ดิฉันมองว่าคำว่า 'จอมบงการ' ในนิยายแฟนตาซีมักจะหมายถึงคนที่ควบคุมเบื้องหลังด้วยการชักใบสั่งมือไม่ให้ใครเห็นแค่กลอุบาย แต่เป็นการออกแบบเหตุการณ์ให้ผู้คนเดินตามทางที่เขาต้องการ โดยไม่จำเป็นต้องออกมาเผชิญหน้าเสมอไป ในมุมของดิฉัน บุคลิกแบบนี้โดดเด่นใน 'A Song of Ice and Fire' กับตัวละครที่ใช้ข่าวลือ ความลับ และความโลภของคนอื่นเป็นเครื่องมือ เขามองเห็นช่องว่างของอำนาจแล้วค่อยๆ ผลักดันให้คนตกลงไป
ข้าพเจ้ามองจอมบงการเป็นเงาที่ทำงานจากนอกจอ บางครั้งเขาไม่ต้องพูดอะไร ก็สามารถเปลี่ยนชะตาได้ด้วยของชิ้นเดียวหรือสัญลักษณ์ ใน 'The Lord of the Rings' รูปแบบการบงการที่สะเทือนใจคือการใช้อำนาจที่มองไม่เห็น เช่นแหวน มันไม่ใช่แค่สิ่งของแต่เป็นการยึดเหนี่ยวจิตใจคน แรงดึงดูดของแหวนทำให้คนธรรมดากลายเป็นเครื่องมือได้อย่างน่ากลัว การทำงานของจอมบงการในกรณีนี้เป็นการใช้ความใกล้ชิดและความโลภมากกว่าการบีบบังคับตรงๆ นกแต่ละคนที่ลุ่มหลงจะถอยห่างจากเส้นทางเดิมและกลายเป็นคนละคน นี่คือเหตุผลที่การต่อสู้กับผู้บงการประเภทนี้ต้องเริ่มจากภายในตัวบุคคล ไม่ใช่แค่การสั่งให้หยุด คนที่ชนะในเรื่องแบบนี้จึงมักเป็นคนที่ยืนหยัดในคุณค่าของตนเองได้มากที่สุด ข้าพเจ้าคิดว่ามุมมองแบบนี้ทำให้นิยายมีความลึกและชวนให้กลับมาคิดตามซ้ำแล้วซ้ำเล่า