ภาพยนตร์ที่มี เดน ดีฮาน

คราวแรกที่เห็น 'Chronicle' ฉันรู้สึกเหมือนเจออะไรที่ต่างออกไปจากหนังวัยรุ่นซูเปอร์พาวเวอร์ทั่วไปเลย

พลังของหนังไม่ได้มาจากเอฟเฟกต์อย่างเดียว แต่เป็นการจับจังหวะเปลี่ยนแปลงของตัวละครกลางอย่าง Andrew ให้ดูจริงและไม่ปรุงแต่ง ฉันชอบวิธีที่การแสดงของเขาเริ่มจากความอึดอัด นิ่งเงียบ แล้วค่อย ๆ ระบายความโกรธ ความเหงา และความอิจฉาออกมา ฉากที่กล้องมุมกล้องแบบฮอมเมดีย์จับภาพความตึงเครียดในบ้านและความห่างเหินระหว่างพี่น้องกับเพื่อน ทำให้ทุกการใช้พลังมีน้ำหนักทางอารมณ์ ไม่ใช่แค่ท่าไม้ตายเท่ ๆ

ยังจำความรู้สึกตอนจบได้อย่างชัดเจน หนังไม่ได้ให้คำตอบแบบตรงไปตรงมา แต่ว่าทิ้งความขมขื่นและคำถามไว้มากมาย การแสดงในหนังเรื่องนี้ทำให้ฉันเข้าใจว่าเดน ดีฮานมีพลังดึงคนดูเข้าหาจุดอ่อนของตัวละคร เขาทำให้ความเปราะบางดูน่ากลัวและเป็นมนุษย์ไปพร้อมกัน กล่าวได้ว่า 'Chronicle' คือบทบาทที่ฉันคิดว่ายังติดตาและเป็นสะพานให้คนเริ่มจับตาเขาจริงจัง

เริ่มจากภาพยนตร์เรื่อง 'Chronicle' จะเป็นจุดเริ่มที่ดีเมื่ออยากเห็นเดน ดีฮานในบทที่ทำให้คนจำเขาได้ทันที

ผมชอบความเป็นมิตรและความดิบของหนังแบบ found-footage เรื่องนี้ เพราะมันจับพลังวัยรุ่นและความเปราะบางของตัวละครได้ดีมาก บทของเดน—ที่ไม่ได้เป็นฮีโร่ตามแบบฉบับ—มีชั้นของความเคลือบแคลงและความโกรธที่ค่อย ๆ ปรากฏ ซึ่งทำให้ดูง่ายสำหรับผู้ชมทั่วไปที่อยากเห็นฝีมือการแสดงแบบไม่ปรุงแต่ง ส่วนองค์ประกอบซาวด์และภาพช่วยเพิ่มความตึงเครียด ให้ความรู้สึกว่าเขาโตขึ้นและเปลี่ยนแปลงจริง ๆ ไม่ใช่แค่โชว์พลังเทคนิค

หลังจากดู 'Chronicle' แล้วผมมักแนะนำให้ต่อด้วยหนังที่ให้ความรู้สึกต่างออกไปอย่าง 'The Place Beyond the Pines' เพื่อเห็นมุมเล็ก ๆ ของเขาในภาพรวมของเรื่องราวที่ใหญ่ขึ้น ทั้งสองเรื่องช่วยให้เห็นว่าดีนไม่ได้มีมิติเดียว—ในเรื่องหนึ่งเขาเป็นวัยรุ่นที่กำลังค้นหาตัวเอง ในอีกเรื่องเขาเป็นส่วนหนึ่งของโครงเรื่องที่ซับซ้อนและเข้มข้น ซึ่งทำให้เราเข้าใจการเลือกบทของเขาดียิ่งขึ้น เมื่ออยากเห็นการเติบโตของนักแสดงจากจุดเริ่มต้น นี่คือทางเลือกที่สมเหตุผลและสนุกในการเริ่มต้นคอลเลกชันภาพยนตร์ของเขา

