ะ
ทำไมอ่านเนื้อเรื่องไม่ได้ค่ะ
2025-01-05 12:58:35
0
0
37 Chapters
บทนำ
บทนำ“ต่อไปนี้เธอไม่ต้องมาหาฉันอีกแล้วนะ...”ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเรือนร่างสมบูรณ์แบบ หล่อเหลา สง่างาม ราวเทพบุตร ที่ยากจะหาใดเปรียบเอ่ยขึ้น ขณะยืนแต่งตัวอยู่ในห้องแต่งตัวอันหรูหรา แต่กระนั้นเสียงของเขาก็ดังพอที่จะทำให้หญิงสาวที่กรำศึกสวาทอันร้อนแรงมาทั้งคืน อย่าง โชติกา ได้ยิน อย่างชัดเจน หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตากลมโตเหม่อมองเพดาห้องนอนหรูอย่างเลื่อนลอย หัวใจเจ็บแปลบ แต่ก็ไม่สามารถแสดงความเจ็บปวดออกมาได้ เพราะเมื่อ วิคเตอร์ วรเวช เมโลนี่ สุริยสกุล ผู้เป็นเจ้านาย เจ้าชีวิตของเธอ ได้เอ่ยออกมาเช่นนี้ นั่นหมายความว่าเธอหมดความสำคัญ หมดความน่าสนใจหรือน่าเสน่หาสำหรับเขาแล้วนั่นเอง“เธอได้ยินที่ฉันพูดไหม เกรซ”วิคเตอร์จะเรียกเธอว่า เกรซ แทนชื่อเล่น ว่า แก้ม เพราะเขาสามารถออกเสียงได้ชัดเจนกว่า แม้ว่าวิคเตอร์จะสามารถพูดภาษาไทยได้ก็ตาม“ค่ะ ได้ยิน”หญิงสาวค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นหลังจากมองเพดานนิ่งเหมือนร่างไร้วิญญาณอยู่ชั่วครู่ โชติกาดึงผ้าห่มมาพันรอบกายสาวเปลือยเปล่า ที่มีร่องรอยสวาทฝากฝังไว้ทั่วทั้งเนินอกอิ่ม แล้วมองสบตาเขา หลังจากที่วิคเตอร์ เดินออกมาจากห้องแต่งตัวดวงตาคมสีเขียวเข้มเกือบด
Read more
ตอนที่1.
ตอนที่1.โชติกาขอลางานสามวัน... ซึ่งการลางานครั้งนี้ของเธอทำให้เพื่อนๆ ในแผนกต่างก็แปลกใจ เพราะไม่เคยเห็นโชติกาใช้สิทธิ์วันหยุดเลย เพราะทุกคนในแผนกต่างก็รู้ว่าเธอนั้นขยัน และตั้งใจทำงานแค่ไหน และมีข่าวแว่วๆ มาว่า ผู้จัดการกำลังจะเลื่อนตำแหน่งให้โชติกามาเป็นผู้ช่วยผู้จัดการแผนก ในเร็ววันนนี้“แก้ม เธอลางานตั้งสามวันเป็นอะไรรึเปล่าไม่สบายตรงไหนมั้ย”ผิง หรือ พิมพ์ผกา เพื่อนสนิทของเธอเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล แถมยังข้ามแผนกมาหาด้วย เพราะพิมพ์ผกานั้นอยู่แผนกการตลาด“ไม่เป็นไรหรอก แค่ย้ายห้องนิดหน่อยน่ะ”“เฮ้ย ย้ายห้องอะไรไม่เห็นบอกกันบ้างเลย ฉันจะได้ไปช่วยขนของ เผื่อมีอะไรติดไม้ติดมือกลับบ้าน”พิมพ์ผกาหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี และคลายใจเมื่อรู้ว่าเพื่อนของตนไม่ได้ป่วย หรือเป็นอะไรไป เพราะสามวันที่ผ่านมา เธอโทร. หาโชติกา แต่โชติกาไม่รับสาย แต่ส่งข้อความมาว่ากำลังยุ่งอยู่และสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง แต่คนเป็นเพื่อนอย่างเธอก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดีนั่นล่ะ พอมาทำงานแล้วรู้ว่าโชติกามาทำงาน ก็รีบวิ่งแจ้นมาที่แผนกของเพื่อนรัก ก่อนไปแผนกตัวเองเสียอีก“ยายงก ตัวเองก็รวยกว่าฉันยังจะมาแอบเหล่แอบจิ๊กของในห้อง
Read more
ตอนที่2.
