ฉากไคลแม็กซ์ในอิเหนาคือฉากไหนและมีความสำคัญอย่างไร

เคยสงสัยไหมว่าใครเป็นผู้แต่ง 'อิเหนา' — คำตอบสั้น ๆ ก็คือไม่มีชื่อผู้แต่งปรากฏชัดเจนในบันทึกประวัติศาสตร์แบบที่เราคุ้นกับงานสมัยใหม่ ฉันมองว่า 'อิเหนา' เป็นงานรวบรวมที่เกิดจากการแปล แปลง และปรับแต่งเรื่องราวจากตำนาน Panji ของชวาและมาเลย์เข้ามาอยู่ในบริบทสยามอย่างเป็นธรรมชาติ ข้อมูลเชิงเอกสารชี้ว่าแบบข้อความของ 'อิเหนา' ที่เราอ่านกันมีร่องรอยการเขียนขึ้นครั้งแรกราวปลายอยุธยาไปจนถึงต้นรัตนโกสินทร์ แต่ละฉบับมีความแตกต่างกันทั้งคำเล่าและฉันทลักษณ์ จึงทำให้ผมเชื่อว่างานนี้ถูกร้อยเรียงโดยกวีในสำนักหรือวงละครหลายคน มากกว่าจะเป็นผลงานของกวีคนเดียว งานมีคำยืม ชื่อเมืองและบุคคลที่มีกลิ่นมาเลย์-ชวา ผสมกับรูปแบบฉันทลักษณ์ไทย ทำให้เห็นภาพของการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมข้ามภูมิภาคมาอย่างต่อเนื่อง การไม่รู้ชื่อผู้แต่งสำหรับฉันกลับเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่ง เพราะมันเปิดช่องให้เรื่องถูกเล่า-ปรับ-เพิ่ม จากปากสู่ปากและจากสำนักสู่สำนัก ทำให้ 'อิเหนา' กลายเป็นงานรวมเสียงของคนหลายยุคหลายชั้น แม้จะอยากรู้ว่าใครเขียนขึ้นจริง แต่ความไม่แน่นอนนั้นเองทำให้ผมรู้สึกว่าผลงานยังมีชีวิตและยังคงพูดกับคนไทยได้จนถึงทุกวันนี้

เราเคยหลงใหลในเครือญาติของนิทานข้ามทะเลที่ทำให้ใจพองโตมาก—'อิเหนา' จริงๆ แล้วมีเค้าโครงมาจากตำนานกลุ่มที่เรียกว่า 'Panji' ซึ่งเกิดขึ้นในวัฒนธรรมชวาและแพร่ไปยังคาบสมุทรมลายูและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายแห่ง โดยสรุปแกนหลักคือเรื่องของเจ้าชายเจ้าหญิงที่พลัดพราก ปลอมตัว ทดสอบความรัก และสุดท้ายคืนสมบัติหรือคืนตำแหน่งให้กัน เรื่องราวดั้งเดิมของ 'Panji' มักจะเป็นแบบตอนต่อเนื่อง มีฉากการเดินทางและบททดสอบมากมาย ในทางกลับกันฉบับไทยของ 'อิเหนา' ถูกดัดแปลงให้เข้ากับรูปแบบวรรณกรรมและรสนิยมของราชสำนักไทย: ภาษาเป็นโคลงฉันท์ที่ใส่อารมณ์ละเอียดอ่อน ความประพฤติแบบบุคคลสำคัญถูกขยาย และฉากความรักได้รับการแต่งแต้มให้โรแมนติกในแบบฉากละครสมัยก่อน ขณะที่ฉบับอินโดนีเซียที่สืบทอดจากต้นกำเนิดชวามีความหลากหลายทางท้องถิ่นสูง หนักไปที่การเล่าเป็นตอนๆ การแทรกโลกเหนือธรรมชาติ และมักเชื่อมโยงกับการแสดงพื้นบ้านเช่น 'wayang' หรือการขับร้องแบบกวีท้องถิ่น ซึ่งทำให้เนื้อหาเดิมเปลี่ยนรูปลักษณ์ไปตามบริบทของสังคมแต่ละพื้นที่

เคยสงสัยไหมว่าต้นฉบับของ 'อิเหนา' มาจากภาษาอะไร ความจริงที่ผมมักเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังบ่อย ๆ คือเรื่องนี้มีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับวรรณกรรมมลายูโบราณ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องโครงเรื่อง ตัวละคร หรือโทนของนิทาน วัสดุพื้นฐานของตำนานนี้ถูกบันทึกและเล่าผ่านภาษามลายูในรูปแบบหนังสือฉบับโบราณที่ใช้อักษรจาวี (Jawi) ซึ่งเป็นการเขียนภาษามลายูด้วยตัวอักษรอาหรับที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมมุสลิมในภูมิภาค การที่รูปแบบเล่าเรื่องมีลักษณะคล้ายตำนานหรือนิทานฮิกายะห์ (hikayat) บ่งชี้ได้ค่อนข้างชัดว่ารากเหง้าของเรื่องนี้ไม่ได้เริ่มจากภาษาไทยเดิมแต่ย้ายมาปรับตัวเมื่อเข้าสู่สนามภาษาไทยและวรรณกรรมของสยาม การแปลและดัดแปลงเป็นภาษาไทยทำให้ 'อิเหนา' ที่คนไทยคุ้นเคยมีรสชาติและโครงสร้างวรรณกรรมแบบไทยมากขึ้น แต่แก่นดั้งเดิมยังคงสะท้อนรอยของภาษามลายู เช่น คำยืมและแนวคิดเรื่องราชตระกูล การเดินทาง การทดสอบความซื่อสัตย์ และความสัมพันธ์เชิงสัญลักษณ์ระหว่างตัวละครสำคัญ ๆ ซึ่งพบได้ในเรื่องเล่าของชวาและมลายูด้วย ฉะนั้นถาถามถึง “ต้นฉบับ” ในความหมายของต้นเรื่องหรือต้นแบบที่แพร่หลายก่อนจะมาเป็นฉบับไทย ส่วนใหญ่จะตอบว่าเขียนด้วยภาษามลายูในรูปแบบโบราณ (มลายู-จาวี) มากกว่าเป็นภาษาไทยดั้งเดิม มุมมองแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่อ่านฉบับภาษาไทยแล้วลองมองย้อนกลับไปยังรากของมัน เหมือนตามหาลายเส้นเดิมของภาพวาดที่ถูกระบายสีเพิ่มเรื่อย ๆ เวลาที่อ่านจะได้ความหวานขมของวรรณกรรมข้ามวัฒนธรรม ที่สำคัญคือมันสอนให้รู้ว่าตำนานหนึ่งเรื่องสามารถเดินทาง เปลี่ยนภาษา และยังคงความงามได้ แม้จะถูกแปลงเป็นรูปแบบใหม่ ๆ ก็ตาม

ย้อนกลับไปในช่วงที่ชอบดูการแสดงพื้นบ้านมากขึ้น ผมรู้สึกว่ามีหลายครั้งที่เรื่องราวจาก 'อิเหนา' ถูกนำมาปรับเป็นบทละครเวทีหรือการแสดงพื้นบ้านในรูปแบบต่าง ๆ และมันมักจะถูกตีความใหม่ตามยุคสมัย บทบาทของ 'อิเหนา' ในเวทีไทยมักเห็นได้จากการแสดงละครเวทีพื้นบ้าน ละครฉากใหญ่ และการเต้นรำแบบนาฏศิลป์ที่หยิบเอาช่วงสำคัญของเรื่องมาเล่าใหม่ ทั้งฉากความรัก ระหว่างอิเหนาและนางเหยา หรือการต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรี มันทำให้ผู้ชมที่ไม่คุ้นเคยกับบทกวีเดิมเข้าถึงได้ง่ายขึ้น ฉันชอบการที่นักแสดงหยิบเฉพาะอารมณ์หลักมาเน้นและผสมกับท่วงทำนองดนตรีพื้นเมือง ทำให้ภาพรวมดูสดและจับใจ มุมมองส่วนตัวคือการดูงานดัดแปลงเหล่านี้เหมือนการได้เห็นเรื่องเก่าที่ยังมีชีวิต บางเวอร์ชันใส่เทคนิคสมัยใหม่ บางเวอร์ชันยืนพื้นแบบดั้งเดิม แต่ทุกเวอร์ชันล้วนแสดงให้เห็นว่าท่วงทำนองและธีมของ 'อิเหนา' ยังคงมีพลังพอจะสร้างบทใหม่ ๆ ให้คนรุ่นต่อไปได้อินกับมัน แม้จะไม่ได้เป็นแฟนตัวยงของละครเวทีทุกรูปแบบ แต่การเห็นมุมมองใหม่ ๆ จากบทเก่า ๆ ก็มักทำให้ฉันทึ่งอยู่เสมอ