ความหลงใหลในหนังชีวประวัติทำให้ผมนั่งดู 'Kill Your Darlings' จนจบและเริ่มติดตามผลงานของเดน ดีฮานอย่างจริงจัง

ภาพยนตร์เรื่องนี้ไปฉายในเทศกาลภาพยนตร์ระดับอินดี้และได้รับการพูดถึงในวงการหนังเทศกาลอย่างกว้างขวาง ซึ่งแปลว่าได้ทั้งรางวัลจากงานเทศกาล และการเสนอชื่อในหมวดผลงานเดบิวต์หรือการแสดงหน้าใหม่ของสถาบันหรือสมาคมวิจารณ์ภาพยนตร์หลายแห่ง การแสดงของเดนเองถูกยกให้เป็นจุดเด่น โดยได้รับคำเชิญให้เข้าชิงรางวัลจากเวทีที่ให้เกียรติการแสดงหน้าใหม่บ่อยครั้ง

นอกจากนั้น ผลงานอื่นๆ ที่เขารับบทเด่นก็มีการเข้าไปอยู่ในรายการเสนอชื่อหรือคว้ารางวัลด้านประเภทภาพยนตร์ เช่น ผลงานแนวสยองขวัญ-ระทึกอย่าง 'A Cure for Wellness' ถูกจับตามองในเวทีประเภทแนวสเปเชียลและเทคนิค ขณะที่งานบล็อกบัสเตอร์อย่าง 'The Amazing Spider-Man 2' ก็สะสมการเสนอชื่อจากรางวัลยอดนิยมของผู้ชม เช่น รางวัลจากสื่อเพลง-บันเทิงและรางวัลแนวแฟนๆ ที่จัดโดยสถาบันต่างๆ ซึ่งมักครอบคลุมสาขาอย่างภาพยนตร์ยอดเยี่ยมด้านเอฟเฟกต์ การแสดงนำชาย/ทีมงานภาพรวมในงานที่ผู้ชมโหวต

ในฐานะแฟนที่ติดตามงานของเขา ผมมองว่ารางวัลหรือการเสนอชื่อบางครั้งสะท้อนความสนใจของวงการมากกว่าจะเป็นตัววัดคุณค่าทางศิลป์ทั้งหมด แต่การเห็นชื่อเดนอยู่ในการเสนอชื่อเหล่านั้นก็เป็นสัญญาณชัดเจนว่าเขาทำให้ผู้ชมและนักวิจารณ์พูดถึงผลงานของเขาได้ นี่แหละคือสิ่งที่ยังทำให้ติดตามผลงานต่อไปด้วยใจอยากเห็นการเติบโตในบทบาทที่ต่างออกไป

ภาพลักษณ์ของเขาในผลงานล่าสุดเปลี่ยนโทนไปค่อนข้างชัดเจนเมื่อเทียบกับบทก่อนหน้า

ผมมองว่าเดน ดีฮานรับบทเป็นตัวละครที่มีความซับซ้อนทางอารมณ์มากกว่าครั้งก่อน ๆ — เป็นคนที่ดูเยือกเย็นภายนอก แต่มีสิ่งที่ระอุอยู่ข้างในจนแทบระเบิด ฉากที่เขาต้องเผชิญหน้ากับคนใกล้ชิดทำให้เห็นการแสดงที่ละเอียดอ่อน ทั้งแววตาและจังหวะการหายใจช่วยถ่ายทอดความขัดแย้งในใจได้ดี ไม่ได้เน้นเพียงการตะคอกหรือบู๊แต่เป็นการแสดงเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้ตัวละครมีน้ำหนัก

เปรียบเทียบกับผลงานอย่าง 'Chronicle' ที่เขาเคยเล่นตัวละครวัยรุ่นที่ระเบิดอารมณ์ได้ชัดเจน นี่เป็นบทที่โตและนิ่งขึ้น แต่กลับยากกว่าในเชิงการแสดงเพราะต้องสื่อสารความปวดร้าวแบบเก็บไว้ในใบหน้า ฉากที่เขาเผชิญกับการตัดสินใจเชิงศีลธรรมเป็นช่วงที่ผมคิดว่าเขาเล่นได้เข้าถึงที่สุด — ไม่ใช่แค่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เป็นผลทางจิตใจที่กระทบผู้ชม

