ฉันควรใช้โนติส ตัวอย่างแบบไหนเมื่อจะลาออกจากงาน

สามีของฉันซึ่งเป็นผู้บังคับกองพันในที่สุดก็ตกลงให้ฉันตามไปกับกองทัพ ในเงื่อนไขว่าลูกชายของเราเรียกเขาว่า "พ่อ" ไม่ได้ ฉันแต่งงานกับสามีอย่างลับๆ มาแปดปี คอยดูแลพ่อแม่ของเขาในชนบทตลอดมา หลังจากพ่อแม่ของเขาเสียชีวิต ฉันกับลูกชายอ้อนวอนให้เขาอนุญาตให้เราติดตามกองทัพ เขาตกลงแล้ว แต่เงื่อนไขคือ: "เมื่อไปถึงกองทัพแล้ว พวกเธอเป็นแค่ญาติจากชนบทของผมครับ" ตอนนั้นฉันจึงรู้ว่าเขามีครอบครัวอีกครอบครัวหนึ่งในกองทัพแล้ว ต่อมา ฉันพาลูกชายจากไปโดยไม่หันกลับไปมองอีก ชายผู้เย็นชามาตลอด จู่ๆ ก็เริ่มลนลาน

โรซาลินด์ ธอร์น น้องสาวแท้ๆ ของฉัน แย่งแฟนของฉันไปถึงเก้าคนติดต่อกัน ฉันกลัวการมีความรักจนไม่กล้ารักใครอีกเลย จนกระทั่ง นิโคไล โวลคอฟ มาขอฉันแต่งงาน เขาทะนุถนอมฉันราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ฉันเชื่อหมดใจว่าในที่สุดฉันก็เจอ 'คนที่ใช่' เสียที ฉันคิดว่าตัวเองถูกกำหนดมาให้เป็น 'ดอนน่า' ของเขา ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและปลอดภัยเคียงข้างเขา ในคืนก่อนวันแต่งงานของเรา นิโคไลส่งโรซาลินด์ไปต่างประเทศ หลังจากแต่งงานกันได้สี่ปี ฉันได้พบกับโรซาลินด์อีกครั้งในงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง แขกคนหนึ่งแสยะยิ้มพลางถามเธอว่า “นิโคไลส่งเธอไปเน่าตายที่ต่างประเทศตั้งสี่ปี เธอไม่เกลียดเขาเหรอ?” โรซาลินด์ยิ้มอย่างยั่วยวนแล้วตอบว่า “เขาเป็นพ่อของลูกทั้งสองคนของฉัน ฉันจะเกลียดเขาลงได้ยังไงล่ะ?” ห้องทั้งห้องพลันเงียบกริบราวกับป่าช้า “พี่สาวของฉันเนี่ยโง่เง่าไร้เดียงสาชะมัด ที่เชื่อว่านิโคไลเกลียดฉันจริงๆ!” เธอแค่นยิ้มด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม “ความจริงก็คือ ฉันให้กำเนิดทายาทของเขา อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของเขา ขับซูเปอร์คาร์ของเขา และใช้เงินของเขาต่างหาก” พอเธอพูดจบ สายตาทุกคู่ในห้องก็หันมาจับจ้องที่ฉันทันที ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของนิโคไล โวลคอฟ ฉันไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวายอาละวาด ฉันเพียงแค่กด 'ส่ง' อีเมลที่ร่างทิ้งไว้นานแล้ว และคำตอบรับก็ส่งกลับมาอย่างรวดเร็ว [ยินดีต้อนรับคุณเข้าสู่ทีมแพทย์ของฉันอย่างยิ่ง ฉันรอคุณอยู่เสมอ] เมื่อจ้องมองข้อความตอบกลับนั้น รอยยิ้มที่แท้จริงก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉันอีกครั้ง นิโคไล โวลคอฟ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นรักฉันอีกต่อไปแล้ว

ผู้หญิงในความลับหรือนางบำเรอที่เขาฉีกสัญญาและเสือกไสให้เธอไปจากชีวิต ซึ่งเธอกไม่ปฏิเสธซ้ำยังบอกว่า เบื่อที่อยู่กับเขา และยังจะมีผู้ชายเข้ามาวอแวกับเจ้าหล่อนเสียด้วย เขาจะไม่สนใจเลยหากว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่น้องชายของเขา และตอนนี้เองที่เขาไม่อาจจะทนโกหกหัวใจตัวเองได้อีกต่อไปว่า รักอดีตนางบำเรอคนนี้มากแค่ไหน แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อเขาเป็นคนเขี่ยเธอทิ้ง ครั้นจะให้กลับไปขอคืนดี ศักดิ์ศรีของท่านประธานใหญ่ผู้หล่อเหลามาดเข้ม เคร่งขรึมจริงจังมันคำคอ แต่ถ้าไม่รีบคว้าเธอคืนมา เธอก็จะหนีจากเขาไปไกล จากท่านประธานมาดเข้มจำต้องพลิกบทบาทมาเป็นท่านประธานหน้าด้านหน้าทน แถมยังหน้ามึน แสนเจ้าเล่ห์ วางแผนต่างๆ นานา เพื่อให้เธอกลับเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง แต่มันไม่ง่ายเลย...

วันก่อนวันวาเลนไทน์ ฉันยื่นใบลาพักร้อนให้คู่หมั้นและเจ้านายของฉัน แดเนียล แฮร์ริสัน เรามีกำหนดจะไปจดทะเบียนสมรสกันที่สำนักงานเขตในวันวาเลนไทน์ เขากวาดตามองมัน วางมันลงบนโต๊ะทำงาน และไม่เซ็นชื่อ "เมแกนจองตั๋วเครื่องบินไปไมอามีแล้ว และโรงแรมก็ไม่สามารถคืนเงินได้ ผมต้องการให้คุณทำงานแทนเธอสักสองสามวัน ผมเองก็ต้องไปไมอามีเพื่อพบลูกค้าอยู่แล้ว เดี๋ยวผมจะคอยดูเธอให้ระหว่างอยู่ที่นั่นเอง" เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันและปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามปลอบประโลมฉัน "การแต่งงานรอกลับมาก่อนก็ได้ อีกไม่กี่วันไม่ได้ทำให้ต่างกันหรอก" น้ำเสียงของเขาดูสบายๆ ราวกับกำลังจัดการเรื่องที่เขารู้ดีอยู่แล้วว่าฉันจะยอมรับ เมแกนยืนอยู่ข้างเขาแล้วก้มหน้าลง "ฉันขอโทษจริงๆ นะอเลสซานดรา ฉันไม่รู้ว่าแผนของคุณมันสำคัญขนาดนั้น" จากนั้นเธอก็พูดเสริมว่า "แดเนียลบอกว่าคุณจะเข้าใจ คุณเห็นแก่บริษัทเป็นอันดับแรกเสมอ" เธอโน้มตัวเข้าหาแดเนียลเล็กน้อย เพื่อนร่วมงานที่โต๊ะทำงานต่างก้มหน้ามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ ฉันมองแดเนียล เขากำลังเลื่อนดูโทรศัพท์มือถือเพื่อเช็กรายละเอียดเที่ยวบิน เขาไม่ได้มองหน้าฉันอีกเลย เขาไม่รู้เลยว่าวันวาเลนไทน์ที่เราตกลงกันไว้ คือเส้นตายที่ตระกูลเดอ ลูกา กำหนดเอาไว้ หากฉันไม่ได้แต่งงานภายในสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ ฉันจะต้องกลับไปและยอมรับการคลุมถุงชนที่พวกเขาจัดเตรียมไว้ให้ ฉันไม่ได้โต้เถียง ฉันถอดบัตรพนักงานออกแล้วเซ็นจดหมายลาออก จากนั้นฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาคุณปู่ของฉัน เอ็นโซ เดอ ลูกา "คุณปู่คะ หนูยอมแพ้แล้ว หนูจะยอมรับการแต่งงานนั้นค่ะ"

ลลินเลขามืออาชีพทำงานเก่งกาจ ละเอียดรอบคอบดูแลเจ้านายไบโพลาร์ของนางมาอย่างยาวนานถึง 5ปี เป็นเลขาคนเดียวที่อยู่รอดเพราะเจ้านายเช่นเขมราชนั้นเข้มงวด ดุ เจ้าระเบียบและไบโพลาร์อย่างที่สุด ลลินจัดการให้เจ้านายทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวแทบจะทุกอย่าง เพราะเขานั้นเป็นหนุ่มโสดพักที่คอนโดหรูราคาแพงลิบอยู่คนเดียว นางจัดการไปทุกเรื่องราวทั้งผู้หญิงที่มาช่วยคลายเครียดในวันหยุดสุดสัปดาห์ของเขา วันหนึ่งนางนัดนางแบบสาวลูกครึ่งให้เขาแต่มีการผิดพลาดนางแบบสาวไม่ได้มาตามนัด ลลินจึงต้องไปแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้เจ้านายด้วยตนเอง หลังจากนั้นทุกอย่างระหว่างเขากับนางก็เปลี่ยนไป……ลลินจะทำเช่นไรต่อไป

ทันทีที่เข้าสวมกอดแนบอกแกร่งของผู้เป็นสามี นางรู้ได้ทันทีว่าอ้อมกอดนี้ไม่ใช่ของนางอีกต่อไปแล้ว อ้อมกอดแสนอบอุ่นที่คะนึงหามาเนิ่นนาน ทว่าตอนนี้กลับเย็นเฉียบประหนึ่งแผ่นน้ำแข็งก็มิปาน อีกทั้งสายตาของเขาที่มองมายังเรียบเฉยเสียจนหัวใจของนางเริ่มสั่นคลอน ครั้นมองเห็นสตรีอีกผู้ถึงได้เข้าใจว่าคนที่เขารักไม่ใช่นางเหมือนดั่งเคย นี่น่ะหรือคือผลตอบแทนของนางที่รักมั่นต่อเขาผู้เดียว สุดท้ายถึงได้เข้าใจว่าความรักระหว่างชายหญิงหาได้ยั่งยืนเหมือนดั่งคำพูดแสนหวานที่เขาเคยพร่ำบอก เมื่อเขาไร้ใจมิได้รักใคร่นางเหมือนวันวานคงไม่มีเหตุผลใดที่ต้องฉุดรั้งเขาไว้อีก ไม่มีอีกแล้วหยดน้ำตาและความเสียใจ ต่อแต่นี้นางขอหย่าขาดจากเขา