พี่ขอเป็นพระเจ้าด้วยคน ใครเป็นผู้แต่ง

อยู่ดีๆ ก็ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบในตระกูลที่มีตัวร้ายถึงสองคน เพื่อหลีกเลี่ยงจุดจบน่าอนาถ นางจึงต้องกีดกันพี่ใหญ่และพี่รองให้ออกห่างจากนางเอกดอกบัวขาวผู้นั้น ทั้งยังต้องทำดีกับสหายของพี่ชายที่เป็นพระเอกของเรื่อง หวังจะให้เขาไว้ไมตรีหากเกิดเรื่องขึ้น แต่เอ๊ะ! เหตุใดสหายของพี่ชายผู้นี้ถึงได้ ชอบปีนเรือนนางกันเล่า เทพเซียนบอกทางผิดหรือเขาเห็นข้างดงามจึงเข้าใจผิดคิดว่าข้าคือนางเอกกันนะ ++++++ “เมื่อครู่มีคราบอะไรเปื้อนที่แก้มเจ้าก็ไม่รู้ แต่พี่ปัดออกให้แล้ว” กล่าวจบเขาก็ถอนมือออกแล้วถอยห่างก่อนจะเดินจากไป “ขอบคุณเจ้าค่ะ” นางตอบรับก่อนจะส่งยิ้มให้สหายของพี่ชาย ดูเหมือนความสัมพันธ์ของคนจวนอวี้และหยางเฟยฉีพระเอกของเรื่องจะเป็นไปได้ด้วยดี เพราะกำลังคิดเรื่องราวการเอาตัวรอดจากความฉิบหาย จึงไม่ทันสังเกตสีหน้าหวาดกลัวของสาวใช้คนสนิท ‘คุณหนูเจ้าคะ ท่านไม่ควรหลงเชื่อคุณชายหยาง หน้าท่านไม่มีอะไรติดอยู่ทั้งสิ้น คุณชายหยางแค่อยากกินเต้าหู้ท่านก็แค่นั้น’ แม้จะอยากเอ่ยปากออกไปเพียงใด แต่พอได้เห็นสายตาดุของบุตรชายอดีตแม่ทัพใหญ่ของแผ่นดิน นางจึงไม่กล้าเอ่ยออกไป ปล่อยให้คุณหนูของตนถูกกินเต้าหู้อย่างไม่รู้ตัว

สวรรค์! ใครขอให้ท่านส่งข้ากลับมากันเล่า ข้าไม่อยากเห็นตนเองถูกฆ่าอีกครั้งเข้าใจหรือไม่ สู้อุตส่าห์ยอมรับโทษทัณฑ์ในนรกไปแล้ว เหตุใดนางยังต้องย้อนกลับมาอีกเล่า ข้าก็แค่ทำดีเพื่อหวังให้พี่ชายต่างมารดาเช่นท่านลดความโกรธแค้นที่มีต่อข้าลง แต่เหตุใดนางถึงได้กลับกลายเป็นคนสำคัญของเขาแทนเสีย นี่มันต้องมีอันใดผิดพลาดแน่ ๆ พี่ชายของข้าไม่ได้เจ้าเล่ห์เช่นท่าน ....................

'ลูกไม่ยอมมาเกิดเลยต้องขยัน (Make Love) ทุกวัน' 'เรื่องราวของสองผัวเมียที่อยากจะมีลูกเป็นของตัวเอง เเต่ลูกก็ไม่ยอมมาเกิดสักที พ่อเลี้ยงภูผากับเเม่เลี้ยงเพียงฟ้าเลยต้อง (Make Love) กันทุกวันจนกว่าไอ้ต้าวจะมาเกิด' (พ่อเลี้ยงภูผา นคินทร์ วรากรณ์เดชา) พ่อเลี้ยงภูผา คือเจ้าของไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เขามีใบหน้าหล่อคมคาย นิสัยหื่น เอวดุ เเละรักเมียมากที่สุดในโลก อายุ: 29 ปี ส่วนสูง: 185 น้ำหนัก: 75 K: 60 (เเม่เลี้ยงเพียงฟ้า ดารินทร์ วรากรณ์เดชา) เเม่เลี้ยงเพียงฟ้า คือเมียเจ้าของไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เธอมีใบหน้าที่สวยหวาน นิสัยน่ารักเป็นกันเอง เเละรักผัวมากที่สุดในโลก อายุ: 27 ปี ส่วนสูง: 165 น้ำหนัก: 45 S: 38

