นักวิจารณ์สื่อไทยวิจารณ์ตอนจบของ สายตาบอกว่ารัก อย่างไร

มุมมองแรกที่ผมมีต่อตอนจบของ 'คือเรารักกัน' หยิบเอาความคาดหวังของแฟน ๆ มาชนกับการตัดสินใจเชิงสร้างสรรค์ของทีมงาน จนหลายคนรู้สึกว่าจังหวะเรื่องถูกเร่งและฉากสำคัญบางฉากขาดน้ำหนัก ความรู้สึกส่วนตัวคือฉากจูบ/การสารภาพรักที่แฟน ๆ รอคอยกลับถูกย่อให้เป็นช็อตสั้น ๆ โดยไม่มีการปูอารมณ์เท่าที่ควร นั่นทำให้หลายคนบอกว่าโครงสร้างความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกถูกตัดจบแบบ 'ขาดทุนเต็ม ๆ' เหมือนกับที่หลายคนวิจารณ์ตอนจบของ 'Anohana' เวอร์ชันที่ไม่ได้ลงลึกพอ เรื่องย่อย ๆ อย่างครอบครัว เพื่อนรอบข้าง หรือปมที่ตั้งไว้ก่อนหน้านั้นก็ไม่ได้รับการคลี่คลาย ทำให้บทสรุปโดยรวมรู้สึกไม่ยุติธรรมต่อการเดินทางของตัวละคร นอกจากการเล่าเรื่องแล้ว ด้านเทคนิคก็มีเสียงวิจารณ์ เช่น การตัดต่อกระชากอารมณ์และการใช้มุมกล้องที่ทำให้ฉากสำคัญดูเรียบง่ายเกินไป ผมเองเข้าใจการเลือกทางศิลป์ แต่เมื่อผลลัพธ์คือผู้ชมจำนวนมากรู้สึกว่าไม่ได้รับการตอบแทนจากการลงทุนทางอารมณ์ ความไม่พอใจจึงเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หลังจากฉากจบของ 'อุ้มรักท่านประธาน' ไหลออกสู่สังคมออนไลน์ ความเห็นแตกเป็นหลายกลุ่มชัดเจน ส่วนใหญ่การวิจารณ์จะแบ่งเป็นสองขั้วหลัก: ฝั่งที่ฟินกับการลงเอยของคู่พระ-นาง และฝั่งที่ไม่พอใจเรื่องการเร่งปมในตอนท้าย ซึ่งทั้งสองฝั่งมักอ้างเหตุผลที่ต่างกันอย่างจริงจัง กลุ่มแรกคือแฟนที่รู้สึกพอใจเพราะเห็นการเติบโตของตัวละครหลักตลอดเรื่อง มีคนกล่าวว่าอารมณ์ในฉากสุดท้ายถ่ายทอดออกมาได้อบอุ่นและให้ความรู้สึกจบสมบูรณ์ คลิปรีแอคชันที่หัวเราะแล้วร้องไห้ผสมกันเยอะมาก ทำให้เกิดมุกและมีมกระจายทั่วโลกโซเชียล ในมุมของฉัน บางฉากตัวประกอบโดนทิ้งให้จางไป ทำให้คนที่อยากเห็นพัฒนาการของตัวรองรู้สึกขัดใจจนตั้งกระทู้ถามเรื่องบทสนับสนุน เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับงานแนวเดียวกัน เช่น 'Sotus' หรือ 'Secret Love' ผลงานนี้มักถูกยกเรื่องเคมีของคู่พระ-นางเป็นข้อดี แต่ถูกติงเรื่องการจัดจังหวะบทและฉากปลีกย่อย โดยรวมฉันคิดว่าจุดแข็งคือตอนสุดท้ายให้ความรู้สึกอิ่มใจสำหรับคนที่ติดตามทางอารมณ์ของตัวละคร แต่ก็ทิ้งคำถามสำหรับคนที่เน้นความสมเหตุสมผลของพล็อต ท้ายที่สุด ความเห็นในไทยสะท้อนทั้งความรักและความไม่พอใจผสมกัน ซึ่งก็เป็นสัญญาณว่างานนี้กระตุ้นบทสนทนาได้ดีพอสมควร

อ่านตอนจบของ 'ใจซ่อนรัก' ทำให้ฉันนั่งนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะเริ่มมองรายละเอียดที่นักวิจารณ์หยิบขึ้นมาถกเถียงกันอย่างจริงจัง นักวิจารณ์สายวรรณกรรมบางกลุ่มยกให้ตอนจบเป็นความกล้าหาญของผู้เขียนในการทิ้งความสมบูรณ์แบบไว้เพื่อรักษาความสมจริง: ตัวละครไม่ได้รับการไถ่บาปแบบง่าย ๆ ไม่มีฉากจูงมือเดินจากไปอย่างหวานแหวว แต่กลับเป็นการเผชิญหน้ากับผลลัพธ์ของการตัดสินใจ การโฟกัสไปที่ความไม่ชัดเจนนี้ถูกชื่นชมว่าให้พื้นที่ต่อการตีความ เช่นเดียวกับการจบแบบเศร้าแบบไม่ลงตัวใน 'The Great Gatsby' ที่บางคนมองว่าให้พลังทางอารมณ์มากกว่า อีกด้านหนึ่ง นักวิจารณ์เชิงพาณิชย์หรือผู้ที่คาดหวังความสะเด็ดน้ำจากโครงเรื่องกลับวิจารณ์ว่าบทสรุปยืดเยื้อหรือเร่งรีบในบางตอน นักวิจารณ์กลุ่มนี้มองว่าเหตุการณ์บางอย่างยังไม่ถูกเยียวยา บทสนทนาในตอนท้ายมีโทนที่หวานปนขมซึ่งทำให้ผู้อ่านที่ต้องการจุดปิดรู้สึกว่าถูกทิ้งไปกลางทาง ทั้งนี้มีการพูดถึงปัญหาโครงสร้างอย่างการตัดสลับมุมมองที่อาจทำให้สัมผัสอารมณ์สุดท้ายหลุดลอยไปได้ สรุปแบบเป็นส่วนตัว ฉันเห็นว่าการถกเถียงของนักวิจารณ์สะท้อนคำถามที่ดีเกี่ยวกับวรรณกรรม: ต้องการให้เรื่องเล่าจบลงด้วยความชัดเจนหรือทิ้งพื้นที่ให้คิดต่อมากกว่า การที่บทสรุปของ 'ใจซ่อนรัก' กระตุ้นให้เกิดการถกเถียงแบบนี้ ถือว่าเป็นความสำเร็จในเชิงศิลปะ แม้จะไม่ถูกใจทุกคน แต่ก็ทำให้เรื่องนี้ยังคงอยู่ในบทสนทนาของนักอ่านต่อไป

ฉันคิดว่าคนอ่านส่วนใหญ่โฟกัสที่ความรู้สึกไม่สมดุลของตอนจบใน 'รักล้นๆของคนเคยสวย' มากที่สุด หลายคนรู้สึกว่าฉากคืนดีกันของพระ-นางถูกย่อลงให้กลายเป็นจังหวะดราม่าที่เร็วจนรู้สึกไม่จริงจัง — ก่อนหน้านั้นทั้งคู่อีกหลายตอนถูกกดดันด้วยปัญหาเชิงลึกและความผิดพลาดที่ควรจะต้องใช้เวลาไต่ไปสู่การให้อภัย แต่ท้ายเรื่องกลับโดดข้ามขั้นตอนกลายเป็นฉากกอด-จูบแบบหวานซึ้งแทน ทำให้หลายคนตั้งคำถามว่าเรื่องการพัฒนาของตัวละครถูกละเลยหรือเปล่า นอกเหนือจากนั้น ผู้ชมยังพูดถึงการละทิ้งประเด็นรองที่เคยถูกปูไว้ เช่น มิตรภาพเก่าแก่ ปมครอบครัว และตัวละครสมทบที่มีเส้นเรื่องน่าสนใจแต่ไม่ได้รับบทสรุป มันทำให้ภาพรวมตอนจบดูเป็นการปิดจบแบบเลือกเฉพาะประเด็นสำคัญจนหลายคนรู้สึกว่าถูกปล่อยให้ค้างคา สรุปแล้วฉันก็ยังคิดว่าถ้ามีเวลาแค่สองตอนสุดท้าย เรื่องนี้น่าจะทำการกรองปมหลักให้ชัดเจนกว่านี้ จะทำให้ความหวานในฉากสุดท้ายรู้สึกคุ้มค่ามากขึ้น