ตอนที่2.และก็มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้นล่ะที่โง่เขลา สิ้นคิด ไม่กลัวความเจ็บ ไม่กลัวความร้ายกาจของเขา ที่กล้าเข้าใกล้วิคเตอร์ และยอมเป็นคนในความลับของเขามาถึงสามปีโดยที่ไม่มีใครรู้ แม้แต่เพื่อนรักอย่างพิมพ์ผกา...นี่ถ้าพิมพ์ผการู้ว่าเธอมีความลับด้วย คงเคืองกันน่าดู...ภาพสองหนุ่มสาวที่ยืนคุยกันอยู่ที่หน้าแผนกบัญชีทำให้เท้าแข็งแรงของวิคเตอร์ชะงัก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักเรียบเฉยดูกระด้างเย็นชาอยู่เสมอนั้นดูมีแววเกรี้ยวกราดเล็กน้อย แต่เพียงแค่พริบตาเดียวร่องรอยนั้นก็หายไป เหลือเพียงใบหน้าหล่อเหลากระด้างเย็นชาเหมือนเดิม“นายขึ้นไปที่ห้องทำงานก่อน”เขาหันไปสั่ง สตีฟ บอดีการ์ดคู่ใจและเป็นทั้งเลขาส่วนตัวของเขาด้วยเสียงเข้ม“ครับ” สตีฟรับคำสั้นๆ แล้วเดินไปยังลิฟต์ผู้บริหารก่อนเจ้านาย อย่างรู้หน้าที่ และทันทีที่สตีฟหายเข้าไปในลิฟต์ร่างสูงใหญ่กว่า 190 เซนติเมตร ก็เบนเป้าหมายไปยังคนทั้งสองนั้น ที่วันนี้ดูขัดหูเขาตาเขานัก จนเขาทนไม่ได้ ในอกของวิคเตอร์ร้อนรุ่มอย่างหาคำอธิบายไม่ได้ว่ามันมาจากสาเหตุอะไร“ไม่คิดว่าจะเจอนายที่นี่นะราม”เสียงห้าว เข้มขุ่นดังขึ้นทำให้โชติกากับราเมศที่กำลังพูดคุยกันอย่างถูกคอ
Read more
ตอนที่3.
ตอนที่3.“ผมแอบรักผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ และผมจะต้องจับเธอมาเป็นเมียให้ได้ พี่วิครอรับขวัญน้องสะใภ้ได้เลย..”พูดจบราเมศก็เดินจากไป ปล่อยให้วิคเตอร์มองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่มีศักดิ์เป็นน้องชายไปด้วยความขัดเคืองในใจลึกๆแต่เขาไม่ได้โกรธเคืองราเมศ แต่เป็นผู้หญิงคนนั้นต่างหาก“อย่างนี้นี่เองสินะที่เธอบอกว่าไม่เบื่อที่จะอยู่กับฉันแล้ว...”ดวงตาคมวาวโรจน์ กรามแกร่งขบกันแน่น ก่อนจะกระแทกลมหายใจหนักๆ ออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดโชติกากับพิมพ์ผกา สองสาวเพื่อนรักที่ชื่อลงท้ายเหมือนกัน กำลังนั่งรับประทานอาหารเที่ยงด้วยกันที่โรงอาหารของบริษัทอย่างเอร็ดอร่อย พิมพ์ผกากำลังพูดถึงพี่ชายของตน และแอบเชียร์ให้ พนา ลงเอยกับเพื่อนรัก เธอกำลังบรรยายสรรพคุณอันแสนดีของพี่ชายให้เพื่อนรักฟัง จนโชติกาอดขันไม่ได้ เพราะรู้ว่าพิมพ์ผกานั้นอยากให้เธอกับ พี่พัน ของตนลงเอยกันมากแค่ไหน แต่เธอไม่ได้มีใจคิดกับพนาเกินกว่าคำว่าพี่ชายเลย“พี่พันนี่ดีทุกอย่าง ยกเว้นเป็นเพื่อนกับอีตาลามเป็นขี้กลากนั่น”พิมพ์ผกาทำหน้าบูดบึ้งเมื่อพูดถึงราเมศ ทั้งยังตั้งให้หลายฉายา แต่ที่ใช้บ่อยสุด นี่น่าจะเป็น อีตาลามเป็นขี้กลาก นี่ล่ะ จ
Read more
ตอนที่4.
