ช่างภาพจะถ่ายงานแกะสลักให้ได้รูปภาพรามเกียรติ์ชัดเจนอย่างไร

ในมุมมองนักวิชาการที่คลั่งไคล้วัฒนธรรมภาพเล่าเรื่องอย่างฉัน ภาพรามเกียรติ์แต่ละฉากถูกอ่านออกได้หลายชั้น ไม่ใช่แค่เรื่องเล่าโบราณ แต่มันคือจิ๊กซอว์ทางสังคม ศาสนา และการเมือง ฉากต่อสู้ที่ดูเหมือนจะเน้นโชว์พลังจริงๆ แล้วนักวิจัยจะตีความสัญลักษณ์ของท่าทาง หน้าตา อาวุธ และสัดส่วนของตัวละครว่ามีหน้าที่สื่อความหมายอย่างไร เช่น ท่าทางของพระรามที่สงบนิ่งบ่งบอกถึงอุดมคติของกษัตริย์ที่มีความยุติธรรม ขณะที่หน้ายักษ์หรือราหูที่บรรยายด้วยเส้นหนาและสีจัดจะสื่อถึงอันตรายหรือความเป็นอื่นที่ต้องถูกควบคุม ความสัมพันธ์ระหว่างพื้นที่ในภาพ เช่น ฉากบนฟ้าและฉากบนดิน ถูกอ่านเป็นการแบ่งชั้นจักรวาลและชั้นชนชั้นวรรณะ ทำให้ฉากเดียวมีความหมายทั้งเชิงศาสนาและเชิงสังคมไปพร้อมกัน การเปรียบเทียบกับต้นฉบับวรรณกรรมและการแสดงพื้นบ้านเป็นอีกมิติที่ฉันชอบมาก นักวิจัยมักเชื่อมโยงภาพกับบทในต้นฉบับ 'รามเกียรติ์' และต้นตออินเดียเพื่อดูว่ามีการดัดแปลงอย่างไรตามยุคสมัยหรือรสนิยมของราชสำนัก เช่น การเพิ่มฉากหรือการเน้นตัวละครบางตัวอาจสะท้อนนโยบายของผู้ว่าจ้างหรือความพยายามสร้างอัตลักษณ์ชาติ อีกมุมคือการอ่านภาพร่วมกับศิลปะแบบอื่นๆ เช่น การแสดงคอนหรือหนังตะลุง หากภาพในวัดแสดงท่าที่คล้ายท่าเต้น โครงสร้างท่าทางนั้นอาจสะท้อนการถ่ายโอนความรู้จากพื้นที่ละครไปยังงานจิตรกรรม ทำให้นักวิจัยมองเห็นเส้นทางการสื่อสารวัฒนธรรมข้ามสื่อได้ชัดขึ้น วัสดุและลักษณะการแต่งภาพก็เล่าเรื่องได้มาก ฉันมักเข้าไปดูรายละเอียดของสี รูปแบบการเขียนเส้น และการซ่อมแซมภาพเก่า เพราะสิ่งเหล่านี้บอกได้ว่าแต่ละฉากถูกผลิตขึ้นเมื่อไร และผ่านการปรับปรุงในยุคใด ตัวอย่างเช่น การใช้สีสังเคราะห์ในส่วนหนึ่งของภาพอาจชี้ให้เห็นถึงการบูรณะในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนปลาย ขณะที่ร่องรอยการทาสีทับหรือการเปลี่ยนองค์ประกอบบอกว่าสำนวนวิชาการหรือรสนิยมศิลปะเปลี่ยนไป การอ่านเชิงมานุษยวิทยาก็สำคัญคือมองว่าผู้ชมที่แตกต่างกันจะรับรู้ภาพไปต่างกันอย่างไร คนในวัดในอดีตอาจใช้ภาพเป็นสื่อสอนศีลธรรมและประวัติศาสตร์ ในขณะที่นักท่องเที่ยวสมัยใหม่อาจอ่านเป็นงานศิลป์หรือตำนานโรแมนติก สุดท้าย ฉากเล็กๆ ที่ดูไม่เด่นมักเป็นประตูสู่ความเข้าใจลึกซึ้งที่สุด ฉันมักเผลอยิ้มเมื่อเห็นการเลือกใส่รายละเอียดเล็กๆ เช่น หน้าตาทหารผู้รับใช้ หรือลายเสื้อผ้าที่สะท้อนการค้าขายกับต่างชาติ เหล่านี้ชี้ให้เห็นชีวิตประจำวันและความเชื่อมโยงระดับภูมิภาคของสังคมสยามโบราณ การอ่านภาพรามเกียรติ์จึงเป็นทั้งการไขปริศนาและการรับรู้ความงามในเชิงประวัติศาสตร์ ทำให้รู้สึกเหมือนได้คุยกับคนในอดีตผ่านสี หมึก และเส้น—และนั่นเป็นความสุขเล็กๆ ที่ฉันพกติดตัวเสมอ

แสงเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างคอนโดเก่าทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นขึ้นทันที เราอยากให้ภาพบอกเรื่องราวมากกว่าการโชว์เทคนิค ดังนั้นเริ่มจากการเลือกซีนที่เล่าเรื่องเช้าได้ เช่น ถ้วยกาแฟร้อนที่ยังมีไอ คนนั่งอ่านหนังสือริมหน้าต่าง หรือแสงที่ลูบไล้ต้นไม้หน้าบ้าน การวางองค์ประกอบโดยใช้เส้นนำสายตาหรือมุมเอียงเล็กน้อย ช่วยให้ภาพมีจังหวะและความเป็นธรรมชาติ เมื่อรวมกับแสงอ่อนตอนเช้า ผลลัพธ์จะดูอบอุ่นและเป็นมิตร เราแนะนำให้ใช้รูรับแสงกว้าง (f/1.8–f/4) เพื่อแยกตัวแบบออกจากพื้นหลังให้ดูละมุน แต่ถ้าต้องการรายละเอียดของสภาพแวดล้อมเพิ่มขึ้น ให้ปิดรูรับแสงลงเล็กน้อย การตั้งค่า ISO ต่ำและถ่ายเป็น RAW จะให้พื้นที่ในการปรับโทนอุ่นในภายหลังได้มากขึ้น ส่วนการตั้งค่าไวท์บาลานซ์ไม่จำเป็นต้องเป็นค่าเดิมทุกครั้ง ตั้งเป็น 'cloudy' หรือปรับเพิ่มอุณหภูมิให้โทนภาพอบอุ่นขึ้นอีกนิดถ้ารู้สึกว่าภาพเย็นเกินไป เราเคยนึกถึงซีนจาก 'Kiki's Delivery Service' ที่แสงเช้านุ่มๆ ทำให้เมืองเล็กๆ ดูมีชีวิต การจับมุมที่ให้ความรู้สึกนั้นไม่ต้องพยายามจัดจนแข็ง แต่ต้องโฟกัสที่องค์ประกอบเล็กๆ ที่สื่อเช้าได้ เช่น เงาที่ยาวของราวบันได หรือไอในแก้วกาแฟ ภาพเช้าที่อบอุ่นมากกว่าความคมชัด คือความสัมผัสที่ทำให้คนดูอยากอยู่ในโมเมนต์เดียวกับเรา

แอบบอกเลยว่าการได้ภาพ 'รามเกียรติ์' คุณภาพสูงมาสอนนั้นเติมชีวิตชีวาให้บทเรียนได้มากกว่าที่คิดไว้จริง ๆ การเริ่มต้นที่ปลอดภัยคือมองหาภาพจากแหล่งสาธารณะหรือที่ให้สิทธิอนุญาตชัดเจน เช่น คลังภาพที่ติดป้าย Creative Commons หรือสาธารณสมบัติ โดยเฉพาะภาพจิตรกรรมฝาผนังจากวัดที่เผยแพร่โดยหน่วยงานราชการซึ่งมักมีข้อมูลสิทธิ์แนบมากับไฟล์ ฉันมักจะเก็บลิงก์และสกรีนช็อตของหน้าที่ระบุเงื่อนไขการใช้ไว้เป็นหลักฐานเสมอ เมื่อเจอภาพที่ต้องการแล้ว ให้สังเกตประเภทใบอนุญาตให้ดี