ขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป นิยาย & เรื่องราว

นางมองค้อนคนข้างหลังที่โน้มลงกระชับกอดนาง เอาคางเกยบนไหล่อย่างออดอ้อน “ขนาดว่าข้าขอโทษเจ้าทุกเช้าค่ำ เจ้าก็ยังไม่ลืมความแค้น เหม่ยฉี ข้าสาบานว่าคราวนี้ใครมาขอร้องข้าให้เลิกรากับเจ้า เพราะว่าข้าไม่เหมาะสมกับเจ้า ไม่มีวันที่ข้าจะทำมัน”

“คนอย่างนายเนี่ยนะจะยอมก้มหน้าและให้ฉันด่า ไม่กลัวเสียระบบแล้วเหรอ” “ช่างมัน แค่เธอนั่นแหละ อย่างอื่นจะอะไรยังไงแล้วแต่เลย ไม่สนใจเลย” “คลั่งรักหนักมาก รู้ตัวบ้างปะเนี่ย”

พอคืนสติตื่นเต็มตาขึ้นมา อิงเดือนก็ตั้งท่างอนเขาเหมือนเดิม เธอไม่ใช่คนใจง่ายคนเก่าอีกแล้ว ถ้าเขาต้องการเธอจริงก็ต้องง้อเธอต่อไป "ฉันขอโทษ" ธาราเอ่ยขอโทษเธออีกเพราะรู้ตัวว่าทำผิดมากต่อเธอ

ราเชนทร์พูดออกมาด้วยความดีใจเมื่ออีกคนบอกจะให้อภัยเขาแล้ว เขาจึงดันตัวลุกขึ้นจากโซฟาตั้งท่าจะพุ่งตัวเข้าไปกอดคนรักเก่าที่ยังคงมีความรู้สึกดีๆให้ แต่ทว่า. “นายหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ ฉันให้อภัยนายแต่ไม่ได้หมายความว่าให้นายมาทำรุ่มร่ามกับฉันได้” เข็มมุกชี้หน้าต่อ ว่าคนรักเก่าอย่างเอาเรื่องที่ทำตัวเหมือนได้คืบจะเอาศอก เธอแค่ให้อภัยแต่ไม่ได้หมายความว่าระหว่างเธอกับเขาจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมเสียหน่อย อย่าคิดจะใช้โอกาสนี้มารุ่มร่ามกับเธอ เพราะเธอไม่มีทางยอมแน่

้อีกด้วย จินเยว่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่มีน้ำตาเอ่อคลอตา นางอยากจะมองให้เห็นชัด ๆ ให้หัวใจเจ้ากรรมของนางได้รับรู้เสียที ว่าบัดนี้ชายคนรักของนางที่เคยพร่ำบอกกับนางว่าเขารักนาง รักนางเพียงผู้เดียวนั้น บัดนี้เขาเปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง นางจ้องมองร่างล่ำสันที่คุ้นเคย ที่กำลังคลอเคลียสตรีนางนั้นอย่างรักใคร่

ยกมือขึ้นลูบแก้มป้อย ๆ นี่นางไม่ได้รู้สึกเอียงอายอย่างสตรีมานานแค่ไหนกันแล้ว เขามาทำให้นางเหมือนสาวแรกรุ่นกำลังมีความรัก ใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นสีราวกับคนเป็นไข้ แต่ไม่นานนางก็สลัดมันออกไป “ไม่ได้...ข้าจะรักใครไม่ได้” นางกลับไม่ต้องการและไม่คิดว่าจะรักใครได้อีก ปล่อยให้เป็นไปอ ย่างที่มันควรเป็นเถิด

เคย์เดนได้ยินแบบนั้นก็นิ่งไป “ขอโทษที่บอกเลิก ฉันไม่ชอบเลยที่เห็นคนอื่นมากอดนาย” “อืม ฉันรู้แล้ว ฉันก็ขอโทษที่กลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันมีแค่เธอ”

พอลขอโทษในการกระทำของตัวเองวันนี้ด้วยความสำนึก แต่ก็จะทำอีก หากมีโอกาส “ใครให้คุณพูดมิทราบ แล้วก็เอากองไว้ตรงนั้นแหละ คำขอโทษเน่าๆ ของคุณ และก็กรุณาเชิญกลับไปได้แล้ว อย่ามาเสนอหน้าอยู่ในบ้านฉันให้เสียบรรยากาศอีก” ใช่แล้ว ตอนนี้เธอเปลี่ยนไปแล้ว ไม่เหมือนก ับรัตนาคนก่อน คนที่ยอมให้ผู้ชายที่ชื่อพอลรังแกอีกต่อไปแล้ว

ฉันก็ไม่เคยนึกโกรธแค้นเธอสักครั้งเพราะเธอคือคนที่ลูกชายของฉันรัก ต่อจากนี้ฉันอยากให้เธอมอบความรักและความใส่ใจให้เจ้อหยูร์มาก ๆ คนที่เธอควรขอโทษไม่ใช่ฉันหรอกนะแต่เป็นหลี่ยั่วถงกับเจ้อหยูร์ต่างหาก เอาล่ะ ๆ ในเมื่อตอนนี้เธอสำนึกได้ช่วงเวลาต่อจากนี้ก็เริ ่มต้นกันใหม่”

พอควรจึงไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นอีกแล้ว 〝 ขอโทษนะ แค่กอดก็พอ... เพราะว่าน่ารักเกินจนทนไม่ไหวยังไงหล่ะ ความผิดเธอด้วยนะ 〞 〝 โถ่! 〞