6 เรื่องสั้น ที่เต็มไปด้วยเส้นทางของรักและจูบ

6 เรื่องสั้น ที่เต็มไปด้วยเส้นทางของรักและจูบ

last update최신 업데이트 : 2025-09-03
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 평가. 1 리뷰
181챕터
3.9K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

6 เรื่องสั้น...ที่คุณผู้อ่านต้องแอบคิดตาม เรื่องราวความรักที่อ่านเท่าไหร่ก็ไม่มีเบื่อ รวบรวมอุปสรรคที่เกิดขึินระหว่างเส้นทางของรักเรา โลกที่เต็มไปด้วยจูบนับเป็นของขวัญที่มีค่ามากที่สุดในโลก เมื่อสิ่งนั้นมันคือความรัก 1. อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน 2. ชนท้องน้องสาว 3. ผู้ชายแพร่พันธุ์ 4. เมื่อเขาต้องการ 5. ค่าคุ้มครองมาเฟีย 6. สาวใช้ห้องข้าง

더 보기

1화

ตอนที่ 1 อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน_บทนำ

01

"Papa!" teriak seorang anak laki-laki sembari berjalan cepat menuju sekumpulan orang. "Papa!" jeritnya, sambil memeluk kaki kiri pria bersetelan jas biru tua. 

Atalaric Pradipta Dewawarman, menunduk. Dia kaget, karena dipanggil Papa oleh bocah yang tidak dikenalinya. Atalaric menatap lelaki kecil yang balas memandanginya penuh kerinduan, dan hal itu menyebabkan hatinya mencelos.

Alih-alih menjauh, Atalaric justru berjongkok agar bisa melihat jelas anak tersebut. Sudut bibir Atalaric mengukir senyuman, kala sang bocah memegangi pipi kirinya. 

"Halo. Namamu, siapa?" tanya Atalaric dengan ramah. 

"Arfan," jawab anak laki-laki tersebut. "Papa, kumisnya, mana?" tanyanya saat menyadari bila pria itu tidak memiliki kumis. 

"Dicukur." Atalaric berdiri dan mengulurkan tangan kanannya. "Mau es krim?" desaknya. 

Arfan Mubarak menganguk semangat. Dia menggenggam jemari pria tersebut dan mengikuti langkah Atalaric, menuju stand di ujung kanan. Seorang pria berbadan tinggi, bergegas mendahului guna mengambilkan es krim. 

Pria berkemeja batik biru itu memberikan satu cup es krim pada Arfan yang menerimanya dengan sukacita. Alzam Jovan, ajudan Atalaric, memberikan cup lain pada bosnya, yang kemudian mengajak Arfan berpindah duduk ke kursi terdekat. 

"Zam, kita mesti nyari orang tuanya," bisik Atalaric. 

Alzam mengamati Arfan yang terlihat serius melahap desert itu. "Kupikir dia bukan anak tamu," jawabnya. 

"Kenapa kamu bisa berpikiran begitu?" 

"Bajunya, Pak. Standar. Bukan yang mahal." 

Atalaric memerhatikan Arfan. "Aku nggak ngeh." 

Alzam mengulum senyuman. "Bapak nggak pernah belanja baju yang murah. Jadinya nggak tahu." 

"Memang kamu beli yang murah?" 

"Hu um." 

"Malu-maluin." 

Senyuman Alzam melebar. "Dulu, Pak. Waktu belum jadi ajudan Bapak. Sekarang, bajuku bermerk semua." 

"Belagu." 

Alzam terkekeh. Namun, tawanya lenyap saat seorang perempuan menghampiri mereka, sambil memasang raut wajah tegang. Perempuan berambut panjang itu langsung memeluk Arfan, lalu dia mengomeli lelaki kecil tersebut, yang telah pergi dari tempat semula. 

"Kamu, mamanya Arfan?" tanya Atalaric.

"Ya, Pak," sahut Harvitha Urfi Amani. "Maaf, anak saya sudah merepotkan Bapak," ucapnya sembari mengatupkan kedua telapak tangan di depan dada.

"Enggak apa-apa. Arfan nggak ngerepotin." Atalaric mengusap rambut lebat bocah itu. 

"Ehm, kami harus kembali. Saya masih belum selesai bekerja." 

"Kerja?" 

