ตอนจบของประตูช้างเผือก สรุปเหตุการณ์สำคัญอะไร

ข้าเป็นลูกสาวของบ่าวล้างเท้าในจวนตระกูลเสิ่น แต่กลับบังเอิญช่วยชีวิตฮ่องเต้ไว้ ฮองเฮาที่ลือกันว่าเป็นเทพธิดากลับชาติมาเกิดได้สวมรอยแย่งความดีความชอบของข้าไป แล้วยังจับข้าไปขังไว้ในคุกใต้ดินล่างตำหนักบรรทม “แกมันก็เหมือนกับแม่ชั้นต่ำของแกนั่นแหละ เป็นนางจิ้งจอกแพศยา! คิดแต่จะยั่วยวนเจ้านายเพื่อปีนป่ายสู่ที่สูง แต่ช่างน่าเสียดาย ไก่ป่าก็เป็นได้แค่ไก่ป่า ชาตินี้ไม่มีวันกลายเป็นหงส์ได้หรอก!” จนกระทั่งวันที่ข้าถูกนางจับยัดลงไปในถังใส่เศษอาหาร จวนเจียนจะลำสักขาดใจตาย สายฟ้าจำนวนหนึ่งผ่าลงมายังวังหลวง เกือบจะฆ่าฮ่องเต้ตาย ในที่สุดข้าก็เข้าใจ ฮองเฮาเป็นเพียงตัวปลอม ข้าต่างหากที่เป็นสตรีแห่งโชคชะตาของแคว้นอย่างแท้จริง หากข้าสิ้นชีพ คนทั้งหมดในแคว้นฉู่จะต้องตายไปพร้อมกัน

ในวันฝังศพพระของอดีตฮ่องเต้ ฮ่องเต้องค์ใหม่กับไทเฮากลับพร้อมใจกันไม่ปรากฏตัว ขณะที่ข้าเดินออกจากสุสานหลวง จู่ๆ ก็มีข้อความประหลาดลอยผ่านตรงหน้า 【พระเอกฉลาดจริงๆ ใครจะไปคิดว่าฮ่องเต้องค์ใหม่แอบมาลักลอบเป็นชู้กับแม่เลี้ยงของตัวเองอยู่ที่นี่!】 【เต้นรำอยู่บนหลุมศพของจริง! เขายังพูดอีกว่า ช่วงไว้ทุกข์เจ็ดวัน จะร่วมรักให้ครบเจ็ดครั้ง! ต้องเกลียดพ่อของตัวเองที่แย่งรักแรกไปมากแค่ไหนกัน!】 พอได้ยินเช่นนั้น ข้าก็หันหลังตั้งใจจะพาทหารองครักษ์ส่วนตัวบุกกลับเข้าไปทันที แต่ขันทีคนสนิทกลับก้าวมาขวางทางไว้ “ฮองเฮาโปรดหยุดเพคะ ภายในสุสานหลวงมีพลังหยินหนาแน่นเกินไป ไม่ควรเสด็จเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ” ข้อความลอยส่งเสียงเฮกันยกใหญ่ 【ทำดีมาก! พระเอกอดทนกล้ำกลืนมาหลายปีเพื่อชิงอำนาจทหาร ไม่อย่างนั้นจะยอมแต่งกับลูกสาวของแม่ทัพหัวรั้นคนนี้ได้อย่างไร!】 【ใช่แล้ว! พอกลับวังและได้อำนาจทหารเมื่อไร เขาจะฆ่าฮองเฮาองค์ใหม่ทันที! นังตัวร้ายคนนี้ตายแน่!】 คิดจะฆ่าข้าหรือ? ข้าว่าพวกเจ้าต่างหากที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว! ข้ายักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะตวาดเสียงลั่น “พลังหยินหนาแน่นอย่างนั้นหรือ? ทหารทุกนายฟังคำสั่ง! จงเทปรอทปิดผนึกตำหนักใต้ดินเดี๋ยวนี้ รักษาพลังมังกรมิให้รั่วไหล!” ข้อความลอยแตกตื่นในทันที 【บ้าไปแล้ว! เทปรอทปิดผนึกงั้นเหรอ? ผู้หญิงคนนี้กำลังจะเปลี่ยนตอนจบของเรื่องให้กลายเป็นหนังสยองขวัญแล้ว!】

