นักพากย์เรียกชื่อนินจาเต่าในเวอร์ชันไทยว่าอย่างไร?

เล่าแบบแฟนที่ชอบดูฉบับภาพยนตร์บ่อย ๆ เลยนะ — เรื่องการพากย์ไทยของ 'นินจาเต่า' มันไม่ใช่แค่ชื่อคนเดียวที่ตอบได้ง่าย ๆ เพราะมีหลายเวอร์ชันและหลายการจัดจำหน่ายที่ใช้ทีมพากย์ต่างกัน ฉันสังเกตว่าฉบับโรงภาพยนตร์กับฉบับดีวีดี/ทีวีมักเปลี่ยนทีมพากย์ไปตามสัญญาและสตูดิโอ บางครั้งเสียงไทยที่เราได้ยินในโรงก็ไม่เหมือนกับเสียงที่เปิดทางช่องทีวีเมื่อหลายปีผ่านไป โดยทั่วไปตัวละครหลักสี่ตัวคือ Leonardo, Donatello, Michelangelo และ Raphael จะถูกมอบหมายให้คนพากย์ที่มีบุคลิกชัดเจนเพื่อสะท้อนอารมณ์ของแต่ละตัว เช่นเสียงเป็นผู้นำสำหรับ Leonardo หรือเสียงทะเล้นสำหรับ Michelangelo แต่ถาถามว่าชื่อใครพากย์ในเวอร์ชันไทยของภาพยนตร์เรื่องใดเรื่องหนึ่ง ชื่อพากย์มักจะระบุไว้ในเครดิตท้ายเรื่องของเวอร์ชันไทยหรือในหน้าข้อมูลของผู้จัดจำหน่ายที่นำเข้าหนังนั้น ๆ ซึ่งเป็นที่มาของข้อมูลคนพากย์อย่างเป็นทางการ ฉันมักจะชอบดูเครดิตท้ายเรื่องเพราะได้รู้เจ้าของเสียงที่ทำให้อารมณ์ตัวละครครบถ้วน

เสียงพากย์ไทยของ 'เต่านินจา' ภาคแรกเป็นเรื่องที่แฟนเก่า ๆ มักจะถกเถียงกันอยู่บ่อยครั้ง เพราะเวอร์ชันที่เราได้ยินในโรง ทีวี หรือดีวีดีไม่เหมือนกันเสมอไปและการบันทึกเครดิตในสมัยก่อนก็ไม่ได้ละเอียดเท่าตอนนี้ ขณะที่ผมจำเสียงพากย์ในฉากซุ่มโจมตีในตรอกซอยได้ชัดเจน เสียงหัวหน้าเต่าจะถูกปรับให้มีน้ำหนักและจริงจัง ส่วนเสียงเต่าที่เล่นตลกมักถูกให้โทนที่สดกว่า ซึ่งทำให้แฟนบางคนเชื่อว่าเป็นนักพากย์คนละกลุ่มกันสำหรับแต่ละฉบับ ในมุมมองของคนที่สะสมแผ่นโบราณ ผมเห็นว่ามีอย่างน้อยสองสายหลักคือเวอร์ชันฉายโรง/ทีวีกับเวอร์ชันสำหรับแผ่นบ้าน โดยฉบับฉายโรงบางครั้งจะใส่ซับไทยและเก็บเสียงต้นฉบับไว้ ส่วนฉบับที่เผยแพร่ทางทีวีหรือวิดีโอโฮมมักจะมีการตัดต่อและพากย์ใหม่เพื่อให้เหมาะกับช่วงเวลาและมาตรฐานการออกอากาศในไทย การที่มีคนพากย์หลายรุ่นทำให้ชื่อผู้พากย์ไทยมักหายากหรือไม่ได้ถูกระบุในหน้าปก ถ้าใครอยากยืนยันชัดเจน ผมมักจะแนะนำให้ลองหาแผ่นดีวีดีเวอร์ชันเก่าหรือดูเครดิตท้ายรายการ (ถ้ามี) เพราะนั่นมักเป็นแหล่งข้อมูลที่ตรงที่สุด ส่วนความรู้สึกส่วนตัวก็คือ เสียงพากย์ไทยแต่ละเวอร์ชันมีความเสน่ห์ในแบบของมัน และบางครั้งการได้ยินเสียงเก่า ๆ ก็พาให้เราคิดถึงบรรยากาศยุค 90 ได้ดีทีเดียว

