เจียงหย่าเสวี่ย จิตรกรหัตถ์สวรรค์

เจียงหย่าเสวี่ย จิตรกรหัตถ์สวรรค์

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-31
โดย:  primพริมโรสจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
16 การให้คะแนน. 16 ความคิดเห็น
161บท
16.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

จิตรกรสาวอัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์ในรอบ 100ปีทะลุมิติเข้าสู่ยุคโบราณในร่างของคุณหนูที่ครอบครัวล่มสลายเพราะมารดาถูกป้ายสีและหย่าร้างทั้งไล่พวกนางออกจากตระกูล นางต้องใช้ความสามารถและพรสวรรค์พลิกชะตากรรมของครอบครัวให้จงได้

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 ความอัปยศ

فاليريا.

"هل… أنتِ متأكدة يا إستر؟" سألتُ بصوت منكسر.

كان قلبي يخفق بسرعة، مفعمًا بالسعادة.

"متأكدة جدًا، لونا. أنتِ حامل."

"لكن… لماذا لم أتمكّن أنا ولا والده من الشعور بذلك؟" سألتُ بقلق.

"الأمر لا يزال حديثًا جدًا، ربما لهذا السبب. امنحيه بضعة أيام أخرى، وستبدئين باستشعار الفيرومونات."

أجابتني، فأومأتُ برأسي، ودموعي تحجب الرؤية عن عينَي.

أنا لونا قطيع غابة الخريف.

قبل ثلاث سنوات، تزوّجت الرجل الذي أحببته بجنون، رغم أننا لسنا رفيقين مقدّرين زوجي، الألفا دوريان.

قدّمت كل ما أملك لأكون اللونا المثالية، الركيزة التي يستند إليها. لكن ظلّ يخيّم موضوع الوريث على زواجنا.

لم أستطع الحمل من قبل، وأعترف أنني لا أشاركه الفراش كثيرًا. لكنني أعلم أن مسؤولياته كألفا تُثقله بالانشغال والضغوط.

"أرجوكِ، لا تخبري أحدًا في القطيع. أريد أن أفاجئ زوجي."

"لا تقلقي، لونا، لن أبوح بشيء. مبارك لكِ!" ابتسمت لي، فرددت لها الابتسامة، وقلبي يغمره الفرح والامتنان.

ورغم أنني غريبة عن هذا القطيع، ولست من أبنائه أصلًا، إلا أنّه منذ وفاة والديّ وتكفّل الألفا السابق برعايتي، لم أشعر يومًا بالرفض أو الاحتقار.

ولهذا كرّست نفسي كليًا لواجباتي كلونا.

أنا ممتنّة لحياتي، وللرجل الرائع الذي تزوّجته.

...

"ما كل هذا الطعام؟ هل ستكون هناك حفلة؟"

"ابتعدي!" أصدّت بيدي مخالب صوفيا الجشعة، صديقتي المقرّبة، التي تسلّلت من باب المطبخ الخلفي.

"لكن يا إلهي، معجنات الباف بستري وكل شيء!" قالت بدهشة وهي تجلس على مقعد البار.

بصراحة، ربما بالغت قليلًا في إعداد الأطباق، لكنني سعيدة جدًا وأردت أن يكون كل شيء مثاليًا.

كل الأطباق المفضّلة لدى دوريان أصبحت جاهزة!

"اليوم ذكرى زواجي أنا ودوريان. أردت أن أحتفل بعشاء حميمي"، قلتُ وأنا أعود إلى الكراميل فوق الموقد.

لم أسمع منها ردًّا، فالتفتُّ نصف التفاتة بدافع الفضول.

"ما الأمر؟"

"لا... لا شيء، لقد سمعتُ أن الألفا واجه حالة طارئة اليوم. ألم يخبرك؟" سألتني، فعبستُ بوجهي.

في الحقيقة، دوريان لا يشرح الكثير فيما يتعلق بعمله.

أظن أنّه يفعل ذلك ليتجنّب قلقي.

"لا، لكنه سيعود على أيّ حال. إنّه يعلم أنّ اليوم مميّز."

أجبتُ بيقين كامل.

حدّقت بي باستغراب.

مؤخرًا، لم أعد أستطيع فهمها تمامًا، لكنّها أوّل من اقترب مني في هذا القطيع ،وكانت دومًا إلى جانبي.

أنا أُقدّرها كثيرًا كصديقة.

"صوفي، هناك أمر أريد أن أخبرك به، ولكن... سأخبرك به غدًا. إنّه مهم جدًّا بالنسبة لي." قلت فجأة، أرغب في مشاركة الخبر السعيد معها، لكن ليس قبل أن أعترف به لدوريان.