ฉากจบของ 'เป็นต่อ 2024' ตอนที่ 7 ตอกย้ำธีมหลักของเรื่องได้อย่างแสบทรวงและทิ้งความไม่ลงตัวที่จุดชนวนให้คนดูคิดต่อ การตัดจบไม่ได้เป็นแค่มุกขันท้าย แต่กลายเป็นบันทึกเล็ก ๆ ที่บอกว่าโลกของตัวละครยังหมุนต่อแม้จังหวะตลกจะหยุดไป บรรยากาศในซีนสุดท้ายทำให้ผมรู้สึกว่าเรื่องกำลังเล่นกับความคาดหวังของผู้ชม — เหมือนฉากที่ย้ำความเป็นจริงของชั้นชนใน 'Parasite' ที่ใช้ความตลกและความตึงเครียดสลับกันไปมา เพื่อให้ภาพรวมของสังคมดูขมขึ้นกว่าที่คิด ในมุมของผม ฉากนั้นยังเป็นการย้ำว่าตัวละครหลักถูกกำหนดให้ต้องเลือกระหว่างความสะดวกสบายแบบเดิมกับการเปลี่ยนแปลงที่มีค่าใช้จ่าย ผลลัพธ์จึงไม่ใช่การแก้ปัญหาแบบชัดเจน แต่เป็นการยอมรับว่าชีวิตประจำวันมักมีทางออกที่ไม่สวยงาม และนั่นแหละคือเสน่ห์ของตอนจบนี้ มันคงอยู่ในความไม่สมบูรณ์ และทำให้บทสนทนาหลังจากจบตอนกลับคึกคักกว่าเดิม

ฉันยังคิดถึงภาพสุดท้ายของ 'บุปผารักคืนใจ' อยู่เสมอ เพราะมันไม่ใช่แค่การปิดฉากเรื่องราว แต่เป็นการสรุปความขัดแย้งทั้งชุดด้วยภาพและเงาที่พูดแทนคำพูด ฉากสุดท้ายวางองค์ประกอบแบบที่เหมือนจะให้อภัยแต่ก็ไม่ยอมให้ลืม มันเป็นความสมดุลระหว่างการไถ่บาปกับการเตือนความจำ—ตัวละครได้รับโอกาสในการคืนดี แต่บาดแผลเก่ายังเหลือร่องรอยให้เราเห็น ฉันรู้สึกว่าการจบแบบนี้ตั้งคำถามกับแนวคิดเรื่องความยุติธรรมแบบเรียบง่ายของละครประโลมโลกไทย โดยเลือกใช้ความเงียบและภาพนิ่งแทนบทพูดยืดยาว ในฐานะคนที่ชอบอ่านความหมายซ้อน ฉากนั้นทำงานเหมือนกระจกสะท้อนสังคม: ให้ความหวังแต่ก็เตือนว่าการเปลี่ยนแปลงต้องใช้เวลา ไม่ใช่บทเย้ยหรือบทลงโทษแค่ครั้งเดียว จบแบบนี้ทำให้ฉันนึกถึงวิธีที่บางผลงานอย่าง 'Call Me by Your Name' ใช้ตอนจบปล่อยให้ความรู้สึกยังค้างอยู่ในอกผู้ชม มากกว่าจะปิดฉากทุกอย่างอย่างเรียบร้อย

บทสรุปของตอนจบใน 'หัวใจพบรัก' ถูกวิจารณ์อย่างหลากหลาย ทั้งจากมุมมองเชิงศิลปะและความคาดหวังของผู้ชมทั่วไป โดยรวมแล้วนักวิจารณ์จำนวนหนึ่งชื่นชมการปิดเรื่องในแง่ของอารมณ์และการให้ความสำคัญกับการเติบโตของตัวละครหลัก พวกเขามองว่าองค์ประกอบภาพ เพลงประกอบ และการแสดงช่วยส่งให้ฉากสุดท้ายมีน้ำหนัก ทำให้การจากลา หรือการยอมรับผลลัพธ์ที่ไม่สมหวังของความรักรู้สึกจริงจังและมีความหมาย