ยุคที่ฉันดู 'นินจาเต่า' ในโรงภาพยนตร์ ฉบับพากย์ไทยที่ฉันเคยเจอมันไม่ใช่เวอร์ชันเดียวเลย บ่อยครั้งจะเจอทั้งเวอร์ชันที่ออกฉายในปี 1990 (ฉบับภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชัน) และเวอร์ชันที่เป็นภาพยนตร์ CGI รุ่นใหม่กว่า ซึ่งแต่ละเวอร์ชันก็ใช้ทีมพากย์คนละชุดกัน ฉันจำบรรยากาศการดูที่มีเสียงพากย์ไทยประกอบฉากแอ็กชันสนุกๆ ได้ชัด—แต่รายชื่อนักพากย์ที่ลงเสียงจริงๆ มักขึ้นอยู่กับผู้จัดจำหน่ายหรือช่องที่ฉายในขณะนั้น การจะแยกรายละเอียดนักพากย์ตามตัวละครอย่าง Leonardo, Michelangelo, Donatello, Raphael, Splinter, Shredder, April O'Neil หรือ Casey Jones ต้องระบุเวอร์ชันให้ชัด เพราะบางฉบับโทรทัศน์อาจจ้างนักพากย์ที่คุ้นหน้าในวงการทีวี ในขณะที่ดีวีดีหรือรีมาสเตอร์สากลอาจใช้ทีมพากย์จากสตูดิโอพากย์ทางภาพยนตร์ รายชื่อที่ปรากฏในเครดิตตอนท้ายของแต่ละฉบับจะบอกข้อมูลชัดเจนว่าคนไหนให้เสียงตัวละครไหน พอพูดถึงเสียงพากย์ไทยแล้ว ฉันชอบฟังว่าแต่ละคนตีความตัวละครต่างกันอย่างไร บางเสียงทำให้เต่าแต่ละตัวยิ่งมีบุคลิกชัด บางเสียงบทร้ายก็ให้ความรู้สึกหนักแน่นมากขึ้น ความแตกต่างของเวอร์ชันพากย์นี่แหละที่ทำให้การกลับไปดูซ้ำหลายรอบยังรู้สึกมีอะไรให้ค้นหาอยู่เสมอ

ในฐานะแฟนเต่าที่ตามดูมาเรื่อย ๆ ผมชอบสังเกตเรื่องพากย์ไทยของตัวละครหลักเพราะมันเปลี่ยนอารมณ์ของเรื่องได้มาก เมื่อพูดถึงตัวละครหลักของ 'Teenage Mutant Ninja Turtles' ที่คนมักถามถึงกันบ่อย ๆ ก็จะเป็นสี่เต่า ลีโอนาร์โด, มิคเคลันเจโล, ดอนนาเตลโล และราฟาเอล รวมทั้งมาสเตอร์สปลินเตอร์และเชร็ดเดอร์ด้วย ฉบับต่าง ๆ ของซีรีส์และภาพยนตร์ได้รับการพากย์ไทยโดยทีมคนละชุดกัน บางเวอร์ชันที่ออกอากาศทางทีวีในช่วงหนึ่งอาจมีนักพากย์ท้องถิ่นจากสตูดิโอหนึ่ง ขณะที่แผ่นดีวีดีหรือฉบับโรงหนังอาจใช้ทีมที่เป็นนักพากย์มืออาชีพที่คนรู้จักมากกว่า นั่นจึงทำให้ชื่อพากย์เปลี่ยนไปตามปีและรูปแบบการปล่อยงานของแต่ละบริษัท ถ้าอยากรู้ชื่อคนพากย์ของฉบับเฉพาะ ๆ แนะนำให้ดูเครดิตท้ายเรื่องหรือปกดีวีดี เพราะตรงนั้นเป็นที่ที่มักระบุชื่อเสียงพากย์ชัดเจน สำหรับฉันเอง ความแตกต่างของน้ำเสียงในแต่ละเวอร์ชันเล่าเรื่องให้มีรายละเอียดใหม่ ๆ อยู่เสมอ และมันก็เป็นส่วนหนึ่งของความสนุกในการตามหาเวอร์ชันที่ชอบ

เสียงพากย์ไทยของ 'นินจาเต่า 1' มักไม่มีการระบุรายชื่อนักพากย์อย่างเป็นทางการในแหล่งข้อมูลที่แพร่หลาย ฉันเลยมองว่าเรื่องนี้เป็นปัญหาทั่วไปของภาพยนตร์พากย์ไทยในยุค VHS/โทรทัศน์ ที่เครดิตมักถูกตัดออกหรือไม่ได้พิมพ์ไว้บนกล่องเทป ทำให้ตอนนี้ถ้าจะยืนยันชื่อคนพากย์ที่ชัดเจนก็ต้องพึ่งแหล่งที่มาจากเทปต้นฉบับหรือบันทึกการออกอากาศเก่า ๆ จากความทรงจำของฉัน เสียงของเต่าแต่ละตัวในเวอร์ชันพากย์ไทยมีบุคลิกชัดเจน—ลีโอนาร์โดให้ความรู้สึกเป็นผู้นำด้วยโทนเสียงมั่นคง ราฟาเอลมีสำเนียงค่อนข้างขรึม ดอนนีมีน้ำเสียงแบบพูดเร็วและฉลาด ส่วนไมค์มักจะโดดเด่นด้วยเสียงเล่นมุก ซึ่งลักษณะพวกนี้สอดคล้องกับสไตล์นักพากย์ชายยุค 90 ในไทยที่รับบทฮีโร่หรือการ์ตูนแอ็กชันหลายเรื่อง ถ้าต้องสรุปแบบไม่ระบุชื่อคน ฉันคิดว่าเวอร์ชันพากย์ไทยของ 'นินจาเต่า 1' ถูกพากย์โดยทีมพากย์ประจำสตูดิโอในบ้านเรา ซึ่งไม่ได้รับเครดิตชัดเจนในสื่อที่ถูกเผยแพร่ ปล่อยให้แฟน ๆ ต้องฟังและจำบุคลิกเสียงกันเองไป แต่แม้จะไม่มีชื่อ นักพากย์เหล่านั้นก็ทิ้งร่องรอยไว้ในความทรงจำของคนดูอย่างชัดเจน

บอกเลยว่าผมเป็นคอหนังแอนิเมชันที่ชอบสังเกตเสมอเวลาได้ยินเสียงพากย์ไทยในหนังต่างประเทศ และกับ 'เต่านินจา: โกลาหลกลายพันธุ์' เรื่องนี้ก็ไม่ได้ต่างกันตรงนั้น — อย่างไรก็ตามผมไม่สามารถชี้ชัดชื่อหนึ่งชื่อใดของนักพากย์ไทยที่ปรากฏในเวอร์ชันพากย์ไทยของเรื่องนี้ได้แน่นอน เพราะตอนที่ดูผมฟุ้งซ่านกับซาวด์แทร็กและมุกตลกมากกว่า แต่จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ติดตามงานพากย์ไทยมานาน เวอร์ชันภาพยนตร์ใหญ่ ๆ มักจะใช้ทีมนักพากย์มืออาชีพร่วมกับคนดังบางคนในบ้านเรา ทำให้เสียงของตัวละครเอก เช่น เต่าแต่ละตัว หรือวายร้ายน่าสนใจและมีมิติ อีกมุมหนึ่งคือการฟังน้ำเสียงโดยไม่รู้ชื่อทำให้ผมโฟกัสไปที่เทคนิคการพากย์มากขึ้น ทั้งการลงน้ำหนักอารมณ์ จังหวะตลก และการปรับสำเนียงให้เข้ากับบริบทภาษาไทย — ซึ่งเป็นสัญญาณว่าทีมพากย์ทำการบ้านหนักพอสมควร ถึงแม้จะไม่ได้ระบุชื่อคนพากย์ แต่การได้ยินงานพากย์ที่แน่นแบบนี้ก็ทำให้ผมยินดีแล้วว่าเวอร์ชันไทยไม่ทิ้งอรรถรสของต้นฉบับ ถ้าต้องสรุปความรู้สึกสั้น ๆ ก็คงบอกได้ว่าการพากย์ไทยของ 'เต่านินจา: โกลาหลกลายพันธุ์' ให้ความสนุกและเข้าถึงคนดูได้ดี แม้ผมจะจำชื่อคนพากย์ไม่ได้ชัด แต่ผลงานที่ได้ยินนั้นยืนยันว่าทีมพากย์ใส่ใจทุกรายละเอียดจริง ๆ

