ตอนที่1 คืนแต่งงาน

เรือนหอ

หญิงสาวอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ใบหน้าถูกแต่งแต้มทำให้เจ้าตัวสวยไม่มีที่ติ ดวงตากลมโตมองไปยังเตียงกว้างที่โรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดง ทำให้มุมปากสวยของหญิงสาวยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

"ในที่สุดรดาก็ได้แต่งงานกับพี่"

"และคืนนี้พี่เหมจะต้องเป็นของรดา"

รดา พึมพำกับตัวเองอย่างพึงพอใจ ถ้าคืนนี้เธอได้หลับนอนกับเจ้าบ่าวของเธอทุกอย่างก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์ เธอก็จะได้เป็นภรรยาของเขาอย่างเต็มตัว ได้ทั้งถือครองทะเบียนสมรสและได้ครอบครองร่างกายของเขา

ครืดด

เหมราช เลื่อนบานประตูตรงระเบียงให้เปิดออกเพื่อที่จะเข้าห้องนอนหรือห้องที่ใช้เป็นห้องหอในตอนนี้

หึ!

เหมราชแสยะยิ้มออกมาเมื่อสบตาเข้ากับผู้หญิงที่เพิ่งเป็นภรรยาหมาด ๆ ของเขา แต่เธอเป็นภรรยาที่เขาเกลียด เพราะทุกอย่างมันเป็นเพราะเธอเขาถึงได้อยู่ในสภาพนี้

หมับ

"พี่เหมขาเราอาบน้ำกันเลยไหมคะ หรือว่าเราจะทำกิจกรรมอย่างอื่นกันก่อนดีคะ"

รดารีบเดินไปกอดแขนสามีและพูดอย่างกระตือรือร้นและไม่รู้สึกกระดากอาย

"ปล่อย"

เหมราชพูดอย่างไม่สบอารมณ์และน้ำเสียงเยือกเย็น

"ทำไมรดาต้องปล่อยด้วย เราเป็นผัวเมียกันนะคะ"

รดายังพูดลอยหน้าลอยตาและไม่คิดจะปล่อยไปง่าย ๆ

"ฉันบอกให้ปล่อย!"

พลั่ก!

เหมราชตะคอกใส่หญิงสาวด้วยอารมณ์โกรธพร้อมผลักผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาออกอย่างไม่แยแส ต่อให้เธอจะเรียกเขาว่าพี่หรือเธอจะแทนตัวเองเหมือนสนิทสนมแต่เขาก็ไม่คิดจะใส่ใจ เพราะในสายตาของเขาเธอก็แค่ผู้หญิงที่น่าไม่อายคนหนึ่ง

"พี่เหมผลักรดาทำไมคะ รดาเป็นเมียพี่นะ ไม่ใจร้ายกับรดาไปหน่อยเหรอ"

"ก็แค่เมียในนามไม่มีทางที่ฉันจะเอาเธอเป็นเมียจริง ๆ หรอก และฉันไม่ใช่คนดีเธอจะมาหวังอะไรกับฉัน"

"เราแต่งงานกันแล้วนะคะ อย่างน้อยพี่ควรทำหน้าที่สามีและควรใจดีกับรดา"

"ฉันควรใจดีกับผู้หญิงที่ยัดเยียดตัวเองให้ฉันเหรอ? ที่ฉันยอมแต่งงานกับเธอก็นับว่าใจดีมากแล้ว อีกอย่างถ้าฉันไม่เห็นแก่หน้าพ่อของเธอและถ้าฉันไม่เห็นแก่หน้าคุณย่าของฉัน เธอจะไม่มีวันได้ยืนอยู่ตรงนี้แน่!"

เหมราชพูดอย่างเหลืออดพร้อมปลดเสื้อตัวนอกของตัวเองออก

พรึ่บ!