ตอนที่4.“ใช่เลยเพื่อนรัก ใครมันบังอาจมาว่าเธอ ฉันจะต้องจัดการปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายไปให้พ้นๆ”ว่าแล้ว พิมพ์ผกาก็ล้วงไปในกระเป๋าสะพายของตัวเองหยิบแปรงปัดแก้มขึ้นมาแล้วยิ้มกว้าง ชาลินีเห็นแล้วก็ให้สงสัย“แหม.. ถึงกับต้องปัดแก้มสู้เลยเหรอยะ ก็แหงล่ะ เพื่อนรักเธอหน้าจืดขนาดนั้น แต่งตัวก็แสนเชย ซื้อเสื้อผ้าใหม่ปีไหนหรือจ๊ะแก้ม สิบปีที่แล้วเหรอ”โชติกาไม่ตอบแต่ยิ้มหวานให้ชาลินี ก่อนจะลุกเทน้ำเปล่าใส่แก้วมายื่นให้พิมพ์ผกาอย่างรู้กันแต่ชาลินีที่ไม่รู้ก็ได้แต่ยิ้มย่องว่าสองเพื่อนรักนี่เป็นคนเพี้ยนพิลึก ที่ชอบทำตัวเด่นแข่งกับตน ก็ได้แต่มองอย่างเยาะหยัน แล้วยิ่งเห็นว่าวันนี้ท่านประธานกับท่านรองประธานสุดหล่อมาที่ห้องอาหารด้วย เธอก็อยากจะทำตัวเด่น สวยหรูดูดี ในสายตาทุกคน และการข่มคู่ต่อสู้อย่างพิมพ์ผกาให้ด้อยลงไป คือจุดประสงค์ของเธอ เพราะชาลินีอยากให้ราเมศสนใจตัวเอง และเมื่อเช้าเธอก็แอบเห็นว่าราเมศคุยกับโชติกาอย่างสนิทสนม ทำให้เธอร้อนรุ่มยิ่งนัก กลัวว่าโชติกาจะทำคะแนนนำไปก่อน ก้างขวางคอเธอทั้งชิ้นใหญ่และมีถึงสองชิ้น โชติกาไม่เท่าไหร่ แต่ยายพิมพ์ผกาตัวร้ายนี่สิ เธอไม่เคยชนะเลยสักครั้งเป้าหมายของเธอค
Read more
ตอนที่5.
ตอนที่5.แล้วสองสาวก็หัวเราะให้กันพลางหันไปค้อมศีรษะเป็นเชิงขอโทษให้กับคนอื่นๆ เมื่อพบกว่าพวกตนกลายเป็นจุดสนใจ เล่นใหญ่ไปเสียแล้ว“เราไปกันเถอะแก้ม คนมองเรากันใหญ่เลยว่ะ”“แหม... เพิ่งรู้ตัวหรือไงยะ”โชติกาเองก็รีบลุกและเดินออกไปจากห้องอาหารพร้อมเพื่อนรักทันที...“จอมแสบจริงๆ ยายหนมผิงตัวร้าย” ราเมศอดหัวเราะไม่ได้“ดูนายจะชอบใจนะ“ก็ต้องชอบสิพี่วิค มีละครให้ดู สนุกด้วย”ราเมศพูดยิ้มๆ ท่าทางดูจะมีความสุขกับละครที่ว่าเหลือเกิน“สองคนนั้นเขาทะเลาะกันบ่อยเหรอ”“ก็.. ใช่มั้งครับ ก็ยายคนนั้น ผมหมายถึงยายคนสวยๆ ที่วิ่งกระเจิงไปน่ะ เป็นเด็กฝากของคุณกิตติ ผู้ถือหุ้นคนนึงของเรา เห็นว่าเป็นเพื่อนคุณลุง”วิคเตอร์พยักหน้ารับรู้ เมื่อราเมศเอ่ยถึง นายกิตติ ซึ่งเขาพอจำได้ลางๆ ว่าเคยเห็นอยู่หลายครั้ง เพราะนายกิตติมาเยี่ยมเยียนบิดาของตนอยู่บ่อยๆ แต่ท่าทางของนายคนนั้นไม่น่าไว้ใจสักเท่าไร“นายให้คนไปตรวจสอบนายกิตติให้ละเอียดหน่อย” วิคเตอร์หันไปบอกกับสตีฟ“ครับคุณวิค” แล้วสตีฟ บอดีการ์ดหน้านิ่งก็เดินออกไป“โห.. ชีวิตพี่วิคนี่หายใจเข้าออกเป็นงานตลอดเลยหรือครับ”“ใครจะสบายเหมือนนายล่ะ มีพ่อแม่รวยเหมือนนอนอยู
Read more
ตอนที่6.
ตอนที่6.หญิงสาวเอ่ยชื่อของเขาออกมาแผ่วเบา ก่อนจะมองซ้าย มองขวาว่ามีใครอยู่แถวนี้หรือไม่ และเมื่อพบกว่าพนักงานที่ออกมายังลานจอดรถบางคนไปที่รถของตัวเองแล้ว เธอก็รีบวิ่งอย่างเร็วเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถของเขาด้วยท่าทางลนลาน แล้วยังเอนตัวพิงเบาะแล้วปรับให้มันเอนไปเป็นเบาะนอน แล้วบอกให้เขาออกรถและรีบปิดกระจก“ทำอะไรของเธอ”เสียงห้าวเอ่ยถามขณะเคลื่อนรถออกไปจากบริษัท แล้วหันมามองคนที่ค่อยๆ ลุกขึ้นมองกระจกซ้ายขวาด้วยทางระแวงระวัง“ทำอะไรของเธอ”เขาถามอีกครั้งทำให้โชติกาหันขวับมามองเขาแล้วทำหน้ายุ่งใส่อย่างลืมตัว“ก็เดี๋ยวมีคนมาเห็นไงคะ เรื่องของเรามันยังเป็นความลับอยู่นะคะ”“แล้วเธอขึ้นมาบนรถของฉันทำไมล่ะ”โชติกานิ่งงันและเริ่มรู้สึกตัว ก่อนจะขยับตัวนั่งหลังตรงคอเชิด เมื่อรู้ตัวว่าตนเองได้ทำผิดมหันต์เลยทีเดียวนี่เธอลืมไปได้ยังไง ว่าสัญญาระหว่างเธอกับเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว และสิ้นสุดลงก่อนกำหนดด้วย แล้วสามวันที่ผ่านมา เธอก็ย้ายออกจากคอนโดกลับไปอยู่บ้านของตัวเอง ที่เธอจ้างคนมาทำความสะอาด และดูแลอยู่เสมอ และบางครั้งเธอก็จะกลับไปนอนที่บ้านโดยมีพิมพ์ผกาไปนอนเป็นเพื่อนและในเมื่อเธอกับเขาสิ้นสุดความสั
Read more
ตอนที่ 7.
ตอนที่7.ทุกๆ วันมัลลิกาต้องอยู่กับความหวาดระแวง ดังนั้นโชติกาจึงชวนมัลลิกามาอยู่ที่บ้านด้วยกัน และให้เป็นคนดูแลบ้านหลังนี้นั่นเอง...“พี่แก้มกลับมาแล้ว...”เสียงใสๆ ของหญิงสาววัยยี่สิบที่น่ารักสดใสวิ่งออกมาเปิดรั้วเมื่อเห็นว่า โชติกาเดินลงมายืนอยู่หน้าบ้าน“ไม่รู้จะวิ่งหน้าตาตื่นมาทำไม พี่มีกุญแจ”โชติกาส่ายหน้ายิ้มๆ เมื่อมัลลิกาเปิดประตูรั้วให้อย่างเต็มใจ ก่อนจะมองไปยังรถคันใหญ่“นั่นคุณวิคนี่ ไม่เชิญเขาเข้าบ้านเหรอ”“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก ปิดรั้วแล้วก็ไปทำหน้าที่ตัวเองซะยายจอมยุ่ง” .โชติกาก้มลงมากระซิบพร้อมทั้งเอานิ้วชี้จิ้มหน้าผากมนเบาๆ อย่างมันเขี้ยว ยายจอมยุ่งที่นับวันยิ่งยุ่งจนเธอหัวจะปวด กับความแก่นแก้ว แก่นกะลา ร่าเริงของมัลลิกา ที่เปลี่ยนแปลงไปราวกับคนละคนหลังจากที่ย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ สาวน้อยแววตาเศร้าและมักก้มหน้าก้มตาไม่ยอมสบตาใครอยู่เสมอ ทั้งยังขี้กลัว กลายเป็นสาวน้อยสวยสดใส และมักมีเรื่องสนุกมาเล่าให้ฟังเสมอ ยามที่เธอกลับมาที่บ้าน“งอนกันเหรอ..”“เข้าบ้านไปเลยยายจอมยุ่ง”“อย่างอนกันนานน้า ผู้ชายหล่อๆ อย่างคุณวิคหาไม่ได้ง่ายๆ นะคะ”พูดแล้วก็ขยิบตาให้อย่างซุกซน ก่อนร่าง
Read more
ตอนที่8.
ตอนที่ 8.อย่าหวั่นไหว อย่าหลงเสน่ห์เขาเด็ดขาดนะแก้ม เธอกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไปแล้ว... หญิงสาวพยายามบอกตัวเอง“พูดธุระของคุณมาเถอะค่ะ อย่ามัวเสียเวลาเลย”“สิ่งที่ฉันอยากจะบอกกับเธอก็คือ หากจะหาที่หมายใหม่ ก็ต้องไม่ใช่ราเมศ..”โชติกาหันมามองเขาอีกครั้ง หลังจากที่พยายามหักห้ามหัวใจไม่ให้เจ็บปวด กับคำพูดดูแคลนของเขา“คุณคิดแบบนั้นหรือคะ”แววตาของเธอซ่อนความเจ็บปวดและเสียใจไว้ไม่มิด นี่เขาคิดว่าเธอ ง่าย หรือ ต้องการใครสักคนมาแทนที่เขาเร็วขนาดนั้นเชียวหรือเธอยังคงรักเขาอยู่ และไม่มีใครมาแทนที่ในหัวใจเธอได้ และที่สำคัญ เธอไม่ได้คิดอะไรกับราเมศเลย...“ฉันเห็นนะว่าเธอทำอะไร”“โอเคค่ะ ธุระของคุณจบแล้วใช่มั้ยคะ”หญิงสาวลุกขึ้น แล้วเดินไปที่ประตูบ้าน มันคือการ ไล่แขก โดยไม่ต้องเอ่ยปาก เธอเห็นวิคเตอร์ขบกรามแน่น ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วเดินมายังประตูที่เธอยืนอยู่ โชติกาพยายามห้ามร่างกายของตัวเองไม่ให้สั่นเทาและยืนให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ร่างสูงใหญ่ของเขาเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไร ท่าทางของเขาดูเย็นชาและไร้เยื่อใยอย่างที่สุด...“ลาก่อนค่ะ คุณวิค”หญิงสาวเอ่ยกับตัวเองเบาๆ เมื่อรถห
Read more
ตอนที่9.
ตอนที่9 .“กวนจงกวนใจที่ไหนกันล่ะวิคเตอร์ ก็ลูกไม่ค่อยกลับมาบ้าน ก็ได้ตามรามนี่ล่ะมาหามาพูดคุยด้วย หากไม่มีตาราม สองตายายอย่างแม่กับพ่อก็คงเหี่ยวเฉา เพราะมีลูกก็เหมือนไม่มี”คุณวิคกี้ หรือ วิภาดา มารดาของเขาเอ่ยประชดประชันทั้งยังทำแง่งอนใส่ ซึ่ง คุณโรแนน ผู้เป็นบิดาก็เออออไปด้วย“ใช่ครับที่รัก”สองสามีภรรยาต่างก็พากันมองค้อนผู้เป็นลูกชายที่เดินเข้ามาโอบกอดมารดาแล้วหอมแก้มนวลที่แม้จะเหี่ยวย่นไปตามวัย แต่ก็ยังคงเค้าความงดงามในวัยสาวเอาไว้ให้เห็นอย่างเด่นชัด ไม่ต่างจากผู้เป็นพ่อที่ยังคงหล่อเหลาและดูดีในวัยหกสิบปลาย“โธ่ คุณแม่ครับ ผมก็แค่งานยุ่ง”“งานยุ่งหรือยุ่งเรื่องตามง้อหญิงครับพี่ชาย”“ไอ้จอมยุ่ง นายรีบกลับบ้านไปเลยไป” วิคเตอร์เดินไปผลักศีรษะราเมศอย่างหมั่นไส้“โอ๊ยยย คุณป้าครับ พี่วิคแกล้งผมอีกแล้ว”“ตาวิคนี่ ทำไมชอบแกล้งน้องนักนะ เจ้าตัวดีนี่เป็นตัวเองนั่นล่ะ ตัวดีนักเชียว”คุณวิคกี้บ่นลูกชายพร้อมกับหยิกต้นแขนแข็งแรงของเขาอีกหนึ่งหมับ“แล้วเรื่องที่เราซุกเมียเอาไว้นี่จริงมั้ยเจ้าวิค”คนเป็นพ่อถาม วิคเตอร์นิ่งงันไปก่อนจะปรายตามองไปที่ราเมศที่ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะรีบเอ่ยปากขอตัว“
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status