นักวิจารณ์เหล่านี้ยกประเด็นว่าไม่ใช่ทุกเรื่องต้องจบด้วยความสุขยิ่งใหญ่ บางครั้งการยอมรับความไม่สมบูรณ์ของความสัมพันธ์ก็เป็นบทเรียนที่ทรงพลังกว่า การใช้สัญลักษณ์ซ้ำๆ ในภาพ เช่นแสง เงา หรือสิ่งของที่ตัวละครผูกพัน ถูกตีความว่าเป็นวิธีการสร้างความต่อเนื่องทางอารมณ์ที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าเรื่องราวถูกปิดลงอย่างสมเหตุสมผล นักวิจารณ์อีกกลุ่มกลับมองว่าตอนจบของ 'หัวใจพบรัก' มีปัญหาเรื่องจังหวะและการจัดการพล็อต ย่อหน้าสุดท้ายอาจรู้สึกเร่งรีบหรือพยายามยัดข้อสรุปให้เข้ากับธีมหลักโดยไม่ให้เวลาตัวละครได้เติบโตอย่างเป็นธรรมชาติ จุดอ่อนที่ถูกหยิบยกคือช่องว่างของปมรองหลายจุดที่ไม่ถูกคลี่คลาย เช่นความสัมพันธ์กับตัวละครรองหรือผลกระทบระยะยาวของการตัดสินใจบางอย่าง นอกจากนี้มีเสียงวิจารณ์เรื่องสูตรสำเร็จของแนวโรแมนติกที่ยังคงโผล่มาในฉากสำคัญ ทำให้ความแปลกใหม่หายไปสำหรับผู้ชมที่คาดหวังลักษณะการเล่าเรื่องที่ท้าทายมากขึ้น บางคนยังเห็นว่าฉากสุดท้ายพึ่งพาอารมณ์มากกว่าการสร้างเหตุผล จนอาจทำให้การยอมรับของผู้ชมบางกลุ่มลดลง ด้านเทคนิคและการแสดง นักวิจารณ์โดยรวมชมการแสดงของนักแสดงนำที่สามารถถ่ายทอดความไม่แน่นอนและความเปราะบางของตัวละครได้อย่างละเอียดอ่อน เสียงซาวด์แทร็กได้รับคำชมว่าเสริมอารมณ์ แม้บางคนจะเห็นว่าบทภาพยนตร์พยายามใช้องค์ประกอบเดียวกันซ้ำจนเกิดความซ้ำซ้อน การกำกับฉากสุดท้ายมีทั้งคนที่ชื่นชอบแนวทางตรงไปตรงมาและคนที่อยากเห็นการทดลองเชิงภาพมากกว่านี้ การเปรียบเทียบกับผลงานโรแมนติกเรื่องอื่นๆ อย่าง 'La La Land' หรือ 'Your Name' ถูกยกขึ้นมาเพื่อชี้ว่าแต่ละเรื่องเลือกแนวทางปิดเรื่องแตกต่างกัน และความคาดหวังของผู้ชมจะมีบทบาทสำคัญต่อการรับรู้ของตอนจบ โดยรวมแล้วเสียงวิจารณ์ต่อตอนจบของ 'หัวใจพบรัก' เป็นการถกเถียงระหว่างความชอบต่ออารมณ์แบบปิดฉากและความต้องการความสมเหตุสมผลของพล็อต เราเห็นว่าแง่ดีคือนักสร้างงานกล้าที่จะเลือกความซับซ้อนทางอารมณ์มากกว่าการให้บทสรุปที่เรียบง่าย ขณะที่ข้อกังวลที่ถูกหยิบยกก็เป็นเรื่องที่ช่วยให้ผู้ชมคิดตามและอภิปรายต่อได้ นับว่าเป็นตอนจบที่ยังคงปลุกปั่นความรู้สึกและความคิดได้ดี — เรารู้สึกอบอุ่นในบางมุม แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าต้องการความลงรายละเอียดมากกว่านี้เช่นกัน.

