บทนำ

เฟิงเหยา นักฆ่าสาวผู้ใช้ชีวิตเร้นกายอยู่ในเงามืดและวงการสีเทา นางถูกชุบเลี้ยงโดยองค์กรนักฆ่าอันดับหนึ่ง ทุกภารกิจที่ได้รับไม่เคยมีคำว่าพลาด จนได้รับฉายาว่า ‘นักฆ่าหน้าหยก’ ผู้มีใบหน้างดงามทว่าแฝงเร้นไปด้วยอันตรายถึงชีวิต

ตลอดเวลาที่อยู่ในองค์กร นางไม่เคยได้รับสัมผัสของอิสระ ทุกลมหายใจต้องอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์และระเบียบวินัยอันเคร่งครัด รอยยิ้มไม่เคยปรากฏบนใบหน้าที่เย็นชานั้น 

ทว่าวันหนึ่งรอยยิ้มกลับผุดขึ้นเพียงเพราะเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม เมื่อเด็กหญิงผู้นั้นกลับกลายเป็นหนึ่งในภารกิจที่นางต้องสังหาร

ที่ผ่านมาเฟิงเหยาลงมือปลิดชีพเพียงผู้ใหญ่ใจทมิฬ นางจึงไม่อาจหักใจลงมือกับเด็กบริสุทธิ์ได้ ทางเดียวที่จะช่วยเด็กน้อยให้รอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชและได้รับอิสระที่ถวิลหา คือนางต้องล้มล้างองค์กรแห่งนี้ลงเสีย

นางทำมันสำเร็จ เฟิงเหยาใช้ระเบิดทำลายล้างกวาดล้างองค์กรและเหล่านักฆ่าจนสิ้นซาก ทว่าในห้วงสุดท้าย นางกลับถูกกระสุนสาดเข้าร่างกายจนบาดเจ็บสาหัส แม้จะช่วยชีวิตเด็กน้อยไว้ได้และคว้าอิสระมาไว้ในมือได้สำเร็จ แต่นั่นกลับเป็นอิสระครั้งสุดท้ายที่นางต้องแลกมาด้วยการลาจากโลกใบนี้ไปชั่วนิรันดร์

รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าก่อนที่นางจะสิ้นลม ดวงตาหม่นแสงทอดมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มีดวงดาวส่องประกายพราวพราย

ทันใดนั้นดาวตกดวงหนึ่งก็พาดผ่าน เฟิงเหยาจึงหลับตาลงอธิษฐานในใจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ลมหายใจของนางจะหมดสิ้นลง

เฟิงเหยาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางกวาดสายตามองไปรอบกายในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เพดานไม้เก่าคร่ำคร่าคล้ายจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ กลิ่นเหม็นอับฉุนจมูกภายในห้องทำให้นางต้องนิ่วหน้าด้วยความรำคาญใจ

ที่นี่มันที่ไหนกัน?

ความเจ็บปวดที่รุมเร้าตามร่างกายทำให้นางตระหนักว่า นี่ไม่ใช่ความเจ็บปวดจากกระสุนปืน แต่มันคือความระบมจากการถูกทุบตีอย่างทารุณ เฟิงเหยาหลับตาลงอย่างสับสน หรือว่านางตกนรกมาแล้ว? แต่หากตายไปแล้ว เหตุใดจึงยังรู้สึกเจ็บปวดถึงเพียงนี้?

ในระหว่างที่นางกำลังสับสน ความทรงจำของใครบางคนก็พุ่งเข้าจู่โจมในห้วงสำนึก มันคือเรื่องราวชีวิตของสตรีผู้หนึ่งที่รันทดและหดหู่จนถึงที่สุด สตรีในความทรงจำนั้นมีชื่อว่า ‘จูเฟิงเหยา’

จูเฟิงเหยาคือบุตรสาวคนโตของตระกูลจู ตระกูลขุนนางผู้มั่งคั่งแห่งแคว้นเยียน แต่นางกลับถูกปฏิบัติราวกับบ่าวไพร่ในจวน

เมื่อมารดาผู้เป็นฮูหยินเอกล้มป่วยเพราะถูกวางยา ฮูหยินรองก็เข้ายึดอำนาจทันที โดยที่ผู้เป็นบิดาเห็นดีเห็นงามด้วย เพราะเดิมทีเขาก็มิได้มีใจรักใคร่มารดาของจูเฟิงเหยาอยู่แล้ว

เขาแต่งงานกับนางเพียงเพราะการจับคู่ของสองตระกูลเพื่อสานสัมพันธ์ทางอำนาจ หัวใจของเขามิเคยมีนางอยู่เลยแม้แต่น้อย คนที่เขาเทิดทูนมีเพียงฮูหยินรองเท่านั้น และเมื่อฮูหยินรองทะเยอทะยานอยากจะขึ้นเป็นฮูหยินเอกเพื่อครอบครองอำนาจในจวนตระกูลจูทุกอย่าง

แผนการโฉดชั่วจึงเริ่มขึ้น ฮูหยินรองวางยาพิษฮูหยินเอกจนล้มป่วยปางตาย จากนั้นก็เข้ายึดอำนาจทุกอย่างภายในจวน 

ส่วนจูเฟิงเหยาที่ร่างกายอ่อนแอออดๆ แอดๆ มาตั้งแต่กำเนิด ยิ่งกลายเป็นเป้านิ่งให้นางระบายโทสะ ทั้งถูกทุบตีทารุณและถูกนำมาจองจำไว้ที่เรือนร้างท้ายจวนที่ทรุดโทรมจนแทบกันลมกันฝนไม่ได้ 

นางถูกปล่อยให้อดข้าวอดน้ำอย่างโหดเหี้ยม โดยที่มารดามิอาจยื่นมือมาช่วยได้เลยเพราะก็นอนป่วยไร้สติอยู่เช่นกัน

เฟิงเหยาลืมตาขึ้น ความทรงจำอันขมขื่นเหล่านี้ไหลบ่าเข้ามาในหัว นางตระหนักได้ทันทีว่าตนเองได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของสตรีที่ชื่อเดียวกับนาง ชีวิตใหม่ที่นางเคยเฝ้าใฝ่หาก่อนตายสวรรค์ได้มอบให้แล้ว แต่เหตุใดจึงส่งนางมาอยู่ในร่างที่แสนรันทดน่าเวทนาเช่นนี้!