เพราะบางภาพอนุญาตใช้เพื่อการศึกษาได้แต่ห้ามนำไปใช้เชิงพาณิชย์ หรืออาจต้องให้เครดิตแบบเฉพาะเจาะจง การให้เครดิตแบบง่าย ๆ ที่ใช้งานได้ เช่น ชื่อผลงาน — แหล่งที่มา/เจ้าของลิขสิทธิ์ — ลิงก์ไปยังไฟล์ต้นฉบับ — ประเภทใบอนุญาต นอกจากนี้ถ้าต้องการไฟล์ความละเอียดสูงจริง ๆ การติดต่อหน่วยงานเจ้าของภาพ (เช่น กรมศิลปากรหรือหอสมุดแห่งชาติ) เพื่อขออนุญาตตรง ๆ จะช่วยเคลียร์เรื่องสิทธิ์และได้ไฟล์ที่เหมาะกับการพิมพ์หรือการสอนในชั้นเรียนด้วย

แสงเช้าที่สาดลงบนแนวสันเขาทำให้มุมมองของ 'รามเกียรติ์' เปลี่ยนไปเหมือนคนละโลก — นี่คือจุดที่ฉันมักเริ่มวันถ่ายรูปบนยอดเขาไกรลาส ยอดตะวันขึ้นที่รอยต่อระหว่างสันเขาตะวันออกกับหน้าผาเป็นมุมทองสำหรับถ่ายภาพซิลลูเอตของตัวละครในตำนาน ฉันชอบยืนใกล้รั้วหินเก่า ๆ แล้วรอให้หมอกบาง ๆ เลื่อนผ่าน ลองใช้เลนส์มุมกว้างถ่ายพาโนรามาเพื่อเก็บทั้งแนวสันเขาและเงาเมฆที่ย้อยลงไปในหุบเขา ภาพที่ได้จะให้ความรู้สึกกว้างใหญ่และมีพลังอย่างที่มักเห็นในฉากการเดินทางของฮีโร่ มุมที่สองที่ฉันติดใจคือโซนไม้ใหญ่เหนือถ้ำเล็กๆ ใกล้หน้าผา จุดนี้มีรากไม้และหินรูปร่างแปลกตา เป็นกรอบธรรมชาติที่ยอดเยี่ยมสำหรับถ่ายพอร์ตเทรตหรือภาพนิ่งที่ต้องการพื้นหน้าเข้มข้น แนะนำให้ถ่ายช่วงบ่ายปลาย ๆ เมื่อน้ำหนักแสงอ่อนลง จะได้สีโทนอบอุ่นและรายละเอียดของพื้นผิวผืนดิน ถ้าช่วงลมสงบ แสงสะท้อนจากน้ำผุดในแอ่งเล็ก ๆ จะช่วยเพิ่มไฮไลต์ให้ภาพได้อย่างน่าประหลาด สุดท้าย ฉันมักวางกล้องไว้ที่ระเบียงศาลาที่มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเก่าแก่ มุมนี้เหมาะสำหรับการจับองค์ประกอบแบบเลเยอร์—หน้าผาเป็นฉากหลัง ตัวคนเป็นจุดสนใจ และงานศิลป์เป็นกรอบที่บอกเล่าเรื่องราว การใช้ขาตั้งและชัตเตอร์ช้าในช่วงฟ้าใกล้มืดช่วยเก็บรายละเอียดของสีและลวดลายได้ดี ภาพชุดจากสามมุมนี้จะบอกเล่า 'การเดินทาง' บนเขาไกรลาสได้ครบถ้วนและมีโทนหลากหลายให้เลือกใช้งานเมื่อจัดนิทรรศการหรือทำพอร์ตโฟลิโอ

ชอบจับมุมพอร์เทรตแบบนุ่มนวลของสาวเกาหลีมาก มุมที่ดีที่สุดจริงๆ มักเกิดจากการผสมแสงและจังหวะที่พอดีไม่ใช่แค่รูรับแสงกว้างๆ อย่างเดียว เริ่มจากการเลือกเวลาแสงที่เป็นมิตรกับผิว โกลเดนอาวร์กับแสงหลัง (backlight) จะให้ขอบแสงที่อุ่นและทำให้ผิวดูใสโดยไม่ต้องพึ่งรีทัชมาก ฉันมักวางแบบให้แสงตกจากด้านหลังแล้วใช้รีเฟลกเตอร์สีเงินหรือทองสะท้อนเติมด้านหน้า