ปีเตอร์ แรบบิท 2 มีตัวละครใหม่ใครบ้าง?

เพิ่งได้ดู 'Peter Rabbit' ภาคแรกอีกครั้งและสิ่งที่สะดุดตาฉันที่สุดคือการเติมตัวละครใหม่ที่ไม่เคยมีในต้นฉบับของบีทริกซ์ พอตเตอร์เลย ในหนังภาคนี้มีตัวละครใหม่ชัดเจนสองคนที่ฉันอยากพูดถึงก่อน คือ 'บี' (Bea) กับ 'โธมัส แมคเกรเกอร์' (Thomas McGregor) — 'บี' เป็นคนในหมู่บ้านที่ใจดี มารับบทเป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกของมนุษย์กับกระต่าย เธอดูแลสวนและมีมุมอ่อนโยนกับตัวสัตว์จนทำให้ความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับกระต่ายมีมิติใหม่ ส่วน 'โธมัส' รับบทเป็นญาติของแมคเกรเกอร์ต้นตำรับ ที่เข้ามาเติมความเป็นปัจจุบันให้เรื่องด้วยนิสัยจริงจังและบางครั้งก็ตลกร้าย ทำให้บทบาทของความขัดแย้งเปลี่ยนโทนจากนิทานพื้นบ้านเป็นเหมือนหนังครอบครัวร่วมสมัย นอกจากสองคนนั้น หนังยังสร้างตัวละครสัตว์เสริมขึ้นมาใหม่เพื่อให้มีไดนามิกของแก๊งกระต่ายในฉบับภาพยนตร์มากขึ้น — ตัวละครเหล่านี้ถูกออกแบบให้มีบุคลิกชัดเจนและบทบาทช่วยผลักดันมุกตลกหรือฉากแอ็กชัน ฉันชอบที่ทีมงานกล้าปรับเติมตัวละครมนุษย์และสัตว์เข้ามา เพราะมันทำให้เรื่องราวเดินหน้าได้สะดวกขึ้นและยังคงเคารพต้นตอของนิทานเดิมไว้ได้อย่างลงตัว

ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงทำให้ฉันหลงรัก 'ปีเตอร์แรบบิท' คือความเรียบง่ายของตัวละครหลักที่ถูกวางไว้ชัดเจนและมีบทบาทชัดเจนในเรื่อง ปีเตอร์แรบบิท (Peter Rabbit) ย่อมเป็นตัวเอกที่ทุกคนจดจำได้ง่าย — เจ้ากระต่ายตัวซุกซนที่ดื้อเข้าไปในสวนผักของชาวสวนแล้วต้องหนีเอาตัวรอด ทั้งยังมีแม่กระต่ายซึ่งเป็นภาพตัวแทนของความอบอุ่นและคำเตือนที่รักลูกอย่างจริงจัง อีกฝั่งคือพี่น้องของปีเตอร์ ได้แก่ ฟลอปซี (Flopsy), ม็อปซี (Mopsy) และคอตตันเทล (Cottontail) ที่ถูกวางเป็นคู่เปรียบเทียบกับความปลอดภัยและความรอบคอบ คนที่ทำให้เรื่องมีความตื่นเต้นคือ มิสเตอร์แมคเกรเกอร์ (Mr. McGregor) ผู้เป็นเจ้าของสวนผัก เขาไม่ใช่ตัวร้ายแบบสุดโต่งแต่เป็นอุปสรรคที่ชัดเจนต่อความอยากรู้อยากเห็นของปีเตอร์ นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงพ่อกระต่ายในอดีตซึ่งเป็นส่วนสำคัญของโทนเรื่อง เพราะมันเติมมิติทั้งความเศร้าและเหตุผลที่แม่ต้องคอยเตือนลูกๆ ทั้งหมดรวมกันสร้างภาพเล็กๆ แต่เข้มข้นของครอบครัวและความเสี่ยงในโลกของกระต่าย ซึ่งทำให้หนังสือเล่มนี้ยังคงอบอุ่นและมีพลังแม้จะสั้นกะทัดรัด

