ในบทสัมภาษณ์นักเขียนหลายคนมักพูดถึงประเด็นนี้ แฮร์uki มูราคามิเคยให้สัมภาษณ์ว่าเขาเขียน 'Kafka on the Shore' จากความรู้สึกว่าความทรงจำบางอย่างหายไปเหมือนทรายที่ไหลผ่านนิ้วมือ
วรรณกรรมที่พูดถึงประเด็นนี้มักให้ความสำคัญกับความรู้สึกมากกว่าข้อเท็จจริง อย่างใน 'The Sense of an Ending' ของจูเลียน บาร์นส์ ที่แสดงให้เห็นว่าแม้ความทรงจำจะจางหาย แต่ความรู้สึกผิดหรือความเสียใจอาจคงอยู่ตลอดไป
ในวงการอนิเมะก็มีตัวอย่างที่น่าสนใจอย่าง 'March Comes in Like a Lion' ที่แสดงให้เห็นว่าความทรงจำอันเจ็บปวดอาจจางลง แต่ความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ยังสามารถกำหนดพฤติกรรมของคนเราได้ นักจิตวิทยาวรรณกรรมมักวิเคราะห์ว่าการที่นักเขียนเลือกจะพูดถึงความทรงจำที่เลือนราง เป็นวิธีสะท้อนความเปราะบางของมนุษย์ในรูปแบบที่งดงาม