Short
เริ่มต้นชีวิตใหม่ในวัยเลข 6

เริ่มต้นชีวิตใหม่ในวัยเลข 6

By:  หัวใจดวงน้อยCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
3.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในวัยเข้าเลขหก ฉันเลือกทางเดินชีวิตใหม่ ในวันครบรอบวันแต่งงาน ฉันกำลังเก็บกวาดบ้านได้เจออัลบั้มภาพถ่ายอัลบั้มหนึ่งเข้า ที่แท้สามีฉันมักจะพาคู่ขาของเขาไปถ่ายรูปแต่งงานในวันนี้ทุกๆ ปี ตั้งแต่อายุสี่สิบถึงหกสิบปี จากผมดำจนกลายเป็นผมหงอก ตลอดยี่สิบปีไม่เคยขาดหาย ด้านหลังภาพถ่ายยังมีลายมือของสามีฉันที่เขียนไว้ว่า ‘แด่สุดที่รักของผม’ ในเมื่อคนที่เขารักไม่ใช่ฉันอีก ฉันก็ไม่จำเป็นต้องคนรับใช้ให้เขาต่อไป เลี้ยงลูกแล้วตามด้วยเลี้ยงหลาน อยู่แบบมึนงงมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว จะเปลี่ยนตัวเองตอนนี้ก็ยังไม่สาย

View More

Chapter 1

บทที่ 1

私は、深夜の恋愛相談番組で10年間、パーソナリティを務めてきた。

今夜は番組の第521回。東都に初雪が降った日であり、法学教授の久世律人(くぜ りつと)と結婚して7年目の記念日でもあった。

5分間のCM中、私はコンソールの上に置いた妊娠検査の結果を見つめ、思わず口元をほころばせた。

用紙には、はっきりと記されていた。

――妊娠8週。

律人への、結婚7周年の贈り物にするつもりだった。

いつも冷静で感情を表に出さない彼が、この知らせを聞いたらどんな顔をするだろう。

驚き、喜ぶ姿を思い浮かべながら、私は律人に電話をかけた。

1度目は、しばらく呼び出したあとに切られた。

2度目は、すぐに拒否された。

3度目には、電源が切られていた。

律人は、規律を何より重んじる法学者だった。

以前、どこにいても私からの電話なら、たとえ会議中でも中断して必ず出ると、真剣な顔で約束してくれたことがある。

けれど今夜、ようやく授かった、ずっと待ち望んでいた子どものことを、胸を弾ませながら自分の口で伝えようとしたそのとき、律人とは連絡がつかなくなった。

「水瀬さん、電話がつながりました!」

ディレクターの小宮奈々(こみや なな)が、焦った様子で合図を送ってくる。

私は深く息を吸い、妊娠検査の結果を大切にバッグへしまうと、マイクのフェーダーを上げた。

電波の向こうから、若い女性の声が聞こえてきた。

その声には、隠しきれない甘さと得意げな響きがにじんでいた。

「水瀬さん、こんばんは。既婚者の大学教授を好きになったんです。今日は、その人の結婚7周年の記念日なんですけど、私がフルーツを切っていて指を切ったってメッセージを送ったら、奥さんを置いて、吹雪の中すぐに家まで来てくれたんです」