เคยสงสัยไหมว่าการพากย์ไทยของ 'เต่านินจา 3' มีใครเป็นหน้าใหม่บ้าง ตอนดูครั้งแรกผมสังเกตว่าเสียงบางตัวมีโทนต่างออกไปจากเวอร์ชันก่อนๆ ทำให้คิดว่าอาจมีนักพากย์หน้าใหม่เข้ามาเสริมทีม งานพากย์ในบ้านเรามักใช้ทั้งคนเดิมและคนใหม่ผสมกัน: ตัวละครหลักมักได้คนเดิมคงเสียง แต่บทสมทบหรือบรรยายบางส่วนมักเปลี่ยนมือเป็นนักพากย์หน้าใหม่ที่รับงานแผ่นหรือดีวีดี ในมุมมองของคนที่ตามพากย์ไทยมานาน บางครั้งการเปลี่ยนแปลงจะชัดเวลามีฉากคอมเมดีหรือบทพูดที่ต้องสไตล์ต่างออกไป ซึ่งมักเป็นสัญญาณว่านักพากย์ใหม่ได้รับบทเป็นตัวตลกหรือ NPC ของเรื่อง เพราะผู้จัดพากย์มักคัดคนที่มีบุคลิกเฉพาะตัวมาเติมเต็มจังหวะเหล่านั้น ถ้าต้องให้สรุปความรู้สึกส่วนตัว ผมคิดว่าใน 'เต่านินจา 3' มีการผสมผสานทีมเก่าและหน้าใหม่อยู่พอสมควร เสียงใหม่อาจจะไม่ใช่บทพระเอกหลัก แต่เป็นบทสมทบที่ทำให้ฉากบางฉากมีรสชาติต่างออกไปจากที่คุ้นเคย ซึ่งนั่นก็เป็นเสน่ห์หนึ่งของพากย์ไทยในยุคนั้น

รายการพากย์ไทยของ 'เต่านินจา' เวอร์ชันปี 2557 ในความทรงจำของผมเคยเห็นเครดิตภาษาไทยในตอนท้ายของหนัง ซึ่งระบุว่านักพากย์หลายคนมารวมทีมกันเพื่อให้เสียงตัวละครมีบุคลิกชัดเจนและสนุกสนาน ผมจะพูดถึงภาพรวมก่อน: เสียงของเต่าสี่ตัวถูกจับคู่กับน้ำเสียงและท่าทางอย่างใส่ใจ — ผู้นำมีเสียงทรงพลังและหนักแน่น เพื่อนตลกมีโทนเสียงสดใส ขณะที่นักคิดมีท่วงทำนองช้าลง และอีกคนก็มีเสียงแหบกร้าวกว่าเล็กน้อย ส่วนตัวละครอย่างชเรดเดอร์กับนักวิทยาศาสตร์ก็ได้เสียงที่ให้อารมณ์ตึงเครียดและเยือกเย็น ทำให้ฉากแอ็กชันกับมุกตลกบาลานซ์กันได้ดี เมื่อมองในมุมของผู้ชมที่ชอบฟังพากย์ไทย ผมชอบการเลือกโทนเสียงที่สอดคล้องกับบุคลิกตัวละครมากกว่าการตามชื่อเสียงนักพากย์เสมอไป เพราะบางครั้งนักพากย์ที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกลับมีการแสดงที่ลงตัวและทำให้ตัวละครมีชีวิต ในเวอร์ชันนี้เสียงสนับสนุนอย่างตำรวจ นักข่าว และตัวร้ายหุ่นยนต์ก็มีคุณภาพ ทำให้หนังที่เต็มไปด้วยฉากบู๊ยังคงลื่นไหลและเข้าใจง่ายสำหรับคนดูไทย ท้ายสุด อยากบอกว่าถึงแม้จะจำชื่อนักพากย์เฉพาะบางคนไม่ครบ ผมยังประทับใจกับงานรวมทีมพากย์ไทยชุดนั้นที่ทำให้อารมณ์หนังส่งตรงมาถึงผู้ชมบ้านเราได้อย่างสนุกและเป็นธรรมชาติ