ท้ายที่สุดบทนี้ทำให้เห็นการเติบโตของนักแสดงคนหนึ่งที่กล้าลงรายละเอียดมากขึ้น ผมชอบที่เขาไม่ยอมให้ความรู้สึกทั้งหมดถูกอธิบายด้วยบทพูด แต่ปล่อยให้การแสดงเป็นตัวเล่าเรื่องแทน สไตล์แบบนี้ทำให้ยังจดจำผลงานล่าสุดของเขาได้แม้เวลาผ่านไป

สตรีมมิงสมัยนี้ทำให้ตามหาภาพยนตร์ของ เดน ดีฮาน ได้ง่ายขึ้นมาก

ในมุมมองของคนที่ชอบหนังวัยรุ่นผสมสยองขวัญ ผมมักจะเริ่มจากเรื่องที่เป็นจุดเด่นของเขาอย่าง 'Chronicle' เพราะงานชิ้นนี้มักถูกนำไปลงบนแพลตฟอร์มสตรีมมิงหลักหรือในสโตร์ให้เช่า/ซื้อดิจิทัล เช่น บริการสตรีมมิงระดับประเทศบางแห่งและร้านค้าออนไลน์แบบ 'Apple TV' หรือ 'Google Play' รูปแบบการเข้าถึงอาจแตกต่างไปตามพื้นที่และลิขสิทธิ์ แต่โอกาสจะเจอแบบสตรีมรวมอยู่บ่อยครั้ง

ในทางกลับกันผลงานที่เน้นบรรยากาศหนาแน่นอย่าง 'A Cure for Wellness' มักจะหมุนเวียนอยู่ในคอลเล็กชันของผู้ให้บริการที่ชอบหนังแนวสยองขวัญ/อาร์ตเฮาส์ หรือจะเป็นเวอร์ชันให้เช่า/ซื้อบน 'Prime Video Store' และร้านดิจิทัลอื่นๆ ด้วยเช่นกัน ฉันมักจะเลือกเช่าแบบดิจิทัลเมื่ออยากดูแบบคมชัด เพราะบางครั้งการเป็นส่วนหนึ่งของแพ็กเกจรายเดือนอาจมา-ไป แต่การเช่าจะการันตีการดูได้ทันทีและชัดเจน เห็นด้วยกับคนที่อยากสะสมก็เลือกซื้อเก็บไว้ได้เช่นกัน

ภาพจำแรกของเดน ดีฮานเกิดขึ้นจากการแสดงที่มีพลังใน 'Chronicle' ซึ่งทำให้ผมตระหนักว่าเขาไม่ใช่แค่คนหน้าตาดีบนจอ แต่เป็นนักแสดงที่กล้าจะเอาอารมณ์มาผสมกับความรุนแรงทางกายภาพได้อย่างน่ากลัว

ผมชอบวิธีที่เขาเลือกบท — มักเป็นตัวละครที่มีความขัดแย้งภายในและแรงขับที่แตกต่างจากคนทั่วไป หลังจาก 'Chronicle' เขาก็เดินหน้าไปสู่งานอินดี้ที่ให้โอกาสแสดงด้านเปราะบาง เช่นบทใน 'Kill Your Darlings' ซึ่งทำให้เห็นมิติทางอารมณ์มากขึ้น แล้วเมื่อเขาขึ้นสู่โปรเจกต์บล็อกบัสเตอร์อย่าง 'The Amazing Spider-Man 2' และ 'Valerian' คนอาจจะคาดหวังภาพเดิม ๆ แต่เขากลับนำความไม่มั่นคงและการเปลี่ยนแปลงของตัวละครเข้าไปเติม ทำให้บทไม่แบนเรียบ

