นักเขียนคนดังที่ร่วมเขียนบทในหนังสือรุ่นมีใครบ้าง?

เราเป็นคนคุยกับคนทำงานในแวดวงบ่อย ๆ ดังนั้นมุมมองเชิงเทคนิคเกี่ยวกับการร่วมเขียนบทของโปรเจกต์อย่าง 'หนังสือรุ่น' จึงน่าสนใจ—งานแนวนี้มักต้องการทั้งคนเขียนที่ชำนาญสร้างโครงเรื่อง (structure) และคนที่จดจ่อกับสำเนียงตัวละครและบทสนทนา สำหรับฝั่งที่ถนัดโครงเรื่อง ชื่อที่มักโผล่มาคือ 'อดิศร อัสสรัตน์' (Aditya Assarat) ผู้มีแนวทางละเอียดอ่อนและบรรยากาศแบบ 'indie' ซึ่งเห็นได้จากงานอย่าง 'Wonderful Town' ขณะที่คนที่เขียนบทสนทนาได้เป๊ะมักเป็นนักเขียนรุ่นใหม่ที่เข้าใจภาษาเยาวชนและสมัยนิยม ความร่วมมือระหว่างสองแบบนี้ทำให้หนังแนวปีหนังสือรุ่นออกมาไม่หวานอย่างเดียวหรือขื่นอย่างเดียว แต่มีความหลากหลายของน้ำเสียงและจังหวะ ตัวอย่างการร่วมงานแบบนี้มักทำให้ฉากเล็ก ๆ กลายเป็นฉากที่ผู้ชมจำได้นาน

เราเคยคิดว่าคำถามแบบนี้ฟังดูเรียบง่าย แต่พอขุดจริง ๆ ก็มีมุมมองน่าสนใจเยอะเลย—โดยเฉพาะเมื่อพูดถึงคนดังที่มาร่วมเขียนบทโปรเจกต์แนวโรงเรียนหรือ 'หนังสือรุ่น' ซึ่งมักเป็นงานที่ต้องผสมความทรงจำส่วนตัวกับโทนภาพยนตร์ที่เข้มข้น

ในทางปฏิบัติ นักเขียนชื่อดังจากวงการภาพยนตร์ไทยที่มักได้รับเชิญมาร่วมเขียนบทหรือปรับบทให้โปรเจกต์แนวนี้ ได้แก่ชื่ออย่าง 'อาทิตย์พงษ์ วีระเศรษฐกุล' (Apichatpong Weerasethakul) ที่มีสไตล์เล่าเรื่องผ่านความทรงจำและบรรยากาศ เช่นใน 'Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives' ซึ่งความละเอียดอ่อนแบบนี้ช่วยสร้างมู้ดให้หนังแนวรุ่น ๆ ได้ดี อีกคนที่มักถูกพูดถึงคือ 'เพน-เอก รัตนรังสฤษฎ์' (Pen-Ek Ratanaruang) ที่มีความสามารถผสมแนวอาร์ตกับละครชีวิตประจำวันอย่างที่เห็นใน 'Last Life in the Universe'

นอกจากนั้นยังมีคนรุ่นใหม่อย่าง 'นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์' (Nawapol Thamrongrattanarit) ที่เขียน-กำกับสไตล์คม ๆ ของวัยรุ่นในงานอย่าง 'Mary Is Happy, Mary Is Happy' และนักเขียนบทที่มีฝีมือเล่าเรื่องวัยรุ่นอย่าง 'ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล' (Chookiat Sakveerakul) ที่ฝากผลงานอย่าง 'Love of Siam' ไว้ให้เห็นวิธีจับความสัมพันธ์ของคนหนุ่มสาวได้ชวนติดตาม

ภาพรวมคือ หากโปรเจกต์ 'หนังสือรุ่น' ต้องการน้ำเสียงที่หลากหลาย มักจะเห็นการจับคู่ระหว่างคนเขียนรุ่นเก๋าที่ถนัดบรรยากาศและคนรุ่นใหม่ที่เก่งจับจังหวะภาษาวัยรุ่น ผลลัพธ์ที่ดีมักเป็นงานที่มีทั้งความอิ่มของอารมณ์และความสดของภาษาพูด เหล่านี้คือรายชื่อที่มักจะถูกยกขึ้นมาพูดถึงเมื่อต้องมองหานักเขียนคนดังมาร่วมงานแนวนี้

เราเป็นแฟนคลับหนังโรงเรียนแนวคิดถึงอดีต จึงมองเห็นว่าบ่อยครั้งนักเขียนคนดังที่เข้ามาร่วมเขียนบทในโปรเจกต์ประเภท 'หนังสือรุ่น' มักเป็นคนที่เขียนเรื่องความทรงจำและความสัมพันธ์ได้ละเอียดยิบ เช่น 'อาพิชาตพงศ์' (Apichatpong) หรือ 'เพน-เอก' แต่ในเชิงการปฏิบัติยังมีนักเขียนที่ไม่ใช่คนดังใหญ่ ๆ แต่ทำหน้าที่ปรับภาษาพูดให้สมจริงและจับน้ำเสียงวัยรุ่นได้เยี่ยม ผลลัพธ์สุดท้ายจึงมักเป็นงานที่ได้ชื่อเสียงจากการมีนักเขียนดังร่วมวง และความจริงใจจากคนเขียนบทรายเล็ก ๆ ที่เข้าใจรายละเอียดชีวิตนักเรียนมากกว่า

เราไม่ได้หมายถึงรายชื่อคนเดียวเสมอไป แต่ถ้าจะยกชื่อคนดังที่มักมีบทบาทในการร่วมเขียนบทโปรเจกต์ที่มุ่งจับหัวใจวัยเรียน ก็มีไม่กี่คนที่เด่นชัด เช่น 'คงเดช จาตุรันต์รัศมี' (Kongdej Jaturanrasamee) ซึ่งฝีมือการเขียนบทของเขามีความคมและเป็นธรรมชาติ เหมาะกับฉากการโตเป็นผู้ใหญ่เร็ว ๆ อีกคนคือ 'วิศิษฐ์ ศาสนเที่ยง' (Wisit Sasanatieng) ที่ชอบเล่นกับภาพและโทนสี ทำให้ฉากความทรงจำใน 'Tears of the Black Tiger' มีพลัง ส่วนคนรุ่นใหม่ที่ผสมความฮาและการสังเกตสังคมเก่ง ๆ ก็อย่าง 'นวพล' ที่ผลงานมักสะกิดให้คิดมากกว่าหัวเราะเฉย ๆ ชื่อนี้เหมาะกับโปรเจกต์ที่ต้องการเสียงร่วมสมัยและตรงประเด็น การเอาชื่อเหล่านี้มาร่วมงานจะได้ทั้งมิติภาพและมุมมองทางสังคมที่ลึกขึ้น