ดวงตาหงส์ฉายแววเย็นชาดุจน้ำแข็งค้าง นางมิใช่นางเอกผู้อ่อนแออย่างจูเฟิงเหยาคนเก่า แต่นางคือนางร้ายผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร

ในเมื่อสวรรค์รับฟังคำขอสุดท้ายก่อนตาย มอบชีวิตใหม่ให้นางแล้ว แม้มันจะไม่เป็นดั่งที่หวัง แต่นางก็หาใช่คนที่เอาแต่ตัดพ้อโชคชะตา ในเมื่อนางมาอยู่ในร่างนี้แล้ว ต่อไปนี้ก็อย่าหวังว่าสุนัขตัวใดจะมารังแกนางและมารดาของร่างนี้ได้อีก!

เฟิงเหยาพยายามลุกขึ้น ทันใดนั้นเสียงโลหะกระทบกันก็ดังขึ้นที่ข้อเท้า นางก้มลงมองด้วยสายตาคมกริบ ข้อเท้าของนางถูกล่ามไว้กับโซ่ตรวน!

นี่มันคือการจงใจทรมานให้ตายชัดๆ ร่างกายนี้อาจจะอ่อนแอจนแทบสิ้นใจ แต่ใช่ว่าดวงวิญญาณของนางจะอ่อนแอตามไปเสียเมื่อไหร่! 

ในเมื่อนางมาอยู่ในในร่างนี้แล้ว ความสามารถและจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าจากโลกก่อนก็เริ่มผสานเข้ากับร่างกาย แม้ร่างนี้จะซูบผอมและบอบบางเพียงใด ทว่าพละกำลังที่เอ่อล้นออกมากลับแข็งแกร่งขึ้นจนน่าตกใจ

เฟิงเหยาดึงปิ่นปักผมไม้ธรรมดาๆ บนศีรษะออกมา นางสอดมันเข้าไปในรูพวงกุญแจที่ล่ามโซ่ตรวนที่ข้อเท้า แม้จะเป็นเพียงปิ่นไม้ไร้ราคา แต่มันจะมีผลอันใดในเมื่อนางคือ ‘นักฆ่าอันดับหนึ่งขององค์กร’ เรื่องขี้ผงเพียงเท่านี้ง่ายดายสำหรับนางยิ่งนัก เพียงไม่กี่อึดใจ เสียงกลไกก็ดัง

แก๊ก! โซ่ตรวนที่เคยพันธนาการนางก็หลุดออกจากกันอย่างง่ายดาย

ร่างบางลุกขึ้นยืนเหยียดตรง ก่อนจะเดินไปกระชากประตูเรือนร้างให้เปิดออก ดวงตาหงส์ส่องประกายเย็นชาและดุดัน นับจากนี้ไปนางร้ายอย่างนางจะเริ่มต้นบัญชีแค้น ทวงคืนทุกอย่างที่ร่างนี้เคยสูญเสียไป!

“คุณหนูใหญ่! ออกมาได้อย่างไรกัน!”

สาวใช้ที่ทำหน้าที่เฝ้าเรือนแห่งนี้อุทานด้วยความตกใจ ร่างกายของนางสั่นเทิ้มเมื่อเห็นคุณหนูใหญ่เดินออกมาอย่างสง่าผ่าเผย ทั้งที่ควรจะถูกล่ามโซ่อยู่ด้านในมิใช่หรือ?

เฟิงเหยาปลายตามองด้วยหางตา นางมิได้เอ่ยคำใด ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้สาวใช้ผู้นั้นถึงกับก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เฟิงเหยาเดินก้าวข้ามธรณีประตูโดยไม่แยแส แต่ทว่าสาวใช้ใจกล้ากลับวิ่งมาขวางทางนางไว้

“คุณหนูใหญ่จะไปไหน! กลับเข้าไปเดี๋ยวนี้ หากฮูหยินรองรู้เข้า ท่านจะถูกเฆี่ยนตีจนตายนะ!”

อึก!

ฝ่ามือเรียวบางพุ่งเข้าบีบคอสาวใช้ผู้นั้นอย่างรวดเร็วเกินกว่าสายตามนุษย์จะมองทัน เฟิงเหยาออกแรงยกตัวสาวใช้ขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้น ดวงตาของนางแข็งกร้าวราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะพรากวิญญาณ

“ประเดี๋ยวฮูหยินรองของเจ้าจะได้รู้ ว่าใครกันแน่ที่จะถูกเฆี่ยน”

สิ้นคำ เฟิงเหยาก็เหวี่ยงร่างของสาวใช้ผู้นั้นออกไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่เสียงดัง อั๊ก! ร่างนั้นร่วงลงมากองกับพื้นและสลบไสลไปในทันที

นางไม่แม้แต่จะปรายตามองสาวใช้ที่อยู่เบื้องหลัง แต่กลับก้าวเดินต่อไปยังทิศทางของเรือนหลักด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและเปี่ยมด้วยจิตสังหาร