"حقًا؟ ألا يمكنكِ أن تخبريني الآن؟" سألت، وقد تفعّل لديها طور الفضول، وهي تنحني فوق المنضدة بينما تقضم قطعة بسكويت منزلية.

"لا، لا. غدًا. أعدكِ بأنّكِ ستكونين الثانية التي تعرف." أجبتُ، وأنا أشعر بفرحتي تتفجّر من كل مسامّ في جسدي.

"حسنًا، سأترككِ مع غموضك إذن. لديّ أشياء لأفعلها. ليلة ذكرى زواج سعيدة." تمتمت باستياء، منزعجة لأنني لم أفشِ لها السر، ثم غادرت بالطريقة ذاتها التي دخلت بها.

نظرتُ إلى الساعة. ما زال هناك وقت.

خلعت مئزر المطبخ وصعدتُ إلى الطابق الثاني للاستحمام وارتداء ملابس أنيقة.

كل شيء يجب أن يكون مثاليًا هذه الليلة، احتفالًا مع رفيقي العزيز.

رمقتُ الساعة للمرة الألف، جالسةً على الأريكة. لقد تجاوز منتصف الليل، ودوريان لم يصل بعد.

نظرتُ إلى الأطباق الباردة على مائدة الطعام، ونهضتُ مستسلمة لإعادة تسخينها من جديد.

كنتُ في وسط ذلك عندما سمعتُ باب المنزل يُفتح ويُغلق. تسلل عبق رائحته اللذيذة إلى أنفي، فأشعل دفئًا في معدتي.

ألقيتُ نظرة على فستاني الكستنائي، أُسوّيه بيدي، وأُصلح شعري أمام مرآة الردهة.

شعري الأسود القاتم مربوطٌ في ذيل حصان عالٍ، وعيناي الزرقاوان اللتان برزتا بالمكياج تحدّقان بي من انعكاس الزجاج.

خطوتُ إلى البهو، أراقب الألفا المهيب وهو يدخل عبر الباب.

"حبيبي، كيف كان يومك؟ الكثير من العمل، أليس كذلك؟" أمسكتُ بالمعطف الذي يحمله لأعلّقه.

رأيته يقبض على بعض الأوراق، لكنني افترضتُ أنّها شؤون تخصّ القطيع.

اقتربتُ منه لأقبّله، لكنّه تراجع خطوة.

"أنا متسخ ومُرهق من الطريق. لا تلوّثي نفسكِ." قال، وعيناه العسليتان النافذتان تحدّقان بي، عينان أعشقهما رغم برودتهما الدائمة.

إنها فقط طبيعة شخصيّته.

إنه يحمل الكثير من المسؤوليات بعد أن ورث المهام صغيرًا إثر وفاة والده.

شعره الأشقر مبعثر بطريقة مثيرة، ولسببٍ ما بدا رطبًا.

حتى إنني التقطتُ رائحة جل استحمام غريب.

لماذا استحمّ قبل أن يعود إلى المنزل؟ وهو يقول إنه متسخ، بينما من الواضح أنه قد اغتسل للتو.

"بـ... بالطبع، امنحني دقيقة لأُعيد تسخين العشاء. لا بد أنك جائع..."

"لستُ جائعًا. فاليريا، علينا أن نتحدث."

"لكن العشاء."

"انسَي أمر العشاء. فلنذهب إلى غرفة المعيشة. عليّ أن أخبرك بشيء." نبرة صوته السلطوية اشعلت التوتر بداخلي.

تبعته، وبدأ القلق يتسرّب إلى داخلي.

تسللت يدي إلى جيب تنورتي، ممسكة بالوثيقة المطوية التي تُثبت أنني حامل.

"لماذا كانت الطاولة ممتلئة بالأطباق هكذا؟ هل كنتِ تخطّطين لحفل؟" سأل وهو يُلقي نظرة على غرفة الطعام. انقبض قلبي.

"حبيبي، أعلم أنك مشغول بمهام القطيع. لكن... لا تقل إنك نسيت ذكرى زواجنا؟ اليوم يُتم ثلاث سنوات على اقتراننا." قلتُ وأنا أجلس على الأريكة.

توقعت أن يجلس بجانبي، لكنه اختار الكرسي المقابل.

دوريان لم يكن يومًا حنونًا، لكن الليلة بدا أبعد من المعتاد. أبرد من المعتاد.

دقّ ناقوس خطر داخلي.

"بالطبع، تذكرت. ليس لديكِ فكرة كم انتظرتُ ذكرانا الثالثة." أجاب، لكنني لم أرَ أثرًا للفرح في ملامحه.

