นักวิจารณ์มองไป๋ลู่ ผลงานเรื่องใดว่าเด่นที่สุด

ในมุมมองของคนที่ตามงานวรรณกรรมร่วมสมัยมาตั้งแต่ยังเรียนมหาวิทยาลัย ผมมักจะเห็นนักวิจารณ์ยกงานชิ้นหนึ่งของหลัวเจิ้งขึ้นมาเป็นแก่นกลางเมื่อพูดถึงอิทธิพลต่อวงวรรณกรรมร่วมสมัย นั้นคือ 'เงาท่ามกลางสายฝน' ซึ่งหลายคนมองว่าเป็นผลงานที่เปลี่ยนทิศทางการเล่าเรื่องของผู้เขียนรุ่นหลังไปเลยทีเดียว ฉากที่ตัวเอกยืนอยู่บนดาดฟ้าแล้วพูดกับความว่างเปล่าไม่ใช่แค่เป็นฉากสวยงาม แต่มันกลายเป็นแม่แบบของโทนทางอารมณ์และการใช้ภาพในบทกวีเชิงพารากราฟ ที่นักเขียนหน้าใหม่หยิบยืมไปเล่นกับมู้ดและจังหวะของเรื่อง ทำให้ตัวบทมีความลื่นไหลและเปราะบางแบบเดียวกัน ซึ่งนักวิจารณ์ชื่นชมว่าเป็นการรื้อโครงสร้างนิยายเชิงเส้นอย่างกล้าหาญ ฉันมองว่าความสำคัญของ 'เงาท่ามกลางสายฝน' ยังอยู่ที่การผสมผสานระหว่างประเด็นสังคมกับการสำรวจจิตวิญญาณแบบละเอียดอ่อน ไม่ได้ตะโกนประเด็นใส่ผู้อ่าน แต่ใช้รายละเอียดเล็ก ๆ เช่นเสียงราวบันไดในสถานีรถไฟกลางคืน หรือกลิ่นชาใบค้างคืน สร้างแรงเสียดทานทางอารมณ์ที่ทำให้คนอ่านวนกลับมาอ่านซ้ำเพื่อจับนัยยะ ซีนหนึ่งที่นักวิจารณ์มักอ้างคือบทสนทนาระหว่างแม่และลูกในตลาดเช้าที่เปลี่ยนบทบาทของตัวละครรองให้กลายเป็นแหล่งจุดประกายธีมหลัก งานชิ้นนี้ยังถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์อาร์ตเฮ้าส์และเพลงซาวด์แทร็กที่คนฟังพูดถึงกันมาก ซึ่งยิ่งตอกย้ำว่าอิทธิพลของมันข้ามสื่อได้จริง สุดท้าย ผมคิดว่าเหตุผลที่นักวิจารณ์ยกผลงานนี้มากกว่าแค่ความนิยมชั่วคราว เป็นเพราะมันเป็นจุดเปลี่ยนในวรรณกรรมร่วมสมัยที่ทำให้การทดลองเรื่องรูปแบบและภาษาได้รับการยอมรับในวงกว้าง แม้จะมีผลงานที่โดดเด่นเรื่องอื่น ๆ ของหลัวเจิ้ง แต่ 'เงาท่ามกลางสายฝน' กลายเป็นแผนที่ที่นักเขียนหน้าใหม่กลับไปดูเมื่ออยากจะท้าทายขนบเก่า ๆ นั่นแหละคือเหตุผลที่ผมคิดว่านักวิจารณ์หลายคนมองว่างานชิ้นนี้มีอิทธิพลที่สุดต่อวงการ

เราเริ่มติดตามไป๋ลู่เพราะผลงานที่มักให้ความรู้สึกอบอุ่นและเป็นมิตร นึกไม่ออกเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงมีเสน่ห์แบบนี้ — อาจเพราะวิธีการแสดงที่ไม่ยิ่งใหญ่แต่น่าเชื่อถือ และสายตาที่ทำให้ตัวละครกลายเป็นคนที่เราพร้อมจะเอาใจช่วยได้ทันที ฉันแนะนำให้แฟน ๆ เริ่มจากผลงานแนวโรแมนติก-คอมเมดี้หรือแนวชีวิตประจำวันที่โชว์เคมีง่าย ๆ ระหว่างตัวละครหลักก่อน เหตุผลคือมันเข้าถึงง่าย ช่วยให้เรารู้สึกคุ้นเคยกับจังหวะการแสดงของเธอโดยไม่ต้องปะทะกับบทหนัก ๆ ตั้งแต่ต้น หลังจากผ่านจุดเริ่มต้นที่อบอุ่นแล้ว