ชื่อเรียกที่ติดปากในไทยมักสั้นและเป็นมิตร — 'เต่านินจา' คือคำที่ได้ยินบ่อยที่สุด และมันทำให้ภาพของสี่เต่าดูเข้าถึงง่ายขึ้นมาก เวลาเล่าเรื่องนี้ผมมักนึกถึงตอนที่เด็กๆ ชวนกันดูการ์ตูนฉบับดั้งเดิม เพราะการพากย์ไทยเลือกใช้ชื่อเต็มแบบอ่านง่าย เช่น 'ลีโอนาร์โด' 'ราฟาเอล' 'ดอนนาเทลโล' และ 'ไมเคิลแองเจโล' แต่คนส่วนใหญ่จะเรียกสั้นกันว่า 'ลีโอ' 'ราฟ' 'โดน' และ 'ไมค์' แทน สีผ้าคาดหัวกับอาวุธกลายเป็นสัญลักษณ์ที่ทุกคนจำได้ทันที — ฟ้ากับดาบ, แดงกับไซ, ม่วงกับท่อน, ส้มกับนันชาร์โก้ (หรือนันจาโช) — คำเรียกแบบนี้ทำให้ตัวละครเป็นมิตรและคุ้นเคยมากขึ้น อีกมุมหนึ่งที่ผมชอบคือชื่อชุดภาษาอังกฤษอย่าง 'Teenage Mutant Ninja Turtles' มักถูกย่อเป็น 'TMNT' หรืออ่านเป็น 'ทีเอ็มเอ็นที' ในไทย ซึ่งบางครั้งแฟนๆ จะผสมทั้งสองแบบในบทสนทนา ทำให้บทสนทนาระหว่างแฟนรุ่นเก่าและรุ่นใหม่สนุกขึ้นเพราะมีทั้งคำเต็มและคำย่อเป็นลายเซ็นของวงการ

ความทรงจำแรก ๆ ของฉันเกี่ยวกับ 'นินจาเต่า' คือเสียงพากย์ที่ทำให้แต่ละเต่ามีบุคลิกเด่นชัดไม่เหมือนกันเลย — เสียงนั้นส่วนใหญ่มาจากนักพากย์ชาวอเมริกันรุ่นคลาสสิกที่ทำงานในซีรีส์ฉบับ 1987 ที่หลายคนเรียกว่ารุ่นเก่า ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษดั้งเดิม สี่เต่าหลักได้เสียงพากย์จากคนที่แฟน ๆ จำได้ง่าย: เลโอโนาร์โดได้เสียงจาก Cam Clarke ซึ่งให้โทนสบาย ๆ แต่จริงจัง ดอนแอทเทโลได้รับเสียงจาก Barry Gordon ที่มีน้ำเสียงนิ่งและฉลาด ส่วนราฟาเอลได้เสียงจาก Rob Paulsen ที่ใส่ความเกรี้ยวกราดและฮาได้พอดี และมิเคลันเจโลได้เสียงจาก Townsend Coleman ที่เต็มไปด้วยความสดใสและความติ๊งต๊อง ทำให้แต่ละตัวมีเส้นเสียงที่ต่างกันชัดเจน ไม่แค่ตัวละครดูต่าง แต่ผู้ชมก็ได้ยินความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจากน้ำเสียงด้วย นอกจากนั้น ตัวละครรองก็ได้เสียงจากนักพากย์ที่มีประสบการณ์ เช่น April O'Neil ได้รับเสียงจาก Renae Jacobs ซึ่งจับความเป็นนักข่าวสาวยุค 80 ได้ดี สไพรท์เตอร์ (Splinter) ได้เสียงจาก Peter Renaday ที่ให้ความหนักแน่นและอบอุ่น ขณะที่ตัวร้ายสำคัญอย่าง Shredder ได้เสียงจาก James Avery ซึ่งเติมความเข้มแข็งให้กับบุคลิกของศัตรู การจับคู่เสียงกับการออกแบบคาแรกเตอร์และการเขียนบททำให้ซีรีส์มีจังหวะตลก-ดราม่าแบบที่เด็ก ๆ ชื่นชอบและผู้ใหญ่ก็ยังจำได้จนถึงวันนี้ — นี่คือเหตุผลที่พากย์รุ่นเก่าได้รับการเอ่ยถึงบ่อย ๆ เมื่อใครพูดถึงความทรงจำวัยเด็กของการ์ตูนเรื่องนี้