كنتُ واثقة أن كل شيء سيتغيّر مع خبري هذا.

علاقتنا لم تكن مثالية بسبب الأمر ذاته. شيوخ القطيع يواصلون الضغط عليه من أجل وريث.

وحين أخبره عن الطفل، سيغمره السرور.

"سأكون سريعًا لأنني لم أعُد أحتمل هذا..."

"انتظر! انتظر يا دوريان. دعني أريك شيئًا أولًا، ثم قُل ما أردتَ قوله." قاطعته، وشعور قوي ينهشني بأنني لن أحبّ كلماته القادمة.

أخفضت رأسي، وأخرجت الورقة المطوية، ثم قدّمتها له، وقلبي يخفق بعاطفة جياشة.

أخذها، يقرأ بصمت، فيما أنا أراقبه بلهفة، أترقب أن يتطابق فرحه مع فرحي.

"أنا حامل! أحمل طفلك في رحمي! سيكون لدينا وريث للقطيع. أنا متأكدة أن الإلهة قد باركتنا بابن!"

لم أتمالك نفسي، فصرحتُ بها مباشرة.

والدموع تملأ عيني، نهضتُ وتقدمتُ نحوه، أرغب في معانقته.

لكن، على الرغم من عشقي له، لم أستطع أن أتجاهل أنّ ردة فعله لم تكن ما توقعتُه من والد طفلي.

"هل أنتِ واثقة من هذا؟ أم أنّها خدعة لتبقيني مربوطًا بكِ؟" قال فجأة، ينهض ويدفعني بعيدًا حين حاولتُ احتضانه.

"دوريان... بالطبع أنا واثقة. انظر، هذا خط كتابة الداية. لماذا أكذب في أمر بهذه الأهمية؟ حبيبي، ما الخطب؟ ما الذي يحدث، يا ألفا؟"

"لا، لا. تبا!" راقبته وهو يتجوّل في الغرفة كذئب محبوس. "لا يمكن أن يحدث هذا الآن!"

"دوريان..."

"هل أخبرتِ أمي؟ أحدًا آخر؟!" سأل فجأة، متقدّمًا نحوي، ممسكًا كتفيّ بقوة.

"لـا... لا، حبيبي. كنتُ أنتظر أن أخبرك أولًا. ظننتُ... أنك ستفرح. أعلم أنهم يضغطون عليك. يا ألفا، لم يعد عليك أن تقلق. سيكون لدينا عائلة."

رفعتُ يدي المرتجفة لأُداعب وجنته، لكنه اكتفى بالتحديق فيّ بعينيه الذهبيتين، صامتًا.

لم أستطع أن أفهم ما يدور في رأسه.

"أنتِ محقة... لقد كنتُ مرهقًا جدًّا. أنا آسف." فجأة، جذبني إلى ذراعيه، فتنفستُ بارتياح، أبادله العناق برقة.

للحظة، خفتُ أنه لم يكن سعيدًا.

"سنتجاوز هذا معًا، يا ألفا. سأكون اللونا المثالية كي لا يجرؤ أحد على الحكم عليك." همستُ وأنا أرفع رأسي.

كنتُ أرغب أن يقبّلني، أن يعانقني بشغف كما لم يفعل منذ زمن طويل.

"لنخرج للركض. ليلة ذكرى زواج برية بلا قيود."

اقترح فجأة، ممسكًا بيدي وجاذبًا إياي نحو خلف المنزل، حيث تمتد غابة القطيع.

"تحوّلي إلى هيئة الذئبة الخاصة بكِ." أمرني، بينما كنتُ أراقبه يخلع ملابسه.

"إنه مثير وقوي للغاية."

يتلألأ شعره تحت ضوء القمر، وأبدأ أنا التحوّل إلى هيئتي الذئبية، إحدى أعظم الأكاذيب والأسرار في حياتي أمر لم يعرفه حتى دوريان.

نركض بحرية عبر أراضي القطيع.

لكنني ألاحظ أننا نبتعد أكثر فأكثر، حتى نعبر الحدود، ومع ذلك أواصل متابعة الذئب الأبيض الضخم، دوريان، الذي يركض أمامي بجنون.

وصلنا إلى مكان ناءٍ، على حافة منحدر سحيق، وفوقنا يسطع القمر بسطوع مبهر، والغابة تمتد تحتنا بلا نهاية.

"ما هذا المكان؟ نحن خارج أراضي القطيع... ألسنا نتعدى على أرض أحدهم؟"

أنظر إلى الأفق من الحافة، مسحورة بجمال المنظر، وقد عدت بالفعل إلى هيئتي البشرية، لكن لم يجبني أحد.

