ในเชิงโครงสร้าง นี่เป็นฉากจบแบบเปิดที่กระตุ้นให้ผู้อ่านทำหน้าที่ร่วมเขียนความหมายต่อ เช่นเดียวกับฉากสุดท้ายของ 'No Country for Old Men' ที่ไม่ได้ให้บทสรุปแบบยืนยัน ความไม่ลงตัวเองกลายเป็นข้อความเชิงปรัชญาว่าโลกไม่ยุติธรรมและการตัดสินใจบางอย่างไม่มีคำตอบที่สมเหตุสมผล ฉันอ่านตอนจบนี้แล้วรู้สึกว่าผู้เขียนอยากให้ผู้อ่านพิจารณาว่าสังคมและความทรงจำมีผลต่อการลงมือทำของคนมากแค่ไหน