"Ya." Harvitha menunjuk tim band. "Saya, penyanyi," jelasnya. 

"Oh, oke. Silakan lanjutkan." 

"Ayo, Fan," ajak Harvitha. 

"Aku mau sama Papa," tolak Arfan yang mengejutkan mamanya. 

"Bapak ini bukan Papa," cetus Harvitha. 

"Papa!" kukuh Arfan.

"Papa itu berkumis, dan lebih pendek dari Bapak. Rambut, hidung, dan matanya juga beda." 

Arfan mengawasi pria di sebelah kiri. Dia baru menyadari jika wajah Atalaric memang berbeda dengan papanya. Namun, Arfan benar-benar tidak mau mengikuti mamanya, dan dia malah menggelendot ke tangan kanan Atalaric. 

"Aku mau Papa," lontar Arfan. 

Harvitha mendengkus pelan. "Mama harus kerja, Fan. Yuk, kita ke sana." 

"Biar dia tetap di sini. Aku yang jagain," sela Atalaric yang mengagetkan Harvitha. 

"Ehm, apa tidak mengganggu, Pak?" tanya Harvitha. 

"Enggak. Aku cuma tamu. Santai," cakap Atalaric. 

Harvitha terlihat ragu-ragu. Namun, akhirnya dia mengalah dan membiarkan anaknya tetap di sana. Harvitha merunduk dan mengusap bibir Arfan dengan tisu. 

"Jangan jauh-jauh dari Bapak, oke?" desak Harvitha yang dibalas anggukan Arfan. "Jangan nakal. Nanti Mama ke sini lagi," sambungnya sembari menegakkan badan. 

"Maaf, saya merepotkan Bapak lagi," tukas Harvitha. 

"Enggak apa-apa," balas Atalaric. 

Harvita mengulaskan senyuman yang membuat tampilan wajahnya kian ayu. Atalaric terpana dan terus memandangi saat Harvitha jalan ke tempat kelompok band. 

Selama puluhan menit berikutnya, Atalaric menonton Harvitha yang bergantian bernyanyi dengan rekannya. Suara Harvitha yang lembut dan merdu, menjadikan Atalaric memuji kepiawaian perempuan tersebut dalam mendendangkan lagu. 

Harvitha melantunkan banyak lagu berbahasa Inggris dengan fasih. Nada-nada tinggi yang sanggup dicapai perempuan itu membuat penonton menyukainya. Bahkan, banyak yang mengajukan rekues lagu, yang dilaksanakan perempuan bergaun hijau itu dengan apik. 

Seusai pertunjukan, Harvitha segera menyambangi anaknya, yang ternyata telah terlelap di pangkuan Atalaric. Harvitha tidak bisa menolak, kala pria itu memaksanya untuk diantarkan pulang. 

Atalaric menggendong Arfan dengan tangkas. Dia jalan beriringan dengan Harvitha. Sementara Alzam telah melesat lebih dulu untuk mengambil mobil di tempat parkir. 

"Kita belum kenalan," ucap Atalaric sambil mengulurkan tangan kanannya. "Atalaric," tukasnya. 

"Harvitha," jawab perempuan berdagu lancip, sembari bersalaman, lalu dia menarik tangannya.

"Aku boleh nanya?" 

"Silakan." 

"Papanya Arfan, di mana?" 

"Beliau kerja di kapal pesiar." 

"Bagian apa?" 

"Koki, di salah satu restoran western." 

Atalaric mengangguk paham. "Apa wajah kami benar-benar mirip?" 

"Sekilas, iya. Tapi Bapak lebih tinggi dan tampan." 

"Terima kasih pujiannya." 

Harvitha menyunggingkan senyuman. Dia hendak mengatakan sesuatu, tetapi ditunda, karena seunit mobil sedan mewah telah berhenti di depan. 

Harvitha membukakan pintu belakang dan Atalaric segera masuk. Harvitha menutup pintu dan hendak berpindah ke depan, ketika Alzam memanggilnya sembari membukakan pintu kanan belakang. 

Tidak berselang lama, mobil sedan hitam mengilat itu melaju keluar area gedung pertemuan di kawasan Kelapa Gading. Alzam menanyakan alamat pada Harvitha yang menerangkannya dengan lugas. 