شعرتُ بالقلق، وبدأت ألتفت. غير أن شيئًا داخليًا أثار الإنذار. صوت نعيق غرابٌ من بعيد لكن الأوان كان قد فات.

"... دوريان، ما...؟! آه!" صرختُ وأنا أشعر بمخالب ذئب تشقّ بطني، تمزّقني بعمق.

ارتعبتُ، مذهولة من هذا الهجوم المفاجئ، وحاولت أن أركض.

سعيتُ إلى التحوّل من جديد إلى هيئة الذئبة لأهرب إلى الغابة، بعيدًا عمّا يحدث، بعيدًا عن هذا الألفا الهائج الذي تحدّق عيناه الحمراء كالدم فيّ بحقدٍ كبير لكن الهرب بات مستحيلًا.

"آه! دعني! دوريان، ماذا تفعل؟! ماذا تفعل؟! آه! النجدة! النجدة!" صرختُ وهو ينقضّ عليّ حين حاولتُ الفرار.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

Qwertyulaj Wkxekmzql
Qwertyulaj Wkxekmzql
องค์ชาย11น่าสงสารมากๆๆตามค่ะ
2024-12-31 01:31:23
1
0
Pinnolongerbe Ok
Pinnolongerbe Ok
มายังเอ่ยรออยู่จ้า รออัพเดทตอนที่81
2024-12-30 12:37:08
0
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
สนุกมากมาอัพต่อจ้า
2024-12-27 15:50:13
0
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
อัพเดทน๊าจะได้เพลิน
2024-12-27 15:48:45
0
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
กำลังม่วนสุดๆเรื่องนี้ชอบมาก
2024-12-26 11:25:43
0
0
161
บทที่ 1 ความอัปยศ
บทที่ 1 ความอัปยศณ คฤหาสน์ตระกูลเจียงอันยิ่งใหญ่แห่งแคว้นต้าจงค่ำคืนที่เงียบสงบกลับกลายเป็นค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความโกลาหล ท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนบ่งบอกถึงชะตากรรมอันเลวร้ายของคนในตระกูลเจียง ภายในจวนใหญ่ของตระกูลเจียง ผู้คนต่างมารวมตัวกันอย่างแน่นหนา เสียงซุบซิบและการพูดคุยกันเบาๆ ของเหล่าคนในตระกูลและบ่าวไพร่ดังขึ้นทั่วบริเวณ สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังศาลาที่ใช้สำหรับตัดสินความผิด ศาลาที่เคยสงบเงียบกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและแรงกดดันเจียงซิ่วเหยา ฮูหยินใหญ่ของเสนาบดีเจียงเฉินนั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลางศาลา ใบหน้าของนางซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ น้ำตาหยดลงบนพื้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด นางพยายามปฏิเสธข้อกล่าวหาที่ถูกยัดเยียดอย่างไม่เป็นธรรม แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครฟังนางเลย ทุกคนต่างมองนางด้วยสายตาเย้ยหยันและรังเกียจ แต่ทว่าแม้นางจะอยู่ในสภาพที่อ่อนแอและสิ้นหวัง แต่ความงดงามของนางยังคงโดดเด่นราวกับดอกสาลี่ที่ต้องสายฝนกระหน่ำ ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของนางกลับทำให้คนมองรู้สึกทั้งสงสารและริษยาในความงามพิลาศที่สวรรค์ลำเอียงให้นางมามากมาย ความงามอันอ่อนหวานนั้นเป็นที่ริษยาของบรรดาฮูหยินรองและอี้เห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 เผชิญโลกภายนอก / ของขวัญวันเกิด
