ของเล่นที่เคยทิ้ง (20+)

“น้องดาวพร้อมนะ หนูไอ‍ร่าเตรียมตัวเลยนะลูก”

“ค่ะ / ค่า...”

หลังจากเสียงเรียกขาน สาวสวยในชุดราตรีสีกลีบกุหลาบก็จูงมือเด็กน้อยแสนสวยหน้าตาน่ารักน่าชังในชุดแบบเดียวกันแต่ไซซ์เล็กกว่า ทั้งคู่พากันเดินไปตามทางที่มีเหล่าบอดีการ์ดล้อมหน้าล้อมหลัง

“ตื่นเต้นไหมคะ” เสียงหญิงสาวเอ่ยถามเด็กน้อยตัวเล็กกว่าที่หน้าตาเหมือนกันกับเธอด้วยน้ำเสียงหวานหู นัยน์ตาเจือแววเอ็นดูรักใคร่

วันนี้สาวน้อยของเธอน่ารักมาก อดทนเก่ง ไม่งอแงให้คนเป็นแม่อย่างเธอหนักใจเลยสักครั้ง ตั้งแต่มารอเตรียมตัว แต่งหน้า ทำผม และรอขึ้นเวที ใช้เวลานานกว่าสี่ชั่วโมง นานมากสำหรับเด็กวัยนี้ แต่ไอ‍ร่าก็อดทนได้เกินคาด

“ตื่งเต้งค่ะแม่ขา” คนอดทนเก่งตอบเสียงหวาน หวานพอ ๆ กับประกายตา หนูน้อยไอ‍ร่าตื่นเต้นมากที่วันนี้จะได้เดินแบบ ได้ใส่ชุดสวย ๆ เหมือนมารดา

“แล้วหนูชอบไหมคะ”

“ชอบค่า” เด็กน้อยยิ้มจนตาหยี

“แต่คนเยอะจัง คุงลุงมาทำไมกันเหยอค้า” ไอ‍ร่าเอียงคอถามเหล่าบอดีการ์ดหน้าดุด้วยท่าทางไร้เดียงสา แววตาคู่โตเป็นประกายสงสัย ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูทำเอาบอดีการ์ดหน้าดุแทบใจละลาย

“คุณลุงเขามาเฝ้าสร้อยเพชรค่ะลูก” หญิงสาวตอบพลางใช้มือเรียวลูบบนแผงคอของตัวเองที่ตอนนี้มีสร้อยเพชรราคาเจ็ดหลักประดับไว้ แล้วใช้อีกมือลูบไปบนสร้อยเพชรอีกเส้นบนคอของลูกสาวเช่นเดียวกัน ทั้งคู่ใส่สร้อยเพชรเหมือนกัน แต่ต่างดิไซน์กัน

พวกเธอไม่ได้เป็นลูกคุณหนู ไฮโซ หรือราชนิกุลจากไหนที่ต้องคอยมีบอดีการ์ดตามเฝ้าอารักขาความปลอดภัยให้หรอก แต่เป็นเพราะวันนี้ทั้งคู่มีงานแฟชั่นโชว์ที่ต้องสวมสร้อยเพชรมูลค่าหลักล้านบนคอต่างหาก

สร้อยที่ชีวิตนี้ทั้งชีวิต จนตายแล้วเกิดใหม่เธอเองก็คงไม่อาจมีปัญญาหามาได้

“ไปกันค่ะ เดี๋ยวเราต้องทำให้เต็มที่ที่สุดเลยนะคะ แม่ทูนหัวของหนูจะได้ภูมิใจ” หญิงสาวกล่าว พลางเบนสายตาไปยังผู้หญิงสวยจัดที่เป็นแม่งานในวันนี้ ตอนนี้เธอกำลังหันมามองสองแม่ลูกแล้วโบกมือให้ทั้งคู่เพื่อส่งกำลังใจให้

“โอเคค่า” เด็กหญิงไอ‍ร่าขานรับเสียงใส มีกำลังใจขึ้นมาอีกเท่าตัวเมื่อคนเป็นแม่เอ่ยถึงแม่ทูนหัวที่ตอนนี้กำลังยืนรออยู่ข้างเวทีเพื่อให้กำลังใจพวกเธอทั้งคู่

         ทันทีที่การประมูลเริ่มขึ้น ตัวเลขที่ผู้ประมูลเอ่ยออกมาทำเอาหญิงสาวหูอื้ออึง ตาพร่า เพราะมันมีมูลค่าสูงเกินกว่าราคาเปิดประมูลไปมากโข

“สิบล้าน!”