なぜか、律人の顔が脳裏に浮かんだ。

胸が大きく跳ねる。

「そんな小さな怪我で相手の気持ちを試し、他人の家庭を壊そうとするのはよくありません。たとえ勝ったつもりでも、最後に追い詰められるのは自分ですよ」

「でも、私の圧勝なんです。あの人、堅物で有名なのに、私にだけは……特別なんです」

私の夫も、そういう人だった。

周囲からは冷淡で禁欲的に見られているのに、私にだけは惜しみなく気遣いと愛情を向けてくれる。

女性が弾むように笑った。

「水瀬さん、知ってます?ついさっき、奥さんから3回も電話がかかってきたんです。どうしたと思います?私の目の前で、迷いもせず全部切ったんですよ」

頭の中で何かが弾け、一瞬ですべてが真っ白になった。

3回の電話。

すべて切られた。

私が何かを言うより先に、通話は向こうから切れた。

震える手で顔を上げ、もう一度律人に電話をかけたが、やはり電源は切られたままだった。

そのとき、スマートフォンの画面が突然明るくなった。

知らない番号から、10秒ほどの動画が送られてきたのだ。

映っていたのは、会員制レストランだった。

律人が、静かに目を伏せながら、箸で魚の骨を丁寧に取り除いていた。

そして、骨をきれいに取り除いた魚の身を、隣に座る若い女性の皿へ載せた。

女性が羽織っているのは、今朝、律人が着て出かけた黒いコートだった。

動画の下には、ひと言添えられていた。

【水瀬さん、これで分かったでしょう?あの人はもう、とっくにあなたのことなんて愛していないんです】

律人と出会って7年になる。

食事にさえ効率を求める法学者で、以前、眉をひそめながらこう言ったことがあった。

「魚の骨を取る時間が無駄だ。そこまでして食べるくらいなら、最初から食べないほうがいい」

その彼が今、骨をひとつ残らず取り除いた魚を、別の女性に食べさせている。

副調整室には暖房がよく効いていた。

それなのに、私は凍えるような寒さを感じていた。

バッグの中にある妊娠検査の結果を強く握りしめる。

紙はくしゃくしゃになり、その端が掌に食い込みそうだった。

電話をかけ直すこともしなかった。取り乱して問い詰めることもしなかった。

私はビルのガラス扉を押し開け、東都の空を舞う初雪の中へ足を踏み出した。

冷たい雪が頬に触れた瞬間、意識は抗いようもなく7年前へ引き戻された。

7年前の初雪の日。

私たちは出会い、恋に落ちた。

当時の私は、まだ仕事を始めたばかりの新人パーソナリティだった。

一方の律人は、すでに東都法科大学で最年少の准教授となっており、法律解説の特別ゲストとしてラジオ局に招かれていた。

その日も、雪が激しく降っていた。

私は大切な原稿を読み間違え、上司からひどく叱責されたあと、スタジオの外にある階段へ隠れ、ひとりで涙を拭っていた。

そんな私に、ティッシュを差し出してくれたのが律人だった。

それから彼は、頻繁に私の前へ現れるようになった。

私が高熱を出したときには、狭い賃貸の部屋で一晩中付き添い、手には分厚い「六法全書」を持っていた。

悪意のある書き込みで炎上したときには、専門知識を駆使し、筋道を立てて内容証明を送り、私を守ってくれた。

プロポーズの日に、薔薇もキャンドルもなかった。

彼が差し出したのは、自ら作成した婚前契約書と、自分が所有するすべての資産を示す書類だった。

律人は私の目をまっすぐに見つめ、一語ずつ噛みしめるように告げた。

「詩織。法律は、道徳を守るための最低限の基準にすぎない。だが、君への愛と誠実さは、俺の人生で何より重い原則にする。生涯、君を支える義務を、俺に負わせてくれないか」

