นิยาย "มาเฟียคลั่งรัก" มีฉบับแปลเป็นภาษาอังกฤษหรือไม่?

ยอมรับเลยว่าการตามหา 'มาเฟียคลั่งรัก' เวอร์ชันแปลที่ถูกลิขสิทธิ์มันให้ความรู้สึกเหมือนล่าสมบัติ — แต่ก็มีช่องทางที่ชัดเจนและปลอดภัยให้เลือกอยู่บ้าง ฉันมักเริ่มจากแพลตฟอร์มอีบุ๊กใหญ่ ๆ อย่าง Kindle Store, Kobo, Google Play Books และ Apple Books เพราะหลายครั้งสำนักพิมพ์ต่างชาติจะจัดจำหน่ายฉบับแปลผ่านช่องทางเหล่านี้ ถ้าเล่มนั้นมีลิขสิทธิ์ขายเป็นภาษาอื่น คุณมักจะเจอตัวเลือกทั้งแบบอีบุ๊กและแบบพิมพ์ตามหน้าร้านออนไลน์ของพวกเขา ตรวจดูรายละเอียดปกที่แสดงชื่อผู้แปลหรือสำนักพิมพ์จะช่วยยืนยันความเป็นทางการได้เร็วขึ้น เนื้อหาแบบนี้บางทีก็ถูกแปลเป็นหลายภาษา จึงอยากให้เช็กเวอร์ชันภาษาที่ต้องการด้วยเสมอ อีกแนวทางที่ฉันใช้เวลาตามหนังสือแปลคือร้านหนังสือนานาชาติและร้านสต็อกนำเข้า เช่น สาขาระหว่างประเทศของ Kinokuniya หรือร้านหนังสืออิสระที่รับสั่งหนังสือนำเข้า บางร้านมีบริการสั่งจองหรือสั่งนำเข้าให้ถึงบ้าน ส่วนถ้าต้องการหนังสือปกแข็ง ฉันมักดูที่ Barnes & Noble (สำหรับสหรัฐฯ) หรือ Bookshop.org ที่เป็นตัวกลางช่วยสนับสนุนร้านท้องถิ่น หนังสือที่วางขายจริงมักมีหมายเลข ISBN อยู่บนปก ถ้าจำเลข ISBN ได้ก็จะง่ายต่อการค้นหาเวอร์ชันแปลจากสต็อกระหว่างประเทศ นอกจากนั้นห้องสมุดดิจิทัลเช่น OverDrive/Libby ก็มักมีเล่มแปลให้ยืมฟรีหรือแบบที่ต้องมีบัตรสมาชิกพื้นที่นั้น ๆ ความสำคัญอีกเรื่องที่ฉันเน้นคือการสนับสนุนผลงานอย่างถูกลิขสิทธิ์ เพราะแปลอย่างเป็นทางการหมายถึงนักแปลและผู้แต่งได้รับค่าตอบแทนจริง หากเล่มที่อยากได้ยังไม่มีฉบับแปลอย่างเป็นทางการ ก็ลองติดตามเพจสำนักพิมพ์ของประเทศต้นฉบับหรือสำนักพิมพ์ท้องถิ่นที่ซื้อสิทธิ์ออกงาน เรื่องนี้จะรู้ได้จากประกาศและเพจของสำนักพิมพ์เอง ฉันเองเคยรอจนสำนักพิมพ์ประกาศแล้วค่อยสั่งพรีออเดอร์—ถึงต้องรอนานแต่มันคุ้มเพราะงานถึงมือครบถ้วนและได้แปลที่มีคุณภาพ ช่วงท้ายอยากบอกว่การซื้อแบบถูกลิขสิทธิ์มันทำให้วงการได้เติบโตและมีโอกาสเห็นผลงานแปลดี ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ในฐานะคนที่ติดตามนิยายรักดราม่ามานาน การตามหาฉบับภาษาอังกฤษของ 'มาเฟียคลั่งรัก' เริ่มจากตรวจร้านหนังสือออนไลน์ใหญ่ๆ ก่อนเสมอ ร้านอย่าง Amazon (Kindle และเวอร์ชั่นปกแข็ง/ปกอ่อน), Barnes & Noble, และ Book Depository มักเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีเมื่อมีลิขสิทธิ์จำหน่ายเป็นสากล แต่บางครั้งงานแปลจากไทยยังไม่ได้ถูกส่งออกอย่างเป็นทางการ จึงควรค้นชื่อผู้เขียนและสำนักพิมพ์ต้นฉบับเพื่อตรวจว่ามีประกาศแปลหรือขายสิทธิ์ไปยังต่างประเทศหรือไม่ ในกรณีที่ยังหาไม่พบ การติดต่อสำนักพิมพ์ต้นทางหรือหลังกระดานแฟนคลับมักให้คำตอบเร็วที่สุด คนในกลุ่มแฟนบอกว่าการชวนเพื่อนร่วมลงชื่อเรียกร้องแปลอย่างเป็นทางการเคยผลักดันให้สำนักพิมพ์สนใจแปลหนังสือหลายครั้ง ซึ่งวิธีนี้ปลอดภัยกว่าการดาวน์โหลดจากแหล่งผิดลิขสิทธิ์และยังเป็นการสนับสนุนนักเขียนเหมือนตอนที่แฟนๆ ช่วยกันผลักดัน 'Harry Potter' ให้มีฉบับแปลทั่วโลก

ดิฉันชอบคิดว่าหนังสือบางเล่มมีชะตากรรมที่หลากหลาย ขณะที่บางเรื่องได้ไปไกลจนถูกแปลเป็นหลายภาษา บางเรื่องก็ยังคงเป็นสมบัติท้องถิ่นที่คอหนังสือในประเทศนั้นรู้จักกันดีเท่านั้น เมื่อพูดถึง 'ตำรารัก' ความจริงคือตอนนี้ยังไม่มีฉบับแปลภาษาอังกฤษที่เป็นที่ยอมรับอย่างเป็นทางการในตลาดนานาชาติ ซึ่งมักเกิดกับงานวรรณกรรมที่มีความเฉพาะทางทางวัฒนธรรมหรือมีฐานผู้อ่านจำกัด ถึงแม้บางครั้งจะเห็นชื่อนำไปแปลในลักษณะนิยามเป็นภาษาอังกฤษ เช่น 'The Love Manual' หรือ 'A Handbook of Love' แต่ชื่อนำเสนอแบบนี้มักเป็นการย่อหรือแปลชื่อเพื่อให้ผู้ไม่รู้ภาษาไทยเข้าใจ ไม่ใช่การแปลฉบับสมบูรณ์ที่ผ่านการอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ ดิฉันยังพบว่ามีคนในชุมชนแฟนหนังสือทำการแปลแบบไม่เป็นทางการเพื่อให้เข้าถึงได้ง่ายขึ้น แต่งานเหล่านี้มักกระจายอยู่ตามบล็อกส่วนตัว แพลตฟอร์มอ่านออนไลน์ หรือตามกลุ่มแฟนคลับและคุณภาพกับความต่อเนื่องของการแปลจึงแตกต่างกันไป การรอการตีพิมพ์อย่างเป็นทางการจึงต้องอาศัยทั้งความสนใจจากสำนักพิมพ์ต่างประเทศและการซื้อสิทธิ์ที่เหมาะสม สุดท้ายแล้ว ดิฉันคิดว่าถ้าผู้อ่านชาวต่างชาติต้องการรู้จัก 'ตำรารัก' จริงๆ วิธีที่ยั่งยืนคือการผลักดันให้มีการแปลแบบได้รับอนุญาต เพราะจะได้คุณภาพการแปลที่รักษาบริบทและรสชาติของต้นฉบับไว้ แต่ถ้าอยากสัมผัสรสชาติของเรื่องก่อน อาจลองหาการสรุป ความเห็นจากรีวิวภาษาอังกฤษ หรือชุมชนคนอ่านที่แปลแบบสมัครใจ ซึ่งให้มุมมองที่น่าสนใจไม่แพ้กัน

