ตัวละครเว้นเดปรากฏตัวในหนังเรื่องใดบ้าง?

เวลาพูดถึงตัวละครที่มีความมืดแบบตลกร้ายและโดดเด่น ผมมักนึกถึงชื่อที่คุณถามถึง—'เว้นเดย์' ซึ่งเป็นชื่อในภาษาไทยที่มักใช้เรียกตัวละครต้นแบบจากตระกูลแอดแฮมส์ ตัวละครนี้มีรากฐานมาจากการ์ตูนของ Charles Addams ที่ลงในนิตยสารชื่อดัง และค่อย ๆ ถูกยืมไปใช้ในสื่ออื่น ๆ จนกลายเป็นที่รู้จักทั่วโลก ในการ์ตูนต้นฉบับของ 'The Addams Family' เว้นเดย์ถูกวาดให้เป็นเด็กผู้หญิงที่ชอบสิ่งลี้ลับ ชอบมุมมองที่คนทั่วไปมองว่าเย็นชา และมีอารมณ์ขันแบบตลกร้ายแบบนิ่ง ๆ นิสัยของเธอคือความเฉียบคมในการพูด ความสงสัยต่อโลกภายนอก และการแสดงออกที่ตรงไปตรงมาโดยไม่แคร์มารยาททางสังคม นี่คือพื้นฐานของตัวละครที่ถูกนำไปดัดแปลงในทีวี ภาพยนตร์ และนิยายหลายต่อหลายครั้ง แต่คาแรกเตอร์แก่นของเธอ—เด็กสาวที่เป็นตัวแทนของความต่างและความเฉียบคม—ยังคงเด่นชัดอยู่เสมอ ความเป็นเอกลักษณ์นี้ทำให้ผมมองว่าเว้นเดย์ไม่ใช่แค่ตัวละครตลก แต่มักเป็นกระจกสะท้อนมุมมองยอดเยี่ยมต่อสังคมและวัยรุ่นที่รู้สึกไม่เข้าพวก

บอกตรงๆว่าฉากที่ทำให้แฟนๆ พูดถึงกันมากที่สุดก็คือการโผล่แบบสั้นๆ ในตอนท้ายของหนังหนึ่งเรื่อง ซึ่งนั่นคือการปรากฏตัวเดียวของเวนอมที่อยู่ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) แบบเป็นทางการ ผมกำลังพูดถึงการโผล่มาในฉากเครดิตตอนท้ายของ 'Spider-Man: No Way Home' — เป็นการคัทสั้นๆ ที่วาง Eddie Brock กับเวนอมไว้ในมิติ/จักรวาลที่ต่างออกไปจากที่เราเห็นในหนังของ Sony ก่อนหน้านั้น เหตุการณ์นั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเวนอมจากจักรวาลของเขาได้หลุดเข้ามาในจักรวาลที่ตัวละครของมาร์เวลในสตูดิโอสหภาพเดียวกันอาศัยอยู่ โดยไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเรื่องหลัก แต่มากกว่าเป็นการย้ำธีมเรื่องหลายจักรวาลและการเปิดทางสำหรับการข้ามจักรวาลในอนาคต จากมุมมองคนดูที่ติดตามทั้งสองค่าย ผมมองฉากนั้นเป็นทั้งของขวัญและการทิ้งเงื่อนงำอย่างตั้งใจ — ของขวัญเพราะแฟนๆ อยากเห็นการปะทะหรือการปะปนกันของตัวละครที่เคยแยกกันมา แต่ก็เป็นเงื่อนงำเพราะมันไม่เคยตามมาด้วยการอธิบายละเอียดหรือบทบาทต่อเนื่องในหนัง MCU เรื่องหลักใดเลย เวนอมที่โผล่มานั้นไม่ได้เข้าร่วมทีม ไม่ได้เป็นวายร้ายหลัก และไม่ได้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์สำคัญอื่นๆ ของ MCU ในทางปฏิบัติ มันเลยยังคงเป็นแค่การเยือนไม่กี่นาทีที่มีความหมายเชิงสัญลักษณ์มากกว่าจะเปลี่ยนโครงสร้างของจักรวาลภาพยนตร์ ท้ายที่สุด ผมรู้สึกว่าการปรากฏตัวครั้งนี้เปิดประตูให้กับความเป็นไปได้เยอะ แต่ก็ต้องยอมรับว่า ณ จุดนั้นมันยังเป็นแค่แวบหนึ่งเท่านั้น ถ้ามองในแง่ของการนับ 'การปรากฏตัวใน MCU' แบบเคร่งครัด ก็ต้องบอกว่ามีเพียงการโผล่สั้นๆ ในฉากเครดิตของ 'Spider-Man: No Way Home' เท่านั้น — ซึ่งเพียงพอจะทำให้แฟนๆ ตื่นเต้น แต่ยังไม่พอให้เรียกว่าเป็นการย้ายตัวละครมาร่วมจักรวาลอย่างสมบูรณ์ใจ ผมยังคงรอคอยว่าจะมีการเชื่อมโยงต่อหรือการร่วมงานครั้งใหญ่ระหว่างเวนอมและตัวละคร MCU ตัวอื่นๆ ในอนาคตไหม และนั่นแหละทำให้ฉากสั้นๆ นั้นน่าจดจำสำหรับผม