私は、その言葉を信じた。

規律と自制を何より重んじるこの人だけは、誰にも壊せない愛を私に与えてくれるのだと思っていた。

けれど彼の言う最高の原則など、いつでも破り捨てられる紙切れにすぎなかった。

午後11時半。

玄関の鍵が、小さな音を立てた。

律人が帰ってきた。

コートを脱いで玄関に掛けたとき、私はすぐに気づいた。

いつもの針葉樹を思わせる香りに混じって、若い女性が好みそうな、果実系の香水の匂いが残っていた。

私がもう眠っていると思ったのだろう。

律人はリビングの明かりもつけず、そのまま書斎へ入っていった。

扉さえ、きちんと閉めなかった。

ほどなくして、書斎から声を抑えた話し声が聞こえてきた。

幼なじみの桐谷航平(きりたに こうへい)と電話をしているらしい。

「正気かよ、律人。今日、あの子を会員制レストランに連れていったんだろ。知り合いに見られて、詩織さんの耳に入ったらどうするんだ」

受話口から、航平の声が漏れてくる。

「普段はあれだけ身持ちの堅いお前が、どうして急に女子学生ひとりにそこまで入れ込んでるんだ。面倒を見るにしたって、限度があるだろ」

身体が強張った。

私は手の甲を噛み締め、暗闇の中で息を殺した。

書斎からしばらく返事はなかった。

やがて、ライターをつける音がした。

律人の声は、冷たく感情を欠いていた。

「ただの学生じゃない。相馬美羽(そうま みう)だ」

航平が黙り込み、息を呑んだ。

「美羽?待てよ。まさか、10年前からお前がずっと援助してきた、田舎出身の孤児って、あの子なのか?」

「そうだ」

律人の声が低くなる。

「満足に食べることもできなかった、痩せ細った子どもだった。それが死に物狂いで勉強して、俺のいる難関大学まで来た。航平、お前には分からない。あの子が俺を見る目が、どんなものなのか。熱を帯びているのに、どこか怯えている」

暗闇の中、爪が掌へ深く食い込んだ。

皮膚が破れ、血がにじんでも、痛みは感じなかった。

「お前……危ない橋を渡ってるぞ」

航平の声に焦りが混じる。

「かわいそうだと思うなら、学費を援助するだけで十分だろ。そんな身勝手な庇護欲のために、詩織さんと離婚して、あの子と結婚するつもりなのか?」

「離婚?俺が詩織と離婚するはずがない」

律人は、迷うことなく答えた。

「詩織は、俺が考え抜いた末に選んだ妻だ。感情に流されず、自立していて、家のことも完璧にこなす。俺の隣に立つ妻として、これ以上の女性はいない。結婚生活を変えるつもりはない」

「だったら、美羽はどうするんだ」

律人が、指先で机を軽く叩く音がした。

「詩織と美羽は違う。

詩織は強いし、自分の足で立っていける。一本の木のような人だ。俺がいなくても、ラジオ局で自分の仕事を続けて、ひとりで生きていける女だ。

でも、美羽は違う。あの子はあまりにも脆い。俺以外に頼れる人間もいない。俺が手を放したら、この社会で簡単に潰されてしまう」

律人の声が徐々に静かになっていく。

「詩織なら、どんなことがあっても自分で乗り越えていける。でも、美羽は守ってやらなければ、すぐに壊れてしまう。俺はあの子に、必要な支えを与えているだけだ。これから先も、久世の妻は詩織だけだ」

