สถานะของตายคนโปรด

บทนำ

          เสียงเข้มงวดดังก้องเพียงแค่กนิษฐาเปิดสไลด์ตัวอย่างงานขึ้น เธอยังไม่ทันได้อ้าปากพรีเซ็นต์ด้วยซ้ำ ทำให้อีกสองคนที่นั่งอยู่ด้วยรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

          “แก้วเองค่ะ” กนิษฐาผู้รับผิดชอบงานยืนหน้าซีด

          “แล้วใครเป็นคนรับบรีฟงานกับลูกค้า”

          “ก็แก้วค่ะ”       

          “ถ้างานง่ายๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้ ผมจะจ้างพวกคุณไว้ทำไม”

          ฝ่ามือหนาของปรมะพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลง ตาคมเฉียบมองคนทำงานพลาดอย่างไม่พึงพอใจ

          “แก้วขอโทษค่ะคุณโปรด” กนิษฐาพนมมือขึ้นไหว้ แข้งขาสั่น ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองทำอะไรบกพร่องไป แล้วมอง

นลิษาที่ยื่นมือมาจับมือเธอไว้ เพราะเธอกำลังจะร้องไห้

          “คำขอโทษของคุณมันไม่คุ้มเลยถ้าผมต้องเสียเงินไปกับการผลิตของที่ไม่ตรงความต้องการของลูกค้า ถ้ามีครั้งหน้าผมจะไล่ออกยกแผนก”   

          ปรมะไม่ยินดีจะรับวาจาขอโทษที่ใครๆ ก็พูดได้ ไม่คุ้มเลยหากต้องเสียเงินทิ้งไปเปล่าๆ เช่นนี้ เขาเป็นนักธุรกิจไม่ใช่นักบุญ แต่ก็จะให้โอกาสอีกสักครั้ง

          “ค่ะ”

          หนนี้อลินเป็นคนขานรับ ทว่าไม่ทันได้พูดอะไรอีก ปรมะก็เดินหายออกไปจากห้องประชุมอย่างเร็วไว

          กนิษฐาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ แล้วฟุบหน้าเบะปากร้องไห้ นลิษาลูบแผ่นหลังรุ่นพี่อย่างปลอบประโลม ดวงตากลมโตมองข้อมูลที่ลูกค้าคอนเฟิร์มมารอบสุดท้าย ไล่อ่านไม่นานก็พบความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัย

          สีของผลิตภัณฑ์ที่ลูกค้าต้องการกับสีที่กนิษฐาออกแบบมาไม่ตรงกัน อีกทั้งลักษณะและข้อมูลก็ผิดเพี้ยน ไม่แปลกหากที่จะถูกคาดโทษอย่างแรง

          “มันเกิดขึ้นได้ยังไง ทำไมไม่เช็กให้ดีก่อน” อลินเองก็เห็นความผิดพลาดแล้วเช่นกันจึงเค้นเสียงถาม

          “แก้วขอโทษค่ะหัวหน้า”          

          “รีบแก้ให้เสร็จภายในวันนี้” อลินออกคำสั่งเสียงเฉียบก่อนจะผละตัวจากไป ให้โอกาสมือดีของทีมได้แก้ไขอีกหน ตนเองก็มีส่วนผิดที่ไม่ได้ตรวจเช็กงานก่อน เพราะปกติแล้วกนิษฐาทำงานรอบคอบมาโดยตลอด

          “แต่แก้วต้อง...”