เล่าแบบคนที่อยู่กับหนังสือการ์ตูนมานานและชอบย้อนอ่านฉบับเก่าบ่อย ๆ: ฉันมักจะชี้ให้คนใหม่ ๆ ดูต้นกำเนิดของตัวละครก่อนเสมอ เพื่อให้เข้าใจว่าตัวละครถูกปั้นขึ้นมาอย่างไรในเชิงประวัติศาสตร์และบริบททางสังคม มาตอบตรง ๆ ว่า 'Wanda' หรือที่หลายคนรู้จักกันในชื่อ 'Scarlet Witch' ถูกสร้างขึ้นครั้งแรกโดยคู่หูที่มีชื่อเสียงในวงการการ์ตูนอเมริกัน นั่นคือ สแตน ลี (Stan Lee) กับ แจ็ก เคอร์บี้ (Jack Kirby) ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกในนิตยสาร 'X-Men' เล่มที่ 4 เมื่อปี 1964 ฉากต้นกำเนิดของเธอในยุคแรกถูกวางให้เป็นพี่น้องกับพีเอโตร (Pietro) และมีความเกี่ยวพันกับกลุ่ม X-Men/Avengers ในรูปแบบคลาสสิก แต่สิ่งที่ทำให้เธอแตกต่างและเติบโตเป็นตัวละครที่ลึกซึ้งคือการเขียนและการตีความโดยทีมผู้สร้างยุคหลัง ๆ หลายคนที่เติมมิติให้ทั้งพลังเหนือธรรมชาติ ความไม่แน่นอนทางจิตใจ และปัญหาครอบครัว ตัวอย่างเด่น ๆ ของการพัฒนาเรื่องราวคือเหตุการณ์สำคัญอย่าง 'House of M' ซึ่งเป็นผลงานที่เขียนโดย Brian Michael Bendis และสร้างความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ให้กับจักรวาลและความเข้าใจในพลังของเธอ ฉันมองว่าเครดิตเริ่มต้นควรเป็นของ Lee กับ Kirby อย่างชัดเจน แต่การที่ 'Wanda' กลายเป็นสัญลักษณ์ที่ซับซ้อนนั้นเป็นผลจากการตีความของนักเขียนและศิลปินรุ่นต่อ ๆ มา ตลอดหลายทศวรรษ มีทั้งคนที่ทำให้เธอเป็นวีรสตรี ผู้ที่ทำให้เธอกลายเป็นตัวละครที่ขัดแย้ง หรือแม้กระทั่งบทบาดแผลส่วนตัวที่ถูกใช้เป็นพลังในการเล่าเรื่อง การยกย่องผู้สร้างดั้งเดิมสำคัญ แต่ก็อย่าลืมว่าตัวละครที่เรารู้จักในวันนี้คือผลรวมจากมือของคนมากมายที่เติมเรื่องราวและอารมณ์ให้เธอ ผมชอบภาพของตัวละครที่ยังถูกเขียนใหม่ได้เสมอ — นั่นแหละมนต์เสน่ห์ของการ์ตูนที่ทำให้กลับมาอ่านซ้ำได้ไม่เบื่อ