律人が仕事関係の集まりに私を連れていかないのは、もともと人付き合いを好まず、静かに過ごしたい性格だからだと思っていた。

違った。

彼は、自分らしくない特別扱いも、人目を引くような行動も、すべて別の女性を守るために使っていたのだ。

涙が音もなくあふれ、顎を伝ってコートへ落ちた。

私はまだ平らな腹部にそっと触れた。

胃の中が激しく揺れ、こみ上げた吐き気に何度もえずいた。

なんて惨めなのだろう。

私はゆっくりとソファから立ち上がり、目元の涙を拭った。

ポケットに入っている妊娠検査の結果は、今夜、結婚7周年の贈り物として律人に渡すはずだった。

その夜、私は暗闇の中で夜が明けるまで座り続けた。

問い詰めることもなかった。泣き喚くこともなかった。

律人が言ったとおり、私は強かった。

壊れるときでさえ、誰にも気づかれないほど静かだった。

朝になり、私はパソコンを開いた。

最初にしたのは、「離婚協議書」を作成することだった。

次に、海外にいる局長へメッセージを送った。

【以前お話しいただいた件ですが、決心がつきました。海外研修に行かせてください】

最後に、中絶手術の予約を入れた。

アプリを開き、妊婦健診の項目を飛ばして、産婦人科の予約画面へ進む。

画面が切り替わり、静脈麻酔による人工妊娠中絶を予約した。

画面に緑色で表示された「予約完了」の文字を見つめた瞬間。

こらえていた涙が、ようやくこぼれ落ちた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของฉันกับสามีเสิ่นจ้าน แต่เขามักออกจากบ้านในเวลานี้เสมอแต่งงานมาสี่สิบกว่าปี ไม่ว่าวันสำคัญไหนๆ เขาก็ไม่เคยอยู่ฉลองกับฉันหลังจากกินอาหารเช้าตามลำพังเสร็จแล้ว ฉันถูพื้นจนผ่านห้องหนังสือ เหลียวไปเห็นชั้นวางที่มีข้าวของระเกะระกะอยู่ฉันถอนหายใจ ทิ้งม็อบถูพื้นแล้วเข้าไปจัดเก็บไปจนถึงบนสุดของชั้นวาง จู่ๆ มีหนังสือตกมาเล่มหนึ่ง ความสวยและหนาของรูปเล่มกระแทกโดนหน้าผากของฉันเข้าชะงักอยู่ครู่หนึ่ง ฉันถึงเห็นชัดว่านั่นไม่ใช่หนังสือ หากแต่เป็นอัลบั้มภาพถ่ายแต่งงานต่างหากเป็นภาพของชายหญิงคู่หนึ่ง ซึ่งต่างสวมชุดวิวาห์ในหลากหลายรูปแบบ แนบชิดสนิทสนม สีหน้าเปี่ยมด้วยความสุขฝ่ายชายเป็นคนที่ฉันคุ้ยเคยที่สุด คือเสิ่นจ้านแต่ฝ่ายหญิงกลับไม่ใช่ฉันฉันยืนกุมบาดแผล รู้สึกเกิดอาการมึนหัว และแยกไม่ออกว่านั่นคือความปวดใจหรือปวดตรงไหนกันแน่และรูปใหม่ล่าสุด คือทั้งคู่เพิ่งไปถ่ายในวันนี้ของปีที่แล้ว แม้จะเริ่มมีผมขาวโพลน แต่ก็ยังรักกันหวานชื่นเหมือนคู่รักหนุ่มสาวด้านหลังภาพถ่ายยังมีลายมือของเสิ่นจ้านเขียนกำกับไว้แต่ละขีดแต่ละเส้นล้วนเขียนอย่างบรรจง แสดงถึงความตั้งใจจร
Read more
บทที่ 2
จู่ๆ ดวงตาเขาก็เป็นประกายขึ้น สีหน้าซึ่งเคร่งขรึมมาโดยตลอดผุดรอยยิ้มอ่อนโยนออกมาฉันมองตามสายตาเขาไปมีสาวแก่อีกคนในชุดเจ้าสาวแบบจีนยืนอยู่หน้าห้องลองชุด ผมสีดอกเลาตกแต่งสวยงาม ด้านข้างขมับประดับด้วยปิ่นดอกไม้เธอก็คือตัวเอกอีกคนในอัลบั้มรูปนั้นทั้งคู่เดินมาจับมือแล้วยืนขึ้น ต่างมองตากันด้วยความรักโครม...