บอกเลยว่าฉันหัวเราะกับความซนของปีเตอร์ตั้งแต่ฉากเปิดจนฉากท้ายเรื่อง 'Peter Rabbit 2' ต่อจากเหตุการณ์ภาคแรกที่ปีเตอร์ในครอบครัวของบีอา พยายามปรับตัวให้เป็นกระต่ายที่ดี แต่เสน่ห์ของความก่อกวนยังตามติดเขาอยู่เสมอ ภาคนี้ขยับโฟกัสไปที่ความอยากเป็นตัวของตัวเองของปีเตอร์—ความอยากผจญภัยและความอยากได้รับการยอมรับ—จนทำให้เกิดความขัดแย้งทั้งกับพี่น้องและคนที่เขารัก เรื่องเริ่มจากชีวิตประจำวันในสวนแล้วค่อย ๆ พาออกไปสู่โลกภายนอก เหตุการณ์ในเมืองใหญ่กับการพบเจอสิ่งเร้าใหม่ ๆ ทำให้ปีเตอร์เผลอเลือกทางที่ผิด แต่ก็มีฉากอบอุ่น ๆ ที่เตือนใจว่า 'บ้าน' และความรับผิดชอบสำคัญกว่าชื่อเสียงหรือความสนุกชั่วคราว ภาพรวมแล้วเนื้อเรื่องผสมทั้งมุขกวน ๆ และข้อความอบอุ่นที่เหมาะกับเด็ก ๆ แต่ก็มีมุมน่าคิดสำหรับผู้ใหญ่ด้วย การแก้ปัญหาของตัวละครไม่ใช่แค่การลงโทษหรือบทเรียนจากภายนอก แต่เป็นการเรียนรู้ผ่านความสัมพันธ์—ทั้งกับบีอา โธมัส และพี่น้องของเขา—จนจบเรื่องด้วยการคืนดีและการเติบโตในแบบเรียบง่ายที่ทำให้ยิ้มได้มากกว่ารู้สึกถูกสอนซ้ำ ๆ

รายชื่อนักแสดงหลักใน 'กัปตัน-อเมริกา 3' ค่อนข้างยาวและคับคั่งด้วยดาวดังที่คุ้นหน้าคุ้นตา ฉันชอบเริ่มจากแกนกลางของเรื่อง: Chris Evans รับบท Steve Rogers / Captain America และ Robert Downey Jr. กลับมาเป็น Tony Stark / Iron Man ซึ่งสองคนนี้เป็นหัวใจของความขัดแย้งในหนัง ต่อด้วย Scarlett Johansson ในบท Natasha Romanoff, Sebastian Stan เป็น Bucky Barnes / Winter Soldier, Anthony Mackie รับบท Sam Wilson / Falcon, Don Cheadle เป็น James Rhodes / War Machine และ Jeremy Renner ปรากฏเป็น Clint Barton / Hawkeye แม้จะออกสั้น ๆ ก็ตาม ทีมเสริมที่สำคัญยังมี Paul Rudd ในบท Scott Lang / Ant-Man, Elizabeth Olsen เป็น Wanda Maximoff / Scarlet Witch, Paul Bettany รับบท Vision รวมทั้ง William Hurt ในบท Thaddeus Ross และ Emily VanCamp เป็น Sharon Carter ส่วน Frank Grillo กลับมาในบท Brock Rumlow ส่วนตัวละครใหม่ที่เด่นสุดในหนังนี้คือ Tom Holland ในบท Peter Parker / Spider-Man กับ Chadwick Boseman ในบท T'Challa / Black Panther ซึ่งเป็นการเปิดตัวครั้งแรกของสองตัวละครนี้ในจักรวาล ส่วน Daniel Brühl มาในบท Helmut Zemo เป็นตัวร้ายใหม่ที่ฉันคิดว่าน่าสนใจมาก และ Martin Freeman ปรากฏเป็น Everett K. Ross ซึ่งต่อมาก็มีบทบาทเชื่อมโยงกับเรื่องอื่น ๆ นับว่า 'กัปตัน-อเมริกา 3' เป็นจุดเปลี่ยนที่ขยายโลกของหนังได้เยอะ