บทที่ 2 เผชิญโลกภายนอก / ของขวัญวันเกิดภาพสุดท้ายที่เหล่าบ่าวรับใช้ของตระกูลเจียงเห็นและกลับไปรายงานให้กับเจ้านายของพวกเขาแต่ละคนก็คือ ภาพของหญิงสาวที่มีสภาพไม่ต่างจากดอกไม้กลีบบอบบางที่โดยฝนกระหน่ำจนบอบช้ำแต่ทว่ายังแข็งใจเดินออกมา มือหนึ่งจูงลูกสาว อีกมือจูงมือลูกชาย และมีบ่าว 4 คนที่หอบข้าวของพะรุงพะรังเดินตามถนนของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย"เจี๋ยเออร์ เสวี่ยเออร์ ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่ยังอยู่กับพวกเจ้าเสมอ"นางพูดกับลูกๆ ของนางเบาๆ เจียงหย่าเสวี่ยที่ร้องไห้เสียงสั่น "ท่านแม่...เราจะไปไหนกันหรือเจ้าคะ? ทำไมท่านพ่อถึง..."เจียงซิ่วเหยาพยายามยิ้มอย่างเข้มแข็งไปที่ลูกสาว "ไม่เป็นไรนะลูก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่จะพาพวกเจ้าไปในที่ที่ปลอดภัย เราจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน เจ้าไม่ต้องกลัวอะไรเลย"ป้าจวงหันมาพูดกับเจียงซิ่วเหมย"ฮูหยินเจ้าคะ เราแวะพักที่โรงเตี้ยมข้างหน้านั้นก่อนดีไหมเจ้าคะ? ดูเหมือนคุณหนูทั้งสองจะเหนื่อยกันมากแล้ว"เจียงซิ่วเหยา "คุณหนู!! ต่อไปป้าจวงเรียกข้าว่าคุณหนูเถอะ..ตอนนี้ไม่มีฮูหยินอีกแล้ว เอาตามที่เจ้าว่าเถอะ เจี๋ยเออร์กับเสวี่ยเออร์คงจะหิวแล้วจริงไหมลูก?"เจียงเจ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 เจ็บแล้วจำคือคน....
บทที่ 3 เจ็บแล้วจำคือคน....ท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่เบื้องบน เมฆลอยละล่องพลิ้วไหวเป็นระลอกคลื่น รถม้าสองคันแล่นตามกันออกจากเมืองหลวงที่คึกคักสู่ชนบทที่ห่างไกล สองข้างทางเป็นทุ่งหญ้ากว้างขวาง ต้นไม้สูงชะลูดและอาคารแบบทรงนิยมในเมืองหลวง ที่อยู่เบื้องหลังดูเหมือนจะเลือนรางและห่างไกลออกไปทุกที บรรยากาศที่เคยครึกครื้นในเมืองหลวงกลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบและเดียวดาย มีเพียงเสียงล้อรถม้าที่กระทบกับถนนกรวดดังเบา ๆ และเสียงลมพัดผ่านเท่านั้น รถม้าคันหนึ่งเป็นที่นั่งของเจียงซิ่วเหยากับลูก ๆ และป้าจวงบ่าวคนสนิท อีกคันเป็นที่นั่งของบ่าวรับใช้สามคนและสัมภาระทั้งหมดที่นำติดตัวมา แม้จะมีคนอยู่ข้างกัน แต่ความรู้สึกที่ถูกทอดทิ้งและไร้ที่พึ่งก็ยังคงครอบงำหัวใจของพวกเขาเจียงซิ่วเหยานั่งอยู่ในรถม้า ป้าจวงบ่าวคนสนิทนั่งอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองกำลังปรึกษากันเกี่ยวกับแผนการในอนาคต นางมองออกไปยังทิวทัศน์ที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ นางรู้สึกทั้งกังวลและทุกข์ใจในเวลาเดียวกัน จุดหมายปลายทางของนางคือเมืองที่เรียกว่าอวี้ไห่ เมืองชนบทห่างไกลที่อยู่ริมทะเล ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้านเกิดของท่านแม่ของนาง นางจำได้ว่าครั้ง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 การสูญเสียและการเริ่มต้นใหม่