ในที่สุดท้องฟ้ามืดครึ้มก็คำรามเสียงดัง และตามด้วยฝนตกฉันไม่ได้พกร่มมาด้วย ได้แต่ยืนอยู่ใต้ชายคาเพื่อจะหลบฝนมีพนักงานเดินออกมาเก็บป้ายโฆษณา พอเห็นฉันเข้าก็รีบมาดึงตัวเพื่อให้เข้าไปหลบฝนด้านใน“เฮ้ คุณยายคะ ฝนตกหนักขนาดนี้แล้ว รีบมาหลบฝนในร้านก่อนเถอะ อย่าให้เปียกปอนเลย”ขณะชักชวนก็ไม่ลืมหาลูกค้าไปในตัว“จะได้เข้ามาดูภาพแต่งงานของเราแล้วไปชวนสามีมาถ่ายด้วยกันนะคะ ฉันจะบอกให้ ร้านเรามีสามีภรรยาสูงอายุคู่หนึ่งมาถ่ายรูปเป็นที่ระลึกไว้ทุกปี เพราะสมัยก่อนไม่ได้ถ่ายเก็บไว้ ตอนนี้เลยอยากชดเชย น่ารักมากเลยค่ะ...”ฉันก้าวเดินช้าๆ ตามหลังพนักงานเข้าไปในร้าน ในใจเกิดความรู้สึกตึงเครียดความทรงจำผุดขึ้นในสมอง สมัยก่อนฉันกับเสิ่นจ้านรู้จักกันโดยผ่านแม่สื่อ ตอนนั้นเขามุ่งมั่นที่จะสอบ
Read more
บทที่ 3
เสิ่นจ้านเปิดประตูรถ ค่อยประคองให้โจวหว่านอวิ๋นเข้าไปนั่งแล้วตัวเองจึงเข้าตามความใส่ใจถึงเพียงนี้ ฉันไม่เคยได้รับมาก่อน......ฉันไม่ได้โง่ถึงขั้นนั่งรอในร้านให้เขากลับมารับอีกฉันเรียกรถกลับไปเองก็ได้ ไม่เห็นจะต้องง้อเขาเลยฉันเรียกแกร๊บมารอที่หน้าร้าน และบอกให้คนขับช่วยกางร่มมารับหน่อย เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเปียกฝนอายุปูนนี้แล้ว หากไม่ดูแลตัวเองก็จะล้มป่วยได้ง่ายฉันรักตัวเองเสมอเสิ่นจ้านตามมาถึงบ้านหลังฉันเกือบสองชั่วโมงกว่าทันทีที่เข้ามา เขาตะโกนใส่ฉันด้วยหน้าตาบูดบึ้ง “อวี๋โม่ ฉันบอกให้รออยู่ที่ร้านไง รู้ไหมว่าเพื่อจะกลับไปรับเธอ ฉันแทบเปียกฝนทั้งตัวน่ะ”ฉันวางถ้วยน้ำอุ่นในมือลงพร้อมถามกลับ“อยู่ไกลมากหรือไงถึงต้องให้ฉันรอตั้งสองชั่วโมงกว่าน่ะ”เขาหลบตาเหมือนกับจะร้อนตัว ไม่กล้าโต้เถียงเรื่องนี้กับฉันอีก“เอาเสื้อผ้าฉันไปซัก แล้วเอาชุดใหม่มาให้เปลี่ยนด้วย”ฉันเพิ่งสังเกตเห็นสภาพเขาที่โดนฝนมาทั้งตัว แม้แต่ผมก็เปียกปอนจนมีน้ำไหลลงมาข้างแก้มเสิ่นจ้านถอดเสื้อออกแล้วโยนมาให้ฉันที่ผ่านมาการถูกเรียกใช้เหมือนแม่บ้านคนหนึ่ง ฉันมักจะนิ่งเงียบและยอมรับ คิดว่าเขาอยู่ข้างน
Read more
บทที่ 4
เสิ่นจ้านไม่เห็นด้วยที่ฉันจะขอหย่า แต่ก็ไม่ปฏิเสธเขาไม่ยอมเจรจาใดๆ กับฉันทั้งสิ้น เราสองคนเข้าสู่ภาวะสงครามเย็นอาจเพราะวันนั้นโดนฝนแล้วไม่ได้รีบกินยา บวกกับคนอายุมากแล้ว ภูมิต้านทานร่างกายไม่เหมือนวัยหนุ่มสาว รุ่งขึ้นจึงทำให้เขามีไข้ต่ำเล็กน้อยและฉันก็ไม่เหมือนแต่ก่อนนี้ พอเห็นเขาไม่สบายเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจ จนแทบอยากป่วยแทนเขามากกว่าฉันทำอาหารพอให้ตัวเองกินคนเดียว กินเสร็จก็ไปออกกำลังในสวน นัดเพื่อนฝูงไปเดินเที่ยวบ้างบางวันก็แวะไปดูบ้านเช่า เผื่อว่าอีกวันสองวันจะย้ายออกไปการที่ไม่ต้องวุ่นวายกับงานบ้าน ก็ทำให้เราเบาตัวขึ้นไม่น้อยเรื่องที่ฉันจะขอหย่า ไม่นานก็ไปถึงหูลูกชายเข้าเขายังอยู่เมืองนอก แรกๆ ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าพ่อกับแม่ทะเลาะสักพัก เดี๋ยวก็คืนดีกันจนกระทั่งเสิ่นจ้านมีไข้ขึ้นสูงแล้วเพื่อนบ้านโทรเรียกรถพยาบาลให้มารับตัวไป ส่วนฉันก็ยังรำมวยไทเก๊กอยู่ ทุกคนถึงรู้ว่านี่ไม่ใช่ ‘การทะเลาะ’ ธรรมดาลูกชายพาสะใภ้และหลานสาวรีบกลับจากเมืองนอกทันทีลูกสะใภ้อยู่โรงพยาบาลดูแลเสิ่นจ้าน ลูกชายกลับมาบ้านเพื่อจะเอาเรื่องฉัน“แม่ครับ แม่จะงอนถึงเมื่อไหร่กัน
Read more
บทที่ 5
กระทั่งถึงเวลากลางคืน ครอบครัวลูกชายจึงพาเสิ่นจ้านที่หายไข้กลับมาบ้านเสิ่นจ้านป่วยรอบนี้ ทำให้หน้าตาทรุดโทรมลงไปมาก จนแทบไม่มีกำลังวังชาใดๆลูกชายยังโกรธที่ฉันตบหน้าเขา จึงยังบึ้งตึ้งไม่ยอมพูดจาด้วยมีแต่สะใภ้ที่มาทักทายฉัน หลานสาวก็วิ่งมาออดอ้อน“คุณย่าขา อย่าทิ้งคุณปู่ไปเลยนะคะ หรูหรูอยากให้ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าน่ะค่ะ”ฉันไม่นึกว่าพวกเขาจะเอาเรื่องวุ่นวายของผู้ใหญ่ไปเล่าให้เด็กฟัง จับแก้มยุ้ยของหลานสาวตัวน้อยเบาๆ ฉันตอบกลับยิ้มๆ“ถึงแยกทางกับคุณปู่ ย่าก็จะมาเยี่ยมหนูบ่อยๆ นะจ๊ะ”ลูกชายอยู่ข้างๆ ทำเสียงฟึดฟัดเสิ่นจ้านทนไม่ไหวที่จะกัดฟันถาม “เธอต้องการอย่างงี้ให้ได้ใช่ไหม?”สะใภ้เห็นบรรยากาศไม่สู้ดี จึงอุ้มลูกเข้าห้องไปก่อนเมื่อเด็กไปแล้ว ฉันก็พูดได้โดยไม่ต้องแคร์อะไรอีก“ในเมื่อทุกคนอยู่พร้อมหน้า ก็มาหารือเรื่องหย่าร้างกันเถอะ”เสิ่นจ้านยิ่งขมวดคิ้วมากขึ้น เหมือนคิดไม่ตกว่าทำไมฉันยังเอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้นัก เพราะในความคิดของเขา เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยลูกชายมากล่าวโทษฉันอีก “แม่ครับ พ่อเพิ่งออกจากโรงพยาบาลมา แม่เห็นใจหน่อยได้ไหม เราก็เหมือนเป็นญาติสนิทหนึ่งเดียวของ
Read more
บทที่ 6