เรื่องแรกที่ผี 'โมโมะ' ปรากฏตัวคือหนังสั้นออนไลน์จากญี่ปุ่นที่เผยแพร่ในปี 2018 เรื่อง 'โมโมะ: The Challenge' ซึ่งสร้างกระแสฮือฮาจากภาพลักษณ์น่ากลัวของตัวละครนี้ หนังสั้นเรื่องนี้เล่าถึงเกมท้าทายที่เกี่ยวข้องกับการโทรออกไปหาโมโมะ แล้วต้องทำตามคำสั่งแปลกๆ มันกลายเป็นไวรัลเพราะความน่าสะพรึงกลัวของตัวละครที่มีดวงตาทรงรีและปากยืดจนน่ากลัว หลังจากนั้นก็มีคนนำโมโมะไปปรากฏในหนังสยองขวัญเรื่องอื่นๆ อีกหลายเรื่องทั้งในและนอกญี่ปุ่น

ชื่อ 'ตุ๊ก ดวงตา' มักทำให้คนสับสนเพราะมีหลายคนใช้ชื่อเล่นคล้ายกันในวงการบันเทิงไทย จึงทำให้การระบุผลงานชัดเจนอาจต้องจับบริบทเพิ่มอีกนิด ผมเองติดตามงานละครกับหนังไทยมานานและเวลาเจอชื่อนี้มักต้องดูเครดิตประกอบว่าหมายถึงใคร บ่อยครั้งที่ชื่อแบบนี้ปรากฏเป็นนักแสดงสมทบ นักแสดงรับเชิญ หรือผู้ที่ทำงานทั้งละครโทรทัศน์และภาพยนตร์รุ่นต่าง ๆ ในบางกรณีเธอจะมีบทบาทในละครช่องใหญ่ บทสนับสนุนที่จดจำได้ หรือมีผลงานหนังสั้นและหนังอินดี้ที่ไม่ได้รับการโปรโมตเท่าไหร่ ถ้าเป้าหมายของคุณคือการรวบรวมรายการ ผมแนะนำให้เช็กเครดิตตอนจบของเรื่อง บทสัมภาษณ์เก่าในนิตยสารบันเทิง หรือลิสต์ในเว็บไซต์ฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย เพราะชื่อเดียวกันอาจอ้างถึงคนละคน ความเป็นไปได้ที่เจอบ่อยคือการเห็นชื่อนี้ทั้งในละครหลังข่าว รายการวาไรตี้ และหนังไทยยุคหลายสิบปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะบทที่เป็นคนรู้จักของตัวเอกหรือญาติใกล้ชิด ซึ่งมักทำให้คนจดจำหน้าได้ดีขึ้นแม้ชื่อจะคล้ายกันก็ตาม

