บทที่ 1 พริมโรส

ห้างสรรพสินค้า

“อืมมม ขาดอะไรอีกมั้ยนะ..” หญิงสาวร่างบางเอ่ยพูดกับตัวเองเสียงเบา ใบหน้าสวยฉายแววตาสงสัยใคร่ครวญว่าตนเองยังขาดเหลืออะไรสำหรับการดำรงชีวิตคนเดียวอีกหรือไม่ เกือบสองเดือนแล้วที่หญิงสาวหอบกระเป๋าเข้ากรุงเทพคนเดียวจนถึงตอนนี้ห้องที่เธอพักอยู่ก็ยังขาดทุกอย่างที่จำเป็นอยู่ดี คิดไปสายตาก็เอาแต่จับจ้องทบทวนสินค้าในรถเข็นที่มีขนมมากกว่าครึ่งไปด้วย และก็พบว่ายังขาดอยู่จริงๆ “อ้อออ ขาดน้ำ! งืมๆๆ ปัจจัยห้านะเนี่ย~ ลืมได้ยังไงเนี่ยไอ้พริม”

เมื่อคิดได้แบบนั้นหญิงสาวรูปงามนามเพราะพริมโรสเข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วยขนมนมเนยของตนเองไปยังโซนน้ำดื่มทันที น้ำดื่มขวดหนึ่งจุดห้าลิตรสามแพ็คใส่รถเข็น และเธอก็พบว่ามันหนักกว่าที่คิด “งือออ หนักเกินไปมั้งเนี่ย”

“ปกติก็เห็นเฮียใช้นิ้วเกี่ยวด้วยซ้ำไป โลกไม่ยุติธรรมเลย” พริมโรสบ่นอุบอิบงุมงิมกับตนเอง ทุกครั้งหญิงสาวจะมาเดินห้างกับเหล่าพี่ชายคนใดคนหนึ่งยามที่ต้องการซื้อของมากๆแบบนี้

แต่ตอนนี้เธอโตแล้ว เป็นสาวมหาลัยแล้วไม่ใช่เด็กมัธยมปลายตัวน้อยดีแต่กวนประสาทของเฮียๆอีกแล้ว เธออยากลองใช้ชีวิตแบบไม่ต้องพึ่งใครดูบ้าง อยากเก่งขึ้นกว่านี้ให้พ่อกับแม่หายกังวลสักที นี่ก็กว่าจะขอจะตื้อออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียวได้ก็ไม่ง่ายเลย และที่บ้านก็ใช่จะยอมด้วยแต่เธอมีวิธี…

พริมโรสก็ใช่ว่าจะคุณหนูอะไรหรอก เพียงแต่เป็นน้องเล็กของบ้าน ทำให้ใครๆก็ต่างโอ๋รุมล้อมกันเอาใจมาตั้งแต่เด็ก แต่นอกจากการเป็นน้องน้อยแล้วนิสัยเอาแต่ใจโวยวายก็ไม่ได้มีมาให้เห็นแต่อย่างใด จะติดอารมณ์ดี ยิ้มเก่ง พลังบวกเยอะเสียด้วยซ้ำ

ข้อเสียคือนิสัยแปลกๆของเจ้าตัวที่ดูมีหลายแบบ ลางครั้งก็ออกห้าวๆ บางครั้งก็น่ารักขี้อ้อน บางทีติดเจ้าชู้ขี้เล่นในบางทีของเจ้าตัวเท่านั้นที่ไม่รู้ได้ใครมา แต่บางครั้งก็ซื่อเกินคน ไหนจะอาการแพ้คนหล่อนั้นอีก บางทีก็อยากจะได้ยาพาราสักสิบเม็ดยามที่อยู่กับหญิงสาว เพราะเธอเปลี่ยนเร็วเหลือเกิน

“อึ้บ!” น้ำแพ็คสุดท้ายถูกยกขึ้นรถเข็นก่อนที่ร่างบางจะยกขึ้นปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกปนภูมิใจในผลงาน “พรู่ววว ได้อยู่ๆ” หนักกว่าทุเรียนที่บ้านนิดหน่อยเอง