"Tadi aku dengar kamu nyanyi. Suaramu bagus, dan bahasa inggrisnya juga keren," puji Atalaric. 

Harvitha tercenung sesaat, sebelum dia tersenyum malu-malu. "Makasih atas pujiannya." 

"Kamu nyebut makasihnya sudah 3 kali. Aku nggak punya receh." 

"Saya terima QRIS, Pak." 

Keduanya serentak tersenyum. Begitu pula dengan Alzam. Percakapan itu terus berlanjut hingga mereka tiba di perumahan padat penduduk, di kawasan Rawasari, Jakarta Pusat.

Harvitha mengarahkan Alzam melintasi jalan sempit berkelok-kelok, hingga mereka tiba di depan sebuah rumah sederhana. Harvitha hendak menggendong Arfan, tetapi dicegah Atalaric. 

Harvitha akhirnya keluar dan menutup pintu mobil dengan pelan. Dia memutari kendaraan, lalu mendahului memasuki pekarangan yang pagarnya dalam kondisi terbuka. 

Harvitha membuka pintu depan sambil mengucapkan salam. Atalaric menyusul sambil menggendong Arfan, sedangkan Alzam meneruskan mengemudi untuk mencari tempat buat memutar mobil. 

"Arfan lagi tidur?" tanya seorang perempuan tua, yang keluar dari kamar terdepan. 

"Ya, Bu. Dari tadi dia bobok, dan nggak ada bangun sama sekali," jelas Harvitha. Dia berbalik untuk mengambil Arfan. "Sini, Pak. Mau kupindahkan ke kamar," ungkapnya. 

"Hati-hati," ujar Atalaric sembari memindahkan Arfan. 

"Papa," bisik Arfan sambil mengeratkan pelukannya di leher Atalaric. 

Ketiga orang itu terlihat kaget. Mereka saling menatap, sebelum Atalaric duduk di sofa panjang dan membaringkan Arfan dengan hati-hati. Dia mengusap rambut lelaki kecil itu sembari meraih ponselnya yang tengah berdering, dari saku celana. 

"Ya, Zam," sapa Atalaric. 

"Enggak ada putaran, Pak. Jalannya makin kecil di belakang," jelas Alzam. 

"Mundur aja. Nanti mutar di depan masjid depan." 

"Oke." 

Atalaric memutus sambungan telepon. Dia memberikan ponselnya pada Harvitha yang tampak kebingungan.

"Simpan nomormu, lalu misscall dari ponselku. Supaya nopeku tersimpan di hapemu," ungkap Atalaric. 

"Oh, oke," balas Harvitha. 

"Kalau Arfan nyariin, kamu bisa chat, biar aku yang nelepon kamu," pungkas Atalaric. 

