ลิขิตรักเจ้าสาวตาบอด Mga Nobela at Kwento

ลิขิตรักว่าที่จอหงวน เขา คือ บุตรชายขุนนางผู้เที่ยงธรรม เธอ คือ ธิดาพ่อค้าผ้าไหมผู้เฉลียวฉลาด ต่างสบตากันเพียงครั้งเดียว แต่หัวใจกลับผูกพันแนบแน่น ยากจะตัดขาด ทว่าความรักครั้งนี้ มิใช่เรื่องง่าย เมื่ออำนาจมืดในราชสำนักกำลังวางกลอุบายใส่ร้าย แผนการทุจริตถูกซ่อนเร้นใน ม่านของความหรูหรา ขณะที่ความริษยาแทรกซึมในทุกถ้อยคำหวาน

“ข้าเองก็ของสาบานว่าหัวใจนี้จะมีท่านเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว เจียงอี้หานข้ารักท่าน” เจ้าบ่าวค่อย ๆ อุ้มตัวเจ้าสาวไปที่เตียง มือของนางยังถือปิ่นเงินที่เขามอบให้อยู่ในมือและเอาวางไว้ที่ข้าง ๆ หมอน ม่านรอบเตียงค่อย ๆ ถูกดึงลงมาปิดบังคู่แต่งงานใหม่พร้อมกับบทเพลงรักที่ทั้งสองกำ ลังจะพร่ำบอกกันทั้งค่ำคืนส่งตัวนี้เพื่อยืนยันความรักที่ยังโอบล้อมทั้งคู่นับจากนี้ไปตลอดกาล……. จบบริบูรณ์

เขาดึงร่างเจ้าสาวคนสวยขึ้นมากอดรัดแนบอก บดจูบจนปากอีกฝ่ายแทบช้ำ “ตาเถร! ทำไมใจร้อนแบบนี้ล่ะตาราร์ด ยังไม่ได้ฤกษ์ส่งตัวเข้าหอ” ญาติผู้ใหญ่แต่ละคนแทบลมจับ มีแต่ลูคัสผู้เป็นบิดาที่หัวเราะชอบใจ ส่วนคุณตาซึ่งเป็นคนไม่พูดมาก ได้แต่มองตาปริบๆ

แววตาของภรรยาสาวไม่อาจทำให้มาเฟียหนุ่มสงบสติอารมณ์ลงได้เลย เมื่อความปรารถนาส่วนลึกของทั้งสองลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง…บทบรรเลงเพลงแห่งเกมรักรสพิศวาสจึงเริ่มบรรเลงอีกครั้ง ประตูบ้านหลังโตล็อคอย่างแน่นหนา หากแต่เวลานี้สุรางค์รัตน์ยังคงนอนแผ่หราเปลือยเปล่าไร้อา� �รณ์ใดปกคลุมกาย

หลีเหว่ยเอ่ยแผ่วเบาข้างหูภรรยา “ฉันก็รักคุณค่ะ เหล่ากง” ลู่หลินเอ่ยตอบสามี จากนั้นพวกเขาก็โอบกอดแสดงความรักต่อกันอย่างอบอุ่นอ่อนหวาน ก่อนจะทวีความร้อนแรงขึ้นตามลำดับ ร่วมกันบรรเลงบทเพลงรักเสียงสูงต่ำสอดผสานอย่างต่อเนื่องจวบจนใกล้เวลาเที่ยงคืนจึงหลับใหลไปในอ้อมกอ ดของกันและกันอย่างสุขใจ

ชายหนุ่มยิ้มกว้างด้วยความดีใจ “อ้อมค้อมไปไย ตกลงเจ้าจะเป็นเจ้าสาวของข้าใช่ไหม” หลิวหยุนหน้าแดงระเรื่อ ยิ้มกริ่มก้มหน้าหลบสายตาแทะโลมของเขา “ตาบ้า ข้าจะแต่งกับคนบ้านพังได้เช่นไร เจ้าซ่อมมันให้ดีก่อนได้หรือไม่ ขาข้าก็ยังไม่หาย เจ้าแต่งกับหญิงพิการ ไม่อายชาวบ้านเขารึไง ดูแลรอบหมู่บ้า นให้ปลอดภัยด้วย ข้าศึกเต็มไปหมด หากเจ้าจัดการได้ แล้วข้าจะแต่งกับเจ้า”

โนร่างัดไม้เด็ดตลอด แค่คำว่านอนคนเดียวนะ นั่นเหมือนเอามีดมาแทงสามีอันเป็นที่รักให้แดดิ้นตายเลยทีเดียว “ไม่นะครับ...ที่รักผมแหย่เล่นหน่อยเดียวเองนะ อย่าโกรธเลยนะ” โลเวล เริ่มหาเรื่องเข้าตัวแล้วไง ภรรยาเขาขี้งอนมากด้วย ไม่รู้จะเอาอะไรมาง้อแล้ว กระเป๋าคอลเลกชั่นใหม่ก็ยั งไม่ออก เครื่องเพชรก็มีเต็มแล้ว

บรินัยพูดกับเพื่อนที่นั่งนิ่งมองเจ้าสาวในชุดไทยศิวาลัยตาไม่กระพริบปกติลิปการ์ก็สวยน่ารักอยู่แล้วแต่วันนี้สวยจนลืมหายใจเลยทีเดียว “ไอ้คีย์” วรกันต์สะกิดเพื่อนเบาๆเพราะทุกคนมองเจ้าบ่าวที่มองเจ้าสาวแสนสวยนิ่งงัน

และเธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอนั้นน่าอิจฉาเท่าไหร่นัก เย็นวันนั้น หลิวหลันเฟยเพิ่งเสร็จจากการประชุมกับสำนักพิมพ์ที่กำลังจะตีพิมพ์นิยายเล่มใหม่ของเธอ “ลิขิตดวงดาวแห่งโชคชะตา” เธอรู้สึกโล่งใจที่ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี หลังจากนั้น เธอจึงตัดสินใจแวะร้านขายของเก ่าเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศ

ปาลินพูดไปก็ส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจกับตัวเองจริงๆที่ไปหลงเชื่อคนอย่างพิบูลได้ “ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะพี่ปริม ความรักทำให้คนตาบอดมันเป็นเรื่องปกติค่ะ…แต่ตอนนี้เราตาสว่างแล้ว ผู้ชายคนนั้นก็ควรจะได้รับบทเรียนค่ะ…” มุกดาพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มออกมา