ฉากไคลแม็กซ์ในเหวคือฉากไหนและมีความหมายอย่างไร

คนในหนานเฉิงต่างรู้กันดีว่า เวินซูเยว่กับฉีเหย่เป็นคู่ที่ขึ้นชื่อว่าเข้ากันไม่ได้ราวน้ำกับไฟ ในฐานะว่าที่คู่หมั้นของฉีเหย่ที่เป็นเพียงในนาม เวินซูเยว่ตั้งกฎ “ข้อห้ามสามข้อ” ให้เขาไว้ : ห้ามเขาแข่งรถ ห้ามกลับบ้านดึกและยิ่งห้ามไปหาเซี่ยอวิ๋นซู ผู้เป็นรักแรกในใจของเขา แต่เขากลับทำตรงข้ามกับเธอทุกอย่าง ไม่ไปแข่งรถจนขับวนถนนภูเขารอบหนานเฉิงก็ออกไปดื่มในคลับทั้งคืนจนเมาไม่รู้เรื่อง ซ้ำยังในวันเกิดของเธอ ตั้งใจพาเซี่ยอวิ๋นซูไปจูบกันใต้พลุไฟที่สว่างเต็มท้องฟ้า เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนแหลกละเอียด ทุกคนต่างรอดูละครฉากใหญ่ เพราะพวกเขาเดาว่าด้วยนิสัยของเวินซูเยว่ ผู้เป็นคุณหนูอันดับหนึ่งแห่งหนานเฉิง เมื่อเห็นภาพจูบที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วนั้น เธอต้องบุกไปอย่างเอาเรื่อง แล้วลากตัวผู้ชายเจ้าสำราญคนนั้นกลับบ้านแน่ หลังภาพนั้นถูกแชร์ว่อนบนโลกออนไลน์เพียงหนึ่งชั่วโมง เวินซูเยว่ก็ปรากฏตัวขึ้นจริง แต่เธอไม่ได้โกรธเกรี้ยว หรือบังคับพาเขากลับบ้าน เพียงเดินเข้าไปยืนต่อหน้าฉีเหย่อย่างสงบ แล้วเอื้อมมือออกไป เสียงเบาจนเหมือนจะสลายไปในอากาศ “ฉีเหย่ เมื่อเจ็ดปีก่อน ฉันเคยให้ผ้าคุ้มครองกับนาย ตอนนี้…คืนให้ฉันได้ไหม” ในห้องส่วนตัว เงียบกริบจนได้ยินแม้เข็มตกกระทบพื้น ฉีเหย่ถึงกับชะงักไป เผลอยกมือขึ้นแตะสร้อยคอที่ห้อยเครื่องรางสีแดงนั้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเจ็ดปีก่อน เขาเกิดอุบัติเหตุจากการแข่งรถ ต้องเข้าห้องไอซียูและกู้ชีพอยู่ทั้งวันทั้งคืน และตอนที่ฟื้นขึ้นมา คนแรกที่เขาเห็นก็คือเวินซูเยว่

พี่ชายของเซี่ยหลิงตายไปแล้ว แม่ของเขาจึงเสนอให้เขารับผิดชอบทั้งสองครอบครัว โดยการแต่งงานกับเจียงหว่านซิงภรรยาของพี่ชายที่กำลังตั้งครรภ์ ทว่าเซี่ยหลิงกลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "เฉียวเล่อคือชีวิตของผม ผมยอมไม่สืบทอดตำแหน่งบอสมาเฟียของพี่ชาย แต่จะไม่มีวันหักหลังภรรยาของตัวเองเด็ดขาด!" ฉันซาบซึ้งใจอย่างมากกับความรักเดียวใจเดียวของเซี่ยหลิง ทว่ากลับบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับแม่เข้า "เด็กในท้องของเจียงหว่านซิงเป็นลูกของแกชัดๆ ทำไมแกถึงไม่ยอมแต่งงานกับเธอ?" เซี่ยหลิงพ่นควันบุหรี่ สายตาทอดมองไปไกล "ผมเคยรับปากเจียงหว่านซิงว่าจะทิ้งทายาทไว้ให้พี่ชาย แต่เรื่องนี้รู้กันแค่พวกเรา ถ้าเฉียวเล่อรู้เข้า ผมตายแน่!" แม่ของเซี่ยหลิงพูดอย่างไม่พอใจ "เธอรู้แล้วจะทำไม? ตัวเธอเองท้องไม่ได้ หรือจะยอมให้ตระกูลเซี่ยของเราต้องไร้ทายาทสืบสกุล? เซี่ยหลิงพูดแทรกเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ถ้าเธอรู้ เธอจะต้องทิ้งผมไปแน่ ผมรับผลของการสูญเสียเธอไปไม่ไหวหรอก! ถ้าแม่ยังอยากอุ้มหลาน ก็หุบปากไปซะ!" ฉันเดินจากมาด้วยตัวที่สั่นเทา เลือดในกายค่อยๆ เย็นเฉียบลงทีละน้อย เซี่ยหลิงรู้จักฉันดี ในความรักของฉันไม่ยอมให้มีเม็ดทรายเจือปนแม้แต่เม็ดเดียว ดังนั้นหลังจากที่เขาหักหลังฉัน ฉันก็ตัดสินใจที่จะจากไปแล้ว

