LOGINผู้หญิงในความลับหรือนางบำเรอที่เขาฉีกสัญญาและเสือกไสให้เธอไปจากชีวิต ซึ่งเธอกไม่ปฏิเสธซ้ำยังบอกว่า เบื่อที่อยู่กับเขา และยังจะมีผู้ชายเข้ามาวอแวกับเจ้าหล่อนเสียด้วย เขาจะไม่สนใจเลยหากว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่น้องชายของเขา และตอนนี้เองที่เขาไม่อาจจะทนโกหกหัวใจตัวเองได้อีกต่อไปว่า รักอดีตนางบำเรอคนนี้มากแค่ไหน แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อเขาเป็นคนเขี่ยเธอทิ้ง ครั้นจะให้กลับไปขอคืนดี ศักดิ์ศรีของท่านประธานใหญ่ผู้หล่อเหลามาดเข้ม เคร่งขรึมจริงจังมันคำคอ แต่ถ้าไม่รีบคว้าเธอคืนมา เธอก็จะหนีจากเขาไปไกล จากท่านประธานมาดเข้มจำต้องพลิกบทบาทมาเป็นท่านประธานหน้าด้านหน้าทน แถมยังหน้ามึน แสนเจ้าเล่ห์ วางแผนต่างๆ นานา เพื่อให้เธอกลับเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง แต่มันไม่ง่ายเลย...
View MoreAll my life, I have faced nothing but pain and anguish. I have escaped death so many times, and I have seen the true meaning of suffering and poverty. I lost my parents when I was only a baby and I don't even know what had happened to them, the staff in the orphanage where I grew up refused to tell me anything. They hated me and treated me like trash.
I was so little and I felt insecure about everything. All I wanted was a warm arm to lay my troubled head on. I wanted to love, and I wanted to be loved. I see other kids here every day getting adopted, but no one wanted to adopt me because I was very skinny and malnourished. I had rashes and my hair was scrawny and messy. In my little corner, I watched the other kids get adopted and I gave up hope. My life has no direction anyway…maybe I will eventually die one day.A young woman in her late thirties approached me in my corner, staring down at me with intense eyes. At first, I thought she wanted to dispose of me because of the vicious look in her eyes, but her sharp stare melted into a warm smile and she asked the staff about me, and this was what one of them said:"Oh, her? She's just a pathetic little bug, that's what she is. She's been so ill for quite a long time and we're just waiting for her to die so we can get rid of her." she cackled like an old pig.The woman turned to look at me again. I was shivering from the illness and fear. My fever persisted for days, but the staff didn't care. They hated me and wanted me to die."I'll adopt her." I heard the woman"s voice echo softly. What was that? She was going to take me in despite how awful and unkempt I looked. I was drowning in both excitement and fear that I overworked my brain and passed out.I woke up lying on a hospital bed, with a drip fixed on my right wrist. I didn't "t smell like sweat or dirt anymore, I smelled heavenly, like an expensive bathing soap of some sort. The woman who had decided to adopt me sat beside me, busy on her phone. She looked up and smiled at me, it was the warmest and sweetest smile ever."Are you alright?" she asked softly with a smile and I nodded