ในมุมมองของผม เดนไม่ได้พยายามเป็นนักแสดงที่ทุกบทต้องน่าเอ็นดูหรือสมบูรณ์แบบ เขามักเลือกบทที่ท้าทาย ทั้งด้านกาย ฝีมือ และภาพลักษณ์ ผลงานอย่าง 'A Cure for Wellness' ยิ่งตอกย้ำว่าเขาไม่กลัวจะจมลงไปกับความมืดของบทบาท ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมติดตามเขาต่อ — อยากเห็นว่าเขาจะพลิกผันหรือทำลายคาแรกเตอร์ในทางไหนต่อไป

วันนั้นยังจำความตื่นเต้นได้ดีเมื่อเห็นโปสเตอร์ใหญ่ของหนังเรื่องนั้นในห้างกลางเมือง เราเชื่อว่าภาพยนตร์ที่ทำให้ชื่อของเดน ดีฮานเป็นที่รู้จักในไทยครั้งแรกคือ 'Chronicle' ซึ่งเข้าฉายในไทยช่วงต้นปี 2012 (ประมาณกุมภาพันธ์–มีนาคม 2012) การฉายของหนังเรื่องนี้ในบ้านเราเกิดขึ้นหลังจากที่มันเปิดตัวในสหรัฐฯ ได้ไม่นาน และกลายเป็นกระแสเพราะเป็นหนังซูเปอร์ฮีโร่มุมมองใหม่แบบกล้อง POV ที่แตกต่างจากหนังทั่วๆ ไป

ความรู้สึกขณะนั่งในโรงช่วงนั้นคือการได้เห็นนักแสดงหน้าใหม่ที่มีพลังแสดงโดดเด่น ฉากที่เดน ดีฮานเล่นเป็นตัวละครที่มีความซับซ้อนหลายมิติทำให้คนดูไทยเริ่มพูดถึงเขา หลายโรงฉายทั้งระบบเสียงและโรงเล็กพร้อมกัน ทำให้คนรุ่นใหม่ที่ชอบหนังแนวทดลองกับซูเปอร์พลังไม่พลาด นอกจากความสดของการแสดงแล้วโปสเตอร์ไทยและตัวอย่างที่ฉายตามโรงยังช่วยผลักดันให้คนไปดูมากขึ้น

มองย้อนหลังแล้วการเข้าฉายในไทยของ 'Chronicle' ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเห็นเดน ดีฮานในบทใหญ่ๆ ต่อมา เพราะหลังจากนั้นเขาก็มีผลงานที่เข้าฉายบ้านเราอีกหลายเรื่อง เช่น 'The Place Beyond the Pines' และงานที่ตามมา ทำให้รู้สึกเหมือนได้เห็นนักแสดงคนหนึ่งเติบโตขึ้นต่อหน้าต่อตาแฟนหนังบ้านเรา

กล้องมือถือที่สั่นไหวกับเสียงกระจกแตกในฉากกลางเรื่องของ 'Chronicle' ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าสู่ความบ้ามากกว่าจะเป็นแค่หนังแนวพลังจิตทั่วไป ฉากแอคชั่นที่โดดเด่นที่สุดสำหรับฉันคือฉากที่ความสามารถของตัวละครเริ่มล้นและระบบความเป็นจริงถูกฉีกออก — วินาทีที่ตัวละครลอยขึ้นจากพื้นเมือง สายลมฉุดกระโปรง กระจกอาคารแตกกระจาย แล้ววัตถุทุกอย่างกลายเป็นอาวุธ จุดนั้นไม่ใช่แค่โชว์พลัง แต่มันเปิดเผยตัวตนและความเปราะบางของเขาไปพร้อมกัน

กลวิธีถ่ายทำสไตล์เทคโนโลยีพบเหตุนี่แหละที่ทำให้ความรุนแรงมีน้ำหนัก Camera POV ทำให้เรารู้สึกร่วม เป็นพยานและถูกบีบอารมณ์ไปกับตัวละคร ภาพของเมืองที่ล้มสลายไม่ใช่แค่ฉากแอคชั่นเท่านั้น แต่มันสะท้อนความโศกและความโดดเดี่ยวของคนคนนั้นด้วย ฉากสู้กลางอากาศที่มีทั้งความสวยทางภาพและความน่ากลัว ผสมกับบีตดนตรีที่ทวีความตึงเครียด ทำให้ฉันหยุดหายใจตลอดความยาวของช็อต