พริมโรส ลูกสาวพ่อกำนันคณินกับแม่เลี้ยงแก้วกัลยาเจ้าของสวนและล้งทุเรียนที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคและเจ้าของตลาดค้าปลีก-ส่งที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด

มีพี่ชายสามคน คนโตอายุสามสิบเป็นเจ้าของร้านทองใหญ่ประจำจังหวัด ซึ่งมีพริมโรสขอหุ้นด้วยอยู่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ เป็นร้านทองสี่พี่น้องหุ้นกันเปิดโดยมีพี่คนโตดูแล คนรองอายุยี่สิบเจ็ดลงเล่นการเมืองตามผู้เป็นพ่อ ปัจจุบันเป็นนายกอบต.ที่อายุน้อยที่สุดประจำจังหวัด ส่วนคนที่สามอายุยี่สิบห้าคุมสวนทุเรียนส่งออกต่างประเทศช่วยผู้เป็นแม่

และเธอคนสุดท้ายที่ผ่าเหลาผ่ากออยากเป็นหมอตั้งแต่เด็ก เลยแอบสอบหมอเข้ากรุงเทพมาตัวคนเดียว ปัจจุบันมีตังค์ติดตัวอยู่ไม่เท่าไหร่เพราะโดนพ่อกำนันคณินกับแม่เลี้ยงแก้วโกรธอยู่

น่าเศร้าใจจริงๆ~ ชีวิตคนใฝ่เรียนอย่างน้องพริมทำไมต้องลำบากแบบนี้น้อ…

พอได้น้ำมาแล้วพริมโรสก็เดินไปยังโซนข้าวต่อ จากนั้นก็ไปโซนเครื่องใช้ไฟฟ้าบ้าง หญิงสาววนเวียนซื้อของกินของใช้ราวกับกำลังจะมีหายนะวันสิ้นโลกอยู่เกือบสามชั่วโมง รถเข็นก็อัดแน่นไปด้วยของจนแทบจะเข็นไม่ไหวแล้วจึงหยุด

ยี่สิบนาทีต่อมา หลังจากที่พริมโรสเข็นรถเข็นไปคิดเงินที่แคชเชียร์ด้วยความยากลำบาก แต่ลำบากขนาดไหนก็คงไม่ลำบากเท่าตอนนี้แน่ๆ

บันไดเลื่อนห้างสรรพสินค้า

แขนเล็กทั้งสองข้างเกร็งจนเส้นเอ็นที่ข้อมือปูดออกมาจนเห็นชัด ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างคนที่กำลังใช้ความพยายามในการอดทนอดกลั้นอยู่ “งือออ หนัก~”

กึกกก~~ กึกกกๆๆ~~ เสียงความไม่มั่นคงของรถเข็น

“….” หลุดมือไปคงมีคนเจ็บเป็นสิบ บทเรียนว่าอย่าหาทำแบบนี้อีก พริมโรสเม้มปากจนเป็นเส้นตรงจนกระทั่ง…!!

พรึ่บบบบ!!

ความเคลื่อนไหวกระทันหันที่โอบล้อมเข้ามาจากด้านหลังทำเอาร่างเล็กสะดุ้งตกใจจนเกือบจะเผลอปล่อยรถที่จับอยู่ทิ้งไปหากไม่ได้มือใหญ่จับเอาไว้ซ้อนทับมือเล็กมาเสียก่อน มือใหญ่ที่โอบล้อมมือเล็กเอาไว้ราวกับตั้งใจทำ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอกับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกถึงความใกล้ชิด กลิ่นกายที่ชัดเจนและคุ้นเคยพาให้หัวใจดวงน้อยที่เต้นแรงอยู่แล้วเต้นแรงไปอีก

อ้ายคนหล่อของน้องพริมนี่เอง

แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดและกล้ามเนื้อของชายหนุ่มร่างสูงทำให้ใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นมา

“….” หญิงสาวหันไปมองเสี้ยวหน้าของคนตัวสูงด้วยแววตาหลงใหลชื่นชมอย่างไม่คิดปิดบัง หล่อแถมยังใจดีอีกมีแค่คนเดียว… “เฮียครามนี่เอง~”