ค่อยย้ายไปดูผลงานแนวแฟนตาซีหรือพีเรียดที่มีองค์ประกอบการแสดงหลากหลายมากขึ้น งานแนวนี้มักจะต้องใช้ความสามารถในการสื่ออารมณ์ที่ซับซ้อนกว่า เช่น การต่อสู้ภายในจิตใจหรือความเปลี่ยนแปลงของชะตากรรม ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไป๋ลู่แสดงให้เห็นมุมมองหลายด้านของเธอ การดูผลงานเหล่านี้หลังจากผลงานเบา ๆ จะทำให้เราซาบซึ้งกับพัฒนาการและการเลือกบทของเธอมากขึ้น ปิดท้ายด้วยผลงานดราม่าหรือบทที่ท้าทายที่สุดของเธอในเวลาที่เรารู้สึกพร้อม จะเห็นการเติบโตทั้งเทคนิคการแสดงและการตีความบท ที่สำคัญคืออย่าเพิ่งตัดสินเธอจากบทเดียว เพราะการเลือกบทของนักแสดงมักสะท้อนการทดลองและการค้นหาเสียงของตัวเอง การเรียงลำดับแบบเบา → กลาง → หนัก ทำให้เราได้ทั้งความเพลิดเพลิน ความตื่นเต้น และความประทับใจเชิงลึก ซึ่งเป็นประสบการณ์การติดตามศิลปินที่ทำให้รู้สึกใกล้ชิดและค่อย ๆ เติบโตไปพร้อมกันกับผลงานของเขา ผูกพันแบบนี้ทำให้การตามดูไม่ใช่แค่การดูจบ แต่เป็นการเรียนรู้การเป็นผู้ชมแบบมีรสนิยมไปด้วยกัน

ลองนึกภาพละครจีนที่ไม่ใช่แค่เรื่องราวแต่เป็นการเล่นหมากทางการเมืองที่ละเอียดละออและเรียงร้อยด้วยบทพูดที่คมกริบไปทุกคำ นั่นคือเหตุผลที่ผมมักแนะนํา 'Nirvana in Fire' ให้กับคนไทยที่อยากเริ่มต้นกับละครจีนแบบหนักแน่นและมีชั้นเชิง การเล่าเรื่องของเรื่องนี้ไม่ได้พาไปแค่การแก้แค้น แต่สร้างเครือข่ายความสัมพันธ์ การวางแผน และการหักมุมที่ทำให้คนดูต้องคิดตามตลอดเวลา ฉากการปรึกษากลยุทธ์ การใช้ข้อมูล และมิตรภาพที่บางครั้งยากจะคาดเดา ทำให้มันต่างจากละครพีเรียดทั่วไป ผมชอบการที่ตัวละครไม่ได้ขาว-ดำ แต่มีความซับซ้อนทั้งในเชิงศีลธรรมและแรงจูงใจ เพลงประกอบกับภาพถ่ายยังช่วยยกอารมณ์ให้สูงขึ้นในหลายฉาก ถ้าต้องเลือกฉากเด่น อยากให้ดูช่วงการประชุมแผนซ้อนแผนกับบทพูดที่เฉียบคม เพราะมันสะท้อนการเขียนบทที่ละเอียดและการแสดงที่ทรงพลัง การดูเรื่องนี้ต้องให้เวลาและสมาธิ แต่ผลลัพธ์คือความพึงพอใจเมื่อทุกชิ้นของปริศนามาประกอบกัน ผมมักบอกเพื่อนว่าเป็นละครที่ให้รางวัลกับคนดูที่อยากคิดร่วมไปกับตัวละคร และมันยังคงอยู่ในความทรงจำหลังจบซีรีส์อย่างน่าอัศจรรย์

ไม่มีหนังสยองขวัญเรื่องไหนจากยุคใหม่ที่ถกเถียงด้านบทได้เท่ากับ 'Get Out' สำหรับฉันเรื่องนี้เป็นการผสมผสานบทที่มีชั้นเชิงทางสังคมกับการสร้างความตึงเครียดแบบคลาสสิกอย่างลงตัว โครงสร้างบทของ 'Get Out' ฉลาดตรงที่ใช้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครธรรมดา ๆ เป็นฐานแล้วค่อย ๆ เปิดชั้นของความน่าสะพรึงกลัวในแบบที่ทำให้คนดูเริ่มไม่เชื่อสายตาตัวเอง คำพูดที่ดูธรรมดาถูกใส่ความหมายซ้อน ทำให้บทสนทนากลายเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องมากกว่าการอธิบายเหตุการณ์ การวางจังหวะมุขตลกขมและการหักมุมสุดท้ายนั้นทำให้บทยังคงถูกยกย่องโดยนักวิจารณ์หลายคนว่าเป็นบทที่ร่วมสมัยและมีน้ำหนัก ท้ายที่สุด ความเก่งของบทอยู่ที่มันไม่ยอมให้คนดูรู้สึกปลอดภัย เหมือนเปิดภาพชั้นต่อชั้นจนความจริงสะสมและระเบิด — นี่แหละสิ่งที่ทำให้ผมยังกลับมาคิดถึงบทของเรื่องนี้เสมอ

มองในฐานะแฟนซีรีส์จีนที่ติดตามผลงานของจ้าวลู่ซือมานาน ฉันมักเห็นนักวิจารณ์ยกให้ 'The Romance of Tiger and Rose' (รักนิรันดร์ของนางเอกที่เขียนบทเอง) เป็นผลงานที่ทำให้เธอโดดเด่นที่สุดในสายตาสาธารณะและนักวิจารณ์หลายคน เพราะบทบาทของเธอในเรื่องนี้ไม่ได้เป็นแค่นางเอกโรแมนติกทั่วไป แต่เป็นตัวละครที่มี ‘จังหวะตลก’ และความฉลาดเชิงเมตาที่หายากในซีรีส์น้ำเน่า แนวคิดเรื่องคนเขียนบทหลุดเข้าไปอยู่ในบทที่ตัวเองเขียนเพิ่มชั้นความขบขันและให้โอกาสเธอโชว์มิติหลากหลาย ทั้งการเล่นมุก การปรับสีหน้า และการสร้างบุคลิกที่แข็งแรงแต่ยังคงความน่ารัก จนทำให้ทั้งคนดูทั่วไปและนักวิจารณ์ชื่นชมว่าเธอสามารถแบกรับโทนคอมเมดี้-โรแมนติกได้อย่างลงตัวและเป็นธรรมชาติ ฉันเชื่อว่าสาเหตุที่นักวิจารณ์ชี้ว่าเรื่องนี้โดดเด่น เกิดจากสองปัจจัยหลัก อย่างแรกคือสคริปต์ที่ฉลาด มอบโอกาสให้ตัวละครแสดงชั้นเชิงทางอารมณ์ได้กว้างขึ้น ไม่ว่าจะเป็นมุกเสียดสีตัวเองหรือโมเมนท์โรแมนติกที่ไม่หวานเลี่ยนเกินไป และอย่างที่สองคือความสามารถของจ้าวลู่ซือที่จะปรับโทนการแสดงให้เข้ากับสคริปต์นั้น เธอไม่เพียงแค่เล่นเป็นนางเอกน่ารัก แต่ยังกระโดดไปมาระหว่างความกล้า ความอ่อนแอ และอารมณ์ขันได้อย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งสิ่งนี้เป็นเหตุผลที่นักวิจารณ์หลายคนมองว่าเธอมีพัฒนาการทางการแสดงชัดเจนในงานนี้ ก่อนหน้านั้น 'Oh! My Emperor' ก็ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้คนจำเธอได้ แต่ 'The Romance of Tiger and Rose' คือผลงานที่ทำให้สื่อและนักวิจารณ์เริ่มพูดถึงคุณภาพการแสดงของเธอในเชิงบวกมากขึ้น นอกจากนี้เมื่อเทียบกับผลงานต่อมา เช่น 'Love Between Fairy and Devil' ที่แสดงให้เห็นอีกมิติของบทบาทที่จริงจังและดราม่ายิ่งขึ้น นักวิจารณ์จึงมองว่าการที่เธอสามารถสลับโทนจากคอมเมดี้มาสู่ดราม่าได้แสดงให้เห็นถึงศักยภาพในการเป็นนักแสดงที่หลากหลาย แม้บางคนจะยังวิจารณ์ว่าบางฉากเธอยังต้องพัฒนา แต่ภาพรวมกลับชัดว่าเธอมีทิศทางการเติบโตที่น่าสนใจ สรุปแล้วในมุมมองของฉันและนักวิจารณ์ส่วนใหญ่ 