หวนคืนครานี้มิอาจปล่อยนาง

1 ความทุกข์ระทมในอดีต หน้าผาที่ตั้งสูงตระหง่านมองลงไปเบื้องล่างเป็นหุบเหวลึกที่ยากจะคาดเดาได้ว่าเบื้องล่างมีสิ่งใดอยู่บ้าง เสียงลมที่พัดผ่านต้นไม้ใบหญ้าเกิดเสียงคล้ายภูตผีวิญญาณกำลังเรียกร้อง นัยน์ตาเมล็ดซิ่งของสตรีผู้หนึ่งที่ยืนหันหลังให้หน้าผาจ้องมองกลุ่มคนเบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย คล้ายกับไม่มีสิ่งใดจะมาทำร้ายจิตใจนางให้เจ็บปวดไปมากกว่าที่เป็นอยู่แล้ว สตรีที่สวมอาภรณ์เนื้อดีคล้ายสตรีสูงศักดิ์ยกยิ้มมุมปากคล้ายสะใจเมื่อเห็นสภาพของคนที่ตนเกลียดคล้ายตุ๊กตาผ้าที่ฉีกขาดและยับเยินไม่หลงเหลือสภาพดีงามเช่นที่เคยรู้จัก “หากจะกล่าวโทษ เจ้าก็กล่าวโทษลูกในท้องของเจ้าเถิดที่ทำให้เจ้าต้องตาย เพราะหากเจ้าไม่อาจหาญสับเปลี่ยนยาห้ามครรภ์ ท่านอ๋องมีหรือจะสั่งให้ข้าพาเจ้ามาจัดการที่นี่” “...” เมื่อถูกทำให้เสียใจอยู่นับครั้งไม่ถ้วน ในใจของนางยามนี้ก็เริ่มจะด้านชาและไม่ได้รู้สึกอันใดต่อคนพวกนี

“ได้เจอพวกท่านข้าดีใจยิ่ง” หลังสิ้นบิดามารดา ชีวิตนางก็คล้ายจะสูญสิ้นตามนอกจากจะไม่ได้ทวงความยุติธรรมให้บิดาแล้ว ทรัพย์สมบัติยังถูกยึด เนื่องจากไม่เคยสนใจเรื่องในจวนจึงไม่รู้ว่าเงินทองของตระกูลหลี่มีมากมายเท่าใด เครื่องประดับล้ำค่าที่นางเคยมีก็ถูกใช้เป็นของกำนัลยามต้องขอความช่วยเหลือซึ่งแน่นอนว่ามันย่อมมีวันหมดไป สุดท้ายการได้เข้าใกล้บุรุษที่นางพึงใจกลับทำให้นางไม่หลงเหลือสิ่งใดเลย แม้แต่ชีวิต “ดีใจถึงเพียงนั้นเชียว” หลี่ฮูหยินรู้สึกงุนงง “พ่อก็ดีใจที่ได้เจอเจ้า ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง อยากได้สิ่งใดหรือไม่ พ่อจะหามาให้เจ้า” เนื่องจากตนเป็นเจ้ากรมโยธามักจะต้องเดินทางไปต่างเมืองอยู่บ่อยครั้ง ทำให้บุตรสาวคนเดียวของเขาได้มีของหายากและล้ำค่าอยู่ในครอบครองไม่น้อย “ข้าอยากให้ท่านพ่อกับท่านแม่เลี้ยงข้าไปชั่วชีวิตเจ้าค่ะ” นางจะไม่ออกเรือน จะอยู่กับบิดามารดาหวงแหนช่วงเวลาที่ล้ำค่าเช่นนี้เอาไว้ให้นานที่สุด “หากเจ้าไม่อยากออกเรือนพ่อย่อมไม่คัดค้าน” นายท่านของจวนกล่าวกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ได้อย่างไรกันเจ้าคะ เป็นสตรีก็