“….” ท่าทางกับแววตาอ่านกินของยัยตัวป่วนประจำวันทำเอาเขตครามส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจ ยัยตัวป่วนที่ชอบแกล้งเต๊าะแกล้งจีบ ไหนจะสายตาเจ้าชู้แพรวพราวที่เจ้าตัวชอบส่งมาทำให้เขตครามเหนื่อยใจหลายร้อยครั้งในหนึ่งวัน ชีวิตที่เงียบสงบของเขาถูกพัดพาหายไปเมื่อมีหญิงสาวโผล่มาก่อกวน

จนถึงตอนนี้กับแววตาอ่านกิน เขตครามเริ่มคิดถูกหรือผิดที่เข้ามายุ่งกับเรื่องของเธอ แต่เมื่อดูขนาดตัวที่เล็กเหมือนหมากระเป๋าของหญิงสาวแล้วก็คงได้แต่ทำใจ ตัวก็เล็กนิดเดียว ซื้อของเสียเต็มรถเข็น หากเขาไม่ช่วยคงได้มีคนบาดเจ็บอีกหลายสิบคนจริงๆ เพราะความโง่ของใครบางคนแน่

“เฮียครามขานี่เอง” จากใบหน้าเพ้อฝันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจิดจ้าเต็มใบหน้า เธอเรียกเขาเสียงหวานสดใสอย่างที่ชอบทำ

“หลบ” ร่างสูงไม่ตอบรับคำเรียกขานของหญิงสาว แต่กลับบอกให้เธอหลบไปเสียอย่างนั้น พริมโรสไม่ว่าอะไรขยับออกให้คนพี่เข้ามาแทนที่แต่โดยดี จนในที่สุดพริมโรสและรถเข็นของเธอก็ถึงชั้นล่างของห้างโดยสวัสดิภาพ

“เฮียมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” พริมโรสเงยหน้าถามคนพี่ที่อุตส่าห์มีน้ำใจช่วยกัน

“….” เขตครามไม่ได้ตอบอะไรเขาใช้สายตาปรายตามองคนตัวเล็กกว่าราวกับว่าเธอนั้นโง่หนักหนา พริมโรสที่เห็นสายตาแบบนั้นก็หน้างอขึ้นมานิดหน่อยแต่ไม่ได้รู้สึกเจ็บใจอะไรเพราะคนพี่เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกที่รู้จักกัน

ร้ายกาจเสมอต้นเสมอปลาย

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยน้อง เฮียนี่น่ารักจริงๆ” พริมโรสยิ้มหวานให้คนพี่

“ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก” เสียงทุ้มต่ำเย็นชาติดจะนิ่งเรียบของเขตครามเอ่ยพูดกับหญิงสาวผู้ซึ่งเป็นรุ่นน้องต่างคณะที่ช่วงนี้ขยันมาวนเวียนในชีวิตตนเหลือเกิน ต้องบอกว่าตั้งแต่ไปเผลอรู้จักกับหญิงสาวเมื่ออาทิตย์ก่อน ชีวิตของเขาก็ไม่เคยสงบอีก

“ห่วงหรอคะ” พริมโรสยิ้มตาใส นึกดีใจที่คนพี่เหมือนจะใจอ่อนแล้ว แต่ก็เท่านั้น! ดีใจยังไม่ทันสุดก็โดนคนตัวโตช็อตฟีลเสียแล้ว~

“…ฉันห่วงสวัสดิภาพความปลอดภัยของคนอื่นมากกว่า” เขตครามส่ายหน้า

“ง่าาา~ งั้นวันหลังเฮียก็มากับพริมสิคะ” พริมโรสถือโอกาสชักชวนคนพี่เสียเลย เผื่อฟลุ๊คตอบตกลง

“ไม่” แน่นอนว่าเขตครามปฏิเสธแบบไม่ต้องใช้สมองคิดเลย

“มาหน่อย” ดวงตากลมโตออดอ้อนส่งสายตาปริบๆ

“ไม่” เขตครามมองเมินดวงตาใสแจ๋วตรงหน้า

“มานะ~” พริมโรสไม่ล้มเลิกความตั้งใจ ใส่ความน่ารักเข้าไปอีก

“ไม่” เขตครามปฏิเสธอีก คราวนี้ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาไม่ได้มองเมินเธอแล้ว แต่กลับถลึงตาใส่กันแทน ทำเอาพริมโรสเบ้ปากน้อยๆอย่างจำยอม

เธอเปลี่ยนเรื่อง “เฮียคราม” พริมโรสเรียกเขา

“อะไรอีก” เขตครามทำเหมือนคล้ายจะรำคาญแต่ก็ยังคงตอบอยู่ดี เวลานี้คนตัวสูงกำลังจะแยกตัวเดินออกไปอีกทางแล้ว พริมโรสจึงต้องหักเลี้ยวรถเข็นเดินตามเขาเพราะยังอยากคุยด้วยอีกหน่อย

“เฮียมายังไงหรอคะ” พริมโรสฉีกยิ้มหวานอีกครั้ง ซึ่งเห็นแล้วใครก็มองออกว่าเป็นรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจเอาเสียเลย

เขตครามปรายตามองคนถาม เงียบสักพักแล้วตอบออกไป “…เดินมา”

“งั้นพริมจะเดินกลับด้วย” เธอตัดสินใจแล้ว! กลับด้วยคนหล่อดีกว่า เผื่อมีคนถ่ายลงเพจมอ จะได้รู้ว่าคนนี้พริมจอง!

“รู้ใช่มั้ยว่าห้างไม่ให้เอารถเข็นกลับ?” เขตครามพูดขึ้น เขาเลิกคิ้วมองคนตัวเล็กที่พยายามเข็นรถตามเขาให้ทัน

“รู้สิคะ!” ใครจะไม่รู้กันล่ะ คนพี่ก็ถามแปลก??

“ถือไหว?” ชายหนุ่มใช้สายตามองของมากมายที่ยัยตัวเล็กบ้าหอบซื้อมา

พริมโรสเองก็กวาดตามองข้าวของในรถเข็นก่อนจะหัวเราะแห้งๆออกมา เออเนาะ! เธอพึ่งนึกได้ “แฮะๆ~” ยิ้มแห้งไปหนึ่งกรุบ~

เนี่ย! ยัยพริมนะยัยพริม รู้จักแต่จะเต๊าะผู้ชาย เห้อออ~

“ไม่ช่วยนะ” เขตครามพูดดักทางสายตาออดอ้อนที่กำลังจะส่งมาของหญิงสาวเรียบร้อย

“ง่า~” ร่างบางเข้าใจได้ เธองอแงเป็นพิธีเล็กน้อยเรียกคะแนนเห็นใจก่อนจะยอมถอยแต่โดยดี “งั้นเราแยกกันตรงนี้แล้วกันเนาะ”

“….” เขตครามที่เห็นว่าพริมโรสพูดง่ายกว่าที่คิดก็เลิกคิ้วแปลกใจกับความเข้าใจอะไรง่ายๆของเธอ เขาคิดว่าเธอจะเอาแต่ใจกว่านี้เสียอีก?

“วันหลังพริมจะมาจีบเฮียใหม่นะคะ วันนี้ให้เฮียพักใจก่อน” เดี๋ยวใจเต้นแรงกว่านี้จะมาโทษพริมโรสคนนี้ไม่ได้ว่าน่ารักเกินไป

“พักสมองมากกว่า” เขตครามส่ายหน้าไม่รู้กี่ครั้งแล้วในวันนี้ตั้งแต่ได้เจอกับพริมโรสทั้งๆที่พึ่งจะแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น

พริมโรสไม่นำพาท่าทางระอาใจของคนพี่ เธอยิ้มหวานส่งจุ้บหนึ่งที ขยิบตาหนึ่งหนก่อนจะหักหัวรถเข็นเพื่อจะแยกไปอีกทาง

กึก!