เพื่อนบ้านชื่อเจ๊ฟางอายุไล่เลี่ยกับฉันเปิดประตูออกมา พูดจาเสียงดังฟังชัด“พูดอะไรน่ะ อายุหกสิบก็แค่แก่ไม่ได้จะตายซักหน่อย อยู่อีกยี่สิบปีก็ยังสบายๆ แต่ใครจะทนกับคนอย่างพวกเธอไหว แค่ปีเดียวก็จะตายแล้ว”“ยังกล้ามาต่อว่าแม่ตัวเองอีก ฉันล่ะอายแทนจริงๆ”พลังด่าของเจ๊ฟางช่างดุเดือดนัก ลูกชายฉันเหมือนมีอะไรจุกในลำคอ อยากเถียงแต่ก็เถียงไม่ออก ได้แต่เดินหนีไปเงียบๆ......เวลาสามสิบวันพริบตาก็ผ่าน ฉันกับเสิ่นจ้านไปรับหนังสือหย่าร้างมาเรียบร้อยทันทีที่ได้ใบหย่ามา ฉันรู้สึกถึงความโปร่งโล่งอย่างบอกไม่ถูกแบกภาระหนักอึ้งมาครึ่งค่อนชีวิต ไม่นึกว่าวันนี้ ฉันจะสามารถปลดมันทิ้งได้หมดเสิ่นจ้านกลับไม่รู้สึกดีใจเหมือนฉันสีหน้าเขาดูเคร่งขรึม แววตามีความเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิดในมือเขากำหนังสือหย่าไว้แน่น มองหน้าฉันคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง“อาจ้าน”มีคนเรียกเขาอยู่ไกลๆนั่นคือโจวหว่านอวิ๋นเหมือนกลัวว่าฉันจะเปลี่ยนใจไม่ยอมมารับหนังสือหย่า เธอจึงมารอแต่เช้าเมื่อเห็นเราต่างมีหนังสืออยู่ในมือ ดวงตาเธอก็เป็นประกายขึ้นเธอค่อยๆ เดินมาทางฉัน ยื่นมือให้พร้อมกับรอยยิ้ม“ฉันชื่อโจวหว่านอวิ๋น เป
Read more
บทที่ 7
วันนั้นอยู่หน้าศูนย์บริหารราชการฝ่ายพลเรือน ฉันกับโจวหว่านอวิ่นและเสิ่นจ้านไม่รู้ถูกใครถ่ายคลิปแล้วไปโพสต์ลงในโลกโซเชี่ยลฉันถูกเบลอหน้าไว้ แต่สองคนนั้นถูกเปิดหน้าให้เห็นชัดเจน[นี่น่ะหรือรักกันจนแก่เฒ่า เป็นการรวมหัวของชายโฉดหญิงชั่วต่างหาก][วันก่อนใครๆ ก็เห็นกับตา ตาแก่ขอหย่ากับเมียหลวง นังเมียน้อยยังกล้ามาเสนอหน้ารออยู่ข้างนอก ช่างไม่รู้จักอายจริงๆ แก่ปูนนี้ยังไม่มีหัวคิดอีก]เรื่องนี้กลายเป็นข่าวใหญ่ในโลกออนไลน์ จนแม้แต่ร้านเช่าชุดแต่งงานยังถูกกล่าวหาว่ายกย่องความรักของมือที่สาม จนต้องออกมาปฏิเสธทันควันบอกว่าพวกเขาแค่มีหน้าที่ในการถ่ายรูปเท่านั้น และเสิ่นจ้านกับโจวหว่านอวิ๋นก็ใช้บริการมายี่สิบกว่าปี ไม่เคยขาดหาย ใครจะนึกว่าเบื้องหลังยังมีเมียหลวงอีกคนทำเอาชาวเน็ตยิ่งเดือดดาลมากขึ้น[ตาแก่คนนี้เมื่อก่อนเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษที่มหาวิทยาลัยฉันเอง ทำงานก็ดีหรอก แต่ไม่นึกว่าลับหลังจะเป็นคนประเภทนี้][นอกใจเมียยังพอว่า ไม่นึกว่ายังแอบกินมาตั้งหลายปี][ฉันว่าตอนหนุ่มๆ ก็คงไม่ใช่คนดีเท่าไหร่]......โจวหว่านอวิ๋นก็ไม่นึกว่าเรื่องราวจะบานปลายจนถึงขั้นนี้และไม่รู้ว่าใครเป็น
Read more
บทที่ 8