ประวัติศาสตร์การอ้างอิง 'อิเหนา' ในวงวิชาการมีลักษณะเหมือนสนามประลองระหว่างเอกสารกับการตีความ โดยมากนักวิชาการจะไม่ยึดติดกับชื่อผู้แต่งคนเดียว แต่จะอาศัยชื่อต้นฉบับ ฉบับพิมพ์ หรือชื่อบรรณาธิการเป็นหัวใจในการอ้างอิง ฉันมักเห็นการอ้างที่เขียนว่า 'อิเหนา' ตามด้วยคำอธิบายสั้น ๆ เช่น (ฉบับแก้ไข/ฉบับบรรณาธิการ) หรือระบุตำแหน่งต้นฉบับที่เก็บในหอจดหมายเหตุ เพื่อให้ผู้อ่านตามกลับไปยังแหล่งข้อมูลจริงได้ อีกด้านหนึ่ง งานวิชาการบางชิ้นจะนำเอาการเปรียบเทียบข้ามวรรณกรรมมาใช้ อย่างเช่นการเอา 'อิเหนา' มาเปรียบกับ 'รามเกียรติ์' เพื่อชี้ว่าวิธีอ้างชื่อผู้แต่งและการตีความต่างกันอย่างไรในบทกวีมหากาพย์ สุดท้ายฉันคิดว่าการอ้างถึง 'อิเหนา' จึงเป็นทั้งเรื่องเทคนิคบรรณานุกรมและเรื่องนิยามความเป็นผู้แต่งในวรรณคดีปากเปล่า แบบที่ทำให้การศึกษาเชิงประวัติศาสตร์วรรณกรรมมีมิติทั้งเอกสารและสังคมวัฒนธรรม

พูดถึง 'อิเหนา' แล้วฉันมักจะนึกถึงความวิจิตรทางภาษาที่ทำให้วรรณคดีชิ้นนี้โดดเด่นกว่าเรื่องอื่น ๆ ในสายตาของวรรณคดีสโมสร สไตล์การแต่งที่ใช้ฉันทลักษณ์และการเล่นเสียงคำทำให้องค์ประกอบทางกวีของ 'อิเหนา' กลมกล่อมและไหลลื่นกว่าบางงานที่เน้นเล่าเรื่องตรงไปตรงมา ความสามารถในการสลับจังหวะระหว่างบทบรรยายเชิงเล่าและบทคุยเชิงละครช่วยให้ผู้อ่านรู้สึกว่ากำลังฟังการแสดงสด ไม่ใช่แค่อ่านตัวอักษรบนหน้ากระดาษ นั่นเป็นเหตุผลที่วรรณคดีสโมสรมักยกย่องถึงความสมบูรณ์ทั้งด้านภาษาและโครงสร้าง เมื่อเปรียบเทียบกับ 'รามเกียรติ์' ซึ่งหนักไปทางมหากาพย์และอุดมด้วยคติความเชื่อระดับชาตินั้น 'อิเหนา' มีความละเมียดและละเอียดอ่อนในด้านความรักและความขัดแย้งของตัวละครมากกว่า ฉันคิดว่าความสามารถในการเขียนภาพอารมณ์แบบเป็นฉาก ๆ และการนำภาษาเชิงสุนทรียะมาปรับใช้ในบทสนทนาทำให้ผลงานชิ้นนี้ได้รับการยกย่องในหมู่นักวิจารณ์คล้ายกับวรรณคดีสโมสร นี่คือความรู้สึกส่วนตัวเมื่ออ่านและฟังบทประพันธ์ที่ยังคงมีพลังจนถึงทุกวันนี้