บทที่ 4 การสูญเสียและการเริ่มต้นใหม่การเดินทางที่ยาวนานและแสนเหน็ดเหนื่อยจากเมืองหลวงมายังเมืองอวี้ไห่ได้ผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน ท้องฟ้าที่เปลี่ยนแปลงจากแดดร้อนจัดสลับกับฝนตกอย่างต่อเนื่อง กลายเป็นศัตรูที่ทำให้เจียงหย่าเสวี่ย ลูกสาวคนโตของเจียงซิ่วเหยาต้องป่วยไข้ตั้งแต่เริ่มการเดินทาง แม้นางจะเป็นเด็กที่แข็งแรงและมีความอดทนมากแค่ไหน แต่เมื่อเผชิญกับการเดินทางที่เหนื่อยล้าและสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงบ่อย นางก็ไม่อาจต้านทานความเจ็บป่วยที่เข้ามากล้ำกลายได้ในระหว่างการเดินทาง คนขับรถม้าและผู้คุ้มกันก็มักจะพูดคุยกันถึงสภาพอากาศที่แปรปรวนอย่างไม่คาดคิด"เฮ้อ วันนี้ร้อนจัดจนเหงื่อท่วมตัว แต่พอพ้นเที่ยงไปฝนก็เทลงมาเหมือนฟ้ารั่ว นี่มันอะไรกันนักหนา"คนขับรถม้าบ่นออกมา ขณะที่มือของเขากุมบังเหียนแน่นเพื่อควบคุมม้าไม่ให้วิ่งเร็วเกินไปบนถนนที่ลื่นจากฝน"ข้าเองก็ไม่เคยเห็นสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน" ผู้คุ้มกันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยตอบ"มันทำให้การเดินทางลำบากขึ้นเยอะจริง ๆ นายหญิงและคุณหนูก็ต้องลำบากไปด้วย ข้าหวังว่าเราจะไปถึงเมืองต่อไปโดยไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก""ใช่ ข้าก็หวังเช
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 พู่กันลิขิตสวรรค์ ชิงหลง
บทที่ 5 พู่กันลิขิตสวรรค์ ชิงหลงคืนที่เงียบสงัดหลังจากที่เจียงหย่าเสวี่ยฟื้นขึ้นมา ในคืนที่ลมหนาวพัดผ่านทุ่งหญ้าอย่างแผ่วเบา ดวงจันทร์ส่องแสงสลัวลงมายังค่ายพัก ร่างของเจียงหย่าเสวี่ยนั่งอยู่ในรถม้าที่คับแคบ ขณะที่ท่านแม่เจียงซิ่วเหยานั่งข้าง ๆ ด้วยความดีใจสุดขีด นางรีบทำโจ๊กผักอย่างที่ลูกสาวอยากกินมาให้สุดฝีมือ"เสวี่ยเออร์ กินเยอะ ๆ นะลูก จะได้หายไว ๆ" เจียงซิ่วเหยาพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ขณะที่นางยกช้อนโจ๊กมาป้อนลูกสาว"ท่านแม่ ข้ากินเองได้เจ้าค่ะ ไม่ต้องลำบากท่านหรอก"เจียงหย่าเสวี่ยตอบเบา ๆ แต่ก็รับช้อนจากมารดาด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆเจียงซิ่วเหยามองลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย นางยิ้มทั้งน้ำตา "ข้าอยากป้อนเจ้า ให้ข้ามั่นใจว่าเจ้าปลอดภัยแล้ว ข้ากลัวเหลือเกินว่าจะสูญเสียเจ้าไป"หลังจากป้อนโจ๊กเสร็จ เจียงซิ่วเหยาลูบผมลูกสาวและกอดลูกไว้แน่นๆ ราวกับอยากให้ตัวเองมั่นใจว่านางไม่ได้สูญเสียลูกสาวที่รักคนนี้ไปจริง ๆ นางอยากจะมั่นใจว่าลูกยังอยู่ตรงนี้"ท่านแม่ ข้าปลอดภัยแล้ว ท่านไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ" เจียงหย่าเสวี่ยพูดปลอบเบา ๆเจียงซิ่งเหยาเมื่อป้อนโจ๊กผักให้ลูกสาวเสร็จก็ใช้หน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ความสามารถของชิงหลง
บทที่ 6 ความสามารถของชิงหลงเมื่อยามเช้ามาเยือน แสงแดดอ่อน ๆ ส่องทะลุผ้าม่านของรถม้าเข้ามา เจียงหย่าเสวี่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นางหันมองไปรอบ ๆ พบว่าท่านแม่เจียงซิ่วเหยายังคงหลับอยู่ในอ้อมกอดของนาง นางจึงค่อย ๆ ขยับตัวออกมาอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้ท่านแม่ตื่น นางเดินออกจากรถม้าและสูดอากาศบริสุทธิ์ของยามเช้า หยิบพู่กันชิงหลงออกมาจากเสื้อของนางพลางมองมันด้วยความสงสัยตอนนี้พวกเขาพักค้างแรมในป่า เจียงหย่าเสวี่ยค่อย ๆ เดินออกมาจากค่ายพักและบอกกับป้าจวงว่า "ข้าจะออกกำลังเล็กน้อยนะเจ้าคะ ป้าจวงไม่ต้องเป็นห่วง"ป้าจวงพยักหน้าและยิ้ม "ได้เจ้าค่ะ คุณหนู แต่โปรดระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ ป่าตอนเช้านี้ยังมีหมอกหนาอยู่"เจียงหย่าเสวี่ยยิ้มและเดินออกไป นางรู้สึกถึงความเงียบสงบของป่าและเสียงนกร้องที่สร้างความสดชื่นให้กับนาง"เจ้าคือพู่กันลิขิตสวรรค์ ชิงหลงจริง ๆ หรือ?" เจียงหย่าเสวี่ยพึมพำกับตัวเอง ขณะจ้องมองพู่กันในมือทันใดนั้นเอง พู่กันก็ส่งประกายแสงสีฟ้าจาง ๆ ออกมา ราวกับกำลังตอบรับคำถามของนาง เจียงหย่าเสวี่ยมองดูด้วยความตกใจ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้นมาในหัวของนางอีกครั้ง"ใช่แล้ว เจ้าคือเจ้านายของข
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 เจ้าเก็บความลับได้หรือไม่??? 
บทที่ 7 เจ้าเก็บความลับได้หรือไม่??? วันเวลาผ่านไปอีก 1 สัปดาห์ที่พวกเขาเดินทาง และระยะทางที่จะถึงจุดหมายนั้นยังอีกประมาณครึ่งเดือน ค่ำวันหนึ่งเจียงหย่าเสวี่ยกำลังนอนพัก เธอเงี่ยหูฟังเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ เสียงนกร้อง และเสียงพูดคุยจากท่านแม่เจียงซิ่วเหยาและป้าจวงที่อยู่ใกล้ ๆ แม้ไม่ได้ตั้งใจจะฟัง แต่คำพูดบางคำก็แว่วเข้ามาในหู ทำให้เธอหยุดพู่กันที่กำลังขยับอยู่บนกระดาษ"คุณหนูเจ้าคะ ตอนนี้เงินที่เหลืออยู่ก็เพียง 400 ตำลึงเท่านั้นเอง อีกทั้งเรายังต้องเดินทางอีกเกือบหนึ่งเดือน ข้าก็ไม่รู้ว่าพวกเราจะทำอย่างไรกันต่อไปดี" ป้าจวงพูดด้วยน้ำเสียงกังวลเงินที่หมดไปส่วนใหญ่นั้นก็เพราะต้องซื้อยาซื้อโสมราคาแพงมาบำรุงคุณหนูที่ป่วยหนักมาตลอดทั้งเดือน ถ้าไม่มีโสมและยาทั้งหมดนั้น คุณหนูคงไม่สามารถรอดมาได้ป้าจวงตอบด้วยความเศร้าใจ"ข้าไม่สนว่าเงินจะหมดไปเท่าไร สุขภาพของลูกสาวข้านั้นสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด ถ้าการใช้จ่ายเหล่านี้ทำให้เสวี่ยเออร์ของข้าหายป่วย ข้าก็ยินดีที่จะแลกทุกอย่าง"เจียงซิ่วเหยาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาของนางเปี่ยมไปด้วยความรักและความห่วงใยเจียงหย่าเสวี่ยฟังคำพูดเหล่านั้นและรู้สึกหั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 ข้าพบดงโสมเจ้าค่ะ…ท่านแม่!!!
บทที่ 8 ข้าพบดงโสมเจ้าค่ะ…ท่านแม่!!!เสียงจากข้างหลังทำให้นางหันกลับไปมอง เป็นป้าจวงที่ตามมาหานาง สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความตกใจและความประหลาดใจเมื่อเห็นดงโสมและเห็ดหลินจือที่เพิ่งเกิดขึ้น"คะ…คุณหนู คือ..คือ..เออ ท่านทำทั้งหมดนี้หรือเจ้าคะ?"ถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อสายตา ป้าจวงถึงจะเป็นคนจิตแข็งขนาดไหนเมื่อเห็นกับตาว่าคุณหนู่ของนางอยู่ก็วาดๆ อะไรสักอย่างและเมื่อนางสะบัดแปรงเบาๆ ก็ทำให้มีเส้นแสงสีเงินสีทองวูบวาบเต็มไปหมดไม่ถึง5 อึดใจต้นโสมที่เป็นของหายากอันดับหนึ่งของป่าต่างก็รีบผุดขึ้นมาจากดินราวกับว่าหากขึ้นช้าแล้วจะไม่ทันหัวอื่นๆ อย่างไรอย่างนั้นนางก็ตกใจทีเดียวเจียงหย่าเสวี่ยนั้นแต่แรกก็ไม่ได้คิดจะปิดบังครอบครัวแต่เพราะว่ายังไม่ถึงเวลาจึงไม่ได้บอกไป แต่เมื่อป้าจวงที่เป็นคนที่ภักดีที่สุดของท่านแม่มาเห็นเช่นนี้ นางก็ได้แต่ปล่อยให้ได้เห็น“ป้าจวงเร็วเข้ารีบมาขุดโสมเหล่านี้เร็ว ด้านนั้นยังมีเห็ดหลินจือด้วยเจ้าค่ะ ดอกใหญ่ๆ ทั้งนั้น อย่างเพิ่งนิ่ง เดี๋ยวกลับไปข้าจะอธิบายให้ฟังเจ้าค่ะ”เจียงหย่าเสวี่ยไม่อยากจะเสียเวลาเพราะหากอยู่ที่นี่นางไม่แน่ว่าท่านแม่อาจจะส่งใครมาตามพวกนางอีก ป้าจ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 ขายโสม
บทที่ 9 ขายโสม“ข้าพบดงโสมเจ้าค่ะท่านแม่!!!” เสียงกระซิบของลูกสาวนั้นแผ่วเบาแต่ทว่าเสียงที่นางบอกนั้นดังสนั่นในหัวของเจียงซิ่วเหยา“อะ..อะไรนะลูกรัก เจ้าพูดอีกทีซิ”เจียงซิ่วเหยาเอื่อมมือมาจับมือของลูกสาวและเขย่าเบาๆ เจียงหย่าเสวี่ยหันไปมองป้าจวงและพยักหน้าให้เล็กน้อยจากนั้น ป้าจวงก็นำตะกร้าใบหน้าเข้าไปวางไว้ในรถม้าปิดผ้าหน้าหน้าต่างให้เรียบร้อยและหันไปพยักหน้าให้คุณหนูเล็กของนางประมาณว่าเรียบร้อย เสร็จแล้วนางก็เดินไปหากลุ่มของคนขับรถม้าและคนคุ้มกันที่กำลังนั่งกินอาหารที่พวกนางทำโดยพวกเขาได้แยกไปนั่งไกลพอสมควร ทำให้ไม่เห็นสิ่งที่ป้าจวงแบกมาป้าจวงเดินไปหาอาหานและสั่งให้เขาทำความสะอาดไก่ทันที พลางหันไปบอกคนคุ้มกันว่าวันนี้พวกนางจะย่างไก่เพิ่ม เมื่อพวกเขาเห็นว่าวันนี้จะมีเนื้อเพิ่มขึ้นจึงวางชามโจ๊กและรีบไปช่วยอาหานจัดการไก่ทันที ใครเล่าจะไม่อยากกินเนื้อ เป็นอันว่าทั้งคนคุ้มกันคนขับรถม้าพากันเอาไก่ออกไปทำที่ลำธารที่อยู่ไม่ไกลแทนซึ่งเป็นการดีต่อเจียงหย่าเสวี่ยที่จะได้นำโสมและเห็ดหลินจือมาให้ท่านแม่ดูเมื่อเจียงซิ่วเหยาเดินเข้าไปในรถม้าที่ปิดประตูผ้าม่านเรียบร้อย ชั่วครู่ที่นางมองเห็นโสมขน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 โรงประมูลมังกรเหิน
บทที่ 10 โรงประมูลมังกรเหินก่อนที่จะกลับมาที่โรงเตี้ยม ทั้งสองได้แวะไปที่โรงประมูลมังกรเหินและแจ้งตามที่หลงจู๊ของร้านขายยาหยูอี้ถังบอกว่าต้องการเข้าร่วมประมูล เมื่อพวกเขารู้ว่าจะมีโสมอายุ 1,000 ปี และเห็ดหลินจืออายุ 500 ปีเข้าประมูล ทำให้โรงประมูลนั้นตื่นเต้นและโกลาหลกันขึ้นมาทันที พวกเขาถึงขนาดเชิญหลงจู๊มาและขอให้พวกนางนำโสมและเห็ดหลินจือออกมาให้ดู เพราะว่ากลัวว่าพวกนางจะพูดไม่จริง และเมื่อได้เห็นของเรียบร้อย ตอนนี้สายตาที่พวกเขามองสองป้าหลานนั้นมีความนับถือมากขึ้นมาหลายส่วน"ข้าไม่ได้เห็นโสมที่มีอายุถึงพันปีมานานเหลือเกินแล้ว น่าจะเกือบ 10 ปีได้แล้ว มันล้ำค่าจริงๆ"หลงจู๊พูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยตื่นเต้นและความประทับใจมาก นานมาแล้วที่พวกเขาไม่ได้เห็นโสมและเห็ดหลินจือที่มีอายุเยอะขนาดนี้ในโรงประมูลมังกรเหินของพวกเขาและที่สำคัญมันถูกส่งเข้าประมูลเป็นคู่ด้วยครั้งนี้เมืองชิงเฉินจะต้องแตกตื่นอย่างแน่นอน พวกเขารีบส่งสายตาให้กันเป็นการบอกว่า พวกเจ้ารีบไปกระจายข่าวนี้ให้เร็วที่สุดและให้ได้มากที่สุดด้วยเพราะว่า ของมีค่าเช่นนี้มาถึงโรงประมูลกระชั้นชิดเหลือเกิน พวกเขาได้แต่ต้องทำวิธีการส่งข่า
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status