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

รุ่งอรุโณทัย
รุ่งอรุโณทัย
ความสนุกส่งตรงถึงมือท่านแล้วค่ะ
2025-07-30 22:41:55
1
0
181 챕터
ตอนที่ 1 อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน_บทนำ
คำคืนอันเหงาหงอย หญิงสาวในห้องเช่าขนาดสี่คูณสี่ กับคอมพิวเตอร์เครื่องมือทำมาหากินอันล้ำค่าที่มีอยู่เพียงชิ้นเดียว พรึ่บ! ไฟดับลง พร้อมกับเสียงฟ้าร้อง ซ่าซ่าซ่า ฝนกระหน่ำตกลงมายังกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่ม ไฟฟ้าถูกตัดและพายุฝน...แสงสว่างเดียวตอนนี้มาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ กับเสียงแป้นคีย์บอร์ดที่ดังต่อเนื่องไม่หยุด นิ้วมือที่ขยับไปมาแต่บนหน้าจอกลับปรากฎคำสองพยางค์ซ้ำๆกันว่า ผู้ชาย...ผู้ชาย...ผู้ชาย...ผู้ชาย อย่างต่อเนื่องเต็มหน้าจอ พรึ่บ! เวลาผ่านไปนับชั่วโมงทุกอย่่างก็จบ แสงสุดท้ายในห้องสี่คูณสี่ ดับลง ฟุบพร้อมศีรษะที่ตั้งตรงก็ฟุบหมอบลง คร่อกกก เธอหลับแล้ว คร่อกกกก เสียงกรนเล็กๆ สะท้องก้องในห้องที่มืดมิดอันหนาวเหน็บ หัวใจดวงน้อยค่อยๆเต้นสม่ำเสมอเป็นจังหวะที่ช้าลง จนโสตประสาททั้งห้าของเธอก็จมลงสู่ความมืดมิดคร่อกฟี้...คร่อกฟี้...คร่อกฟี้ พรึ่บ! แขนเรียวเล็กขยับตามท่วงท่าของร่างกาย แขนพาดบนเนินเนื้อบางอย่าง เลน่าที่โสดมาตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบันเธอไม่คุ้นเคยกับความอุ่นซ่านของแผ่นอกกำยำ พรึ่บ!ดวงตาสลึมสลือเปิดขึ้น กรี๊ดดดด เลน่ากรีดร้องด้วยความตกใจ แต่เมื่อเธอขยับผลุนผลันลุกเร็ว เสียงกรีดร
더 보기
ตอนที่ 2 อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน_เมื่อมันยังคงอยู่
มีเซ็กส์กับผู้ชายสองคนก็ว่าแปลกจนเธออยากจะบ้า แต่อีกเรื่องคือสำคัญกว่าก็คือความทรงจำของเธอหายไปเกือบค่อนปี หลายเดือนที่ผ่านมาเธอจำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ครั้งสุดท้ายเธออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ กำลังท้อแท้ต่อโชคชะตาชีวิต เธอเป็นนักเขียนออนไลน์ใช้นามปากกาด้วยชื่อเล่นของเธอเองว่า ‘เลน่า’ ไม่ใช่ว่าเธอเขียนไม่ได้เรื่อง แต่เธอถูกขโมยผลงานต่างหาก เงินก็ไม่มี ผลงานสุดปังของเธอที่เธอซุ่มเขียนมานานกำลังถูกสร้างเป็นซีรี่ห์จำนวนห้าสิบตอน โดยที่เธอไม่มีส่วนในผลงานชิ้นนี้ ถ้าเธอมีผู้ชายมีคนรักก็คงจะดี แต่เธอขาดพยานหลักฐานทุกอย่าง ไร้ซึ่งคนปกป้อง ความทรงจำสุดท้ายนั้นคือเธอกำลังขอ ผู้ชาย...ผู้ชาย...และผู้ชาย จริงๆ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เลน่าหันไปมองสองหนุ่มที่อายุไล่เลี่ยกัน แต่ความหล่อกินกันไม่ลง นี่เธอไปหาสองคนนี้มาจากไหนนะ เลน่ายิ้มให้ทั้งสองเมื่อเจอกับสายตาสองคู่ที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว “อาหารบำรุงร่างกายพร้อมแล้ว” เขาคนนี้ชื่ออะไรละเนี่ย เลน่าแอบคิดในใจ ถ้าบอกความจริงไปพวกเขาจะเชื่อเธอหรือเปล่านะว่า เธอไม่ใช่เธอ เฮ้ย! ว่าเธอไม่ใช่เธอ...แต่บัตรประจำตัววันเดือนปีเกิด ทุกอย่างมันคือเธอ นี่คือตัวเธอ
