รักผิดสิบห้าปี คุณซ่งปล่อยมือไม่หวนกลับ Novels & Stories

พอเห็นมาถึงชิ้นสุดท้ายคนตัวโตถึงกับหายใจเข้าอย่างแรง เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และค่อย ๆ คลายออกเพื่อระงับบางสิ่งที่ร้อนรุ่มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเกือบจะห้าปี เขายอมรับเลยว่าเขาไม่เคยมีอะไรกับใครหลังจากที่เลิกกับวิว ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกรัก หรือรู้สึกถึงความต้อ

ฟางเซี่ยนเซี่ยนเงียบ หัวใจของนางยามนี้มันเต้นระส่ำระสายจนแทบกระโจนออกมาโลดแล่น ซ่งเหวยซูคิดว่านางยังโกรธเคืองเขา “สิบปีก่อนเป็นพี่ที่ผิดเอง พี่ผิดที่ดูแลเจ้าไม่ดี ผิดที่ทอดทิ้งเจ้าไป ผิดที่ปล่อยให้เจ้าพบเจอกับความเลวร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เซี่ยนเอ๋อร์เจ้าจะให้โอกา สพี่ทำความรู้จักกับเจ้าอีกครั้งได้หรือไม่พี่…” ซ่งเหวยซูสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะกล่าวอีกครั้ง “พี่ชอบเจ้า ชอบเจ้ามาก ชอบจนกลัวว่าหากต้องเสียเจ้าไปชีวิตนี้ของพี่จะอยู่อย่างไร”

หลังจากทรุดร่างลงนั่งเผชิญหน้ากับบุรุษที่นางเคยรักเขาอย่างขาดสติมาถึงหกปีเต็มหลี่หมิ่นถังก็ไม่อ้อมค้อมอันใดอีก ที่มาพบหน้านางก็เพียงอย่างให้เย่จื่อเฉินนั้นได้กระจ่างถึงความในใจว่าตนเองตัดใจแล้วจริงๆ ไม่คิดจะหวนคืน "เอ่อ...หมิ่นถัง พวกเราจะไม่พูดกันตามลำพังหรอกหรือ?" เย่จื่อ

เซิ่งถิงเจ๋อเก็บสายตากลับมา มองดูซ่งเหยียน แล้วยกยิ้มมุมปาก ซ่งเหยียนจะมองความคิดเขาไม่ออกได้ยังไง เธอดูออกตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้ว ในตอนนั้นเขารักเดียวใจเดียว รักษาระยะห่างกับหรงซูได้ เรื่องนี้พอมองนิสัยของเขาออก

“ธารา คุณต้องอยู่กับผมสองปี ภายในสองปีนี้ ผมจะไม่แตะต้องคุณ ถ้าคุณไม่ร้องของ และถ้าภายในสองปีนี้ คุณไม่รักผม ผมก็จะปล่อยคุณไป โดยไม่ตื๊อ และไม่ตามคุณเลย” เมื่อชายหนุ่มพูดจบ เธอจึงหันมามองเขาแล้วเอ่ยตอบ “ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีทางรักคนอำมหิตอย่างคุณ” หญิงสาวเอ่ยบอก ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

เขาอ่อนแอและไร้ศักดิ์ศรี คอยขอร้องฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันมองเขาอย่างเงียบ ๆ "คุณมีสิทธิ์อะไร มาคิดว่าผมจะทำผิดซ้ำอีกครั้ง?" เลือดบนริมฝีปากของเสิ่นเจ๋อเฉิงหายไปหมดแล้ว "แต่ความรักที่เรามีสิบสี่ปี..." "คุณเป็นคนทอดทิ้งไม่ใช่เหรอ?" เสิ่นเจ๋อเฉิงพูดขึ้นมาทีละ คำ

เธอรักกู้ว่างเชินมาหลายปีขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าบอกไม่รักแล้วจะเลิกรักได้เลย เธอต้องการเวลาเป็นตัวช่วยเยียวยา “ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เราสองคนเป็นเหมือนกับหนังยาง คุณวิ่งไปหาลู่เจียวและเดินไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ ส่วนฉันที่พยายามจะรั้งคุณไว้แต่ทำไม่ได้ นั่นเลยทำให้ฉันเจ็บซะเอง” ฉู่เหมียนยิ้มอย่างขมขื่นพลางพูดพึมพำต่อ “หลังจากที่ยอมปล่อยมือ ฉันก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก”

เยี่ยฟางไม่ได้ตอบรับ เธอจ้องไปยังรูปถ่ายของจางซีเหอที่ตั้งอยู่โต๊ะตรงข้ามกับเก้าอี้ สิบสองปีกับการแอบรักข้างเดียว มันกำลังจะจบลงเพียงเพราะความผิดพลาดที่เธอทำลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ และความเห็นแก่ตัวของผู้ชายคนนั้น

“ก็หนูรักพี่อี้ รักมาตั้งแต่เด็กแล้ว คุณแม่ก็สนับสนุนหนูมาตลอดแต่ตอนนี้กลับบอกให้หนูตัดใจ ในเมื่อหลงรักมาตั้งแต่เด็กมันจะตัดใจง่าย ๆ ได้ยังไงล่ะคะ?” “ถ้าเรื่องมันเพิ่งเกิดขึ้นก็ดี แต่นี่เถ้าแก่ซ่งปฏิเสธลูกมาหลายปีแล้วทำไมยังจมปลักกับผู้ชายคนนี้อยู่อีก ทั้งที่ม ีผู้ชายดี ๆ ตั้งมากมายที่พร้อมมาสู่ขอลูก”

ฉู่เหลียนดึงมือออกจากกรงขังนั้น จ้องตาเขาเถียงกลับ ภาพที่เคยเห็นเขาเป็นเทพบุตรในหัวใจเสมอมาแทบจะสลายลงฉับพลัน นี่คือบุรุษที่นางหลงรักมากว่า 10 ปีจริง ๆ หรือ “ลูกสาวท่านแม่ทัพ ช่างปากดีนัก” ซ่งเทียนกระชากนางเข้าไปหาอีกครั้ง คราวนี้ร่างบางถึงกับปะทะเข้ากับอกแกร่ง “อ๊ะ ! นี่ทำอะไร ปล่อยนะ”