ที่แท้หลานสาวถูกโจวหว่านอวิ๋นล้างสมองด้วยตรรกะความรักที่ผิดเพี้ยน ไม่เพียงเห็นดีเห็นงามกับการเป็นมือที่สาม ยังริอ่านคุยกับผู้ชายทางออนไลน์อีกลูกสะใภ้หัวเราะหยัน คืนนั้นจึงโทรหาลูกชายบอกอให้เขารีบกลับบ้าน“ดูลูกสาวคุณซิว่าถูกเสี้ยมสอนจนกลายเป็นคนแบบไหนแล้ว”เธอเอาแชทข้อความของลูกให้สามีดูลูกชายฉันยกมือถือขึ้นมาดู จนคิ้วยิ่งขมวดมุ่นหลังจากดูจบ เขายกมือขึ้นคิดจะตีลูกสาวเด็กร้องไห้โวยวาย “เพราะคุณย่าโจวสอนหนูเอง ไหนพ่อบอกว่าคุณย่าโจวเป็นคนมีการศึกษา ให้เชื่อฟังเขาเหมือนคุณครูไม่ใช่หรือคะ”ลูกชายหยุดชะงัก พลางหันไปมองโจวหว่านอวิ๋น“น้าโจว เพราะเราไว้ใจน้าถึงให้ช่วยดูแลลูก เมื่อก่อนแม่ผมเลี้ยงหลานได้ดีมาก”โจวหว่านอวิ๋นรู้สึกละอายใจ พร้อมคำแก้ตัวต่างๆ นานาเสิ่นจ้านเอามือทุบโต๊ะอย่างแรง ตวาดเสียงดัง“พอที แค่นี้ยังอับอายขายหน้าไม่พออีกหรือ”ทุกคนต่างมีสีหน้าไม่พอใจ และต่างมีความคิดไปคนละอย่างต่อมาสะใภ้จึงพาลูกออกจากบ้านไป ส่วนลูกชายฉันก็ไม่อยากข้องแวะกับโจวหว่านอวิ๋นอีกเสิ่นจ้านยิ่งปวดหัวมากขึ้นเรื่องเหล่านี้สะใภ้เป็นคนมาบอกฉันเองหลังจากเหตุการณ์วันนั้น เธอกับลูกชายก็
Read more
บทที่ 9
สีหน้าเขาซีดลงในทันใด ปากก็พูดไม่ออก แววตาเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัดลูกชายสุดจะทนดูสภาพสิ้นหวังของเสิ้นจ้าน จึงเรียกเสียงเบาๆ “แม่ครับ”ฉันไม่ได้ตอบ แต่ปิดประตูลงเงียบๆ เท่ากับขวางกั้นให้พวกเขาอยู่นอกโลกของฉันกว่าจะได้ข่าวเสิ้นจ้านอีกครั้ง ก็อีกสามเดือนต่อมาในตอนนั้นฉันเรียนภาษาอังกฤษจนพอได้ระดับพื้นฐาน สามารถพูดคุยตอบโต้ได้บ้างจู่ๆ ลูกชายก็โทรมาหาฉัน บอกว่าเสิ่นจ้านเข้าโรงพยาบาลเพราะสูดดมแก๊สหุงต้มเข้าไปมากเห็นว่าสาเหตุเพราะโจวหว่านอวิ๋นกำลังทำอาหารอยู่ แล้วสองคนเกิดทะเลาะกันขึ้นมา สุดท้ายก็ลืมปิดเตาแก๊สดีที่ตอนนั้นนิติบุคคลกำลังซ่อมสายไฟอยู่ จึงช่วยทั้งสองคนออกมาทันเวลาโจวหว่านอวิ๋นสูดดมแก๊สเข้าไปไม่มาก พักผ่อนไม่นานก็เริ่มรู้สึกตัวแต่พอฟื้นมาแล้ว เขาเหมือนตายใจจากเสิ่นจ้านโดยสิ้นเชิง ไม่พูดไม่จากลับไปเก็บข้าวของแล้วออกจากบ้านไปก่อนไปได้ขอช่องทางติดต่อกับฉัน และสงข้อความมา[คุณชนะแล้ว ถ้าจะโทษก็ต้องโทษชีวิตจริงที่โหดร้าย ทำให้ฉันต้องพ่ายแพ้]ฉันไม่เคยคิดแข่งขันกับผู้หญิงคนนี้เลย และไม่แคร์ด้วยว่าท้ายสุดแล้วเสิ่นจ้านจะรักใครมากกว่าความรักไม่ใช่สิ่งที่คนวัยอย่างฉัน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status