เธอมั่นใจว่าเขาเป็นคนดี จนกระทั่งวันที่ได้นอนอยู่ใต้ร่างของเขา “ฮึก!” เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจยังคงดังเข้าหูราวระรอกคลื่น สาดซัดถาโถมให้คนที่กำลังกลัดกลุ้มยิ่งหัวเสีย ดวงตาพราวระยับเวลาที่อยู่ต่อหน้าทุกคน บัดนี้ไม่มีความอบอุ่นอ่อนโยนให้เห็นแม้เพียงเศษเสี้ยว มีแต่ความกระด้างเย็นชาอย่างที่มันชอบเป็นเวลาอยู่คนเดียว และใช่ … นี่คือเนื้อแท้ของผู้ชายที่ชื่อเหนือฟ้า เขาขี้หงุดหงิด เบื่อง่าย และบางครั้งก็ขวางโลก “เงียบสักทีสิวะ!” ร่างเย้ายวนบอบช้ำบนเตียงสะดุ้ง หยาดน้ำในดวงตาแดงก่ำเหือดแห้งไปเพียงครู่ เมื่อสบกับดวงตาดุกร้าวเย็นชาของคนพูด มันก็ร่วงหล่นลงมาอีกครั้งอย่างไม่ขาดสาย ต่างเพียงแค่ครั้งนี้ เธอมุดหน้าหายเข้าไปร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม “โธ่เว้ย!” เสียงสบทของคนตัวโตยิ่งสร้างแรงสะอื้น สิ่งหวงแหนที่เสียให้เขาไปเมื่อคืน ไม่น่าเสียดายเท่าพี่ชายของเพื่อนพี่ที่เธอเคยเห็นมาทั้งชีวิตว่าเป็นคนใจดี พี่เหนือฟ้าแสนจะใจดีคนนั้นหายไปไหน ผู้ชายที่นั่งหัวเสียอยู่ปลายเตียงนั้นต้องไม่ใช่พี่ข้างบ้านตัวจริงแน่

เพราะตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ เขาเลยอยากจีบเธอให้มาเป็นภรรยา เปลี่ยนจากคุณครูเจ้าขา มาเป็นคุณอาให้หลานสาว

"หากโลกนี้เหลือคนที่รักท่านเพียงสองคน ข้าคือหนึ่งในนั้น... และหากวันใดที่ท่านไม่รักตัวเองแล้ว ข้าก็ยังจะเป็นคนเดียวที่รักท่านสุดหัวใจ" 'ท่านอ๋อง' ผู้ถูกขนานนามว่าแม่ทัพปีศาจ โหดเหี้ยม เย็นชา และไร้หัวใจ โลกทั้งใบของเขามีเพียงพี่สาวที่เขารักและปกป้องสุดชีวิต จนไม่เหลือพื้นที่ให้ใครได้ก้าวเข้าไป แต่ท่ามกลางสายตาที่หวาดกลัวและคำสาปแช่งจากทุรชน กลับมีหญิงสาวตัวเล็กๆ อย่าง 'จูซานเฉียว' ที่เฝ้ามองเขาด้วยสายตาที่ต่างออกไป นางไม่ได้รักเขาที่เกียรติยศ นางไม่ได้รักเขาที่ความเก่งกาจ แต่นางรัก... แม้ในวันที่เขาเกลียดตัวเองที่สุด "คนทั้งโลกอาจตราหน้าว่าท่านคือปีศาจ แต่สำหรับซานเฉียว ท่านคือโลกทั้งใบที่ข้าอยากโอบกอดไว้ด้วยรักทั้งหมดที่ข้ามี"