พีแคนใช้ทำขนมอบอะไรที่นิยมในไทย

ความบังเอิญนำพาให้หัวใจสองดวงมาใกล้ชิด ท่ามกลางกลิ่นหอมหวานของขนมที่เชื่อมโยง... แต่ความรักที่เบ่งบานกลับต้องเผชิญหน้ากับกำแพงแห่งฐานะ และความไม่พอใจจากคนรอบข้าง

“ไปภูเก็ตกับผมเจ็ดวันเลิฟ แล้วน้องสาวของคุณจะได้สองปี กลับไปคิดดู” เปรมา สถิตวงศ์ เจ้าของร้านเบเกอรี่ สาวร่างอวบอิ่มและผิวสีน้ำผึ้ง ต้องเลี้ยงดูน้องสาวเพียงคนเดียวมาหลายปีเนื่องจากบิดาและมารดาได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เธอรักน้องสาวปานดวงตาและแก้วใจ เมื่อคนที่เธอรักต้องการแต่งงานกับชายหนุ่ม ลูกชายของนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง แซค ฮิวส์ หนุ่มใหญ่เซ็กจัดที่ไม่ยินยอมให้ลูกชายร่วมหัวจมท้ายกับน้องของเธอ ข้อเสนอสุดแสนหวาบหวามที่จะทำให้ทั้งเขาและเธอหลงวนอยู่ในห้วงเสน่หาจนยากจะถอดตัว เจ็ดวันเปรียบดั่งสรวงสวรรค์ ในเมื่อความปรารถนายังไม่ยอมจบลงเพียงแค่นั้นเมื่อแซคค้นพบว่า เขาคงไม่มีวันอิ่มในร่างสาวอวบคนนี้ แผนขั้นต่อไปจึงเกิดขึ้น “ผมจะยอมให้แซมหมั้นกับน้องสาวของคุณก่อนสองปี” “หมั้น? สองปี?” “แต่ว่าเลิฟ คุณต้องบินไปภูเก็ตกับผมเจ็ดวัน หรือพูดให้เข้าใจง่าย คุณต้องนอนกับผม” “อะไรนะ!!” “เจ็ดวันกับสองปี คุณได้เปรียบมากเลยนะเลิฟ” “หยุดนะไอ้ฝรั่งบ้า ให้ตายสิ แซค หยุด!!” “ไปภูเก็ตกับผมเจ็ดวันเลิฟ แล้วน้องสาวของคุณจะได้สองปี”

“รักเธอกับลูกที่สุดเลยครับ” “ไข่ตุ๋นก็รักปะป๊านะฮ้าบบบบ” “รักมากไหมครับ หืม..” “มากค้าบ มากที่สุ๊ดในโลก” “เเล้วเธอละรักเค้าไหม” ณคินหันหน้าไปหาภรรยาบ้าง มือหนาโอบรอบเอวบางคดซบหน้าที่บ่า “รักกันไหมน้อ” “รักสิ ทำไมจะไม่รัก รักเหมือนเดิมเเหละ”

'ถุงแป้ง' หญิงสาวที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็น รูปร่างหน้าตา ฐานะ ชีวิตของเธอดีไปเสียหมด แต่ติดตรงที่ว่าเธอไม่เคยเป็นที่รักของคนในครอบครัวเลย ไม่ว่าจะทำยังไงก็ยังคงเป็นแค่ 'ส่วนเกิน' 'ยูโร' ผู้ชายรูปร่างหน้าตาดี ที่ใครๆก็อยากอยู่ใกล้เขา จนได้ฉายาหนึ่งมา นั่นยิ่งตรอกซ้ำว่าเขาเป็นที่ต้องการขนาดไหน แต่ถึงเขาจะเป็นที่ต้องการ แต่ก็ไม่มีใครทำให้เขาอยากอยู่ด้วยสักคน จนเขาได้มาเจอกับ 'ถุงแป้ง' และเพราะการเจอกันโดยบังเอิญ ทำให้ชีวิตของถุงแป้งเปลี่ยนไปตลอดกาล

จอมทัพสร้างวีรกรรมใส่ไอ้หมีถึกไว้ขนาดไหนอีกฝ่ายก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะโกรธ ยังมาติดใจขนมหวานที่เขาอุตส่าห์ซื้อสุ่ม ๆ ไปขอโทษอีก คนมันจะมีความรัก ทำตัวแย่แค่ไหนมันก็มีอะเนอะ

ในสายตาของเขา เธอคงเป็นได้แค่เพียง เศษธุลีดินที่ไร้ค่า +++ “คุณเหม พอก่อนค่ะ พลับพลึงไม่ไหวแล้ว” เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกเขาว่าคุณ แทนคำว่า ‘พี่’ ในอดีต เพราะความห่างเหินเย็นชาที่เขามีให้เธอมันมากมายหลายร้อยเท่านัก หญิงสาวร้องบอกเสียงแหบพร่า ดันหน้าท้องแกร่งของเขาออกห่าง แต่เหมือนผลักหินผาหนักอึ้งที่ไม่ยอมขยับเลยแม้แต่น้อย “คนอย่างเธอกล้าหืออือกับฉันเหรอ...” เขาก้มมองร่างน้อยที่ล้มซุนไปกับกองฟาง พลับพลึงร้องไห้สะอื้นยามเขาย่ำยี “กับฉันทำเป็นสะดีดสะดิ้งร้องไห้สะอึกสะอื้น เวลาอยู่กับผู้ชายคนอื่น เธอหัวร่อต่อกระซิก ระริกระรี้เหมือนปลากระดี่ได้น้ำ” เขาไม่เคยสนใจน้ำตาของคนอย่างเธอ สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน