บางเทคนิคที่ทำให้บทสนทนาดูแท้จริงมาจากการฟังน้ำเสียงมากกว่าตั้งค่าโทนคำพูดตรง ๆ ในงานที่ชอบ ฉันชอบสังเกตรอยหยักของสำเนียง การเว้นจังหวะ และสิ่งที่ตัวละครเลือกจะไม่พูด ฉากเงียบ ๆ ใน 'The Last of Us' สอนว่าช่วงหยุดคำพูดสามารถบอกอะไรได้มากกว่าประโยคยาว ๆ
อ่านงานของจอนนี เอฟวันส์ครั้งแรกทำให้ผมติดใจในความเรียบง่ายที่ซ่อนความลึกไม่ต่างจากนักเขียนรุ่นเก๋าอย่าง 'The Old Man and the Sea' ซึ่งผมเห็นเงาของเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ในสไตล์การตัดคำและบรรยากาศที่ไม่บอกทุกอย่างออกมาทีเดียว
ผมเชื่อว่าเขาได้รับแรงบันดาลใจจากการเขียนที่เน้นความกระชับแต่หนักแน่น — แบบที่ทำให้ผู้อ่านต้องเติมช่องว่างเอง กลิ่นอายของบทสนทนาแบบฮาร์ดโบลด์ที่ชวนให้นึกถึงงานของเรย์มอนด์ แชนด์เลอร์ก็โผล่มาเป็นช่วงๆ ในมุมมองตัวละครที่ไม่ไว้หน้าใคร ทั้งสองแบบนี้ผสมกันกลายเป็นโทนที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา: พูดน้อย แต่ทุกคำมีค่าน้ำหนัก ไม่เพียงแค่ทิ้งฉากหรือไคลแม็กซ์ แต่ยังทิ้งความเงียบที่พูดแทนหลายสิ่งได้ด้วย ผมชอบความสามารถนั้นของเขา มันทำให้เรื่องราวยังคงตกค้างในหัวหลังจากปิดหน้าเล่มไปแล้ว