หนัง 'Peter Rabbit 2' ขยายโลกและบุคลิกของตัวละครออกไปไกลกว่านิทานต้นฉบับมากกว่าที่คิด ฉันรู้สึกว่าจุดต่างที่ชัดเจนที่สุดคือสเกลและโทนของเรื่อง: นิทานสั้น ๆ อย่าง 'The Tale of Peter Rabbit' เป็นเรื่องเรียบง่าย มีมุมมองผู้ใหญ่เตือนใจเด็กไม่ให้แอบเข้าสวนของชาวบ้าน และภาพประกอบของบีแอตริกซ์ พอตเตอร์ก็เน้นความอ่อนหวานกับรายละเอียดธรรมชาติ แต่หนังภาคต่อเลือกเดินทางคนละเส้นทาง — ขยายพล็อตให้มีการผจญภัย ตัวละครมีอารมณ์ซับซ้อนขึ้น และเพิ่มมุกตลกร่วมสมัยที่หนังสั้นไม่เคยมี นอกจากนั้น ฉันสังเกตว่าหนังให้มิติเชิงความสัมพันธ์กับตัวละครมนุษย์มากขึ้น การปะทะระหว่างสัตว์กับคนไม่ได้จบด้วยบทเรียนเดียวแบบในหนังสือ แต่กลายเป็นเรื่องความเข้าใจกัน การให้อภัย และการค้นหาตัวตนของตัวเอก ซึ่งทำให้เรื่องมีโทนอุ่น ๆ แบบครอบครัว พร้อมกับฉากแอ็กชัน/คอเมดี้ที่ออกแบบมาเพื่อความบันเทิงของผู้ชมทุกวัย ด้านภาพและสื่อสาร หนังใช้เทคนิคภาพเคลื่อนไหวร่วมกับคนแสดง ทำให้ภาพลักษณ์ของตัวละครต่างจากภาพวาดเส้นแบบเดิม ความละเอียดและการเคลื่อนไหวทำให้เราเห็นพฤติกรรม กระทั่งน้ำเสียงและสำเนียงของตัวละครที่เสริมบุคลิกไปอีกแบบ นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าหนังเป็นเวอร์ชันที่ออกแบบมาเพื่อโรงหนังและครอบครัวในยุคนี้ มากกว่าจะเป็นการแปลตรง ๆ ของนิทานทศวรรษก่อน

บทแรกของ 'แฟรี่เทล เควส 100 ปี' ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการปูฉากกลับเข้าสู่โลกเก่ามากกว่าการเปิดตัวตัวละครใหม่แบบเต็มตัว ย่อหน้าแรกจะพาเราเห็นสมาชิกแก๊งเดิมวิ่งรับภารกิจแล้วมีช่วงสั้น ๆ ที่คนอ่านจะได้เจอกับคนท้องถิ่นและผู้ส่งสารซึ่งถูกนำเสนอเป็นตัวละครสนับสนุนมากกว่าผู้เล่นหลัก ฉันสังเกตว่าไม่มีการแนะนำตัวละครใหม่ที่มีบทบาทยิ่งใหญ่หรือมีแบ็กกราวด์ละเอียดในตอนนี้ — ส่วนใหญ่เป็นหน้าที่ของบทที่จะส่งสัญญาณว่า ‘เรื่องใหญ่’ กำลังเริ่มขึ้นและจะมีคนใหม่ ๆ ปรากฏตัวตามมาในตอนถัดไป มุมมองในฐานะแฟนคนหนึ่งแล้ว ฉันรู้สึกว่านี่เป็นการเลือกแบบตั้งใจของผู้เขียน: ใช้ตอนแรกเพื่อย้ำความสัมพันธ์ของตัวละครหลัก แล้วค่อยใส่ตัวละครใหม่ที่มีสีสันเมื่อถึงเวลาที่พวกเขาจำเป็นจริง ๆ ในเชิงโครงเรื่อง ตัวละครที่เห็นในฉากเปิดนั้นมักเป็นพวกท้องถิ่น — พ่อค้า ผู้พิทักษ์เมืองเล็ก ๆ หรือผู้ส่งสารจากองค์กรที่มอบเควส ซึ่งทั้งหมดนี้ยังไม่ถูกตั้งชื่อชัดเจนหรือให้บทพูดที่ยาวพอจะจำได้เป็นรายบุคคล โดยสรุป ถ้าคำถามคือ 'มีตัวละครใหม่ใครบ้างในตอนที่ 1' คำตอบสั้น ๆ ของฉันคือ: มีตัวละครสนับสนุนและผู้ส่งสารใหม่ปรากฏตัว แต่ยังไม่มีตัวละครหลักใหม่ที่เด่นชัด และตัวละครที่สำคัญจริง ๆ จะเริ่มโผล่ทีละคนในบทถัดไป ซึ่งทำให้บทแรกเป็นการปูพื้นที่เรียบง่ายแต่มีประสิทธิภาพ