“คะ?” มือใหญ่ของคนพี่ที่เอื้อมมาจับรถหัวรถเข็นของเธอเอาไว้ทำให้คนตัวเล็กงงงวย ใบหน้าสวยน่ารักน่าชังเอียงเล็กน้อยรับกับสายตากลมโตที่แสดงอารมณ์สงสัยออกมาชัดเจน

ช่างเป็นคนที่อ่านออกง่ายเสียจริงนะ

“จะไปไหน” เขตครามพูดถามเสียงเรียบนิ่งตามสไตล์ของเขา แต่แววตาสนุกสนานกับมุมปากที่ยกขึ้นเพียงชั่วครู่ของเขาก็เพียงพอแล้วที่พริมโรสจะเข้าใจว่าคนพี่กำลังหัวเราะเธออยู่

หัวเราะเรื่องอะไรหวา??~

ถึงจะไม่รู้แต่ก็ตอบออกไปก่อน “กลับไงคะ”

“จะกลับก็เดินตามมา” เขตครามพูดแค่นั้นก่อนจะแย่งรถเข็นที่มีของอัดแน่นอยู่ของหญิงสาวไปเข็นเสียเอง

พริมโรสที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์วิ่งตามคนขายาวที่เดินไปก่อนไม่รอกันแล้วเอ่ยถามเขา “อ่าว เฮียไม่ได้เดินมาหรอคะ พริมถือหมดนี่ไม่ไหวนะคะ” เธอรีบบอกเขา

เขตครามไม่ตอบข้อสงสัยของยัยตัวเล็ก คำเดียวสั้นๆที่หลุดออกจากปากหยักสีชมพูคล้ำก็คือ…

“โง่หรอ”

“….” เธอนี่นะโง่?!! ใบหน้าน่ารักบูดบึ้งงอง้ำ ก็เขาบอกเองตอนนี้มาบอกเธอโง่เนี่ยนะ ไอ้พี่บ้านี่! “เฮียสิโง่! พริมไม่โง่สักหน่อย”

“ว่าไงนะ?” ชายหนุ่มเหมือนจะได้ยินแว่วๆมาว่าเด็กนินทาเขาระยะเผาขน?

“เปล๊าาาค้าา!!”

ยัยพริม~ คิดดังเกินไปแล้ว!!

“รีบเดิน ขาสั้นยังเดินช้าอีก” เขตครามเร่งฝีเท้าขึ้นอีก คล้ายกับต้องการกล้่นแกล้งคนตัวเล็กกว่า

“เฮียอย่าแกล้งพริมนักซรี้~” พริมโรสที่จากเดินปกติต้องเปลี่ยนมาเป็นเดินเร็วก่อนจะเริ่มวิ่งเมื่อเห็นว่าการเดินเร็วก็ยังคงตามคนตัวสูงไม่ทัน

“ช้า” เสียงทุ้มแว่วมาจากด้านหน้าห่างออกไปหลายก้าว

“ตัวเองรีบไปไล่ควายบอกคนอื่นช้า” พริมโรสแอบบ่นไปด้วยพรางเร่งสับเท้าตามตูดคนพี่

“ว่าไงนะ!?”

“ไม่มีค๊าาา” โอ๊ยยยน้ออออ~

หูดีขนาดนั้นอ่ะคนเรา

…..

ไรท์

ตอนแรกมาเสิร์ฟแล้วค้าาา ยัยน้องเรื่องนี้น่ารัก กวนๆนะคะ ห้าวบ้าง ขี้อ้อนบ้างแล้วแต่อารมณ์แต่โดยรวมเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ค่อนไปทางอารมณ์ดียิ้มเก่งค่ะ แต่ก็อย่าให้น้องโมโหนะคะ 5555

อย่าลืมเอ็นดูวยัยน้องน้าาา ลูกสาวคนใหม่ไรท์เอง พึ่งคลอดเลยค่ะ อิอิ

อย่าลืมคอมเมนท์ให้กำลังใจไรท์ด้วยน้าาา❤️❤️❤️❤️❤️

ขอบคุณน้าฝากติดตามด้วยน้า