'The Romance of Tiger and Rose' ถูกยกให้เป็นผลงานที่จ้าวลู่ซือเล่นได้โดดเด่นที่สุด เพราะผลงานชิ้นนี้เปิดพื้นที่ให้เธอแสดงสเปกตรัมอารมณ์ที่กว้างและทำได้ดีในหลายด้าน ทำให้ทั้งแฟนละครและนักวิจารณ์ยอมรับว่าเธอไม่ใช่แค่นักแสดงหน้าตาดีแต่ยังมีฝีมือและพัฒนาการที่จับต้องได้—ฉันรู้สึกดีทุกครั้งที่เห็นการเติบโตของนักแสดงคนหนึ่งในวงการ และเฝ้ารอลุ้นว่าเธอจะเลือกบทบาทไหนมาเซอร์ไพรส์เราครั้งต่อไป

มุมมองของคนชอบหนังสไตล์ดิบๆ อย่างฉันมักจะยกเรื่อง 'Ghayal' ให้เป็นผลงานที่นักวิจารณ์ยกย่องว่าดีที่สุดของซันนี่ เพราะหนังเรื่องนี้จับคาแรกเตอร์ของเขาได้อย่างชัดเจนและรุนแรงมากกว่าผลงานอื่นๆ ที่เขาเล่น ตัวซันนี่แสดงพลังดิบทั้งทางกายและอารมณ์—ไม่ใช่แค่อารมณ์ระเบิด แต่มันเป็นการแสดงที่มีชั้นเชิง เห็นการเปลี่ยนผ่านจากคนธรรมดาไปสู่คนที่ไม่ยอมรับการถูกทอดทิ้งอย่างช้าๆ และน่าเชื่อถือจนทำให้คนดูเชื่อว่าเขาพร้อมจะลุยทุกอย่างเพื่อตอบโต้ความอยุติธรรม นักวิจารณ์ชื่นชมการกำกับและจังหวะหนังที่ช่วยเสริมให้การแสดงของซันนี่โดดเด่นขึ้น อย่างฉากมุมกล้องที่เน้นหน้าตอนอารมณ์ระเบิดหรือช่วงความเงียบก่อนการระเบิดออกมา ล้วนทำให้ความรู้สึกโกรธและการแก้แค้นมีน้ำหนักมากกว่าคำพูด การตัดต่อกับซาวด์ดีไซน์ยังเพิ่มความดิบให้ฉากแอ็กชันไม่กลายเป็นแค่งานโชว์ฝีมือ แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่องที่ทำให้ตัวละครมีเหตุผลในการกระทำ นักวิจารณ์หลายคนบอกว่าในระดับการตีค่าสิ่งที่หนังพยายามจะสื่อ—ความอยุติธรรม การแก้แค้น และความสูญเสีย—ผลงานนี้คือจุดที่ซันนี่แสดงพลังได้ครบถ้วนที่สุด พอเป็นแฟนที่ดูหนังเรื่องนี้บ่อยๆ ความรู้สึกคือมันไม่ได้สวยงามหรือประณีต แต่มันตรงและมีผลต่อจิตใจ แบบที่นักวิจารณ์ชอบเอามาอ้างเป็นตัวอย่างของการแสดงเชิงพละกำลังที่ยังมีมิติภายใน สำหรับคนที่ติดตามผลงานซันนี่ย้อนหลังไป หนังเรื่องนี้มักถูกหยิบมาเป็นเกณฑ์ตัดสินเมื่อจะพูดถึงการแสดงที่ทรงพลังและเป็นตัวตนของเขา ซึ่งนั่นแหละทำให้หลายคนรวมถึงนักวิจารณ์มองว่า 'Ghayal' เป็นผลงานที่ดีที่สุดในแง่การแสดงของเขา

ทิศทางของงานใหม่ใน 'รายงานไป๋ลู่' ดูเหมือนจะกล้าเปลี่ยนโทนและขยายขอบเขตเรื่องราวอย่างไม่เกรงกลัวการทดลอง ฉันสังเกตได้ว่าแทนที่จะยึดติดกับรูปแบบข่าวสั้นหรือบทความเชิงรายงานแบบเดิม เจ้าของผลงานเลือกเดินหน้าสู่การเล่าเรื่องแบบเลเยอร์ซ้อน—มีการขยายความลึกของตัวละครและการเชื่อมโยงทางการเมือง-สังคมที่ทำให้เนื้อหาขยับเข้าใกล้ความเป็นนิยายมากขึ้น การใช้ภาษาภาพและการจัดเฟรมในการนำเสนอมีความเป็นภาพยนตร์มากขึ้น