          กนิษฐาไม่ทันได้แย้งก็ต้องปิดปากเงียบ สีหน้ากังวล เพราะเธอมีอีกงานต้องแก้รอบสุดท้าย หากทำทั้งสองควบกันอีก ผลลัพธ์คงออกมาแบบเดิม เธอจึงหันวงหน้าเศร้าๆ ไปหาคนที่เป็นความหวัง

          “น้องลิษาช่วยพี่ทำหน่อยได้ไหม”

          “แต่…” นลิษาทำสีหน้าลำบากใจ ไม่ใช่เธอไม่อยากช่วย แต่เพราะวันนี้เธอมี ‘นัดสำคัญ’ ที่เลี่ยงไม่ได้ ตอนนี้ก็เกือบจะสามโมงเย็นแล้ว หากอยู่ช่วยงานกนิษฐาอาจจะไปไม่ทันเวลา

          “พี่ขอร้องนะลิษา ช่วยพี่เถอะ” กนิษฐาพนมมือขึ้นไหว้ อยากได้ความช่วยเหลือจริงๆ ในตอนนี้จะถูกไล่ออกไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเธอกับลูกต้องลำบากแน่

          “ก็ได้ค่ะ”         

หลังจากนั่งแก้งานไปได้อีกครู่ใหญ่ กนิษฐาก็หันไปหาเพื่อนร่วมงานอีกคน

          “น้องปาล์ม พี่อยากจะ…”

          “ปาล์มไม่ว่างค่ะพี่แก้ว ทำผิดเองก็แก้เองนะคะ หรือไม่ก็ให้ยัยเจ้าช่วยอีกคนสิคะ” ปาลิตารีบพูดดัก

          นลิษาได้ยินคำพูดแล้งน้ำใจนั้นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า ส่วนกนิษฐาหน้าเจื่อนลงเมื่อถูกปฏิเสธทั้งที่ยังไม่ได้เอ่ยปากขอ 

          เดิมทีแค่จะไหว้วานให้ช่วยรับลูกสาวของเธอกลับจากโรงเรียนด้วย เพราะลูกสาวของอีกฝ่ายก็เรียนอยู่ที่เดียวกันอีกทั้งบ้านของเธอก็เป็นทางผ่านบ้านของเพื่อนร่วมงาน ปกติแล้วมารดาจะทำหน้าที่นั้น แต่วันนี้ท่านรู้สึกเวียนหัวกะทันหัน

          “จะสี่โมงแล้ว” 

          นลิษาพึมพำเมื่อมองเวลาบนหน้าจอสมาร์ตโฟน มีแววว่าจะไปไม่ทันเวลา ดังนั้นเธอควรบอกคนที่นัดไว้ มือเรียวหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเข้าไลน์ พิมพ์ข้อความไปหารายชื่อที่บันทึกไว้ว่า ‘คุณ’

          Na-lisa : วันนี้ลิษาขอไปสายหน่อยได้ไหมคะ

          นลิษาเฝ้ารอการตอบกลับ แต่จนแล้วจนรอดสมาร์ตโฟนก็ไม่มีการแจ้งเตือน จึงต้องหันกลับไปเร่งรีบทำงานต่อ กระนั้นก็ต้องรอบคอบด้วย ขืนผิดพลาดอีกครั้งอาจจะพากันซวยทั้งแผนก

          เวลาผ่านไปสิบนาที นลิษาเหลือบตามองสมาร์ตโฟนไปหลายหนอย่างเป็นกังวล หากเธอไปไม่ทัน อาจจะทำให้ ‘คุณ’ เขาโกรธได้ ทันใดนั้นลำตัวก็ต้องสะดุ้งนิดๆ เมื่อมีสายหนึ่งโทร.เข้ามา สายที่ไม่เคยติดต่อมาหาเธอในเวลางาน

          ดวงหน้าหวานหันซ้ายมองขวา ลังเลที่จะกดรับ ก่อนโล่งใจเมื่อตอนนี้มีแค่เธอที่นั่งอยู่ในแผนก ไม่รู้กนิษฐาและคนอื่นๆ หายไปไหน แล้วตัดสินใจกดรับ

          “คุณคะ” เธอส่งเสียงไป ก่อนที่ดวงตากลมโตจะมองไปปะทะกับชายคนหนึ่งที่มีสมาร์ตโฟนแนบหู เขากำลังเดินผ่านแผนกไป และไม่ทันได้ร้องขอ คำตอบที่รอก็ปลิวมากระทบหู

          “งั้นต้อง ‘เอา’ ที่นี่”