더 보기
ตอนที่ 3 อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน_เมื่อมันยังคงอยู่
“เรื่องรถเรื่องเล็ก แต่ศักดิ์ศรีเรื่องใหญ่” มาวินถอนหายใจและส่ายหน้า เขาเปิดตู้หยิบชุดออกมาส่งให้เธอ ว้าว! เธอมีชุดนักแข่งรถด้วยเหรอเนี่ย เท่ห์มากๆ ของมาวินเป็นโทนสีดำตัดขาว ของเธอเป็นสีขาวตัดน้ำเงิน ส่วนของลีโอเป็นโทนน้ำเงินตัดดำ นี่ถูกออกแบบมาเป็นทีมเดียวกันชัดๆ เมื่อเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเรียบร้อยแล้วทั้งสามก็ออกเดินทาง ที่นี่เป็นคอนโดที่อาศัยอยู่ชั้นสูงมากๆ ลิฟท์ลงสู่ชั้นลานจอดรถ เมื่อเดินออกมาก็มีรถตู้ขนาดใหญ่สีดำจอดรออยู่ ประตูรถค่อยๆเลื่อนเปิดเมื่อพวกเธอมาถึง พวกเขารวยระดับไหนเนี่ย แต่เมื่อเข้ามาแล้วแทนที่ในรถตู้จะเป็นที่นั่งหรูตามที่เธอคิด มันกลับมีเก้าอี้สีดำเพียงตัวเดียว ลีโอนั่งลงตรงม้านั่งเบาะตัวยาวด้านริม เลน่าขยับไปนั่งข้างเขา มาวินนั่งประจำเก้าอี้สีดำ เมื่อเขานั่งแสงไฟอ่อนๆ ก็ค่อยๆสว่างขึ้น ว้าว! นี่ยังกับหนังอิมพอสซิเบิ้ล มีจอเล็กๆมากมาย พร้อมกับคีย์บอร์ดและปุ่มเล็กๆที่เธอไม่รู้ว่ามีไว้ประโยชน์อะไร เลน่านั่งมองจนตาค้าง ตกลงพวกเธอเป็นสายลับหรือเปล่านะ! ทำไมถึงดูลึกลับน่าค้นหากันจัง รถค่อยๆเคลื่อนไป ออกจากอาคารมุ่งสู่ถนน ตั้งแต่ตื่นมาพบกับความจริงที่แปลกๆ ในวันนี้ นอก
더 보기
ตอนที่ 4 อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน_สัญลักษณ์ของมาวิน
นิ้วเรียวค่อยๆ ลากไล้เป็นวงกลมไม่รีบร้อนไปตามจุดบนแผ่นหลังเนียนของเธอ ลีโอระมัดระวัง เงาสะท้อนจากกระจกฝั่งตรงข้ามให้เธอเห็นสีหน้าที่จริงจัง คิ้วเรียวได้รูปขมวดเข้าหากันบ้าง เมื่อเขาเห็นว่าบางรอยดูหนักหนาสาหัสเกินไป“มาวิน นายรุนแรงกับเลน่ามากเกินไปหรือเปล่า” อะแฮ่ม มาวินเกิดอาการสำลักทันที“ลีโอนายก็รู้ว่าเธอตอดพวกเราได้แน่นมากขนาดไหน แล้วอีกอย่างถ้านายไม่บกพร่องเรื่องการทายาให้เธอ มีหรือว่าเธอจะอาการหนักขนาดนี้”“ขอโทษครับพี่ ผมผิดไปแล้ว” เลน่าหลับตาปี้ พวกเขาคุยเรื่องแบบนี้กันแบบนี้เหรอ แล้วที่ว่าอาการหนักมันก็แค่รอยคิสมาร์กกับรอยกัดของพวกเขาไม่ใช่เหรอ “ที่รักหันมาผมจะทาข้างหน้าให้” !! เลน่าตกใจ“ฉันทาเองดีกว่า” พรึ่บ! ยังไม่ทันที่ลีโอจะตอบรับหรือเห็นด้วย ดวงไฟสีเขียวก็ปรากฎขึ้น“ได้แล้ว!” ลีโอหันไปสนใจมาวิน ที่ยิ้มอย่างผ่อนคลายต่างกับเมื่อครู่หลายนาทีที่ผ่านมานัก“รถของนายถึงสนามแล้ว” มาวินชี้ไปที่จอหนึ่ง เธอและลีโอหันไป ว้าว!! รถแข่งของลีโอเหรอเนี่ยไม่บอกก็รู้ว่าราคาของมันน่าจะซื้อประเทศเล็กๆหรือเกาะได้สักเกาะ“ความจริงแล้ว ไม่ต้องถึงขั้นเอาซุปเปอร์แมนของฉันมาก็ได้ สนามของไอ้มังกร
더 보기
ตอนที่ 5 อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน_สัญลักษณ์ของมาวิน
“เลน่า” เสียงเขาเริ่มไม่พอใจที่เธอไม่เข้ามาให้เขาสอดใส่เสียที “ไหนบอกว่าไม่กลัวแล้วไง” นี่เราเคยกลัว...แน่ละถ้าเห็นครั้งแรกก็ต้องกลัวเป็นเรื่องธรรมดา เลน่าขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นถึงมือเขาง่ายควับ! “แฉะแล้ว” เมื่อเลน่าขึ้นคร่อมนั่งตัก เขาใช้ปลายนิ้วไล้สัมผัสกลางกลีบฉ่ำแฉะสะกิดกวัดแกว่งติ่งสาว กระตุ้นแรงตอดรัดเพิ่มน้ำให้หลั่งออกมา อาร์สสส พวกเขาเหมือนกันมากคือความชำนาญการใช้นิ้ว...อู้ยยย อาร์สสสส “เสียว...พี่ ฉัน...เสียว เสียวมาก”“อย่าเสร็จนะ” เสียงเขาเข้มขึ้น มาวินตอนนี้แตกต่างในยามปกติก่อนนี้ยังรู้สึกว่าเขาเป็นเทพบุตรแต่ทำไมตอนนี้เขาดูแข็งกร้าวร้ายกาจอย่างกับปีศาจเลย “คงเจ็บไม่มาก” อื้มมม เขาสอดใส่เข้าไปอย่างช้าๆ ทำไมเหมือนว่าร่างกายเธอจะแตกเป็นเสี่ยงๆ “สะ...เสียวจัง”“อย่างพึ่งตอด...” เสียงเขาแหบพร่า ใบหน้าเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ เส้นเลือดปูดโนนเป็นแนวตั้งแต่ขมับเรื่อยลงมา แม้จะเสียวและไร้ประสบการณ์แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าเขาเจ็บปวด แต่หาใช่ความทรมานเสียทั้งหมด“ที่รัก...พี่ไหวมั้ยคะ” เธอลูบใบหน้าเขา เขาจึงผ่อนคลาย “เลน่าชอบมั้ย” เลน่าพยักหน้า แก้มเธอแดง ตัวเธอก็แดง เธอรู้สึกเจ็บแต่น่าแปล
더 보기
ตอนที่ 6 อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน_บุคคลิกที่สามของเลน่า
“ถ้าไม่มีผลเลือดการคำนวณปริมาณยาจะเป็นอันตราย”“งั้นตรวจเลือดเธอ”“ยังก่อน เราตกตงกันแล้วว่าจะยืดเวลาการให้ยาเธอออกไปให้มากที่สุด นายคงไม่ลืมความเจ็บปวดที่เธอได้รับทุกครั้งใช่มั้ย” อืม ลีโอขานรับ และทุกอย่างก็เงียบลงไปชั่วขณะ “แล้วตอนนี้นายคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ”“ความทรงจำเธอหายไป”“ทำไมถึงสรุปแบบนั้น” รักษาระดับไว้ ตอนนี้ห่างจากคู่แข่งมากกว่าหนึ่งนาทีแล้ว พยายามทำให้ห่างให้ได้สองนาทีในรอบบนี้ และเข้าจุดพิทสต็อป มาวินเตือนแทรกบทสนทนาระหว่างกัน “เธอตกใจตอนเห็นของฉัน และชวนสงสัยกับสัญลักษณ์”“อืม น่าสงสัยจริงๆ อะไรๆ ก็ดูแปลกไป แต่การเก็บอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองไม่ได้เนี่ย ไม่เปลี่ยนไปเลย” ลีโอร่ายยาวน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดูอย่างปิดไว้ไม่ได้ “เลน่าที่รักผมคิดถึงคุณเสียแล้ว”“ลีโอ! ตั้งใจแข่ง รักษาระดับ” มาวินเสียงเข้มขึ้นเมื่อเห็นว่ามังกรลดระยะการตีตื้นเข้ามาแล้ว“เข้าใจแล้ว ขอโทษครับพี่ ชัยชนะเป็นของพวกเราเท่านั้น” สิ้นเสียงทะเล้นทุกอย่างเข้าสู่ความเงียบชั่วขณะ มาวินจดจ้องหน้าจออย่างตั้งใจ และเขาก็ผ่อนลมหายใจในเวลาต่อมาเมื่อลีโอคืนสภาพกลับมาครองตำแหน่งระยะห่างได้ตามที่เขากำหนด