slowly."Good. You must be hungry. Have this." She gave me a food flask and when I opened it, I saw heaven. I saw the kind of food only creatures who lived in heaven probably ate. I had never seen such an enticing and mouth-watering meal in my entire life! Without wasting a second, I dug in and ate until my stomach began to hurt, but I was happy. I was happy that I was finally going to get a new life. This woman who adopted me would probably be my guardian for the rest of my life, and she seemed nice. I thought that my life would change for the better, I thought I would finally find real happiness, but I had thought too soon.Her name was Mariah. She divorced her husband years ago and decided to live alone for unknown reasons. She owned a boutique in town and made good profits from it. However, she was lonely and wanted company, and I was just what she needed. She was nice to me at first and bought me awesome things; clothes, shoes, toys, all that a little girl could ever desire. I was happy and fulfilled and I thought that she was the angel of my life that I have been praying for.As I grew older, Mariah began to change. She was "t so loving and caring anymore. She started looking at me with irritation and disgust. She was repulsed by my presence alone and started to maltreat me. I thought I was doing something wrong, and I decided to do anything I could to please her. I did all the chores without letting her do anything. I cooked all the meals and even did her laundry, but she was still unsatisfied and hated me. She never let me watch the TV and disposed of all my toys. She didn't even let me sit on the couch anymore; I had to sit on stools or even the floor. She reduced my food rations and took away all my lovely dresses. Sometimes, she even hit me mercilessly for little or no reason at all. Who was this woman?! This certainly isn't"t my Aunt Mariah anymore.What have I done to deserve this sudden hate from her?!I knew that my end had come when she decided to withdraw me from school."I can't keep paying for your education! If you really wanna go to school, you'll have to work for it!" she yelled at me one Tuesday afternoon when I returned from school. I was in junior high at that time.I agreed to work for her and I got paid, but very little. With the money I earned, I paid my tuition and I even got scholarships because I was one of the smartest kids in my school.I struggled like that for years, until I became a young adult. Mariah's hate only increased even more, and I worked so hard to please her, or else she would throw me out of the house. I prayed earnestly for a miracle, I wanted a miracle that would change my life for good. I had gone this far, and I couldn't turn back."Please send another angel, dear God. Like you sent Mariah when she used to be good. Please help me…"I didn't know what the future held for me. My life seemed to be at a standstill, yet I waited. I held on to my faith for a better future. I worked hard day and night to earn a little money and assist myself.My name is Caitlin Rowel, and this is my story; The story of how I was abused by a man who is supposedly the angel of my life, and the story of my children.