วันที่ฮ่องเต้รับสนมคนโปรดคนใหม่เข้าวัง คือวันที่เซี่ยเยว่หลันได้รับข่าวว่า น้องชายและคนในตระกูลของนางหายสาบสูญ ยังไม่ทันได้ตั้งสติ นางกลับถูกใส่ร้ายว่า วางยาพิษในกำไลของสนมคนใหม่ หลักฐานทุกอย่างชี้มาที่นาง แม้แต่บุรุษที่นางรักที่สุด...ก็เลือกเชื่อคนอื่น หัวใจที่เคยรักจนหมดสิ้นจึงพังลงในวันเดียว “ในเมื่อพระองค์เลือกนาง เช่นนั้นหม่อมฉันจะไม่รักพระองค์อีกต่อไป” นางคิดว่าการปลิดชีวิตตัวเองคือทางออกที่ดีที่สุด แต่แล้วเขากลับมาเดินเข้ามาช่วยชีวิตนางไว้และขอให้นางมีชีวิตต่อไป และนั่นมันคือ จุดเริ่มต้นของการทวงคืนทุกอย่างที่ถูกพรากไปจากนาง

ลู่ฉางกัง ได้พบหีบไม้โบราณซึ่งเป็นสมบัติประจำตระกูล เมื่อเปิดออกมันได้พาเขาย้อนเวลาไปยังมิติยุคโบราณ และกลายเป็นเพียงเด็กชายวัยสิบหนาว ในมิติคู่ขนานเขาพบกับคนสำคัญที่ชาตินี้เขาก็ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจออีก การย้อนเวลาครั้งนี้นอกจากจะทำให้เขาได้มีโอกาสแก้ไขหลายเรื่องราวที่เคยผิดพลาด แต่ยังช่วยเติมเต็มเสี้ยวความทรงจำที่ขาดหายไปเมื่อครั้งยังเด็ก

เมื่อบุปผางามสูงศักดิ์ต้องร่วงหล่นสู่กรงเล็บพยัคฆ์... ตำนานรักที่เริ่มต้นด้วยคาวเลือด คราบน้ำตา และการเยียวยาหัวใจจึงอุบัติขึ้น เปลวเพลิงแห่งสงครามเผาผลาญแคว้นอวิ๋นฮวาจนย่อยยับ จาก 'องค์หญิงมู่ตาน' ผู้สูงศักดิ์และงดงามล่มเมือง บัดนี้ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีให้กลายเป็นเพียง 'เชลยบรรณาการ' ที่ไร้ค่า โชคชะตาที่แสนโหดร้ายผลักไสนางให้ตกอยู่ท่ามกลางกรงเล็บของสองพยัคฆ์ หนึ่งคือ 'อิงเฟิง' บุรุษผู้ฝากรอยแค้นและความอัปยศ และอีกหนึ่งคือ 'หลี่เฉียง' จอมทัพพยัคฆ์ทมิฬแห่งแดนเหนือผู้ป่าเถื่อนและเย็นชา บุรุษผู้ที่เคยยัดเยียดรอยมลทินและพรากทุกสิ่งไปจากนาง ท่ามกลางไฟสงครามและการแก่งแย่งชิงอำนาจ มู่ตานต้องกัดฟันสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ทว่าความเด็ดเดี่ยวและหัวใจที่เข้มแข็งของนาง กลับค่อย ๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในใจของจอมทัพไร้พ่าย จากความแค้นและการกดขี่ แปรเปลี่ยนเป็นความรักที่ลึกซึ้งและพร้อมจะใช้สละได้แม้กระทั่งชีวิต "รอยมลทินใดที่โลกนี้ยัดเยียดให้เจ้า ข้าจะเป็นคนใช้ทั้งชีวิตชำระล้างมัน บัดนี้เจ้าคือฮูหยินของข้า คือสตรีที่บริสุทธิ์และงดงามที่สุดในหัวใจข้าเพียงผู้เดียว"

เพราะรักนางจึงยอมทุกอย่าง แต่สุดท้ายเขากลับมอบความรักให้สตรีอื่น ในเมื่อเดินมาจนถึงสุดทางแล้วนางก็ไม่คิดจะยื้อไว้อีกต่อไป ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว ส่วนข้าจะเดินจากไปพร้อมกับบุตรในครรภ์