เพื่อคงมิติของแสงและไม่ให้เงาดำบดบังรายละเอียดใบหน้า กล้องตั้งที่รูรับแสงกว้างระหว่าง f/1.4–f/2.8 จะช่วยแยกแบบออกจากพื้นหลัง แต่ต้องระวังระยะชัดลึกถ้าใช้อายุน้อยหรือถ่ายใกล้เกินไป การบิ๊วความเป็นธรรมชาติของแบบสำคัญมาก การชวนคุยให้หัวเราะเล็กๆ หรือขอให้เดินช้าๆ แล้วถ่ายแบบต่อเนื่องจะได้แววตาที่จริงจังและเป็นตัวเอง ท่ายืนเอียงคอเล็กน้อย เงยคางนิด หรือให้มือสัมผัสผมเบาๆ สร้างเส้นนำสายตาให้ใบหน้าโดดเด่นได้ดี การคอมโพสแบบเปิดพื้นที่ด้านหน้าสำหรับสายตา (lead room) ทำให้ภาพดูหายใจได้และไม่อึดอัด เทคนิคสุดท้ายที่ใช้คือการผสมสไตล์ถ่ายทั้งแบบตั้งค่าแมนนวลก่อนและเก็บช็อตสติลล์แบบโหมดออโต้สำหรับโมเมนต์แววตา พยายามทำให้บรรยากาศการถ่ายเป็นมิตรและไม่รีบ ผลลัพธ์ที่ได้มักเป็นภาพที่ทั้งน่ารักและมีความเป็นเกาหลีแบบนุ่มละมุนที่ชอบเก็บไว้ดูซ้ำๆ

การเริ่มต้นวาดตัวละครจาก 'รามเกียรติ์' ในสไตล์การ์ตูนนั้นต้องเข้าใจเอกลักษณ์ก่อน ทศกัณฐ์ไม่ใช่ยักษ์ธรรมดาแต่มีเกราะลายดอกไม้ ส่วนพระรามควรเน้นสายตาที่อ่อนโยนแต่แฝงพลัง ลองฝึกสเก็ตช์โครงหน้าก่อน โดยปรับสัดส่วนให้เป็นการ์ตูน เช่น ตาใหญ่กว่าปกติ แต่ยังคงรายละเอียดสำคัญอย่างมงกุฎหรือเครื่องประดับ สีผมของนางสีดาอาจใช้โทนอ่อนกว่าต้นแบบดั้งเดิมเพื่อให้ดูสมัยใหม่ ใช้เส้นโค้งช่วยสร้างมิติให้ผ้าโจงกระเบนแทนการวาดเส้นตรงแข็งทื่อ

แสงเช้าบนริมแม่น้ำทำให้พระบรมมหาราชวังมีบรรยากาศที่นุ่มนวลและถ่ายง่ายกว่าที่คิดไว้เสมอ ฉากแบบนี้มักเป็นโอกาสทองสำหรับการถ่ายมุมกว้างที่รวมท้องฟ้า แม่น้ำ และเงาสะท้อนของอาคารเข้าด้วยกัน ในการออกกองครั้งแรกฉันมักเลือกมุมที่มีเส้นนำสายตาชัดเจน เช่น สะพาน เสาธง หรือแนวต้นไม้ เพื่อให้ตึกราชวังไม่ลอยตัวและภาพมีจุดสนใจ เลนส์มุมกว้าง 16–35 มม. ช่วยจับภูมิทัศน์ได้สวย แต่การควบคุมองค์ประกอบสำคัญกว่าการมีอุปกรณ์แพง ฉันชอบใช้ขาตั้งกล้องและตั้งค่า ISO ต่ำ (เช่น ISO 100) และรูรับแสงประมาณ f/8–11 เพื่อให้ได้ความคมทั่วภาพ เมื่อแสงน้อยกว่าที่คาดไว้ การถ่ายหลายช็อตเพื่อรวมช่วงแสง (exposure bracketing) หรือลองถ่ายไฟล์ RAW จะช่วยให้แก้สีและความสว่างได้ยืดหยุ่นขึ้น เรื่องการเคารพพื้นที่ไม่ควรถูกมองข้าม พื้นที่บางจุดมีกฎห้ามใช้แฟลชหรือห้ามถ่ายภาพในบางมุม ฉันมักเดินสำรวจสั้นๆ ก่อนเริ่มถ่าย เพื่อหามุมที่เก็บรายละเอียดสถาปัตยกรรมโดยไม่ไปรบกวนคนท้องถิ่น และถ้าต้องการภาพกลางคืน การใช้สปีดชัตเตอร์ช้าพร้อมขาตั้งจะได้เส้นไฟและเงาสะท้อนสวยๆ แต่ต้องระวังการปล่อยให้แสงไฟรถหรือเรือเบียดจนละเลยองค์ประกอบหลัก ท้ายที่สุดภาพที่ดีคือภาพที่สื่ออารมณ์ร่วมกับความเคารพต่อสถานที่ได้อย่างพอดี

ในโลกของงานออกแบบ การจะนำภาพจากตำนานอย่าง 'รามเกียรติ์' มาใช้เชิงพาณิชย์ต้องมองทั้งแง่กฎหมายและความไว้วางใจทางวัฒนธรรมไปพร้อมกัน เพราะภาพเดียวกันอาจมีสถานะสิทธิ์ต่างกันได้: เนื้อหาต้นฉบับของเรื่องราวตำนานมักถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมและไม่ได้ถูกผูกขาด แต่ภาพวาด ภาพถ่าย และการตีความสมัยใหม่ล้วนมีเจ้าของผลงานชัดเจน ดังนั้นจุดเริ่มต้นที่เหมาะสมสำหรับนักออกแบบคือการระบุที่มาของภาพอย่างละเอียด—เป็นภาพผนังวัดโบราณ, ภาพวาดร่วมสมัยโดยศิลปินคนหนึ่ง, หรือภาพสต็อกที่ซื้อมาแต่มีข้อจำกัดการใช้ต่างกัน การไม่แยกแยะตรงนี้ง่ายต่อการเผลอใช้งานที่ละเมิดลิขสิทธิ์ได้โดยไม่ตั้งใจ เมื่อตรวจสอบแล้วว่าภาพนั้นมีเจ้าของ จำเป็นต้องขออนุญาตในรูปแบบเป็นลายลักษณ์อักษรให้ชัดเจนและครอบคลุมการใช้งานเชิงพาณิชย์: ขอบเขตการใช้งาน (สื่อสิ่งพิมพ์, ออนไลน์, บรรจุภัณฑ์ ฯลฯ), ระยะเวลา, ขอบเขตพื้นที่ทางภูมิศาสตร์, จำนวนสำเนา (ถ้ามี), และว่าเป็นสิทธิ์แบบไม่เฉพาะเจาะจงหรือเฉพาะเจาะจงพร้อมค่าตอบแทนและเงื่อนไขการแก้ไขปรับแต่ง นอกจากนี้ควรตรวจสอบเรื่องสิทธิทางศีลธรรมของศิลปิน เช่น การเรียกร้องให้มีการระบุชื่อผู้สร้าง หรือการห้ามทำให้เสียหายซึ่งในบางระบบกฎหมายยังคงคุ้มครองแม้ผู้สร้างจะยอมโอนสิทธิ์บางส่วนไปแล้ว กรณีเป็นภาพถ่ายของผนังวัดหรือวัตถุทางศิลปกรรมที่ตั้งอยู่ในสถานที่สาธารณะ ให้สอบถามข้อกำหนดของวัดหรือหน่วยงานที่ดูแลด้วย เพราะบางแห่งมีข้อจำกัดหรือเก็บค่าธรรมเนียมการใช้เชิงพาณิชย์ อีกทางเลือกที่ฉันมักแนะนำคือการสั่งจ้างงานใหม่หรือซื้อลิขสิทธิ์จากศิลปินโดยตรง การจ้างวาดภาพตีความใหม่ของเรื่อง 'รามเกียรติ์' ช่วยให้ได้งานที่ตอบโจทย์แบรนด์ และสามารถตกลงเรื่องการโอนลิขสิทธิ์หรือสิทธิ์ใช้อย่างชัดเจนในสัญญา เช่น ให้รวมสิทธิ์ในการดัดแปลง ผลิตซ้ำ และจำหน่าย เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคต ถ้าต้องการใช้ภาพจากคลังสต็อก ให้เลือกเฉพาะใบอนุญาตที่อนุญาตการใช้เชิงพาณิชย์ ไม่ลืมตรวจสอบว่ามีบุคคลที่ปรากฏในภาพหรือองค์ประกอบที่อาจต้องใช้ model release หรือไม่ และระวังเรื่องเครื่องหมายการค้าในองค์ประกอบภาพด้วย เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาด้านสิทธิทางการค้า โดยรวมแล้วแนวปฏิบัติที่ฉันยึดคือความโปร่งใสและความเคารพ: ระบุแหล่งที่มา ให้เครดิตตามที่ตกลงเมื่อมีข้อเรียกร้อง และทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรทุกครั้ง การออกแบบที่ดีนอกจากต้องถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ยังควรเคารพบริบททางวัฒนธรรมของเรื่อง 'รามเกียรติ์' ด้วย เพราะการใช้ภาพอย่างสุจริตและให้เกียรติจะช่วยให้ผลงานดูน่าเชื่อถือและเชื่อมโยงกับผู้ชมได้ดีกว่าแค่การใช้ภาพสวยอย่างเดียว นี่คือความรู้สึกที่ฉันมีเสมอเมื่อได้ทำงานกับมรดกทางศิลปวัฒนธรรม — ภูมิใจและระมัดระวังควบคู่กันไป

แสงนุ่มๆ มีพลังมากสำหรับพอร์ตเทรตหน้าหวาน และผมมักเริ่มจากตรงนี้ก่อนเสมอเพราะมันทำให้ผิวดูเป็นธรรมชาติทันที โดยเฉพาะแสงจากหน้าต่างยามเช้าที่กรองผ่านผ้าม่านบาง ๆ จะให้เงาที่อ่อนและคอนทราสต์ต่ำ ซึ่งช่วยลดความแข็งของรายละเอียดบนใบหน้า, ผมชอบวางตัวแบบให้แสงตกเฉียงเล็กน้อยเพื่อให้เกิดไลน์ระบุโครงหน้าอย่างนุ่มนวลและยังเก็บ catchlight ที่ตาได้ดี นอกจากแสงแล้ว การเลือกเลนส์กับรูรับแสงก็สำคัญ เลนส์ระยะกลางอย่าง 85 มม. กับรูรับแสงกว้าง f/1.8–f/2.8 จะช่วยแยกตัวแบบออกจากพื้นหลังได้ ถ้าต้องการให้โทนสีอ่อนหวานเลือกชุดสีพาสเทลและพื้นหลังเรียบ ๆ แล้วปรับไวท์บาลานซ์ให้ค่อนข้างอุ่นเล็กน้อย เมคอัพให้เน้นผิวโกลว์เบา ๆ บลัชชมพูนิด ๆ และท่อผมบางเส้นที่หลุดมาปิดกรอบหน้าเล็กน้อย สุดท้ายวิธีทำให้แบบผ่อนคลายมีค่ามากกว่าทุกอุปกรณ์ — พูดคุยด้วยน้ำเสียงนุ่ม พาให้ยิ้มแบบไม่ตั้งใจ แล้วกดชัตเตอร์ตอนที่สายตาอ่อนโยนที่สุด

เริ่มจากศึกษาลักษณะเด่นของตัวละครใน 'รามเกียรติ์' อย่างพระรามจะมีใบหน้าเปี่ยมความเมตตา ท่าทางสง่างาม ในขณะที่ทศกัณฐ์มักถูกวาดด้วยสีเข้มและรูปร่างใหญ่โต ลองฝึกวาดโครงหน้าและร่างกายแบบง่ายก่อน โดยเน้นเส้นสายที่เรียบร้อย ใช้รูปทรงพื้นฐานอย่างวงกลมและสี่เหลี่ยมช่วยร่างโครงสร้าง เช่น ศรีษะเป็นวงกลม ลำตัวเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า แล้วค่อยเติมรายละเอียดภายหลัง เวลาวาดเครื่องประดับอย่าให้ซับซ้อนเกินไป อาจใช้ลายไทยง่ายๆ อย่างกนกหรือดอกบัวมาประดับ