สะ.. สิบล้านเลยเหรอ สร้อยเส้นนี้ไม่ได้เป็นไฮไลท์ของงานด้วยซ้ำ ราคาเริ่มต้นประมูลเพียงแค่หนึ่งล้านบาทถ้วนเท่านั้น

รู้อยู่หรอกว่างานนี้มีแต่คนรวย ๆ เข้ามาประมูลเอาหน้าและไว้ใช้ลดหย่อนภาษีกัน ทว่ามันจะขึ้นมาเป็นสิบล้านในการบิทครั้งแรกได้อย่างไร

“สิบเอ็ดล้าน!”

“สิบห้าล้าน!”

“เอาล่ะค่ะ สิบห้าล้านครั้งที่หนึ่ง สิบห้าล้านครั้งที่สอง”

“สิบหกล้าน”

“ยี่สิบล้าน! เส้นละยี่สิบล้าน!”

“ฮะ!” หญิงสาวเกือบจะเอามือทาบอก เธอร้องเสียงหลงที่มีคนบ้าประมูลสร้อยเพชรบนคอเธอและสาวน้อยข้างกายในราคาเส้นละยี่สิบล้าน

“บ้าไปแล้ว” เธอพึมพำ มือเรียวลูบหลังมือลูกสาวที่ยืนยิ้มอยู่ข้างกันอย่างเผลอไผล

“ยี่สิบล้านครั้งที่หนึ่ง... มีใครจะสู้ราคาอีกไหมคะ”

เกิดเสียงฮือฮาจนหญิงสาวชักอยากจะรู้เสียแล้วสิว่าบุคคลที่แสนใจบุญสุนทาน ประมูลสร้อยเพชรซึ่งไม่ใช่เกรดไฮไลท์ของงานไปในราคาเส้นละยี่สิบล้านคือใคร

“ยี่สิบล้านครั้งที่สอง...”

ดวงตาคู่สวยพยายามหรี่มองผ่านแสงสปอตไลต์ที่สาดส่องจนดวงตาพร่าเลือนบดบังวิสัยทัศน์การมองเห็นคนข้างล่างเวที

เธอมองแล้ว มองอีก พยายามมองอย่างเก็บอาการแม้ในใจจะสงสัย

เพราะน้ำเสียงที่แสนคุ้นหู หรือเพราะสัญชาตญาณบางอย่างทำเอาหญิงสาวแอบเสียวสันหลังวาบ จนนึกหวั่นใจ

“ยี่สิบล้านครั้งที่สาม”

และเมื่อสิ้นเสียงเคาะครั้งสุดท้ายจบลง สปอตไลต์ทั้งหมดในห้องประมูลก็เบนทิศทางไปสาดส่องผู้ที่ประมูลได้ไป

ฉับพลันนั้นหญิงสาวก็ได้เห็นชัดเจนเต็มสองตาและได้ยินเต็มสองหูแล้วว่าผู้ใจบุญสุนทานที่เธอเพิ่งชมไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้าคนนั้นเป็นใคร

“ขอแสดงความยินดีกับท่านที่ได้สร้อยเพชรสองเส้นนี้ไปครอบครองด้วยนะคะ...”

อยากจะถอนคำพูดนัก เพราะเขาคือผู้ชายที่แสนใจร้าย แต่ก็เป็นคนเดียวกันกับผู้ชายคนที่เธอเคยตกหลุมรัก สุดหัวใจ...

“...คุณปริญ โชติภิวรรธ”