คริสเตียนใหม่ควรอ่านพระคัมภีร์อย่างไรให้เข้าใจ?

สิ่งเล็ก ๆ ที่ช่วยให้ฉันเข้าใจ 'พระคัมภีร์' มากขึ้นคือการอ่านแบบมีจุดประสงค์และใช้เทคนิคเรียบง่าย เริ่มจากเลือกเป้าหมายสั้น ๆ สัปดาห์ละบทหรือย่อหน้าที่จะทำความเข้าใจจริง ๆ จากนั้นใช้วิธีสามขั้นตอน: อ่านช้า ๆ สังเกตคำซ้ำ ๆ และถามตัวเองว่าข้อความนี้ชวนให้ทำอะไร

ฉันมักจะใช้ 'สดุดี' เป็นที่ฝึกอินเนอร์ เพราะบทสวดสั้น ๆ ช่วยฝึกการสังเกตอารมณ์ของข้อความ ส่วน 'มัทธิว' ให้ภาพคำสอนชัดเจนสำหรับชีวิตประจำวัน อีกอย่างที่ไม่ควรมองข้ามคือการจดบันทึกสั้น ๆ ทุกครั้ง—แม้จะเป็นประโยคเดียวที่บอกว่า "วันนี้ได้รับอะไร" การจดแบบนี้สะสมเป็นภาพรวมได้ดีมาก และเมื่อต้องการมุมมองลึกขึ้นก็แลกเปลี่ยนกับเพื่อนที่เชื่อใจได้ การอ่านพระคัมภีร์จึงเป็นทั้งการศึกษา การสวด และการใช้ชีวิตร่วมกันในเวลาเดียวกัน

เริ่มต้นด้วยการทำความคุ้นเคยกับภาพรวมก่อนจะช่วยลดความงงได้มากกว่าที่คิด สิ่งที่ฉันชอบทำคือมองหาเรื่องราวหลักก่อน—พระกิตติคุณเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีเพราะเล่าเรื่องชีวิต คำสอน และความรักของพระเยซูชัดเจนกว่า เริ่มจากอ่าน 'ยอห์น' หรือ 'ลูกา' ทีละบทจะทำให้เห็นโทนและภาพรวม จากนั้นค่อยข้ามไปยังหนังสืออื่น ๆ เพื่อเติมมุมมอง เช่นงานเขียนจดหมายในพันธสัญญาใหม่ที่ช่วยอธิบายการปฏิบัติของคริสตจักร ยืนอยู่บนพื้นฐานของเรื่องเล่าแล้วจึงใส่รายละเอียดในภายหลัง

การอ่านอย่างมีคำถามในใจและจดบันทึกเป็นนิสัยที่เปลี่ยนเกมไปเลย ฉันมักจะเขียนคำถามสั้น ๆ ข้างบันทึก เช่น "ข้อความนี้หมายถึงอะไรต่อชีวิตประจำวันของฉัน?" หรือ "บริบททางประวัติศาสตร์ที่นี่เป็นอย่างไร?" การรู้จักประเภทวรรณกรรมก็สำคัญ—สดุดีเป็นบทสวด บางตอนเป็นกวี ขณะที่ปัญญาจารย์หรือปัญญาจารย์ต่างมีรูปแบบการสอนที่ไม่เหมือนกัน ทำให้การตีความต้องอ่อนโยนและไม่อ่านตามตัวอักษรเกินไป นอกจากนี้การใช้ฉบับแปลที่อ่านง่ายสองฉบับสลับกันช่วยให้เห็นคำที่ต่างกันและทำให้ความหมายชัดขึ้น

ร่วมเรียนรู้กับคนอื่นช่วยเติมพลังได้เสมอ ฉันเข้ากลุ่มศึกษาพระคัมภีร์เล็ก ๆ ที่มีคนตั้งคำถามและแบ่งประสบการณ์ การพูดคุยเปิดโอกาสให้เห็นมุมมองใหม่ ๆ และลดความกลัวที่จะถาม นอกจากนั้น การนำข้อที่อ่านไปทดลองปฏิบัติในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะเป็นการให้อภัย การรับใช้ หรือการตั้งใจฟังคนอื่น จะทำให้ตัวข้อความมีชีวิตมากขึ้น สุดท้ายขอเตือนตัวเองเสมอว่าไม่จำเป็นต้องรีบ; การเติบโตเชิงปัญญาและจิตวิญญาณมักเกิดขึ้นทีละน้อย ๆ เหมือนการเดินเล่นในสวนมากกว่าการจ๊อกกิ้งแข่งเวลา