ซานต้าคลอส ประวัติ เรื่องเล่าไหนเป็นต้นกำเนิดของการให้ของขวัญ

ตำนานหนึ่งที่โดดเด่นที่สุดเกี่ยวกับต้นกำเนิดของการให้ของขวัญมาจากบุรุษศักดิ์สิทธิ์ในศตวรรษที่ 4 ที่ชื่อว่าสแตนต์ นิโคลัส หรือเซนต์นิโคลัส ผู้เป็นบิชอปแห่งเมืองไมรา (ในตุรกีปัจจุบัน) เรื่องเล่าเล่าว่าเขาช่วยชีวิตครอบครัวยากจนด้วยการทิ้งถุงทองลงไปในกระโปรงหรือช่องปล่องในความมืด คืนก่อนการแต่งงานของบุตรสาวเพื่อให้พวกเธอมีสินสอด นี่คือรากฐานของภาพลักษณ์ผู้ให้ของโดยไม่หวังผลตอบแทน ซึ่งในยุโรปหลายพื้นที่พัฒนาเป็นประเพณีการให้ของในวันนักบุญนิโคลัสหรือวันที่เกี่ยวข้องกับเขาในเดือนธันวาคม

การแปรสภาพจากนักบุญท้องถิ่นสู่ภาพซานต้าที่เราคุ้นเคยในปัจจุบันเกิดจากการผสมผสานของประเพณีและวรรณกรรม ในเนเธอร์แลนด์ตัวละคร 'Sinterklaas' ซึ่งขี่ม้าข้ามหลังคาและแจกของขวัญให้เด็กๆ ในคืนวันที่ 5 ธันวาคม มีอิทธิพลไปยังอเมริกาโดยชาวดัตช์ที่อพยพไป ยุคศตวรรษที่ 19 มีบทกวีสำคัญอย่าง 'A Visit from St. Nicholas' ที่มักเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า 'The Night Before Christmas' ซึ่งให้รายละเอียดเกี่ยวกับรูปลักษณ์ การลงมาจากปล่องไฟ และชื่อเล่นอย่าง 'เซนต์ นิค' ซึ่งบทกวีนี้ทำให้ภาพซานต้ามีใบหน้าที่อบอุ่นและพกพาของขวัญได้ง่ายขึ้น จากนั้นนักวาดการ์ตูนอย่างโธมัส นาสต์ก็วาดภาพซานต้ากลมโต ใบหน้ามีหนวดเครา และเครื่องแต่งกายที่ค่อยๆ คงรูปลักษณ์แบบที่เราเห็นในภาพยนตร์และโฆษณาในเวลาต่อมา

อีกปัจจัยที่ทำให้ภาพลักษณ์ซานต้าวิถีสมัยใหม่แพร่หลายกว้างคือสื่อและการค้าสมัยใหม่ ช่วงทศวรรษ 1930 โฆษณาของบริษัทน้ำอัดลมได้ใช้นักวาดฮัดดอน ซันด์โบล์ม วาดซานต้าชุดแดงเข้ม ใบหน้าขรึม ๆ เป็นมิตร ซึ่งช่วยย้ำภาพแบบทั่วโลก ทั้งหมดนี้ทำให้ตัวตนของซานต้ารวมเอาเรื่องเล่าทางศาสนา ประเพณีท้องถิ่น และวัฒนธรรมสมัยใหม่เข้าไว้ด้วยกัน ผลคือรูปแบบการมอบของขวัญที่มีทั้งความอบอุ่น ลึกลับ และมีพิธีกรรมประจำปีที่ผู้คนรอคอย

ในระดับโลกยังมีหลากหลายรูปแบบของการให้ของต้อนรับฤดูหนาว เช่นชาวสแกนดิเนเวียมีเรื่องราวเกี่ยวกับวิสุทธิเทพและประเพณีคริสต์มาสของตนเอง รัสเซียมี 'เดด โมโรซ' อิตาลีมี 'ลา เบฟานา' และบางประเทศในยุโรปตอนกลางมี 'คริสต์คิดท์' ซึ่งทั้งหมดสะท้อนแนวคิดร่วมกันว่าเป็นช่วงเวลาที่ให้และแบ่งปัน ฉันมักชอบมองการพัฒนาของเทศกาลนี้ในแง่ของการรวมตัวทางวัฒนธรรม เพราะมันแสดงให้เห็นว่าความตั้งใจในการให้—ไม่ว่าจะมาจากตำนานศักดิ์สิทธิ์ ประเพณีท้องถิ่น หรือการตลาดสมัยใหม่—ยังคงมีแก่นเดียวกันคือการสร้างความผูกพันและความอบอุ่นในช่วงเวลาหนึ่งของปี