ณ จุดนั้น เดน ดีฮาน ถ่ายทอดความผสมปนของความโกรธ ความกลัว และความต้องการการยืนยันตัวตน ผมไม่เคยดูฉากแอคชั่นที่ทั้งน่ากลัวและเศร้าได้ในเวลาเดียวกันแบบนี้บ่อยนัก มันคงอยู่ในหัวต่ออีกนาน ทั้งในแง่ของพลังงานภาพและผลกระทบทางอารมณ์ที่ตามมาหลังจากเสียงกล้องดับลง

มาดูเรื่องราวของเดน ดีฮานกันหน่อย — เขาเกิดในปี 1986 (6 กุมภาพันธ์ 1986) ที่เมืองออลเลนทาวน์ในรัฐเพนซิลเวเนีย และเส้นทางของเขาก็เป็นอะไรที่น่าติดตามมาก

ผมติดตามเดนตั้งแต่เห็นผลงานแหวกแนวของเขาใน 'Chronicle' บทบาทนี้เป็นจุดเปลี่ยน ทำให้คนเริ่มจดจำการแสดงที่มีพลังและละเอียดอ่อนของเขา ต่อมาใน 'Kill Your Darlings' เดนสวมบทเป็นตัวละครที่มีมิติทางอารมณ์สูง งานชิ้นนี้ช่วยย้ำว่าเขาไม่ใช่แค่นักแสดงแอ็กชั่น แต่มีสเกลการเล่นที่ซับซ้อนขึ้นอีกชั้น

ไม่ได้มีแต่บทเด่นอย่างเดียว — ใน 'The Place Beyond the Pines' เขาเข้ากับ ensemble ได้อย่างกลมกลืน แม้ไม่ใช่พระเอกของเรื่อง แต่การปรากฏตัวของเขาช่วยเติมความเข้มข้นและเชื่อมต่อธีมของภาพยนตร์ให้หนักแน่นขึ้น จบด้วยความรู้สึกว่าเดนเลือกงานที่หลากหลายและมักจะชอบบทที่ท้าทายตัวเองมากกว่าการตามกระแสทั่วไป

เราเคยรู้สึกว่า 'Chronicle' เป็นหน้าต่างที่ชัดเจนที่สุดให้เห็นฝีมือของเดน ดีฮาน ในการสวมบทตัวละครที่มีชั้นความซับซ้อนมากกว่าหน้าตาอันเย็นเฉียบของเขา

ฉากที่ทำให้ฉันสะดุดตาคือวิธีที่หนังไม่เพียงแสดงพลังเหนือธรรมชาติแต่ยังใช้มันเป็นกระจกสะท้อนความโกรธ เสียงเบา การเคลื่อนไหวทางกายภาพ และสายตาที่เปลี่ยนจากเด็กหนุ่มอับโชคเป็นคนที่ถูกความสามารถกลืนกิน เดนไม่ได้เป็นเพียงคนที่ร่ายคาถาให้เนียน แต่เขาสามารถทำให้เราเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังการล่มสลายของตัวละครนั้นได้อย่างทรงพลัง หนังเรื่องนี้ทำหน้าที่เป็นละครตัวละครในกรอบหนังแนวพบภาพ (found-footage) ที่ไม่เสียความสมจริงและยังคงทำให้คนดูร่วมรู้สึกไปด้วย

คนที่ชอบงานแสดงที่เน้นการเปลี่ยนแปลงด้านอารมณ์จะได้รับของดีจากผลงานชิ้นนี้ เพราะมันไม่ใช่หนังซูเปอร์ฮีโร่แบบสูตรเดียว แต่เป็นการศึกษาเรื่องอำนาจและผลกระทบต่อจิตใจของคนรุ่นใหม่ ดูแล้วจะเข้าใจว่าทำไมเดนถึงถูกจับตามองหลังจากภาพยนตร์เรื่องนี้ — นี่เป็นบทที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวฉันเวลาคิดถึงการแสดงที่ดิบและไม่ปรุงแต่ง