มีการเล่นกับมุมกล้อง การตัดสลับ และการใช้เสียงประกอบที่ตั้งใจทำให้ผู้อ่านรู้สึกเหมือนกำลังดูฉากหนึ่งแทนที่จะอ่านข่าวเดียว พอย่อหน้าแรกเดินไปไกลกว่าเนื้อหาพื้นฐาน จะเห็นว่าโครงเรื่องเริ่มเน้นประเด็นเชิงโครงสร้าง เช่น อำนาจ ข้อมูล และการรับรู้ของสาธารณะ มากกว่าการไล่เรียงเหตุการณ์ตามลำดับเวลา นี่ไม่ใช่แค่การเพิ่มฉากให้ยาวขึ้น แต่เป็นการออกแบบให้ทุกรายละเอียดมีน้ำหนักเท่ากัน ตัวละครรองบางคนถูกยกระดับจนกลายเป็นเลนส์สำหรับมุมมองทางสังคม ซึ่งวิธีนี้ทำให้ความเรียลของเรื่องเพิ่มขึ้น แต่ก็เสี่ยงต่อการทำให้ผู้อ่านที่คาดหวังรูปแบบเดิมรู้สึกหลุด ฉันชอบฉากหนึ่งที่ใช้บทสัมภาษณ์สลับกับเอกสารลับ—มันให้ความรู้สึกไม่ต่างจากฉากพีคใน 'ผ่าพิภพไททัน' ในแง่การสร้างอารมณ์ตึงเครียดผ่านการเปิดเผยข้อมูลทีละน้อย ในมุมการผลิต งานใหม่ยังเปิดช่องให้สื่อผสมและฟอร์แมตข้ามแพลตฟอร์ม ดนตรีประกอบและการออกแบบเสียงถูกวางบทบาทให้เป็นตัวเล่าเรื่องอีกชั้น เหมือนที่เคยเห็นในซีรีส์ที่เล่นกับเทคโนโลยีการถ่ายทอดอย่าง 'Black Mirror' แต่ 'รายงานไป๋ลู่' เลือกโทนที่อบอุ่นกว่าในบางช่วง ทำให้ไม่เลี่ยนจนเกินไป ฉันคิดว่านี่เป็นความกล้าที่น่าชื่นชม—ทั้งเชิงศิลป์และเชิงการตลาด เพราะมันสามารถดึงคนดูจากหลายกลุ่มได้ แต่ต้องยอมรับว่าการเปลี่ยนทิศทางแบบนี้ต้องอาศัยการวางแผนตอนจบและการรักษาความต่อเนื่องระดับสูง มิฉะนั้นความตั้งใจดิบจะถูกแปรเป็นความสับสนได้ง่าย ผลงานใหม่นี้จึงน่าสนใจทั้งในฐานะการทดลองเชิงเล่าเรื่องและในฐานะการท้าทายกรอบของสื่อรายงานดั้งเดิม

ในมุมมองของนักวิจารณ์ที่ติดตามละครวังแล้ว เรามักจะยกชื่อ 'Empresses in the Palace' ขึ้นมาพูดถึงเมื่อประเด็นคือบทละครที่ทรงพลังและซับซ้อน เรื่องนี้ทำให้เห็นการเขียนตัวละครที่ค่อยๆ เผยรอยรั่วในความสัมพันธ์ทางอำนาจอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้มองตัวละครเป็นคนดีคนเลวแบบขาวดำ แต่ให้ความเข้าใจถึงแรงจูงใจและผลพวงของการเลือกทำแต่ละอย่าง ฉากที่ตัวละครเงียบๆ วางกลยุทธ์และปล่อยให้คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคเปลี่ยนสมดุลของวังนั้น เป็นตัวอย่างชัดเจนของบทที่แยบยลและเข้มข้น เราเองชอบการตัดต่อที่คุมโทนได้ดีในหลายตอน ความยาวบทหลายตอนถูกออกแบบให้ค่อยไต่ระดับความตึงเครียด ไม่ใช่แค่เหตุการณ์ต่อเหตุการณ์ แต่คือการวางปมและตอบปมอย่างมีชั้นเชิง นักวิจารณ์หลายคนชื่นชมการกำกับนักแสดงที่ทำให้ท่าทางเล็กๆ ของตัวละครกลายเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องได้อย่างได้ผล ถ้าวัดรวมกันทั้งบทและการแสดงที่ทำให้ตัวบทมีน้ำหนัก 'Empresses in the Palace' จึงมักถูกยกให้เป็นมาตรฐานหนึ่งในประเภทนี้ ส่วนงานภาพอาจไม่หวือหวาเทียบกับซีรีส์ยุคใหม่บางเรื่อง แต่การเลือกมุมกล้อง โทนสี และการจัดเฟรมทำงานร่วมกับบทอย่างลงตัวจนเรื่องราวทั้งดราม่าและการเมืองในวังมีความสมจริงอยู่ในทุกช็อต