ก่อนจะลงรายละเอียดเกี่ยวกับตัวละครใน 'เว้นเดย์ 2' ขอเล่าแบบรวมภาพใหญ่ก่อนว่าบทบาทหลัก ๆ ในเรื่องมักแบ่งเป็นกลุ่มชัดเจน ซึ่งช่วยให้พล็อตเดินหน้าและให้พื้นที่แต่ละตัวได้เติบโตในแบบของตัวเอง ผมมองว่าตัวเอกของ 'เว้นเดย์ 2' เป็นจุดศูนย์กลางของเรื่อง — บุคคลที่ผู้ชมตามเชียร์และเห็นการเปลี่ยนแปลงมากที่สุด บทของเขามักเกี่ยวกับการตัดสินใจครั้งสำคัญ การเผชิญข้อผิดพลาดในอดีต และการค้นหาความหมายใหม่ในชีวิต การตั้งคำถามภายในและแรงผลักดันจากสถานการณ์เป็นตัวขับเคลื่อนให้ตัวเอกเผชิญบททดสอบและเติบโต เคียงข้างตัวเอกมักมีคู่หรือตัวช่วยที่ทำหน้าที่ทั้งเป็นกาวเชื่อมความสัมพันธ์และเป็นกระจกสะท้อนมุมมองที่ต่างกัน คนนี้ไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทหรือคนรัก แต่ยังผลักดันตัวเอกให้กล้าตัดสินใจมากขึ้น ขณะที่ตัวร้ายหรือคู่แข่งก็ไม่ได้มีความชั่วร้ายแบบเรียบง่าย บ่อยครั้งเขาเป็นแรงเสียดทานที่ทำให้ตัวเอกต้องเผชิญกับความขัดแย้งภายในและภายนอกจริงจัง สุดท้ายมีตัวละครสนับสนุน—ครอบครัว เพื่อนร่วมงาน หรือคนในชุมชน—ที่เติมมิติเล็กน้อยแต่สำคัญให้กับเนื้อหา พวกเขาอาจเป็นจุดเริ่มต้นของความทรงจำ เป็นแรงบันดาลใจ หรือเป็นตัวแทนของสังคมที่ตัวเอกต้องต่อสู้ สรุปคือ ในมุมมองของผม 'เว้นเดย์ 2' เล่นกับความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลายชั้น ทำให้แต่ละคนมีบทบาทชัดเจนทั้งเชิงพล็อตและเชิงอารมณ์ — นั่นแหละที่ทำให้เรื่องยังคงน่าจับตามอง

เราเคยสังเกตว่าการปรากฏตัวของคปท.ในสื่อบันเทิงมักไม่ใช่การนำกลุ่มนั้นมาเป็นตัวละครหลัก แต่เป็นการใช้ฟุตเทจจริงหรือแรงบันดาลใจจากเหตุการณ์มาผสมในงานภาพยนตร์และสารคดี ในมุมของคนดูที่ชอบวิเคราะห์สื่อ ผมเห็นว่าช่วงหลังเหตุการณ์การชุมนุมใหญ่ ๆ ฟุตเทจของคปท.ถูกนำมาใช้บ่อยในรายการข่าวเชิงสารคดีของสถานีโทรทัศน์หลัก เช่น รายการเชิงข่าวของช่องสาธารณะ ซึ่งจะเอาภาพจริงมาประกอบการเล่าเรื่องการเมืองของยุคนั้น การใช้งานลักษณะนี้ให้ความรู้สึกว่าเหตุการณ์ถูกบันทึกเป็นพยานทางประวัติศาสตร์มากกว่าจะเป็นองค์ประกอบเชิงบันเทิง และเมื่อมันโผล่ในภาพยนตร์เชิงทดลองหรือสารคดีไทย ก็จะมีการตัดต่อให้เห็นความขัดแย้งทางอุดมการณ์เป็นภาพประกอบแทนบทสนทนา ผลลัพธ์คือความรู้สึกผสมระหว่างความเป็นจริงและการจัดวางของผู้สร้าง ซึ่งฉันคิดว่าแม้จะไม่ได้ตั้งใจทำหนังการเมืองโดยตรง แต่มันก็ทำให้ผู้ชมต้องตั้งคำถามกับเรื่องเล่าในสื่ออยู่ดี