ในค่ำคืนที่ซือชิงเจ๋อออกไปพลอดรักกับชู้รัก ซางชิวกลับต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถ พญายมให้โอกาสเธอได้กลับมามีชีวิตเป็นเวลาเจ็ดวันเพื่อสะสางความปรารถนาที่ยังค้างคาใจ เธอมีความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือการหย่ากับซือชิงเจ๋อ ให้ทุกอย่างที่ผ่านมาจบสิ้นลง ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นหรือตายก็อย่าได้กลับมาพบเจอกันอีก

โรงเรียนอนุบาลเกิดไฟไหม้ ลูกสาววัยสี่ขวบของฉันก็อยู่ในนั้น ฉันกำชับสามีที่เป็นนักดับเพลิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า: "เหนียนเหนียนอยู่ชั้นสองในห้องสอง!" แต่เขากลับพูดอย่างรำคาญ: "คุณแค่อยากจะขัดขวางไม่ให้ฉันช่วยลูกสาวของซวี่ซวี่ใช่ไหม คุณจะใจร้ายขนาดนั้นไม่ได้นะ" "ซวี่ซวี่เธออ่อนแอมาก ฉันทนดูเธอสูญเสียลูกสาวไม่ได้" "ถ้าเธอเสียลูกสาว เธอจะต้องตายแน่ๆ!" คืนนั้น เขาอุ้มลูกสาวของต้วนซวี่ซวี่ซึ่งเป็นรักแรกของเขาออกมาจากกองเพลิง และกลายเป็นวีรบุรุษ จนถึงดึกดื่น ฉันกอดเถ้ากระดูกของลูกสาวเราร้องไห้จนหมดสติ เขายังคงอยู่เคียงข้างต้วนซวี่ซวี่ "เย่ซ่านเหวิน ฉันจะทำให้คุณต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!"

"ฤดูใบไม้ร่วงที่เกิดขึ้น แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาปแต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา แม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญ แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราสองไว้จะเป็นปัจจุบันขณะเสมอดั่งสัจจะนิจนิรันดร์"

ถูกคนรักหักหลัง ครอบครัวถูกสังหารทั้งตระกูล ในมือนางจึงเหลือเพียงความแค้นจะให้นางปล่อยวางได้อย่างไร นางมิอาจปล่อยวางความแค้นลงได้ ส่วนเขาก็มิอาจปล่อยนางให้จากไปได้เช่นกัน คนหนึ่งคิดว่าอีกฝ่ายลุ่มหลงสตรีตามประสาบุรุษทั่วไปอีกไม่ช้าคงแปรเปลี่ยน แม้ลึก ๆในใจก็หวังให้เขาดีกับนางเช่นนี้ หลงใหลนางเช่นนี้ตลอดไป ทุกครั้งที่รู้สึกว่าเขามั่นคงและจริงใจต่อนาง ความหวาดระแวงที่จะถูกหักหลังก็ฉุดรั้งกลับมาอยู่ที่เดิม คิดว่าเขาเหมือนบุรุษทั่วไป นางมิเพียงแต่หลอกหลวงความรู้สึกหยางซวี่เหวิน ในขณะเดียวกันหลอกความรู้สึกตนเองไปด้วย ส่วนอีกคนคิดว่าอีกฝ่ายยืมมือตนเองเพื่อความแค้น แต่ก็เต็มใจที่จะช่วย แม้สักวันเมื่อความแค้นหมดลงนางอาจจะทิ้งเขาไป ปกครองเมือง ยืนเหนือบุรุษมากมายจะฉุดรั้งสตรีนางหนึ่งเอามิได้เชียวหรือ