더 보기
ตอนที่ 7 อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน_บุคคลิกที่สามของเลน่า
“หิวพี่มาวินค่ะ” มาวินยิ้มและอดไม่ได้ที่จะดีดจมูกเธอเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว“จะนอนพักหรืออยากจะออกไปช่วยพี่ทำอาหาร” เลน่าลุกจากเตียง เธอไม่เคยปฎิเสธที่จะอยู่ใกล้ร่างอบอุ่นของผู้ชายคนนี้เลยสักครั้ง มาวินผละเข้าห้องน้ำและล้วงโทรศัพท์กดส่งข้อความหาลีโออย่างรวดเร็ว และรีบเปลี่ยนชุดเป็นชุดอยู่บ้านสบายๆเมื่อเข้ามาในห้องครัวเลน่าก็ยืนรออยู่แล้ว เธอไม่ได้สวมชุดแข่งแล้ว บนร่างของเธอมีเพียงชุดอยู่บ้านที่เซ็กส์ซี่ กางเกงตัวสั้นเผยขาเรียวเล็กที่ยังคงเต็มไปด้วยร่อยรอยคิกส์มาร์ก เมื่อเธอหันมาเจอเขาก็ยื่นผ้ากั้นเปื้อนส่งให้ เขารับมาทั้งสองผืน และช่วยสวมให้เธอเหมือนที่ผ่านมา “เลน่า ไม่ได้แล้ว” เขาห้ามเธอทันทีที่เลน่าป่ายปาดมือน้อยๆของเธอพยายามกระตุ้นเขาอีกครั้ง เขาจึงจับมือเธอไว้ ให้เธอหันหน้าเข้าซิ้งค์ เขาเปิดน้ำและเอื้อมหยิบตะกร้าผัก “ช่วยพี่ล้างผักนะ” เลน่าทำแก้มป่องใส่อย่างรู้ทัน แต่มาวินผละเดินจากมา เขากลับมาอีกครั้งในระยะเวลาไม่ถึงนาที ในมือเขาคือหลอดยา “เลน่าล้างผักไป เดี๋ยวพี่จะทายาที่ท่อนขาให้” เขาพูดจบก็คุกเข่าใบหน้าเสมอกับสะโพกกลมมนแสนเย้ายวน นี่ถ้าลีโออยู่ด้วยตอนนี้ก็คงดี คงช่วยเขาและเ
더 보기
ตอนที่ 8 อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน_บุคคลิกที่สามของเลน่า
“แต่นายต้องกลับไป” อืม ลีโอขานรับในคออย่างเข้าใจ แม้ตอนนี้เขาจะไม่อยากไปจากเลน่าเลยก็ตาม ปึก อุปกรณ์อีกตัวก็หยุดทำงานลง มาวินเปิดหน้าจอแสดงผลจากแอฟในโทรศัพท์ผลที่แสดงออกมาบ่งบอกชัดเจนว่าสิ่งที่พวกเขาสงสัยไม่เข้าใจมันคือความจริง เลน่าที่นอนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคนนี้เธอคือคนละคนกับเลน่าของพวกเขา “อุปกรณ์เราเสียหรือเปล่า” มาวินส่ายหน้า เขาตรวจสอบด้วยอุปกรณ์สามอย่าง “แล้วมันเป็นไปได้อย่างไรกัน”“ตอนนี้ทางวิทยาศาสตร์ไม่อาจอธิบายได้ ก็ต้องเชื่อว่ามีโลกคู่ขนานจริงๆ จิตวิญญาณดวงนี้อาจจะเป็นเลน่าที่มาจากโลกคู่ขนาน” ลีโอเบิกตากว้างมองมาวินอย่างเหลือเชื่อว่าจะได้ยินคำพูดที่หาข้อพิสูจน์ไม่ได้จากปากของมาวินลีโอพยายามตั้งสติ “โอเค...สมมมุติมันเป็นอย่างที่นายว่าจริง ต่อจากนี้เราจะเอาอย่างไร แล้วเลน่าเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านนั่นเล่า! เธอมีนิสัยเหมือนกับเลน่าของเราไม่ผิดเพี้ยนเลย”“ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะยังไม่ให้ยาเธอ และจะรอดูอาการของเธอหลังจากที่ตื่นครั้งนี้อีกครั้งว่าจะเป็นเลน่าในบุคคลิกแบบไหน และที่สำคัญเราจะไม่บอกอะไรเธอทั้งนั้น ทุกอย่่างให้เป็นไปเหมือนเดิม”“ดี”“งั้นนายไปเถอะ เดี๋ยวทางนี้ที่เหลือฉั
더 보기
ตอนที่ 9 อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน_บุคคลิกที่สามของเลน่า
เลน่าโน้มตัวเข้าหาลีโอ ริมฝีปากของทั้งสองเสียดสีคลอเคลียกันแต่กลับไม่มีใครเผยลิ้นโลมเลียใครก่อน แน่นอนว่าเลน่าคนนี้ไม่มีประสบการณ์การเป็นผู้รุกแต่อย่างใดจ๊วบ แต่ลีโอไม่รั้งรอสอดปลายลิ้นดื่มด่ำความหวานที่เขาคลั่งไคล้หลงใหล นับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ลิ้มลอง ไม่รู้ว่าชาติก่อนเขากับเธอเป็นอะไรกัน ชาตินี้เขาถึงเป็นทาสรักทาสร่างกายต่อเธอผู้นี้ อาร์สสส แม้จะบดจูบดูดกลืนกินความหวานกันและกัน ร่างสาวก็ต้องสั่นไหวสะดุ้งเล็กน้อย ทั้งๆที่ประสบการณ์การถูกสอดด้วยนิ้วเคยพานพบมาแล้ว ซี๊ดดดด เลน่าเผลอกัดลีโอเมื่อเขาขยับนิ้วเข้าออกพร้อมๆกับหยอกล้อเกสรกลางกลีบ ทำให้เธอเสียวจนแทบคลั่ง เขาสอดมือเข้าไปตอนไหนกัน...ความร้อนแรงที่หลบซ่อนอยู่ในตัวเลน่า ลีโอไม่แปลกใจ เขาบดจูบแบ่งปันกลิ่นคาวเลือดที่ไหลออกมาของเขาให้กับเธออย่างเต็มที่ เฮ่อ เฮ่อ ริมฝีปากสาวเจ่อบวมแดงเห่อร้อนเร็วขึ้นในทันที ไอร้อนเพลิงสวาทแผ่ออกมาจากร่างกายของคนทั้งสองขยายรัศมีเป็นบริเวณกว้าง ทำให้ห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวโลกีย์พรึ่บ! ลีโอผละออกห่าง วางเธอนอนหงายบนโซฟากว้าง เขาเร่งจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองออกไปจนหมดสิ้น เผยร่างก
더 보기
ตอนที่ 10 อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน_บุคคลิกที่สามของเลน่า
เธอเลือกได้เหรอ เลน่าคิดในใจ ที่เขาเป็นแบบนี้เพราะฤทธิ์เหล้าหรือเปล่า ลีโอที่เธอรู้จักเขาน่ารักขี้เล่นลีโอค่อยๆคลายการตรึงรัดเธอ ควับ! จับเธอผลิกคว่ำทาบทับตัวเธอค่อยๆสอดใส่เบียดร่องสาวที่คับแน่น ซี๊ดดดด อ๊ะอ๊ะ และเขาก็ซอยสะโพก เลน่าครางเป็นจังหวะ ซี๊ดดดด เสียงกระแทกดังสนั่นไม่เกรงว่าเสียงจะทำให้คนในห้องต้องตื่น มาวินที่ยืนอยู่มุมห้องค่อยๆถอยกลับและกลับเข้าห้องนอน เขารู้สึกตัวตื่นตอนที่ได้ยินปะทะกัน ดีที่ลีโอเห็นเขาเป็นการเตือนสติ เจ้าหมอนี่! อาร์ส เสียงของเธอครางออกมา โอ้ยยยย นี่มันอะไรกัน เมื่อกี้เธอยังกลัวเขาอยู่เลย แต่ตอนนี้เธอกลับเร้าใจมีความสุขกับท่วงท่าสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกและพละกำลังของเขา “เสียวมั้ย” เขากระซิบแผ่วเบา“เสียว” ร่างเธอขยับตามแรงกระแทกจนเสียงที่ตอบไปของเธอเกิดความไม่มั่นคง ควับ! ลีโอหยุดและดึงเอ็นร้อนออกมาจากตัวเธอ เธอรู้สึกขัดใจนัก เขาอุ้มเธอขึ้นมานั่งซ้อนบนตักเขาและกอดเธอไว้แน่นวางใบหน้าบนไหล่บาง “เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะ” เลน่าเอียงคอแนบใบหน้าเขา เป็นการบอกเขาด้วยร่างกายว่
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status