จากนั้นก็โยนเสื้อทิ้งตรงกลางเตียงจนกลีบกุหลาบกระจัดกระจาย

"พี่เหม! พี่ทำอะไร พี่จะไปไหน"

รดาร้องเรียกคนตัวใหญ่เมื่อเขาโยนเสื้อทิ้งอย่างไม่แยแส และทำท่าจะเดินหนีเธอไป

"เธอคิดเหรอว่าฉันจะร่วมเตียงกับเธอ ในเมื่อเธอได้แต่งงานกับฉันแล้วก็นอนกอดทะเบียนสมรสของเธอไป"

หมับ

"รดาไม่ให้พี่ไป พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้นะ! คืนนี้พี่ต้องนอนกับรดา เราต้องเข้าหอกันสิ!"

รดาเข้าไปกอดแขนเหมราชไว้อีกครั้งเพื่อรั้งให้เขาอยู่กับเธอ

"อย่ามาเรียกร้องกับฉัน ถ้าทนไม่ได้ก็หย่าไปเลยสิ หย่าตอนนี้เลย"

สำหรับเหมราชเขาไม่ได้อยากแต่งตั้งแต่ทีแรก และเขาก็อยากหย่ากับเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้แต่งงานด้วยซ้ำ แต่ที่เหมราชต้องแต่งงานก็เพราะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ไม่ได้ทำ

รดาชื่นชอบเขาและอยากได้เขามาแต่ไหนแต่ไร เนื่องจาก ปฐพี ซึ่งเป็นพ่อของรดารู้จักกับคุณย่า เกสร ซึ่งเป็นคุณย่าของเขา รดาเลยใช้โอกาสนี้เข้าหาคุณย่าเพื่อตีสนิทและเพื่อให้ตัวเธอเข้าใกล้เขามากขึ้น เพราะรดารู้ว่าในชีวิตของเขาเหลือแค่คุณย่าเท่านั้นและเขาเคารพคุณย่ามาก รดาเลยใช้โอกาสนี้ตีสนิทคุณย่าจนคุณย่าค่อนข้างเอ็นดูเธอ

จนเรื่องมันบานปลายเมื่อรดาบอกกับคุณย่าว่าเธอกับเขาได้เสียกันแล้ว ทำให้คุณย่าออกคำสั่งให้เขาแต่งงานและรับผิดชอบรดา ถ้าเป็นเรื่องอื่นเขาไม่เคยขัดแต่เรื่องแต่งงานเขารับไม่ได้ อีกอย่างเขาไม่เคยมีอะไรกับรดาและมันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้ด้วยซ้ำ แต่คุณย่ากลับเชื่อคำพูดปากเปล่าของรดาและยังขอให้เขารับผิดชอบเธออีก ซึ่งตอนแรกเขาก็ขัดคำสั่งแต่การที่เขาทำแบบนั้นกลับทำให้คุณย่าผิดหวังและไม่ยอมพูดคุยกับเขา ซึ่งเขาก็ไม่ได้ต้องการให้คุณย่าเป็นแบบนั้น เลยทำให้เขาฝืนทนตกลงที่จะแต่งงานกับรดาโดยมีข้อแม้และเงื่อนไข

"เราเพิ่งแต่งงานกันจะหย่ากันได้ยังไง รดาจะไม่หย่ากับพี่และมันจะไม่มีวันนั้น"

"แต่ถ้าภายในหนึ่งปีนี้เธอไม่ท้อง ยังไงเธอกับฉันก็ต้องหย่ากันอย่างไม่มีข้อแม้"

พรึ่บ!

เหมราชสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม จากนั้นก็เดินออกจากห้องหอไปอย่างไม่ใยดี

"พี่เหม!"

รดาร้องเรียกสามีอีกครั้ง

ปัง!

ประตูห้องถูกปิดลง ภานในห้องเหลือไว้เพียงเจ้าสาวที่สามีไม้แม้แต่จะเหลียวแลและสนใจ