เราอยากเล่าแบบตรงไปตรงมาว่าเมื่อมองหาฉบับย่อที่เชื่อถือได้ของ 'อิเหนา' สิ่งแรกที่ทำให้สบายใจคือการเลือกแหล่งที่มาที่มีการอธิบายเชิงวิชาการหรือมีบรรณานุกรมชัดเจน การหาเวอร์ชันย่อจากแหล่งตีพิมพ์ของมหาวิทยาลัยหรือสำนักพิมพ์วิชาการมักให้ความน่าเชื่อถือสูง เพราะมักมีบทนำ คำอธิบายเชิงบริบท และบรรณานุกรมประกอบ อ่านหน้าบทนำกับบรรณานุกรมเพื่อดูว่าผู้เรียบเรียงอ้างอิงต้นฉบับหรือบทความงานวิจัยใดบ้าง ซึ่งช่วยให้มั่นใจว่าฉบับย่อไม่เพียงแต่นำเสนอเนื้อหาแต่ยังยึดโยงกับงานต้นฉบับ ถ้าต้องการสั้นจริงๆ ให้มองหาสรุปในคลังดิจิทัลของหอสมุดแห่งชาติหรือสำเนาดิจิทัลของหนังสือเก่าที่มีการอธิบายเชิงบรรณานุกรม ร่วมกับการอ่านสรุปจากบทความวิชาการสั้น ๆ ที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์ ทั้งสองอย่างเมื่อนำมาประกอบกันจะช่วยตรวจสอบความถูกต้องของรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เก็บไว้เป็นนิสัยว่าถ้ามีข้อมูลขัดแย้ง ให้ดูแหล่งที่อ้างอิงต้นฉบับเป็นหลัก — นี่แหละวิธีที่ฉันใช้คัดกรองฉบับย่อที่เชื่อถือได้และอ่านสนุกโดยไม่หลงประเด็น

ตั้งแต่ได้สัมผัสร้อยกรองโบราณของ 'อิเหนา' ฉบับแปลไทยที่เรียบเรียงแบบคลาสสิก ผมมักนึกภาพจินตะหราวาตีเป็นหญิงผู้มีความงามและชะตากรรมอันหม่น แต่ฉบับโบราณมลายูที่เป็นต้นตอเจ้าตัวกลับดูมีความเฉียบคมทางสังคมมากกว่าเล็กน้อย ในฉบับมลายูโบราณ จินตะหราวาตีมักถูกวางบทบาทเป็นผู้หญิงแห่งตระกูลสูง มีสถานะทางจารีตและศีลธรรมชัดเจน บทบาทของเธอมักผูกกับการแต่งงาน การเป็นสะพานเชื่อมระหว่างราชวงศ์ และการเป็นตัวแทนของความพยายามที่จะรักษาเกียรติยศของตระกูล ขณะที่ฉบับร้อยกรองไทยมักเติมรายละเอียดด้านอารมณ์และความรัก ทำให้เธอดูเปราะบางและโรแมนติกมากขึ้น การบรรยายฉากรักหรือฉากปมขัดแย้งในฉบับไทยมักใช้ถ้อยคำหวานและจินตนาการเชิงภาพสูงกว่า ต่อมาเมื่อเรื่องถูกนำไปทำเป็นละครเวทีหรือปรับเป็นนวนิยายร่วมสมัย จินตะหราวาตีถูกตีความใหม่เป็นคนยุคใหม่ขึ้นอีกขั้น บางคณะละครเลือกเสริมพลังให้เธอเป็นตัวขับเคลื่อนเหตุการณ์ ในขณะที่บางเวอร์ชันก็เน้นความทรงจำและความสูญเสียเป็นจุดศูนย์กลาง เห็นได้ชัดว่าการเปลี่ยนแปลงของสังคมและสื่อมีผลต่อการแปลความตัวละครนี้มาก ทำให้เธอทั้งเป็นสัญลักษณ์ของความงามโบราณและกระจกสะท้อนค่านิยมสมัยใหม่ไปพร้อมกัน