นิยายไม่ได้มองโลกด้วยสายตาสีดำหรือขาว แต่เลือกยืนอยู่ตรงกลาง ให้ทั้งความหวังและความสูญสิ้นได้หายใจร่วมกัน ฉันชอบฉากที่ตัวเอกยืนมองท้องฟ้าแล้วตัดสินใจว่าจะเก็บความทรงจำไว้อย่างไร ฉากนั้นคล้ายกับความเศร้าอ่อน ๆ ใน 'hotarubi no mori e' แต่ขยายขอบเขตไปสู่เรื่องราวของทั้งหมู่บ้าน ทำให้บทสรุปไม่ใช่คำตอบชัดเจนแต่เป็นความลงตัวระหว่างการยอมรับและการเดินต่อไป