สารภาพเลยว่าชื่อเรื่อง 'แอบรักให้เธอรู้' ทำให้คิดถึงบรรยากาศนิยายรักวัยรุ่นที่อบอุ่นและละมุนใจมาก ฉันเคยตามข่าววงในของนักเขียนและสำนักพิมพ์อยู่บ้าง เท่าที่รู้ไม่มีฉบับแปลเป็นภาษาอังกฤษอย่างเป็นทางการจากสำนักพิมพ์ใหญ่ๆ ในต่างประเทศ แต่มีคนอ่านชาวต่างชาติที่สนใจเรื่องนี้และแปลแบบไม่เป็นทางการบนบล็อกหรือฟอรัมเพื่อให้แฟนๆ ต่างชาติเข้าใจเนื้อหา เหมือนกับกรณีที่แฟนๆ ช่วยกันนำงานญี่ปุ่นหรือเกาหลีบางเรื่องไปทำซับหรือแปลแบบสมัครใจ ให้เข้าถึงได้ไวขึ้น การรอหนังสือแปลอย่างเป็นทางการมีข้อดีตรงที่นักเขียนและสำนักพิมพ์ได้ค่าลิขสิทธิ์และผลงานถูกจัดรูปแบบดี แต่ถาอยากอ่านเร็วๆ ก็สามารถหาแปลของแฟนคลับหรือโพสต์สรุปฉากสำคัญในชุมชนต่างภาษาได้ โปรดจำไว้ว่าคุณภาพและความครบถ้วนอาจแปรผัน และถ้ามีความสามารถด้านภาษาอังกฤษบ้าง การอ่านต้นฉบับภาษาไทยพร้อมพจนานุกรมเล็กน้อยหรือเครื่องมือช่วยแปลก็เป็นทางเลือกที่สนุกแบบเรียนรู้ไปด้วย สุดท้ายถ้าคิดว่าผลงานควรเข้าถึงตลาดนานาชาติ การติดต่อสำนักพิมพ์เจ้าของผลงานหรือสนับสนุนให้มีการลิขสิ์อย่างเป็นทางการเป็นหนทางที่ตรงไปตรงมาที่สุด

เราเห็นชื่อ 'เทพมังกรคลั่งรัก' โผล่มาบ่อยในวงการแฟนแปลและกลุ่มอ่านนิยายออนไลน์ จนทำให้สงสัยว่าเรื่องนี้มีฉบับแปลภาษาไทยแบบเป็นทางการหรือไม่ — คำตอบสั้น ๆ ในแบบไม่อ้อมค้อมคือ: ยังไม่ค่อยมีฉบับลิขสิทธิ์ภาษาไทยที่แพร่หลายอย่างเป็นทางการ แต่มีร่องรอยของการแปลแบบแฟนเมดและการนำเสนอเป็นตอน ๆ ในชุมชนออนไลน์ ในมุมมองของคนที่ติดตามนิยายแปลมานาน การเห็นผลงานจีนหรือเว็บนวนิยายดัง ๆ ถูกแปลโดยกลุ่มแฟน ๆ นั้นเป็นเรื่องปกติ หลายครั้งชื่อไทยที่ใช้ก็ไม่สอดคล้องกับชื่อภาษาต้นทาง ทำให้ยากต่อการตามหาแบบเป็นทางการ คนอ่านอย่างเราจึงมองหาเบาะแสเช่นประกาศจากสำนักพิมพ์ รายการหนังสือในร้านหนังสือออนไลน์ หรือโพสต์ของนักแปลที่รับรองว่ามีลิขสิทธิ์ หากไม่พบ เห็นได้ชัดว่าเนื้อหาส่วนใหญ่เป็นงานแปลสมัครเล่นที่เผยแพร่ฟรีในเว็บบอร์ดหรือแฟนเพจ แง่หนึ่งการมีแฟนแปลทำให้ผู้ชอบเรื่องนี้เข้าถึงเนื้อหาได้ไวและสามารถคุยแลกเปลี่ยนกันได้เร็ว แต่แง่อีกด้านหนึ่งหากอยากสนับสนุนผู้แต่งและงานแปลที่มีคุณภาพ ควรรอฉบับลิขสิทธิ์ที่จัดหน้าอ่านสวยงามและมีการตรวจภาษาอย่างเป็นทางการ การสังเกตง่าย ๆ คือถ้ามีประกาศวางขายเป็นรูปเล่มหรืออีบุ๊กในร้านหนังสือออนไลน์ที่มีระบบชำระเงิน และมี ISBN ก็เป็นสัญญาณของฉบับที่ได้รับอนุญาต สุดท้ายแล้วถ้าชอบงานนี้จริง ๆ การรอให้มีการซื้อขายอย่างถูกต้องก็เป็นวิธีหนึ่งที่จะทำให้วงการแปลเติบโตต่อไป