เริ่มจากต้นกำเนิดของเขาก่อนเลย: 'Doctor Strange' (2016) เป็นหนังที่ทำให้คนรู้จักสตีเฟน สเตรน อย่างเป็นทางการและอธิบายที่มาของพลังเวทตามแบบฉบับของจักรวาลภาพยนตร์ มันเริ่มจากการเป็นศัลยแพทย์ที่เสียอาชีพไปเพราะอุบัติเหตุ แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นผู้เรียนรู้ศิลปะมิติอื่น ๆ จนกลายเป็นผู้พิทักษ์หนึ่งใน 'เวทมนตร์' ตัวเรื่องมีทั้งฉากการฝึกฝน ความสัมพันธ์กับครู และการเผชิญหน้ากับผู้จะครอบงำมิติอื่น ๆ ซึ่งฉากที่ผมยังพูดถึงบ่อยคือการใช้เวลาเป็นอาวุธกับ Dormammu — นี่คือฉากที่ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาชัดเจนว่าต่อให้แพ้ทางกายก็ยังมีทางชนะด้วยปัญญา ผมยังชอบการกลับมาในบทบาทที่เป็นมากกว่าฮีโร่เดี่ยว: 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' (2022) ขยายแนวคิดเรื่องผลพวงของการเปิดมิติและการตัดสินใจทางศีลธรรมที่หนักหน่วง การร่วมมือและปะทะกับตัวตนอื่น ๆ ของจักรวาลทำให้บทนี้มีชั้นเชิงทางอารมณ์มากขึ้น กรอบเรื่องผสมทั้งสยองขวัญและดราม่า เน้นปมภายในของตัวละครมากกว่าแค่การโชว์พลัง ฉากกับตัวละครจากโลกคู่ขนานและการใช้เวทอย่างพลิกแพลงทำให้ผมรู้สึกว่านี่ไม่ใช่แค่หนังซูเปอร์ฮีโร่ทั่วไป แต่เป็นการสำรวจความรับผิดชอบเมื่อมีอำนาจเหนือธรรมดา

พอได้อ่าน 'เว้นเดย์เต็มเรื่อง' จบแล้ว ฉันรู้สึกว่านี่เป็นการเดินทางของตัวเอกที่ค่อย ๆ ลอกเปลือกความไม่มั่นคงออกทีละชั้น ในช่วงต้นเรื่องเขาดูเป็นคนที่ตัดสินใจตามอารมณ์และหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ หน้ากากที่เขาใส่คือการทำตัวเข้มแข็งแต่จริง ๆ แล้วมีความกลัว ค่อย ๆ สะสมเป็นความขัดแย้งภายในที่ทำให้การตัดสินใจเล็ก ๆ กลายเป็นเรื่องหนักหน่วง กลางเรื่องเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ฉันชอบที่สุด — ฉากเผชิญหน้ากับอดีตที่ยื้อให้เขาต้องเลือกทางที่ชัดขึ้น การโต้ตอบกับตัวละครรองทั้งคำพูดและการกระทำ ทำให้เขาเริ่มตระหนักถึงแรงที่ขับเคลื่อนตัวเอง มากกว่าการปล่อยให้สถานการณ์ดึงลากไปเรื่อย ๆ นี่คือช่วงที่ทักษะการสื่อสารและความรับผิดชอบเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ปลายเรื่องตัวเอกไม่ใช่คนเดียวกับตอนเปิดเรื่อง แต่ก็ไม่ใช่คนที่สมบูรณ์แบบ เขาเรียนรู้การยอมรับข้อผิดพลาดและกล้ารับผลของการตัดสินใจ ซึ่งฉันมองว่าเป็นการเติบโตที่สมจริงและอบอุ่นกว่าสไตล์การเปลี่ยนแปลงแบบฉับพลัน สรุปแล้วการพัฒนาของตัวละครใน 'เว้นเดย์เต็มเรื่อง' เป็นการเดินทางจากการหลีกเลี่ยงสู่การยอมรับ ที่เต็มไปด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้ฉันรู้สึกเชื่อมโยงกับเขามากขึ้น