ตอนที่36. ตอนอวสาน“เป็นไงล่ะหมดสภาพเลยเหรอจ๊ะพี่เลี้ยงคนเก่ง”“ไม่ไหวๆ มะลิของนอนงีบสักหน่อย ตาจะปิดแล้ว”พูดจบมัลลิกาก็หลับไปทันที โชติกาหัวเราะร่วนอย่างขบขันแกมเอ็นดู สมน้ำหน้าและสงสารในเวลาเดียวกัน“เป็นไงครับที่รัก เด็กแสบสามคนหลับแล้วหรือ”วิคเตอร์เดินมาโอบเอวภรรยาแล้วหอมแก้มนวลอย่างรักใคร่“หมดฤทธิ์สิ้นสภาพตามที่เห็นค่ะ”แล้วทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกันอีกครั้งเมื่อมองไปยังลูกๆ และมัลลิกาที่นอนน้ำลายยืดแข่งกับน้องๆ พร้อมด้วยเสียงกรนเบาๆ“ให้เด็กๆ พักกันเถอะ ส่วนเราก็...”สายตาพราวพรายของสามีทำให้แก้มสาวแดงปลั่งขึ้นมาอย่างขัดเขิน โชติกาจึงทุบต้นแขนของสามีเบาๆ แก้เก้อเขิน“บ้า พี่วิคเนี่ย ไหนว่าทนได้ไงคะ”“ก็ทนได้แหละครับ แต่ถ้าที่รักจะเมตตา...”เขาเว้นวรรคไว้ให้เข้าใจกันสองคน โชติกเมิหน้าหนีดวงตาคมพราวระยับของเขาแล้วอมยิ้ม“ก็ไปที่ห้องเราสิคะ จะมายืนทำตาเจ้าชู้ใส่แก้มทำไม”พูดแล้วเธอก็เดินนำหน้าเขาไปก่อน วิคเตอร์ดีใจจนกระโดดตัวลอยก่อนจะรีบเดินแกมวิ่งไปโอบกอดร่างอรชรของภรรยา แล้วอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน เดินเร็วๆ เข้าห้องไป เหมือนว่าเธอเดินช้าไม่ทันใจอย่างไรอย่างนั้นประตูห้องที่ปิดส
ตอนที่35หญิงสาวพูดพร้อมกับทำท่าแง่งอนไม่จริงจังนัก แต่มุมปากก็มีรอยยิ้มน้อยๆ วิคเตอร์มองภรรยาอย่างรักใครหลงใหลจนหมดหัวใจ“ยายตัวร้ายก็คือเมียพี่นี่เอง”“แน่นอนค่ะ แม้แก้มจะเป็นหญิงสาวที่ดูอ่อนแอ บอบบางน่าทะนุถนอม แต่แก้มน่ะเป็นนักสู้นะคะแล้วก็ไม่ยอมใครง่ายๆ ด้วย แต่ที่ยอมพี่วิคง่ายๆ ก็เพราะแก้มรักพี่วิคไงคะ”“โถ.. ที่รักของพี่ พี่ก็รักเกรซครับ ทั้งรักทั้งหลงจนไปไหนไม่ได้แล้ว เกรซจะบีบพี่ก็ตาย จะคลายพี่ก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น..”ชายหนุ่มบอกพร้อมทั้งหอมแก้มนวลซ้ายขวาอย่างแสนรักแม้ว่าเขาจะสามารถออกเสียงเรียกชื่อเล่นของเธอได้อย่างชัดเจนแล้ว แต่วิคเตอร์ก็ยังเรียกเธอว่าเกรซ เขาให้เหตุผลว่า เธอเป็นแก้มของใครๆ แต่เกรซเป็นของเขาคนเดียว มีเขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์เรียกเธอว่า เกรซ เกรซ... ผู้ซึ่งเป็นหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในใจ เป็นผู้หญิงที่เขารักเทิดทูน ให้เกียรติ ให้ความรักความเอาใจใส่เธอด้วยความรักทั้งหมดของหัวใจ“ทูนหัวของแก้ม” หญิงสาวประคองใบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างรักใคร่เช่นกัน“งั้นให้รางวัลพี่อีกครั้งได้มั้ยครับ”“ไม่ได้ค่ะ พอแล้ว..”หญิงสาวแก้มแดงจัดพร้อมทั้งบิดเนื้อที่เอวสอบไปหนึ่งทีอย่างขัด
ตอนที่34.“ผิงน่ะมาตรฐานสูงค่ะพี่พัน ใครจะมาเป็นสามีผิง บอกเลยต้องหล่อและรวยมากเท่าๆ กับท่านประธาน และต้องช่างเอาอกเอาใจ ไม่เถียง ไม่พูดมาก ไม่ออกนอกลูกนอกทาง เชื่อฟัง ตามใจผิงทุกอย่าง ห้ามขัดใจ และผิงต้องเป็นที่หนึ่ง หนึ่งเดียวเท่านั้น ที่สำคัญพวกเจ้าชู้กระลิ้มกระเหรี่ยไปทั่วเนี่ย อย่าหวัง...”พิมพ์ผกาเองก็กอดอกเชิดหน้าอย่างมาดมั่น ทั้งปรายตามองราเมศเหมือนจะบอกให้รู้เป็นนัย“ได้ยินแล้วนะไอ้ราม”“ชัดๆ เต็มๆ สองหูเลยเพื่อนรัก..”“เอ๊ะ พี่พันเนี่ย มันเกี่ยวอะไรกับอีตานี่ด้วย”“ไม่รู้ไม่ชี้”พนาหัวเราะร่วน พลางแปะมือกับราเมศอย่างถูกอกถูกใจ ยิ่งทำให้พิมพ์ผกาหน้างอง้ำกว่าเดิม“เนี่ยล่ะนะเขาว่ากันว่า คู่กันแล้วจะไม่แคล้วกัน”โชติกาเอ่ยขึ้นหลังจากเธอกับวิคเตอร์นั่งเป็นผู้ชมมานาน“เธอก็เป็นกับเขาด้วยนะยายแก้ม”“แหม.. ก็แค่อยากให้เพื่อนมีความสุขเหมือนกัน ใช่มั้ยคะพี่วิค” โชติกาหันไปออดอ้อนสามีเสียงหวาน“ใช่ครับที่รัก พี่ว่าเราอาจจะได้ไปงานแต่งใครสักคนเร็วๆ นี้แน่นอน”วิคเตอร์เองก็เออออไปกับภรรยา ซึ่งท่าทางหวานชื่นของทั้งสองทำเอาทุกคนต่างเหลือบตามองบนอย่างหมั่นไส้“โอ้ยยย เลี่ยนจะแย่แล้วไปหาอะไ
ตอนที่33.“พี่รักเกรซ นายวิคเตอร์สุดหล่อคนนี้รักเกรซที่สุด รักมานานแล้ว และเพราะกลัวว่า ความรักจะทำให้ชีวิตพังก็เลยเลือกที่จะปฏิเสธหัวใจตัวเองและฉีกสัญญาของเรา ทำท่าเย็นชาหมางเมินใส่ แต่สุดท้ายแล้ว นายวิคเตอร์สุดหล่อคนนี้ ก็หนีหัวใจตัวเองไม่พ้น อย่างที่เกรซรู้ว่าพี่พูดไม่เก่ง เก่งแสดงมากกว่า แต่มักแสดงออกตรงข้ามกับความรู้สึก จนเมื่อจะเสียเกรซไปจริงๆ พี่ถึงได้รู้ตัวว่าจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้เกรซหนีไป ก็เลยทำทุกวิถีทางและวางแผนต่างๆ เพื่อให้ได้เกรซกลับมาอยู่ในชีวิตพี่อีกครั้ง พี่หลอกเกรซมาแต่งงานด้วย โดยการอ้างสัญญางี่เง่าเอาแต่ใจ ทั้งยังหลอกว่าคุณแม่เป็นโรคหัวใจ ส่วนมะลิก็ไปสร้างเรื่องว่าป้าวีนาเป็นโรคร้าย แต่จริงๆ แล้วเรื่องโกหกทั้งนั้น และจริงๆ แล้ว สัญญางี่เง่านั้นพี่ฉีกมันทิ้งไปนานแล้ว และก็ไม่คิดจะทำตามสัญญาด้วย เพราะพี่จะไม่ยอมหย่ากับเกรซเด็ดขาด ที่ผ่านมาพี่พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เกรซเห็นถึงความจริงใจของพี่ และหวังว่าเกรซจะเห็นมัน เกรซ... อยู่กับพี่นะ อยู่เป็นภรรยาของพี่ตลอดไป นี่คงเป็นคำพูดที่ยาวที่สุดแล้ว แต่คำสั้นๆ ที่ว่า พี่รักเกรซ นั้นจะยืนยาวตลอดไป...”โชติกาน้ำตาซ
ตอนที่28.มัลลิกาพูดพลางดึงแขนวิคเตอร์เข้าไปในบ้านอย่างสนิทสนม ซึ่งเมื่อก่อนวิคเตอร์แทบไม่พูดคุยกับใครเลย เขาถือตัวมากๆ แต่ตอนนี้ เขารู้แล้วว่า การมีมิตรสหายที่ดี แม้จะมีมัลลิกาเป็นยายตัวยุ่งไปบ้าง แต่มันก็คือสีสันของชีวิต คือการใช่ชีวิตกับผู้คนจริงๆเขามีความสุขมากกว่าตอนที่อยู่คนเดียวในโลกส่วนตัว
ตอนที่25.“ทำเป็นพูดดี ที่ช่วยฉันนี่ก็เพราะมีหวานใจสั่งมาหรอก”“รู้ใจผมจริงๆ เลยครับ เอาล่ะครับผมจะสอนให้พี่วิครู้จักคำว่า ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก”“ยังไงวะ” เพราะวิคเตอร์ไม่ได้โตที่เมืองไทยเหมือนกับราเมศ เขาจึงไม่ค่อยรู้จักสำนวนของไทยนัก“พี่วิคฟังผมให้ดีๆ นะครับ...”โชติกาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้
ตอนที่24.“ขอโทษครับท่านประธาน ผมหยุดหัวเราะไม่ได้จริงๆ”“เดี๋ยวเถอะ ถ้าฉันเจอหน้านายนะ ฉันเตะนายตัวขาดครึ่งแน่ๆ ไอ้น้องชาย”“โอเคๆ โอเคครับ ผมหยุดหัวเราะแล้ว”ราเมศทำเสียงขลุกขลักในลำคอเหมือนพยายามกลั้นไม่ให้หัวเราะ ส่วนวิคเตอร์หน้างอจนม้าหมากรุกยังต้องยอมหลีกทางให้“ตกลงช่วยอะไรฉันได้บ้างเนี่ย นอ
ตอนที่23.เขาบอก ท่าทางของชายหนุ่มดูเก้อๆ ไปเล็กน้อย แต่โชติกาก็ไม่อยากจะอยู่กับเขาลำพังสองต่อสองนานนัก จึงพยักหน้าช้าๆ“ค่ะ งั้น.. ฝันดีนะคะ”หญิงสาวยิ้มบางๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังห้องนอนของตน แต่ก่อนจะไป เธอก็ชะงักและถอดเสื้อคลุมตัวใหญ่แสนอบอุ่นและกรุ่นไปด้วยกลิ่นกายหอมสะอาด อันเป็นกลิ่นเฉพาะ
reviews