การอ่าน 'ร้ายนักนะรักของมาเฟีย' ในรูปแบบต้นฉบับกับฉบับแปลให้ความรู้สึกของเรื่องแตกต่างกันมากกว่าที่คิด บรรยากาศในการอ่านเวอร์ชันต้นฉบับจะเน้นรายละเอียดเชิงอารมณ์และโทนคำพูดที่คมกริบกว่า ฉากความตึงเครียดระหว่างตัวละครถูกถ่ายทอดด้วยคำบุพบทและสำนวนที่มีน้ำหนัก ซึ่งทำให้การพัฒนาอารมณ์เป็นไปอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น ฉันรู้สึกว่าตอนที่ตัวเอกยืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้านของมาเฟียและบทสนทนานั้นเต็มไปด้วยความอึดอัด—ในต้นฉบับบรรยากาศเหมือนหมอกหนาทึบ ขณะที่ฉบับแปลมักจะตัดคำเชิงอธิบายบางส่วนไปเพื่อให้บทสนทนาดูฉับไวขึ้น ฉบับแปลมักปรับจังหวะให้เข้ากับผู้อ่านท้องถิ่นมากขึ้น แก้สำนวนที่อาจทำให้สับสนหรืออ้อมค้อมจนเกินไป ทำให้อ่านลื่นและเข้าใจอารมณ์พื้นฐานได้ไวขึ้น แต่สิ่งที่หายไปบ่อยคือกลิ่นอายภาษาพื้นเมืองและน้ำเสียงเฉพาะตัวของตัวละครบางคน ฉันชอบความละเอียดของต้นฉบับที่ใส่ใจความสัมพันธ์เชิงพลังระหว่างฝ่ายรัก-ร้าย แต่ก็ตระหนักดีว่าฉบับแปลดึงผู้อ่านเข้าหาเรื่องได้ง่ายกว่าโดยเฉพาะฉากที่ต้องการจังหวะเร็ว เช่น การขัดแย้งในฉากโกดัง พูดโดยรวมแล้ว ทั้งสองเวอร์ชันมีข้อดีของตัวเอง—ต้นฉบับสำหรับคนที่หลงใหลรายละเอียดเชิงอารมณ์และภาษาที่เฉียบคม ส่วนฉบับแปลสำหรับคนที่อยากลงมืออ่านแบบไม่สะดุด หากอยากลิ้มรสทั้งสองแบบ แนะนำให้ลองสลับอ่าน จะเห็นความต่างในมุมมองของตัวละครและการจัดจังหวะเรื่องราวชัดเจนขึ้น

มีคนถามเรื่อง 'ตำรับรัก' ว่ามีฉบับแปลภาษาอังกฤษหรือไม่แล้วผมเลยอยากสรุปให้แบบเป็นกันเองก่อนเลย ความจริงคือ ณ ปัจจุบันยังไม่มีฉบับทางการเป็นภาษาอังกฤษที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางสำหรับนิยายเรื่อง 'ตำรับรัก' ถ้ามองจากสัญญาณทั่วไป—เช่น การประกาศของสำนักพิมพ์, รายชื่อสิทธิตลาดต่างประเทศในงานหนังสือ, หรือ ISBN ที่ลงทะเบียนเป็นฉบับแปล—ยังไม่ปรากฏข้อมูลเหล่านั้นในลิสต์ขายหลักๆ แต่สิ่งที่ผมเรียนรู้มาจากการติดตามวงการคือบางครั้งการแปลอาจออกมาทีหลังหรือเฉพาะตลาดดิจิทัล ทำให้คนส่วนใหญ่ไม่ทันเห็น ในมุมคนอ่านแล้ว ผมคิดว่าถ้าอยากรู้แน่ชัด ให้ลองเช็กหน้าผู้จัดพิมพ์ต้นฉบับกับบัญชีโซเชียลของผู้แต่งเป็นหลัก เพราะถ้ามีสิทธิ์ขายข้ามประเทศหรือเซ็นสัญญาแปล บ่อยครั้งข่าวจะออกทางช่องทางนั้นก่อน ส่วนทางเลือกขณะรอคือหารีแคปหรือสรุปภาษาอังกฤษจากแฟนคลับ แต่ต้องยอมรับว่าคุณภาพและความสมบูรณ์จะแตกต่างกัน โดยส่วนตัวแล้วผมหวังว่าจะมีฉบับทางการออกมา เพราะงานเขียนบางชิ้นมีเสน่ห์ที่อยากให้คนต่างภาษาสัมผัสเต็มๆ แต่จนกว่าจะมีประกาศเป็นทางการ การติดตามสำนักพิมพ์และผู้แต่งเป็นวิธีที่นิ่งและได้ผลที่สุดสำหรับผม

การนับตอนของ 'มาเฟียคลั่งรัก' มักจะไม่ได้มีคำตอบเดียวจบ เพราะผมเคยเจอเวอร์ชันที่จัดตอนต่างกันไปตามแพลตฟอร์มและการรวมเล่ม โดยเวอร์ชันที่ลงต้นฉบับบนเว็บบอร์ดมักจะมีประมาณ 120 ตอนหลัก ซึ่งครอบคลุมทั้งเนื้อเรื่องหลักและซีนเชิงอารมณ์ที่ขยายรายละเอียดตัวละคร ส่วนเวอร์ชันพิมพ์รวมเล่มที่ออกเป็นหนังสือมักถูกตัดทอนและรวมตอนให้เหลือราว 35–40 ตอนใหญ่ เพื่อให้โครงเรื่องกระชับและเหมาะกับรูปแบบหน้ากระดาษ นอกจากนี้ยังมีตอนพิเศษหรือสปินออฟอีก 4–6 ตอนที่แจกเป็นพิเศษบนแพลตฟอร์มต่าง ๆ ฉันมองว่าการบอกจำนวนตอนจึงต้องระบุเวอร์ชันด้วย ถาถามแบบหยาบ ๆ ว่า ‘‘ทั้งหมดกี่ตอน’’ ก็ตอบได้ว่า ถานับรวมทุกอย่างตั้งแต่ตอนสั้น ตอนพิเศษ และภาคเสริมก็จะได้ตัวเลขราว 125–130 ตอน แต่ถานับเฉพาะเวอร์ชันรวมเล่มอย่างเป็นทางการ ตัวเลขจะต่ำกว่านั้นมาก และการเปรียบเทียบกับนิยายเรื่องอื่นเช่น 'กงจักรแห่งเงา' ที่มีการแตกตอนคล้าย ๆ กันช่วยให้เข้าใจว่าการนับตอนเป็นเรื่องของรูปแบบการตีพิมพ์มากกว่ากฎตายตัว

พอพูดถึง 'มาเฟียคลั่งรัก' ความทรงจำเกี่ยวกับหน้าปกและพล็อตหลักก็ผุดมาเป็นภาพเดียวในหัวเลย. ด้วยความที่ฉันติดตามงานแนวนี้มานาน รู้สึกว่าโครงเรื่องของซีรีส์นี้ถูกจัดวางแบบคลาสสิกแต่มีลูกเล่นที่ทำให้ทุกเล่มมีน้ำหนักต่างกันออกไป. เล่มแรกแนะนำตัวละครหลักและวงจรความสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไป, เล่มสองลงลึกทั้งด้านอดีตและแรงจูงใจของตัวละคร ทำให้ความตึงเครียดพุ่งขึ้น ส่วนเล่มสามเป็นบทสรุปที่จัดการปมสำคัญและเพิ่มตอนพิเศษที่ให้ความรู้สึกอุ่น ๆ หลังจากผ่านฉากดราม่าหนัก ๆ มานับครั้งไม่ถ้วน. สรุปแบบตรงไปตรงมาที่ฉันยืนยันจากการอ่านคือ 'มาเฟียคลั่งรัก' มีทั้งหมด 3 เล่ม. ถ้ายังไม่เคยอ่าน แนะนำอ่านเรียงเล่มตามหมายเลขเพราะแต่ละเล่มต่อกันทั้งพล็อตและพัฒนาการตัวละคร; อ่านย้อนหรือข้ามเล่มจะพลาดบริบทสำคัญหลายจุด. ชอบเป็นการส่วนตัวที่เล่มสามใช้โทนต่างจากสองเล่มแรก ช่วยให้อารมณ์ตอนจบสมดุลและไม่ทิ้งความค้างคาไว้มากเกินไป.

ในโลกนิยายมาเฟียที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความรักแบบคลั่ง ๆ มีหลายเล่มที่ผมคิดว่าคนรักแนวนี้ไม่ควรพลาด เพราะแต่ละเรื่องให้พื้นผิวอารมณ์และการจัดวางความสัมพันธ์ที่ต่างกัน ตั้งแต่แนวดาร์กเต็มไปด้วยความรุนแรงและการทรยศ ไปจนถึงแนวโรแมนติกที่เน้นการไถ่บาปและความซื่อสัตย์ในครอบครัว ตัวอย่างที่อยากแนะนำเป็นจุดเริ่มต้นคืองานของ Cora Reilly โดยเฉพาะ 'Bound by Honor' ซึ่งเป็นตัวอย่างคลาสสิกของนิยายมาเฟีย-โรแมนซ์ที่ผสมทั้งการเมืองตระกูล การแต่งงานที่ถูกบีบบังคับ และการพัฒนาตัวละครที่ทำให้คนอ่านเอาใจช่วย คนที่ชอบบรรยากาศอิตาเลียนมาเฟียที่มีพิธีกรรมแบบครอบครัว จะพบว่าการบรรยายความสัมพันธ์ในเรื่องนี้ทั้งดิบและมีความอบอุ่นในแบบของมันเอง อีกเล่มที่ผมมักแนะนำให้คนอ่านได้ขยับขยายมุมมองคืองานคลาสสิกด้านวรรณกรรมมาเฟียอย่าง 'The Godfather' ของ Mario Puzo แม้ว่าจะไม่ใช่นิยายโรแมนซ์แบบตรง ๆ แต่การเข้าใจโครงสร้างอำนาจขององค์กรอาชญากรรมและแรงจูงใจของตัวละครระดับผู้นำ ช่วยให้การอ่านนิยายมาเฟียคลั่งรักเรื่องอื่น ๆ มีความลึกขึ้นมาก ถ้าชอบแนวดาร์ก-อินเทนส์ แต่อยากได้มิติทางจิตวิทยาและการเมืองภายในครอบครัวมาเฟีย เรื่องแบบนี้จะเป็นพื้นฐานที่ดีให้กลับมาเทียบเคียงเมื่ออ่านนิยายโรแมนซ์ที่เน้นอำนาจและการไถ่บาป เพื่อความหลากหลาย ผมมักแนะนำให้แบ่งการอ่านเป็นสามประเภท: (1) ดาร์กโรแมนซ์ที่เน้นความเจ็บปวดและการไถ่บาป เช่นงานบางชิ้นที่มีฉากความรุนแรงทางจิตใจ อารมณ์หนักหน่วงและเคมีระหว่างคู่รักเข้มข้น, (2) โรแมนซ์ที่เน้นการเมืองตระกูลและการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ ซึ่งมักให้ความรู้สึกเหมือนละครประโลมโลกและการเจรจาทางอำนาจ, และ (3) เรื่องที่เติมความอ่อนโยนในตัวมาเฟีย—หลังจากผ่านมรสุมชีวิตเขาเลือกจะปกป้องคนเดียวที่สำคัญแบบสุดใจ บทเลือกแบบหลังมักเป็นที่นิยมสำหรับคนที่ต้องการฉากหวานและฉากปกป้องแบบสุดหัวใจ การเลือกอ่านจากกลุ่มที่ต่างกันจะช่วยให้เข้าใจว่าความคลั่งรักในบริบทมาเฟียมีหลายเฉด ไม่ใช่แค่อำนาจซ้อนอำนาจเสมอไป สุดท้ายนี้ อยากเตือนไว้ด้วยว่าหลายเรื่องมีภาพความรุนแรงและความสัมพันธ์ที่ไม่สมดุล ซึ่งอาจไม่เหมาะกับทุกคน ผมมักจะบอกเพื่อน ๆ ว่าให้เลือกเล่มที่ตอบโจทย์อารมณ์ที่อยากอ่านจริง ๆ และถ้าต้องการความหวานควรหาเรื่องที่เน้นการไถ่บาปและการรักษาใจมากกว่าการยกย่องความรุนแรง สำหรับผมแล้วนิยายมาเฟียคลั่งรักที่ดีคือเล่มที่ทำให้หัวใจเต้นแรงได้ทั้งจากความเสี่ยงและจากความเป็นไปได้ของการเยียวยาในตอนจบ ซึ่งความรู้สึกแบบนั้นยังทำให้ผมหวนกลับมาอ่านซ้ำอยู่เสมอ