ฉันหลงรักตอนจบของ 'รักนอกสายตา' ในแบบที่ไม่ใช่แค่ฉากสารภาพรักแล้วจบไป แต่เป็นการปิดฉากที่ให้ทั้งความหวานและความเป็นจริงผสมกันอย่างลงตัว โทนตอนจบเน้นการเติบโตของตัวละครทั้งคู่ มากกว่าจะยัดเยียดให้มีฮาร์มอนีทันทีหลังสารภาพ ฝ่ายที่เคยถูกมองข้ามเริ่มยืนหยัดและพูดความจริงในใจอย่างชัดเจน ขณะที่อีกฝ่ายต้องยอมรับความผิดพลาดและปรับพฤติกรรมจริงจัง — การคืนดีจึงไม่ได้เกิดเพราะการขอโทษสั้น ๆ แต่เพราะการเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ในวันต่อ ๆ มา ฉากสำคัญคือบทสนทนาที่ยาวและอ่อนโยนในคาเฟ่เล็ก ๆ ซึ่งเปลี่ยนความสัมพันธ์จากความคลุมเครือเป็นความชัดเจน ฉากเอพิโล๊กเป็นการพยักหน้าที่อบอุ่น: ไม่ได้โชว์ชีวิตคู่หวือหวา แต่ให้เวลาอ่านเห็นโมเมนต์เรียบง่าย เช่น การเตรียมอาหารเช้าด้วยกัน การช่วยกันทำงานฝีมือเล็ก ๆ และการส่งข้อความที่ยังเต็มไปด้วยความห่วงใย มุมนี้ทำให้ตอนจบของเรื่องคล้ายกับความอ่อนโยนใน 'Kimi ni Todoke' ตรงที่ความรักเติบโตจากความเข้าใจและความใส่ใจมากกว่าฉากโรแมนติกเชิงยิ่งใหญ่ เหลือความรู้สึกพอเหมาะพอดีที่ทำให้ฉันยิ้มออกมาได้เรื่อย ๆ

ในมุมมองของฉัน ทฤษฎีที่แฟนๆ พูดกันเยอะที่สุดเกี่ยวกับตอนจบของ 'บอกว่ารักแล้วไม่คืนคำ' คือการจบแบบเศร้ากึ่งงง — แบบที่ปล่อยให้ความทรงจำของคนรักหายไปหรือถูกพรากไปโดยโชคชะตา เรื่องราวในหัวข้อนี้มักจะโยงกับภาพของคนหนึ่งสารภาพออกไปแล้วอีกฝ่ายไม่ตอบสนองทันที แต่ท้ายสุดกลับมีเหตุการณ์ใหญ่ เช่น อุบัติเหตุหรือโรคร้ายที่ทำให้การคืนความรักกลายเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ ฉันชอบมองรายละเอียดเล็กๆ ในฉากสุดท้ายมาก เช่นการใช้เพลงประกอบหรือวัตถุชิ้นเดียวที่เป็นเครื่องหมายของความสัมพันธ์ เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนฉากปิดของ 'Your Lie in April' ที่ใช้ดนตรีและความทรงจำเชื่อมโยงอารมณ์คนดู ทฤษฎีอีกแนวคือเวลาเป็นตัวแยก หลายคนตั้งสมมติฐานว่ามีการกระโดดข้ามเวลา หรือการพลัดพรากที่ยืดเยื้อจนคนสองคนเติบโตไปต่างทิศทาง อาจจะมีการกลับมาพบกันอีกครั้งในวัยชรา แต่ไม่ใช่ในรูปแบบที่โรแมนติกสุดๆ เสมอไป — อาจเปลี่ยนเป็นความเข้าใจและมิตรภาพแทน ฉันมักจะคิดถึงฉากที่ภาพฝุ่นละอองในแสงอาทิตย์เป็นตัวแทนของเวลา เพราะมันทำให้การแยกจากกันดูทั้งงดงามและดึงดูดความเจ็บปวดไปพร้อมกัน สุดท้ายมีทฤษฎีเชิงซ่อนปมว่าเรื่องจริงไม่ได้ถูกบอกทั้งหมด — ใครสักคนอาจเป็นคนละคนที่แฝงตัวมา หรือการสารภาพเคยเกิดแต่ถูกบิดเบือนจากมุมมองของบรรยาย เรื่องแบบนี้ชวนให้นึกถึงโทนการเล่าเรื่องของหนังสั้นดราม่าที่ปล่อยซีนย้อนแย้งให้คนดูตีความ ฉันมักชอบทฤษฎีที่เปิดช่องให้แฟนคลับตีความต่อ เพราะมันทำให้เรื่องยังไม่ตาย อยู่ในหัวคนดูต่อไป