2 วาสนานี้ข้ามอบให้เจ้า หลังจากชินอ๋องได้นำหลักฐานที่เจ้ากรมโยธามามอบให้ไปปรึกษาหารือกับฮ่องเต้ที่มีสีหน้าซีดเผือดคล้ายกับร่างกายไม่ใคร่จะดี ก็ได้รับพระบัญชาให้เขานำกำลังไปล้อมจับขุนนางทุจริต “เสด็จพี่ พระองค์ให้หมอหลวงมาตรวจพระวรกายหรือยังพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดพระองค์ถึงคล้ายคนไม่สบายเช่นนี้” “ตรวจแล้ว ไม่พบสิ่งใด คงเป็นเพราะช่วงนี้ข้านอนไม่ค่อยหลับ” ยามอยู่กับน้องชายเพียงคนเดียวฮ่องเต้ไม่ถือพระองค์แม้แต่น้อย “แต่ร่างกายของพระองค์ดูเหน็ดเหนื่อยกว่าที่ควรจะเป็นนะพ่ะย่ะค่ะ” ช่างคล้ายกับคนโดนวางยา “เอาเถิด เจ้าไปจัดการเรื่องนั้นให้แล้วเสร็จเถิด แม้จะไม่อาจสาวไปถึงตัวการใหญ่ได้ แต่ทว่าก็สามารถตัดบ่อเงินบ่อทองของพวกนั้นได้” ไม่คิดเลยว่าหลักฐานที่เพียรพยายามหากันสุดท้ายแล้วจะถูกนำมามอบให้ถึงมือน้องชายของพระองค์ “เสด็จพี่ก็ดูแลตนเองด้วย แล้วกระหม่อมจะรีบกลับมา”

          “ขอบพระทัยชินอ๋องที่เมตตาตระกูลหลี่เพคะ ประเดี๋ยวหม่อมฉันเดินไปส่งที่หน้าจวนเพคะ” หลังจากนั้นหลี่ฮูหยินก็พาผู้สูงศักดิ์ไปส่งที่หน้าประตูจวน             เมื่อได้ข่าวว่าชินอ๋องเดินทางออกจากเมืองหลวงพร้อมด้วยรองเจ้ากรมโยธาหาน หลี่เย่หรงจึงเอายาถอนพิษสือเจียวที่มีอยู่ป้อนให้ผู้เป็นบิดาพร้อมกับยาถอนพิษร้อยแปด ซึ่งท่านหมอว่าสามารถกินร่วมกันได้ทั้งยังทำให้ร่างกายฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว            ได้ยินมารดาเล่าว่าชินอ๋องรับปากว่าจะช่วยหาตัวคนลงมือวางยาพิษบิดา นางบอกได้เลยว่าไม่มีทางหาเจอเพราะยาพิษนี้เป็นพิษที่นางปรุงขึ้นเองจากความทรงจำในชาติก่อนที่นางอ่านตำราปรุงพิษมากมายหวังสร้างพิษเอาไว้ป้องกันตนเอง ไม่คิดเลยว่ายังไม่ทันปรุงพิษสำเร็จนางก็ต้องตายเสียก่อน            และแม้จะเป็นพิษที่นางฝึกปรุงขึ้นแต่ทว่านางได้ทดลองกับหนึ่งในหนอนที่ท่

           “เจ้าค่ะ” สตรีทั้งสองสวมกอดเจ้ากรมโยธาตอบ  และโอบกอดกันไว้แน่นคล้ายไม่ยอมให้สิ่งใดหรือใครมาทำลายได้             และแล้วก็ถึงวันที่หลี่จื่อห่าวจะเข้าวังเพื่อขอพระราชทานลงโทษที่ละเลยหน้าที่ไม่อาจร่วมเดินทางไปกับชินอ๋องได้            “ไม่รู้ว่าฮ่องเต้จะกริ้วบิดาของเจ้าหรือไม่” หลี่ฮูหยินเดินไปมาไม่หยุดคล้ายกังวลยิ่งนัก            “ข้าเชื่อเจ้าค่ะ ว่าทุกอย่างต้องผ่านพ้นไปได้”            “แม่ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”            “ท่านแม่พอจะทราบหรือไม่ว่าชินอ๋องที่หมดสติไปฟื้นขึ้นหรือยัง” แม้ว่าทางราชสำนักจะพยายามปกปิดแต่ทว่าเรื่องนี้กลับโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง