สองครอบครัว

บ้านหลังใหญ่ของครอบครัวคุณสหรัฐเเละ คุณเพียงฟ้า

เสียงหัวเราะครื้นเครงอย่างเป็นกันเองดังกลบความเงียบภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของคฤหาสน์หลังโต สองครอบครัวนักธุรกิจใหญ่ที่ไปมาหาสู่กันจนสนิทสนมประหนึ่งครอบครัวเดียวกำลังนั่งพูดคุยสังสรรค์กันในวันหยุดพักผ่อน

บนโซฟาตัวยาว เอิงเอย เด็กสาวในวัยสิบห้าปีที่เพิ่งสอบเข้าเรียนชั้นมัธยมปลายมาหมาดๆ นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ข้างมารดา เธอยิ้มบางๆ รับฟังบทสนทนาของผู้ใหญ่ แม้จะรู้สึกเกร็งอยู่บ้างเมื่อต้องทนรับรู้ถึงสายตาคมกริบของใครบางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

วายุ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง นัยน์ตาดุดันและมีใบหน้าหล่อเหลาติดจะเย็นชา เขานั่งพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีนิ่งสงบ วายุเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง และในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เขากำลังจะบินไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเป็นเวลาถึงห้าปีเต็ม

"ตาวายุไปอยู่นู่นตั้งห้าปี กลับมาคราวนี้คงโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว พร้อมรับช่วงต่อธุรกิจจากคุณพ่อเขาพอดีเลยนะ"

เพียงฟ้า แม่ของเอิงเอยเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

"ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นแหละคุณหญิง"

คชา พ่อของวายุหัวเราะร่วน ก่อนจะหันมามองเด็กสาวหน้าตาสดใสที่นั่งอยู่ข้างๆ "แล้วนี่หนูเอิงเอยก็เพิ่งขึ้นม.สี่ใช่ไหมลูก อีกห้าปีตาวายุกลับมา ก็คงโตเป็นสาวสะพรั่งพอดี"

"จริงด้วยสิ"

ลดาแม่ของวายุเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ "คุณพี่คะ จำสัญญาสมัยก่อนที่เราเคยคุยกันเล่นๆ ได้ไหม ว่าถ้าลูกเราโตขึ้นจะให้พวกเขาแต่งงานกัน"

ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศในห้องนั่งเล่นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนจะหันมามองหน้ากันแล้วยิ้มกว้าง

"จำได้สิ ทำไมจะจำไม่ได้ละ "

พ่อของเอิงเอยพยักหน้าเห็นด้วย

"ถ้าเป็นตาวายุ ฉันก็วางใจที่จะฝากฝังยัยเอยให้ดูแล เอาอย่างนี้สิ รอให้วายุเรียนจบกลับมา แล้วหนูเอยบรรลุนิติภาวะพอดี ถึงตอนนั้นเราค่อยจัดงานหมั้นให้เด็กสองคนนี้อย่างเป็นทางการ ดีไหม?"

"ดีเลยค่ะ ฉันเห็นด้วยที่สุด!"

ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างตกลงปลงใจกันอย่างง่ายดายตามประสาเพื่อนสนิทที่อยากเกี่ยวดองกัน โดยไม่ทันได้ถามความสมัครใจของเด็กทั้งสองคน

เอิงเอยเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักด้วยความตกใจปนทำตัวไม่ถูก เด็กสาววัยสิบห้าที่ยังไม่ประสีประสาเรื่องความรัก ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากคัดค้านผู้ใหญ่

ในขณะที่วายุว่าที่มาเฟียหนุ่มที่เตรียมรับตำเเหน่งต่อจากคนเป็นลุงวัยรุ่นที่ปกติมักจะรำคาญการถูกจับคลุมถุงชน เขากลับไม่ได้เอ่ยปฏิเสธหรือแสดงท่าทีไม่พอใจออกมาแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตาคมกริบมองเด็กสาวที่นั่งก้มหน้าซ่อนพวงแก้มแดงระเรื่อ ก่อนจะตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง

"ครับ ตามที่คุณลุงกับคุณป้าเห็นสมควร"

คำตอบสั้นๆ ของเขาเรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี แต่สำหรับเอิงเอยแล้ว น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นกลับดังก้องอยู่ในใจโดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ของชายหนุ่ม เขาได้ประทับจองตัวเธอไว้ในใจเเล้ว ตั้งแต่วินาทีที่เอ่ยคำรับปากออกไป