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันได้ดู 'Spirited Away' ฉันรู้สึกเลยว่านี่เป็นผลงานที่สะท้อนทั้งจินตนาการและงานฝีมือระดับมาสเตอร์ของสตูดิโออย่างชัดเจน การถูกรับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์อนิเมชันยอดเยี่ยมไม่ใช่เพียงป้ายชื่อที่สวยงาม แต่เป็นเครื่องยืนยันว่าแอนิเมชันญี่ปุ่นสามารถพูดกับคนทั่วโลกได้อย่างตรงไปตรงมาและทรงพลัง มุมมองของฉันไม่ได้จำกัดอยู่แค่รางวัลเดียว—ฉากและตัวละครใน 'Spirited Away' ถูกยกย่องในเทศกาลต่างประเทศและสื่อต่าง ๆ จำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นการยกย่องด้านการออกแบบโลก การวางโทนและสัญลักษณ์ที่ลึกซึ้ง ทำให้บรรดานักวิจารณ์มองว่าผลงานครั้งนี้คือจุดสูงสุดที่เชื่อมโยงงานศิลป์แบบญี่ปุ่นเข้ากับเวทีโลกได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในฐานะคนดู ฉันยังเห็นความแตกต่างระหว่างความนิยมของประชาชนกับการรับรองจากวงการภาพยนตร์—'Spirited Away' ทำได้ทั้งสองอย่าง หลายครั้งที่ฉันนั่งดูฉากเล็ก ๆ ในเรื่องแล้วนึกถึงความใส่ใจในรายละเอียดที่ทำให้หนังเรื่องนี้ไม่ใช่แค่รางวัลหนึ่ง ๆ แต่เป็นบทพิสูจน์ว่าการ์ตูนที่ทำอย่างตั้งใจสามารถได้รับการยอมรับในระดับสากลได้จริง ๆ

มาดูกันแบบตรงไปตรงมาว่าเรื่องไหนของไป๋ลู่เคยมีชื่อเข้าชิงหรือได้รับรางวัลบ้าง — รายการที่เด่นสุดในความทรงจำของฉันคือ 'The Legends' ซึ่งเป็นผลงานที่ทำให้คนพูดถึงเธอหนักขึ้นจริง ๆ ผมรู้สึกว่า 'The Legends' ไม่ได้มีแค่ความดังจากแฟนคลับ แต่ยังได้รับการยอมรับในงานประกาศรางวัลของวงการซีรี่ส์ออนไลน์ ทั้งในแง่ของความนิยมของนักแสดงและการออกแบบชุดผ้า ฉาก รวมทั้งบางรางวัลประเภทผู้ชมโหวตให้ความนิยมของซีรีส์ เรื่องนี้ช่วยผลักดันโปรไฟล์ของไป๋ลู่ให้กว้างขึ้นจนได้รางวัลกลุ่มผู้ชมหลายเวที ซึ่งเป็นก้าวสำคัญที่ทำให้เธอถูกเชิญไปงานต่าง ๆ และมีโอกาสทำงานกับทีมงานระดับสูงต่อไป สิ่งที่ชอบคือการเห็นนักแสดงสาวเติบโตจากบทบาทในเรื่องนี้ — ทั้งการแสดงและการเลือกงาน หลังจากเรื่องนี้เธอยิ่งมีผลงานต่อเนื่องและได้รับการจับตามองมากขึ้น โดยรวมแล้ว 'The Legends' ถือเป็นงานที่สร้างชื่อเสียงและนำมาซึ่งรางวัลที่สำคัญสำหรับเธอ