บทนี้เปิดตัวคนใหม่มาช่วยเขย่าเส้นเรื่องแบบค่อยเป็นค่อยไป: ตัวละครใหม่หลักที่เห็นได้ชัดใน 'แม่หยัว' ตอน 6 คือ 'ภานุ' ผู้เป็นทนายหนุ่ม, 'น้องมาย' เพื่อนร่วมงานใหม่ของลูกสะใภ้ และ 'ยายกิ่ง' หญิงสูงอายุที่เข้ามาเป็นเพื่อนบ้านและพ่วงความลับเล็ก ๆ มาให้อีกชุดหนึ่ง ในมุมมองของฉัน 'ภานุ' ถูกวางบทให้เป็นคนที่เข้ามาเติมพื้นที่ของความขัดแย้งทางกฎหมายและจิตใจ เขาทำหน้าที่เป็นทั้งแรงผลักให้ตัวละครหลักต้องเผชิญข้อเท็จจริงและเป็นตัวสะท้อนค่านิยมของคนรุ่นใหม่ เวลาที่ฉากยื่นฟ้องหรือคุยเรื่องมรดกมีความตึงเครียดขึ้นมา ภานุจะมีบทพยายามอธิบายมุมกฎหมายที่ทำให้เรื่องดูจริงจังขึ้น นอกจากนี้ 'น้องมาย' ทำหน้าที่เป็นตัวกลางของข่าวลือและข้อมูลที่ผสมระหว่างความอยากรู้อยากเห็นกับความห่วงใย เธอเข้ามาเติมพลังให้ฉากสำนักงานและช่วยเปิดเผยความสัมพันธ์ที่ซ่อนอยู่ ส่วน 'ยายกิ่ง' ให้มิติความเป็นชุมชน—ฉากที่เธอพูดหรือเล่าอดีตเล็ก ๆ ช่วยสะท้อนธีมความเป็นแม่-ลูก-สะใภ้ได้อย่างละมุน ถึงจะเป็นบทเล็กแต่ส่งผลต่ออารมณ์ของเรื่องค่อนข้างมาก ผลที่ตามมาทำให้ตอนนี้ยิ่งมีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้นและตั้งคำถามว่าความสัมพันธ์ในบ้านจะคลี่คลายอย่างไรจากการบิดพลิ้วของตัวละครใหม่เหล่านี้

เคยสงสัยเหมือนกันว่านิทานคลาสสิกอย่าง 'ปีเตอร์ แรบบิท' จะมีภาคต่อหรือเปล่า ตอนเด็กๆ อ่านแล้วติดใจมาก แบบว่าอยากรู้ว่าเจ้ากระต่ายน้อยตัวนี้จะไปเจออะไรอีกไหม พอค้นๆ ดูก็พบว่ามีหนังสืออีกเล่มชื่อ 'The Tale of Benjamin Bunny' ซึ่งเป็นภาคต่อโดยตรง! เนื้อหาเกี่ยวกับปีเตอร์และลูกพี่ลูกน้องที่กลับไปสวนของนาย McGregor เพื่อเอากางเกงที่หายไปคืน มันเป็นเรื่องราวที่ต่อเนื่องกันอย่างแนบเนียน แถมยังมีเล่มอื่นๆ ในชุด 'The World of Beatrix Potter' ที่ขยายจักรวาลนี้ด้วย

บนโปสเตอร์ในโรงหนังที่ฉันเห็นเมื่อปีนั้นมีวันที่ชัดเจนว่า 'ปีเตอร์ แรบบิท 2' เข้าฉายในไทยวันที่ 24 มิถุนายน 2021 ตอนที่หนังออกฉาย ฉันจำได้ว่าบรรยากาศโรงหนังยังคงมีความกังวลจากสถานการณ์โรคระบาด แต่ครอบครัวหลายกลุ่มก็เลือกพาเด็ก ๆ มาดูเพราะนี่เป็นหนังที่เหมาะกับทุกวัย เสียงหัวเราะจากฉากที่ปีเตอร์ป่วนบ้านนายแม็คเกรเกอร์ยังดังติดหู บรรยากาศหลังฉายมีคนพูดถึงการออกแบบตัวละครผสมผสานคนจริงกับแอนิเมชันอย่างสนุก ๆ ความประทับใจส่วนตัวคือฉากที่ใช้ฉากสวนและระบบแสงสีทำให้อารมณ์ของเรื่องดูอบอุ่นขึ้น ต่างจากหนังสัตว์น่ารักที่ฉันเคยดูอย่าง 'Paddington 2' ซึ่งจะเน้นมุกเสียดสีและโทนหวานอมขม ถึงจะเปรียบเทียบกันได้แต่ 'ปีเตอร์ แรบบิท 2' มีเสน่ห์แบบสดใสและเปิ่น ๆ ของตัวละครหลัก ที่สำคัญคือเด็ก ๆ ในโรงหัวเราะกันใหญ่ มันทำให้รู้สึกว่าควรพาไปดูในจอใหญ่อีกครั้ง

แรกที่ได้ดู 'ถังซาน' ตอนที่ 1, ผมถูกดึงเข้ามาจากการนำเสนอโลกและภาพลักษณ์ของตัวเอกทันที — ฉากเปิดเน้นไปที่การฝึกฝนและรากเหง้าของตระกูลทำให้ตัวละครใหม่ที่ปรากฏชัดเจนเป็นกลุ่มไม่ใช่แค่คนเดียว ตัวละครใหม่ที่เห็นชัดมีทั้ง 'ถังซาน' (ตัวเอกแน่นอน), บุคคลที่คาดว่าเป็นพ่อของเขาซึ่งมักถูกเรียกเป็นตำแหน่งหรือชื่อครอบครัวเพื่อบอกสายเลือด และอีกกลุ่มคือผู้เฒ่า/ผู้นำสำนักกับศิษย์คนอื่นๆ ในสำนัก พวกนี้ถูกวางให้เป็นฉากหลังที่เน้นย้ำประวัติศาสตร์ของตระกูลและทำให้ความสามารถของถังซานดูโดดเด่นขึ้น ในแง่ความเด่นชัด ผู้ที่โดดเด่นที่สุดยังคงเป็น 'ถังซาน' เพราะฉากส่วนใหญ่ถูกออกแบบมาเพื่อแสดงจังหวะการเคลื่อนไหว สายตา และเสียงพากย์ของเขา แต่ตัวละครที่เป็นพ่อและหัวหน้าสำนักก็ได้รับพื้นที่พอสมควรในการอธิบายแรงจูงใจและเบื้องหลัง ทำให้บทเปิดไม่รู้สึกว่างเปล่า — ผมชอบที่แม้จะเป็นตอนแรก แต่คาแรกเตอร์รองก็ช่วยเสริมให้โลกของเรื่องมีน้ำหนักขึ้น