การพากย์ไทยของ 'รักนี้เธอมอบให้' ในตอนแรกถูกวิจารณ์ว่ามีโทนและการตีความตัวละครที่ต่างจากต้นฉบับในแบบที่ทำให้แฟนเก่ารู้สึกคุ้นเคยน้อยลง แต่ก็มีคนจำนวนหนึ่งชื่นชมการเลือกน้ำเสียงและการแปลบทที่ทำให้เข้าถึงผู้ชมไทยได้ง่ายขึ้น ฉันมองว่าความต่างหลักๆ ที่นักวิจารณ์ชี้คือการถ่ายทอดอารมณ์ที่ปรับให้เป็นสไตล์การเล่าเรื่องของพากย์ไทย ทั้งการเว้นวรรค การเน้นคำสำคัญ และจังหวะหัวเราะ ที่บางครั้งทำให้ซีนดราม่าดูหนักขึ้นหรือเบาลงเมื่อเทียบกับสไตล์ต้นฉบับ อีกเรื่องที่ถูกหยิบยกคือการคัดเลือกนักพากย์ ซึ่งมีผลมากกว่าที่หลายคนคาดคิด เพราะเสียงเป็นสิ่งแรกที่เราผูกกับตัวละคร ฉันรู้สึกว่าบางบทที่ในเวอร์ชันต้นฉบับให้ความรู้สึกเยือกเย็นหรือมืดมน ถูกพากย์ให้มีความอบอุ่นหรือเป็นมิตรมากขึ้น ซึ่งทำให้การพัฒนาความสัมพันธ์ของตัวละครใน EP1 ถูกตีความอีกแบบ นอกจากนี้การดัดแปลงบทพูดบางส่วนเพื่อให้เข้ากับสำนวนไทยก็เป็นดาบสองคม—มันช่วยให้คนไทยเข้าใจมุขหรือความหมายได้ทันที แต่ในขณะเดียวกันก็อาจทำให้เสน่ห์ในรายละเอียดของบทต้นฉบับหายไป เช่น การใช้สำนวน หรือการเว้นจังหวะที่สื่อความไม่เต็มใจอย่างละเอียด ด้านเทคนิคนักวิจารณ์ยังพูดถึงมิกซ์เสียงและซาวด์ดีไซน์ที่ดูต่างออกไปจากต้นฉบับ ฉันสังเกตว่ามิกซ์เสียงในบางซีนให้เสียงเพลงหรือเอฟเฟกต์ชัดกว่าเสียงพากย์ ทำให้ความสมดุลของอารมณ์เปลี่ยนไปได้ง่าย ๆ การทำลิปซิงก์และการตัดทอนคำพูดเพื่อให้เข้ากับการเคลื่อนไหวของปากก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่หลายคนเสนอแนะว่าทำให้การไหลของบทพูดสะดุดบ้าง นักวิจารณ์บางคนยกตัวอย่างว่าฉากคุยสำคัญหนึ่ง ๆ ที่ในต้นฉบับมีความลื่นไหล กลับรู้สึกติดขัดเพราะมีการเพิ่มหรือลดคำบางส่วนเพื่อให้สอดคล้องกับภาษาไทย จากมุมมองของฉัน ความต่างนี้ไม่ใช่เรื่องผิดเสมอไป เพราะพากย์ไทยมีหน้าที่ทำให้คอนเทนต์เข้าถึงผู้ชมในท้องถิ่น แต่สิ่งที่สำคัญคือการรักษาแก่นของตัวเรื่องไว้ให้มากที่สุด ฉันคิดว่าถ้าอยากให้แฟนต้นฉบับและผู้ชมใหม่พึงพอใจ ทีมพากย์ควรบาลานซ์ระหว่างการชดเชยความหมายเชิงวัฒนธรรมและการรักษาน้ำเสียงดั้งเดิมไว้ ซึ่งใน EP1 ยังเห็นความพยายามทั้งสองด้านปะปนกันอยู่ สุดท้ายฉันรู้สึกว่าวิธีการพากย์ไทยครั้งนี้ให้กลิ่นอายใหม่ ๆ ที่น่าสนใจ แม้จะมีบางช่วงที่ทำให้คิดถึงต้นฉบับมากขึ้นก็ตาม